Midnight Special (2016)

Wat 'n zeer verfijnde SF-roadmovie van Jeff Nichols, z'n beste tot nu toe. Intrigerend script en tot in details verfilmd, terwijl de gebruikte kleuren (ook in de kleding) in aangename nuances op elkaar zijn afgesteld. Ook in deze film zijn de lachspieren van Michael Shannon verdoofd, fantastisch hoe hij me keer op keer van 't begin tot 't einde weet te boeien en ditmaal de rol van een gedreven behulpzame vader speelt. En ook Joel Edgerton als z'n maatje Lucas, is hier ontzettend op dreef. Eigenlijk is de gehele cast subliem en zelfs op de (vele) momenten waar teksten ontbreken, raakt hun mimiek je diep. Gewoon gaan zien als je iets speciaals wilt. Ik vond het aan aangename verrassing en een vervolg zou zeker nog een stralende dimensie aan dit verhaal toevoegen. Ik zou zo zeggen 2 Oscars, 5 Bafta's en een kus van een staartenloze Kirsten Dunst. Ik ga 'm snel nog een keer kijken!

Vorig weekend gezien. Allemaal net iets te melig om echt goed te worden als je het mij vraagt. Begon interessanter dan de afwikkeling. Vond de vorige films van Nichols toch wat geraffineerder en minder melodramatisch. Dat slot kon echt niet...

Kleine 3.0*

Leuk sfeertje.

Sloeg me niet helemaal uit het veld. Daarvoor wil het wellicht iets teveel zijn. Maar er valt genoeg te genieten. Zo begint de film meteen in de vlucht. Wat het tempo ten goede komt. Was vooraf wat bang dat het wat saai zou worden. Maar daar deel ik Prudh zijn mening niet in. Het is niet blockbuster snel, maar wat getoond wordt voegt wel wat toe. En op bepaalde tijden komt toch de nodige actie langs. Vond het mysterie rond het jongetje ook lang mysterieus genoeg blijven zodat de spanning vrijwel de gehele film voelbaar was.

Uiteindelijk valt er meer uit de film te halen dan je op voorhand denkt. Veel symboliek. Dat zal men die niet van typische blockbusters houdt zeker waarderen. Ik ook wel, maar wellicht daardoor is het ook net iets te gewichtig. Mocht van mij soms wel soms wel iets minder serieus. Kijk naar Kirsten Dunst (in de trailer still) en dat hoofd trekt zowat iedereen in de film.

Neemt niet weg dat er genoeg te genieten viel. Ondanks ik het melige van Montorsi wel ergens begrijp vond ik het wel een pay-off die moest komen en daardoor juist goed viel bij mij. Deed wat denken aan de clips van M83 zijn vorige album.

3.5 sterren. Benieuwd of de film die genomineerd is op Cannes mij echt een Nichols liefhebber gaat maken. Ik hoop het!

Een spannende en mysterieuze sci-fi vluchtroadtrip.

Gaandeweg kom je steeds iets meer te weten over het ventje met de 'goggles'.

Door de dreigende soundtrack en veelal donkere nachtelijke scènes wordt de spanning versterkt. Religieuze gekkies, de overheid, bezorgde ouders, iedereen heeft een belang om Goggle Boy in handen te krijgen. En dat gaat soms ver.

Hoewel een onderhoudende film was het einde dan wel weer een beetje een bummer. Want voorspelbaar.

Hele fijne film weer van Nichols, waar wederom sterk geacteerd word door een jonge acteur en ook de rest van de cast. En de sfeer is top, in dit opzichte redelijk vergelijkbaar met Mud. Al vond ik Mud in die opzichten wel nog steeds wat sterker. Een kind met speciale gave, heb we wel vaker gezien maar ik vond het erg interessant uitgewerkt. Special effects waren niet altijd geweldig, maar voor zo'n 'kleine' film is dat geen ramp. Verder is de cinematografie en vooral de muziek heel toonaangevend.

