Bin-jip (2004)

Deze film toont aan dat de mimiek tussen mensen veel meer zegt dan woorden.

Fantastische produktie 4.5

Oja, Ik ga vanaf vandaag beginnen met dit genre films te ondertittelen. Niet veel werk en je naam staat toch op het einde van de film onderaan he

bevreemdende en geniale film die balanceert op het surrealisme; de 2 hoofdacteurs zeggen geen enkel woord in de film maar hun mimiek is zo intens dat dat helemaal niet hoeft. persoonlijk vind ik dat de mensen vinden dat deze film nietszeggend is gewoon dit soort films niet graag ziet

voor liefhebbers van aziatische cinema en kim ki duk een must andere kunnnen hem beter links laten liggen.

in 1 woord geniaal

Waar je deze film ook op pauze zet, elk stilstaand beeld is een prachtige foto. Dat vind ik meestal wel iets over het camerawerk zeggen. Ik vind het altijd zo flauw dat mensen meteen uitkramen dat dit te gekunsteld is, zo een simpele uitdrukking is dat. Het komt over alsof deze mensen bang zijn voor kunst.

Ik heb deze film nu net gekeken en de beelden zweven nog door mijn hoofd. Ik heb nog maar weinig Japanse films gezien, maar steeds geven de films me een vervreemd gevoel. Het stukje in de gevangenis met het surrealistische golfen, deed me een beetje aan Antonioni's blowup denken. Konichiwa Ki-Duk, vijf sterren.

Die link is zo duidelijk als het maar kan, fotografie en camerawerk gaan beide over hoe je een kader invult. Welke composities je gebruikt, de lichtinval, de scherpheid en de kleuren zijn daar allemaal onderdeel van.

Als je dat allemaal onder camerawerk schaart, dan snap ik het. Onder camerawerk versta ik voornamelijk wat men ermee doet, met die camera. Maar nu ben ik mee.

Dat is een gangbare kijk op camerawerk hoor. Jij hebt een vrij enge kijk op cameravoering in films. Dat bleek ook al bij de Chinatown discussie en bij 7 Samurai.

Ja, maar dat heeft er verder geen invloed op hoor. Of ik kaderinvulling nu zie als iets aparts of als camerawerk, het is pure semantiek (het is niet dat ik er blind voor ben ofzo). Hoedanook, een geslaagde kaderinvulling (hetgeen ik trouwens ook niet zag bij Chinatown en 7 Samurai) zonder mooie camerabewegingen, hoeken, pans etc vind ik nog steeds tekortschieten als we in die 'bredere' optiek over camerawerk praten.

Alhoewel een gedeelte daarvan inderdaad ook art direction is. Vaak wordt het camerawerk geroemd als men het decor mooi vindt. Verder heb je wel gelijk.

Eh.... blind?

Inderdaad. Nogal vreemd. Hoorde het een paar mensen ook al in dit topic zeggen.

Maar het gaat er ook om hoe de camera dit decor in beeld brengt toch? Als je naar Bin-Jip kijkt zie je gewoon dat bij elk shot spraak is van een esthetisch ingevuld kader, het decor draagt hier natuurlijk aan bij. Maar het is bij Bin-jip niet een alleen het op een mooie manier invullen van een kader dat ik zo goed vond, vaak werd er ook gespeeld met de scherpheid van voor en achtergrond.

Hoe bedoel je dat precies? De scherpte van het beeld, heeft dat trouwens niet gewoon voornamelijk te maken met de capaciteiten van de technologie (de kwaliteit van de camera zelf)? Of heb ik dat verkeerd? Dat er eens gewisseld wordt in positie is maar het minste dat we mogen verwachten van een deftige cameraman lijkt me.

Je hebt op een gegeven moment zo een scene dat je eerst de ene persoon scherp op de voorgrond ziet en daarna wordt hij vervaagd en wordt de persoon op de achtergrond scherpt gesteld. Dit bedoel ik en dat heeft niet met de kwaliteit van camera te maken, dat is vanuit esthetisch oogpunt.

Wonderschone kennismaking met Ki-Duk. Een haast stomme film die tegelijk meer vertelt dan menig andere film. Deze visuele vertelstijl, gepaard met een observerende cameravoering, die ik herken van vele andere Aziatische produkties, is hier perfect gebruikt.

De quote aan het einde snap ik niet helemaal, tenzij Ki-Duk de magie van het voorgaande half uur in twijfel wil trekken, wat ik me nauwelijks voor kan stellen. Het weerhoudt mij van de volle mep maar 4,5 * voor dit pareltje is meer dan verdiend.

Mijn Kim ki duk collectie:

Bin jip

Bad guy

Samaritan girl

The isle

The bow

Spring,summer,fall,winter

Stuk voor stuk Meesterwerken van dit genie,en voordiegene die Bin Jip vaag en vreemd vinden, kunnen de overige Duk films gewoon laten liggen.

Prachtig weer om te zien dat je een goeie film kan maken zonder dat de protagonist ook maar 1 woord zegt in de hele film.

4*

Mooi gedaan. Rond de verhaallijn de plaatjes en het acteerwerk met weinig woorden.