4*

Redelijk sterk sci fi drama. De film kabbelt lekker voort zonder saai te worden. Het houdt je aandacht erbij omdat het beetje bij beetje prijsgeeft wat er nu precies aan de hand is. Daar zit de kracht van de film. Verwacht geen bombastisch sci fi spectakel. Deze film smaakt wat naar de jaren 80 met dito special effects en kent tevens een heerlijke sfeer met fraaie soundtrack. De acteurs zetten prima werk neer. Het einde had wat beter uitgewerkt kunnen worden. 3.5/4.0

Laat ik maar de eerste zijn die met een negatieve recensie komt over deze film. Allereerst geef ik nooit punten voor een film omdat het door een of andere regisseur is gemaakt, maar geef ik punten voor de film zelf. Van Jeff Nichols was Take Shelter (2011) heel aangenaam, maar dit was niks dus krijgt het een waardering die daarmee overeenkomt.

Aan het script is nauwelijks aandacht besteed, het rammelt van alle kanten en zit vol met clichés. Visueel heeft het ook helemaal niets te bieden, om maar te zwijgen over de vele zwarte schermen van de scenes in het donker. Wat is dan positief aan deze film? Geen idee... Nou ja, eigenlijk wel: je bent de film heel snel weer helemaal vergeten. Ik hou van een goede scifi en ben deze film daarom gaan kijken, maar goed is anders. Het doet wat aan de films uit de jaren '70 denken, toen het populair was om met ogen licht te stralen en zo, Jeff zou zich moeten afvragen waarom de filmindustrie dat concept al 40 jaar geleden heeft laten vallen. Ook het geluid laat te wensen over, elke keer als een auto optrekt of voorbijkomt (en dat gebeurt vaak) is het nodig om aan de geluidsknop te zitten om de volume tijdelijk te verlagen.

De film gaat over een jongetje waar licht uit zijn ogen komt (het jongetje is een alien), om onduidelijke redenen draagt hij soms een zwembril en soms niet . De geloofwaardigheid komt het niet ten goede, ik zag heel de tijd geen alien maar een jongetje met een zwembril. De mannen die voor hem zorgen rijden soms zonder licht in het donker, en soms met licht (dat zonder licht rijden doen ze vermoed ik alleen om ongelukken te krijgen in de film, waardoor er wat te beleven valt). Verder is het voor iedereen een raadsel waar de jongen is, ware het niet dat een of andere sektarisch groepje (spoilers!) in hun mis zijn coordinaten elke zondag verklappen door psalmen op te lezen waarvan de nummers overeenkomen met de coördinaten van waar het jongetje is. Dit vinden ze kennelijk leuk of zo. Toch kunnen ze hem zelf niet vinden . Maar de FBI komt erachter dat die psalmen dus coördinaten zijn, en de FBI weet hem wel te vinden, ze zoeken hem vanwege staatsgeheimen of zoiets . Als ze hem eenmaal vangen vraagt het jongetje ze vriendelijk om te vertrekken en hem alleen te laten, dit doen ze uiteraard braaf, en zo weet hij te ontsnappen . Zoals elke goede alien wil ook dit jongetje terug naar huis gaan (alweer een cliché?), zijn thuiswereld is een soort van Tomorrowland (2015). De FBI zet keurig de omgeving van die plek af zodat je spannende scenes krijgt als het jongetje door die barricades doordringt, maar ze laten de plek zelf uiteraard onbeveiligd achter, zodat het jongetje uiteindelijk naar zijn eigen wereld terug kan. Dit doet hij door licht uit zijn ogen te stralen, dat heeft hij al eerder gedaan maar om het spannend te houden moet hij het op die lokatie doen en alleen op een bepaalde dag, alleen zo kan hij terugkeren. Het blijkt dat in de jongen een lichtwezentje uit Avatar (2009) schuilt die dan door andere lichtwezentjes wordt opgewacht en gelukkig weer naar huis kan. Voor de onoplettende kijker legt de moeder nog even uit dat ze het jongetje waarschijnlijk kwijt zullen zijn wanneer hij eenmaal naar zijn eigen wereld vertrekt. En uiteraard is het jongetje ernstig ziek maar kan hij niet naar het ziekenhuis. Spannend!!.

Slap aftreksel van een verstand-op-nulfilmpje, denken of jezelf vragen stellen niet toegestaan. Kennelijk heeft een goede film meer nodig dan een lelijke poster en een onzinnige titel. 1*

Inderdaad fijne soundtrack (erg Stars of the Lid zo nu en dan!), een aantal mooie scènes (cinematografisch gezien), maar verder niet echt een film om over naar huis te schrijven. Goed geacteerd, al had ik soms moeite met het verstaan van Lucas (gelukkig was er ondertiteling). Zelf vond ik aan het eind de scènes met de 'andere wereld' een beetje te lang duren.

Film die niet mikt op het oppervlakkig prikkelen van de zintuigen. Film die niet doelbewust de sensatie zoekt of overdreven wil inwerken op de emotie. Geen flitsende actiescenes. Geen opzichtig uitgemilimeterde polijsting in styling en enscenering. Gewoon aards gefilms. Strak en zonder fratsen.

De zinneprikkeling zit wat dieper, wat onderhuidser. Zit verborgen in de bedaarde traagheid van handeling, dialoog en beeld. En ja, uiteraard schiet er hier en daar een heftige zinneprikkelende oprisping doorheen. Dat wel, maar die zakt ook snel weer in en wordt nooit overdreven uitgespeeld. Heeft dus geen invloed op de onderhuidse spanning. Gelukkig.

De muziek heeft in de oprispingen alsook in algehele sfeer een behoorlijke invloed. Bombastisch effectief. Ik vind de muziek overigens niet bijster boeiend als het gaat om de muzikale waarde an sich. Het is muziek die als begeleiding en onderlijning van het beeldmateriaal echter prima voldoet.

De film kent een mooie opbouw met een voortdurende geboorte van details en invalshoeken die heel uitgekookt mysterie en bevreemding aan verhaal en sfeer toevoegen.

Het acteerwerk is koel met een occasionele niet koele uitbarsting. Het is vooral niet schreeuwerig of opgewonden en dus goed passend.

Toch enige irritatie bij de scenes die in het donker zijn geschoten. Het donker dient een doel, weet ik, maar de hoeveelheid tijd die wordt doorgebracht in het donker is te veel, naar mijn smaak. Ik betrapte mijzelf op zuchtende geluiden en dat is geen goed teken.

Het einde is ok. En ach, je kunt wat roepen over de graphics. Ik stoorde me er niet zo aan.

Fijne film, waarin het gaat om de intensiteit onder het simpele verhaaltje. Die genereert spanning en is boeiend. De overbrenging daarvan is, wat mij betreft, goed gelukt.

Had goede verwachtingen van deze film want het verhaal sprak mij wel aan. Helaas viel hij toch tegen. Te lange scenes waarin niks gebeurde waardoor de film erg langdradig werd. Op zich werd er wel oke geacteerd, vooral door de vader. Die vriend daarintegen acteerde als een slappe dweil. Effecten waren wel oke. matige film. 2,5 ster

Lekker sfeertje. Het deed me een beetje denken aan de film Unknown, alleen dan zonder de "horror"elementen en veeeeel langzamer.
De film zag er prachtig uit en het acteerwerk en de soundtrack waren erg goed. De spanning werd op een subtiele manier vastgehouden en af en toe werd er een vleugje humor toegevoegd. De scène met de neerstortende satelliet was een waar spektakel, en net op het moment dat je het gevoel zou krijgen dat er te weinig gebeurt.
De film had nochtans wel wat korter kunnen zijn; er werd flink de tijd genomen voor alles en dat was niet altijd nodig. Toch werd het lange wachten hier beloond: het einde was echt heel mooi.