En muziek van Natacha Atlas. Arabische muziek in een Oosterse film. Dat zie je niet zo vaak...

gelukkig zit er nog een klein beetje humor in de film.

Ik vond het een vrij zware film maar dankzij de humor is er iig nog een beetje balans.

ik vind het alleen jammer dat er niet wordt ingegaan hoe hij in deze levensstijl terecht is gekomen...

en die motor rijdt ook niet zonder benzine dus waar betaalt hij dat van?

4****

tsja maar daardoor mist de film net wat diepgang en realisme vind ik waardoor die van mij niet meer dan 4 sterren krijgt

Prachtige film, erg mooi om te zien hoe de hoofdpersonen met lichaamstaal alles duidelijk maken. Wat ik ook erg goed vind is hoe je het einde op verschillende manieren kunt interpreteren.

Een waar kunst/meesterwerk, 4.5*.

Mooie film wel.

Verhaal zat goed in elkaar, maar op een gegeven moment vond ik hem wat minder worden, en ik dacht dat het zo zou blijven maar het einde was dan wel weer mooi.

Dat er weinig in gepraat werd vond ik niet zo erg, maar dit soort gezichtsuidrukkingen heb ik wel vaker gezien, wil niet zeggen dat het niet goed was, maar het sprong er voor mij niet uit.

Wel een film die even blijft hangen.

4*

Ongelooflijk, deze film draait vanaf komende woensdag gewoon op Film 1, voormalig CanalPlus!

(Wrijft eens flink in zijn handen)

Ik heb hem net gekeken. Wauw.

Een hele tijd geleden ontdekte ik deze film, vanwege de mooie poster.

Ben toen verder gaan zoeken en het verhaal sprak me erg aan, helaas kon ik de film nergens vinden.

En vorige week zag ik dat hij op Film 1 kwam. Geweldig natuurlijk.

Wat een mooie film. En een geweldige chemie tussen de hoofdrolspelers.

Het verhaal blijft mooi/spannend, zonder dat er woorden gewisseld worden.

Vreemd, maar na flink wat piekeren over het einde had ik het idee dat...
Tae-suk al dood was - een bewuste keuze van hemzelf - na zijn 'vrijlating' en dat hij in een soort van droom zijn pad terug zou vinden naar zijn geliefde, getuige o.a het citaat en zijn schimgedaante
Het kwam in eerste instantie allemaal bevreemdend over, maar dit zou de film voor mij beslist een spirituele meerwaarde geven. Of is Ki-Duk de regisseur daar niet voor?

Heb een dag gewacht met het posten van mijn review over deze film wat ik doorgaans niet doe, maar wauw; wat een meesterwerk. Ik was al ondersteboven van spring, summer enz. maar deze film heeft me, zo mogelijk, nog dieper geraakt. Jammer dat ik alle symboliek en implicaties niet begrijp, want ik denk dat dit anders een gegarandeerde 5* sterren was geweest.

Dit wordt zeker een film die ik (veel) vaker ga bekijken.

Voor nu: 4,5*

Ook ik heb een dag moeten wachten met posten, om alles even goed te kunnen plaatsen.
Allereerst was het een prachtige kijkervaring. Een heel mooi verhaal, prachtig neergezet door Ki-duk. Eerdere opmerkingen over dat elk beeld als het ware een foto op zich is, kan ik me goed in vinden. Mooie composities, heldere kleuren, en ik merkte dat ik min of meer gedwongen werd het hele plaatje in me op te nemen, mede omdat Ki-duk je laat zoeken naar de jongen. Naarmate de film spiritueler van aard werd, werd het ook beter, met een fabuleus einde.
De film gaat in feite over liefde en relaties. Je merkt dat in ieder huis waar ingebroken wordt, de nadruk wordt gelegd op de relatie die er is tussen de bewoners ervan. Tegelijk laat Ki-duk hier ook heel veel open, zo heb ik geen flauw idee waarom die mevrouw uit het eerste huis zo'n beroerd dagje uit heeft gehad. Vervolgens krijgen we vrij vlot, zonder dat je doorhebt dat die inbraken het motief van de film vormen, het huis van 'het meisje', waar duidelijk een verstoorde relatie is. Ook is er nog de relatie van vader en zoon, die ook niet top moet zijn, omdat het lijk al stinkt...
Eigenlijk is de enige relatie die ik niet helemaal snap die van de hoofdpersonen. Op een of andere manier is die ineens spiritueel, en of dat nu komt doordat hij dood is (overigens best een plausibele uitleg) of niet, het was voor mij niet helemaal logisch. De slotzin van de film werkte voor mij een beetje als een dooddoener.
Oordelend kan ik zeggen dat de film prachtig was, maar me net niet raakte. Ook werden sommige scenes te snel afgewerkt, maar was het eerste deel over het algemeen toch vrij gezapig.
Even tussendoor nog een vraag: heeft er iemand ook een logische uitleg voor die irritante (maar wel grappige) golfobsessie in de film?

Dit is de eerste serieuze Aziatische film die ik zie, en ik weiger me vooralsnog in een hoekje te laten drukken van liefhebber of hater. Eerst maar eens verder kijken, en morgen deze maar eens herzien.
Voorlopig 4*