7,5/10

Het klinkt allemaal vrij Spielbergiaans, een vader en zoon op de vlucht voor de overheid met de zweem van het paranormale om hen heen hangend. Echter, dit blijft een film van een rasechte indie-auteur die ongebaande paden verkent. Dat is zeer te prijzen en gelukkig slaagt hij ook met glans. In de laatste akte gaat het er allemaal bombastischer aan toe, naar het voorbeeld van de eerder genoemde Spielberg en misschien wel iets te ver richting diens klassieker Close Encounters of the Third Kind (1977), maar toch blijft er genoeg over om deze film niet als standaard popcornvermaak te gaan zien. Midnight Special is kleiner vooral, een prettige mix van indie en actie die op beide vlakken werkt. Iets waar bijvoorbeeld Zack Snyder met zijn pretentieuze superheldenfilm Man of Steel (2013) niet in slaagde. Nichols is een regisseur met veel oog voor detail en schoonheid en deinst er niet voor terug de tijd te nemen dat te tonen. Voeg daaraan toe dat de soundtrack bijzonder sfeervol is en je hebt gewoon een prima roadmovie die flirt met zowel de betere achtervolgingsthriller als epische scifi.

Lees verder: Cinema Interruptus

Een iets mindere film van Nichols ditmaal. Het bizarre verhaal van een kind met vreemde krachten die door zijn eigen biologische vader ontvoerd wordt houdt op cruciale momenten weinig steek. Over de cultus op de boerderij wordt bvb weinig vrij gegeven. Blijkbaar zijn vader en zoon daar ooit in gegaan om één of andere duistere reden maar veel toelichtingen komen er niet meer.

De verklaring voor de krachten van Alton wordt ook al door een onsamenhangend verhaal verklaard en het is dan letterlijk in het duister tasten over waarom het ventje niet in het zonlicht mag komen. Script vond ik erg vaag. Ook Shannon, Dunst en Edgerton, drie acteurs waar ik meestal vol lof over ben, acteren futloos. De geheimzinnigheid rond de jongen intrigeert nog wel, en als thema komt dit in de buurt van films van Shyamalan. Visueel netjes gebracht met redelijke special effects. Als geheel echter een matige film.

Deze liefdevolle hommage aan films als Starman en Close Encounters Of The Third Kind begint erg sterk, maar weet de spanningsboog helaas niet tot het einde vast te houden. De beslissing om midden in het verhaal te beginnen pakt goed uit en komt het tempo en het mysterie ten goede, maar uiteindelijk valt de film toch in de gebruikelijke valkuil, door bepaalde zaken te letterlijk te nemen en te veel te laten zien. Jammer, want vooral het eerste uur is zeer de moeite waard.

Regisseur jeff Nichols doet niet aan het afleveren van hapklare brokken. Net als bij Take Shelter blijven er bij Midnight Special aan het einde een aantal vragen open.

Voor het overgrote mooifilmerij, die deze wat te trage vertelling trouwens absoluut een zekere meerwaarde geeft. Inhoudelijk gewoon wat te mager echter, de aanwezigheid van de immer intense Shannon en Edgerton helpt mee om te camoufleren dat deze film eigenlijk niets nieuws heeft te melden. Uiteindelijk bedoeld als een soort eerbetoon aan films als ET, en de hierboven al genoemde Close Encounters en Starman: aliens die weer naar huis moeten, wat dan weer resulteert in een wat al te bekende achtervolgingsfilm.

Ondanks dat ie niet helemaal geslaagd lijkt, is het een prent geworden die je toch bijblijft, en prikkelt om zelf even na te denken over de precieze inhoud, en dat is een verdienste.

“You all have no clue of what you’re dealing with, do you?”

Fascinerend. Intrigerend. Raadselachtig. Boeiend. Dit zijn enkele kernwoorden die bij me opkwamen na het bekijken van deze eigenzinnige SF. “Midnight Special” lijkt niets speciaals. Maar tegelijkertijd herbergt het iets speciaals. De sfeer van geheimzinnigheid die vanaf het begin merkbaar aanwezig is, zorgt voor een intens lange trip vol raadselachtigheid en intrige. Die onderhuidse spanning blijft lang nazinderen totdat het eindoffensief wordt ingezet en alle gestelde vragen beantwoordt worden. Maar geloof me dat je merendeels verbouwereerd voor je scherm zit, terwijl je jezelf afvraagt wat er in godsnaam aan de hand is.

De sterkte van de film is de manier waarop er zo weinig mogelijk wordt prijsgegeven. Het verhaal ontvouwt zich tergend langzaam. Roy (Michael “The Iceman” Shannon) en Lucas (Joel “Exodus : Gods and Kings” Edgerton) gedragen zich als dieven in de nacht terwijl ze de jonge snaak Alton (Jaeden Lieberher) van motel naar motel sleuren. Klaarblijkelijk gaat het hier om een kidnapping. Aldus de nieuwsberichten op alle nieuwskanalen. Echter als je ziet hoe ontspannen Alton dit alles ondergaat, lijkt dit helemaal niet op ontvoering. En al zeker niet als blijkt dat Roy de vader is van deze zonderlinge jongen die met behulp van een zaklamp stripverhalen leest onder zijn laken en voortdurend rondloopt met een duikersbril. Het feit dat zo een motelkamer volledig lichtdicht wordt gemaakt met behulp van karton, zorgt toch al voor het eerste hoofdkrabben. Het is na een tijd echt overduidelijk dat de twee er alles voor overhebben om Alton te beschermen en te zorgen dat hij niet in handen valt van diegenen die hen achtervolgen.

Het is dan ook een hele meute die geïnteresseerd is in de jongen. Allereerst is er een religieuze sekte die een heel geloof hebben opgebouwd rond de jongen met zijn speciale gaven. Hij is een soort reddingsboei in een toekomstige apocalyps. De FBI is ook op zoek naar Alton en deporteert de complete sekte naar een afgelegen sporthal om hen hierover te ondervragen. Zelfs de NSA stuurt een expert (Adam “Kylo Ren” Driver) omdat klaarblijkelijk de profetieën van Alton, die gebruikt werden voor de preken van de sekteleider (Sam Shepard), vol top-secret overheidsinformatie zit. Heel wat raadselachtige verhaallijnen die op vernuftig manier tot een gezamenlijk eindpunt samensmelten.

Het positieve van “Midnight Special” is de puurheid. Een SF zonder te veel blitse technologische hoogstandjes. Een mengeling van sentimentaliteit en no-nonsense fictie. De bereidheid tot zelfopoffering van Roy ten opzichte van zijn zoon, is oprecht. Roy en Lucas hebben veel weg van Jezus zijn apostelen. Een onweerlegbaar geloof in Alton en een totale onderwerping om een groots doel te bereiken. Het eerste deel is dan ook een vertoning van die zelfopoffering en doorzettingsvermogen tijdens hun vlucht. Een prachtvertoning over een aandoenlijke vader-zoon relatie. Hierbij is er beperkt gebruik gemaakt van CGI. De personages en hun karakters doen het verhaal. Low budget zou ik het niet noemen. Zeker niet als er ook nog welbekende acteurs zoals Bill Camp, Paul Sparks en Kirsten Dunst opdagen. Iets minder vond ik dan het einde van de film. Het eigenzinnige karakter van de film wordt een beetje bedorven door de minder geslaagde “Tomorrowland”-achtige ontknoping. De diepgang die geduldig werd gecreëerd en de intrigerende geheimzinnigheid werden terstond herleidt tot oppervlakkigheid. Een betekenisloze uitschuiver. Al bij al was dit een kanjer van een sciencefiction die moeilijk te overtreffen is. En zeker eentje die ik nog wel eens wil herbekijken.

3,5*

Wederom een intrigerende film van Nichols, met de ingehouden spanning en onuitgesproken emoties die we van hem gewend zijn. Het wordt af en toe nét een tikje te traag, maar de film is spannend en mysterieus genoeg om te blijven kijken. Midnight Special deed me trouwens erg denken aan Close Encounters o/t Third Kind en Take Shelter.

Het verhaal is boeiend en zorgt voor enige spannning, zonder dat er echt veel gebeurt. De hints naar het bovennatuurlijke zijn sterk in het verhaal verweven en krijgen niet de overhand. Het einde past hier mooi bij. Verder speelt Shannon weer erg serieus in een vrij deprimerende rol, zoals we van hem gewend zijn. Dit had allemaal wel wat luchtiger gemogen.

Weer een voltreffertje van Nichols. Het zal iets met ouderschap en opgroeien van doen hebben. Nichols is nogal spaarzaam in het prijsgeven van wat er met Alton aan de hand is. Dat mag dan vaag en warrig zijn, het houdt het mysterie wel in stand en daar kan z'n film lang op leunen. Dat niet alleen. Het opent ook enorm sterk met een mogelijke kidnapping, een religieus gezelschap dat het ventje terug wil en de overheid die binnen komt stormen. Een chase film die stilletjes aan een bocht neemt naar serieus sci-fi drama en weer terug grijpt op hetgeen waarmee het begon. Dat gaat dan wel wat moeizaam. Als Alton's krachten toenemen, lost hij meteen ook alles op. Dat past ongetwijfeld in wat Nichols wil vertellen, maar binnen z'n film komt dat wat gemakkelijk over. Shannen is maar weer eens formidabel en het ventje zelf kan er gelukkig ook wat van. Niet voor plothounds, deze Midnight Special, want wie zich toespitst op dat wat hij niet op z'n bordje krijgt, zal wel snel verdwalen. Lekker meegaan in hetgeen Nichols voorschotelt is het beste devies.

Midnight Special is weliswaar een film in het genre van sci-fi, maar de film heeft een andere aanpak. Er zijn weliswaar vooral op het laatst grote special effects, maar de weg daar na toe is anders. We krijgen weinig van het plot te weten in het begin, maar gaandeweg komen we steeds meer regendruppels als plotelementen te weten. Dit houdt de film spannend. Het verhaal zelf zegt iets over een vaderzoon-relatie, zoals zo vaak bij Jeff Nichols. De acteurs zijn sterk en de cinematografie is ook dik in orde. Goede film!

De film weet lange tijd mysterieus te zijn en kwam op mij dus niet meteen saai over. Het acteerwerk is degelijk. Je krijgt wel nergens het gevoel dat je de personages leert kennen door de vaagheid van de film. De soundtrack is uitstekend en de regie ook. Toch heb ik niet meteen het gevoel iets speciaals gezien te hebben. Het mysterie verdwijnt compleet door het einde van de film, volgens mij wordt er teveel prijsgegeven. Allemaal leuk zo'n mysterieuze wereld boven de onze, maar vond het onnodig om hem daadwerkelijk vanop een afstand te zien. Het einde met Shannon zijn ogen die ook oplichten roepen wel wat vragen op. Kan hij ook wat zijn zoon kan? Waarom blijft hij dan beneden en gaat hij niet mee met zijn zoon? Het is duidelijk erfelijk dus waarom kan hij niet wat zijn zoon lijkt te kunnen, Roy is namelijk een volbloed en Alton een 'hybride'? En waarom denkt hij op een bepaald moment dat Alton dood kan gaan van de opkomende zon? Heeft hij dan niet hetzelfde meegemaakt? Beetje vreemd.

En ohja het lezen van Superman comics, dat is er waarschijnlijk ingestoken als link naar een 'alien die de mens in de gaten houdt' in de hoop dat Alton net zoals Superman wordt.

Om het kort samen te vatten: Midnight Special is een degelijke film met een traag verloop en een vleugje mysterie voor mensen met wat tijd teveel.

Ik heb een beetje mixed feelings over Midnight Special.

Jeff Nichols betekent Michael Shannon en ze vormen een gouden duo. Shannon is een van mijn favorieten aan het worden en dat bewijst hij in Midnight Special wederom. Sowieso bestaat de cast uit een aantal hele sterke namen zoals Sam Shepard, Joel Edgerton, Adam Driver en Paul Sparks. Verder ziet het er schitterend uit en is het prachtig geschoten.

Ik heb wel een beetje een probleem met het einde, voor het einde vond ik de film uitstekend maar de keuzes die in het einde gemaakt worden vond ik niet voldoening geven. De film had wat mij betreft beter character driven kunnen blijven in plaats van plot driven, want in het einde neemt het plot het over. Het verhaal en het antwoord daarop zijn nogal simpel en worden ook niet verklaard. Nou hoefft van mij echt niet alles uiteengezet te worden maar dit einde was gewoon te matig om de film te dragen. Ik was meer benieuwd naar de karakters en hoe zij ermee zouden omgaan en dit wordt in 3 korte scenes afgeraffeld. Hadden ze hier meer mee gedaan dan was ik wat meer vergeeflijk geweest met het antwoord op Alton zijn gaven.

Het begin van de film is ongekend raadselachtig en meeslepend. Wat is er met Alton aan de hand? Waarom verdraagt hij geen daglicht en wordt hij 's nachts van motel naar motel gereden? Wat zoekt de FBI bij de religieuze sekte waar hij vandaan komt? Alton en zijn vader Roy Tomlin (Michael Shannon) worden op de hielen gezeten door sekteleden, de FBI én de NSA, maar lijken voor nog iets veel groters op de vlucht. Langzaam aan komt er wat informatie los. Eén ding wordt al wel snel duidelijk: Alton is geen normaal kind. Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat. Het verhaal wordt steeds vreemder en wankeler. Rare oplossing over ouderschap en evolutie moeten de gaten in de plot verhullen. Sciencefictionelementen die opzienbarend zouden moeten zijn, werken nu juist de film tegen. Het is dus gewoon jammer dat de boel aan het einde zo glad is gepolijst. Het acteerwerk is dankzij de goede sterrencast van hoge kwaliteit. Daarnaast kan je aan de film goed zien dat hier een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Regisseur Jeff Nichols heeft genoeg kwaliteit om deze film toch nog van een bijzondere glans te voorzien.

Mooi gefilmd, maar ondanks alle omineuze dialogen en aanzwellende synthesizers, had ik toch al snel door dat ik eigenlijk naar een heel generiek sf-plotje zat te kijken. Eigenlijk een heel goed geacteerde, vrij langdradige aflevering van 'Supernatural', of iets dergelijks, inclusief de matige special effects.

Dat acteren is wel echt een pluspunt hier, trouwens, ook van dat jongetje. Het goed laten acteren van kinderen is wel een kwaliteit van Nichols. Het meest was ik echter onder de indruk van Edgerton, die verbazingwekkend veel emotioneel gewicht meegeeft aan wat eigenlijk een heel vlak, eendimensionaal karakter is.

Al met al best vermakelijk, maar een beetje te mager voor een echte duim omhoog.

“Sometimes we are asked to do things that are beyond us.”

Redelijke film. Het begin is erg sterk en je wordt eigenlijk middenin het verhaal gedropt. Vreemd, maar sfeervol is het zeker en je wilt eigenlijk gelijk weten wat er zo bijzonder is aan Alton en waarom verschillende partijen hem zoeken.

Uitstekend spel ook van Shannon, Dunst, Driver en de jonge Lieberher. Maar nadat het steeds duidelijker wordt waar het verhaal heen gaat, wordt het ook een stuk minder interessant. Er blijven ook veel vragen open staan en soms is dat geen probleem, maar hier voelde het een beetje gemakkelijk en inspiratieloos. Visueel ziet het er allemaal geweldig uit en vooral de wat duistere sfeer in het begin was sterk gedaan.

Redelijke film over een vader die samen met een oude vriend zijn zoontje naar een veilige plek probeert te krijgen. Een niet helemaal goed werkende mix van verschillende genres, maar wel met de juiste sfeer. Het werkt zowel positief als negatief dat er veel geheimzinnig blijft. De film ziet er mooi uit en heeft een fijne cast, en kijkt hierdoor wel gemakkelijk weg.

Ook met Midnight Special is het Jeff Nichols gelukt om een uitstekende film neer te zetten... En hier gaat hij nog even verder dan Mud en Take Shelter... Het enige wat jammer is is dat hij hiermee een beetje naar de Hollywood-kant neigt te gaan, waarbij de subtiliteit van de twee vorige films dreigt te ontbreken.

Maar wat het wel grotendeels goed maakt is het feit dat hij zijn manier van filmen, monteren en locaties verkiezen hier nog wel heeft gebruikt. En over te stappen naar Science Fiction naast zijn gewoonlijke rurale familiedrama's... Niet verkeerd... Sterker nog, het plot is doordachter dan je denkt. We volgen hier een vader en een vriend die op de vlucht is met zijn achtjarige zoontje Alton. De overheid beschouwd dit als ontvoering aangezien Alton niet meer bij zijn vader staat ingeschreven. Maar er is nog meer aan de hand... Alton beschikt over een buitengewone gave die zowel zijn voor als nadelen heeft... tot zelfs een wereldbedreiging aan toe. Met de hele Amerikaanse geheime dienst hijgend in hun nek trekken vader en zoon door Amerika, wat voor een bovennatuurlijke, spannende en opnieuw sfeervolle trip zorgt.

Ja, want qua sfeer zit deze film gewoon weer goed in elkaar... De vele mooie shots van het zuidelijke Amerika, de wegen, de dorpjes, waarbij je toch wel weer naar een ideale roadmovie zit te kijken. Hier en daar wat actiescene's, die meteorieten en magneetvelden die Alton creëert... met name die hele futuristische stad... Ja, Jeff Nichols zorgt ervoor dat er voor je ogen niks te kort komt.

Daarbij is de onderliggende boodschap ook erg sterk en herkenbaar: Alton moet eigenlijk een jongen voorstellen die leeft in een fantasiewereld, om de harde echte wereld te ontvluchten. Zijn intelligentie en helderziendheid zijn daarbij de ultieme voorbeelden.

En zo heeft Jeff Nichols hier weer een fantastisch werkje geleverd... Die dan wel misschien nog beter zou zijn als hij, zoals gezegd, zijn subtiliteit van Mud en Take Shelter bleef behouden. Maargoed... Er zijn dan weer zoveel andere elementen die ervoor zorgen dat je daar omheen kijkt.

4,5*

Goed en sterk acteerwerk is het grote positieve aan deze film,de film beloofd zeer sterk te worden maar zakt uiteindelijk een beetje in elkaar.

Ik vind dit werkje eigenlijk het slechtste wat Jeff Nichols gemaakt heeft tot nu toe....nou slecht is het niet maar wel minder.

Visueel leuk,acteerwerk leuk,de rest wat minder.

Sluit me aan bij de vorige recensie. Al met al een matige film door het vreselijke slakkentempo en het uiteindelijk toch flinterdunne verhaal, hoe intrigerend ook. De visuele effecten en het acteerwerk zijn puik maar het had echt in 1 aflevering van de Outer Limits of X-Files gepast. Adam Driver mag ik graag aan het werk zien en Michael Shannon is ook heel goed in deze film. Hier en daar nog wat vreemde slordigheden/ongeloofwaardigheden zoals een (door tovenarij?) verdwenen schotwond.

Jammer.

Toch niet echt.

Nichols doet overduidelijk een stapje buiten zijn comfortzone, maar echter nog steeds met een beetje binnen zijn comfort-zone. Zo denk ik dat de regisseur het liefst tragere en subtielere films wil maken, maar daarom botst deze film zo met elkaar.

Want aan de ene kant is dit een subtiel en traag drama, en aan de andere kant een speelse sciencefiction-film. Eentje die me sterk deed denken aan Tomorrowland. Maar dat leidt tot een film die twee gezichten kent en die botsen met elkaar waardoor het geheel toch niet een lekker resultaat is en nooit echt lekker wil rollen.

Acteerwerk vond ik ook niet zo heel speciaal. Shannon en Edgerton spelen behoorlijk veilig namelijk. Dunst is een miscast. Driver vond ik dan nog wel goed. Maar buiten Driver weten eigenlijk geen van allen echt indruk te maken en missen toch wel die kracht.

Qua regie ook wel braaf en veilig. Nichols lijkt weinig pogingen te doen om origineel uit de hoek te komen. Zo volgt deze film wel heel letterlijk de lijntjes voor dit soort sciencefiction. Alsof Spielberg even aan het script heeft gezeten. Pas helemaal op het einde komen de eerste vormen van creativiteit naar buiten. Gelukkig maar.

Maar dat is uiteindelijk niet genoeg om dit allemaal te redden. Het mist vrijwel alle regiekracht, bij vlagen zeer lelijk gebrachte actie en acteerwerk dat toch niet zo veel indruk weet te maken. Maar wel enkele toffe designs kent en de sciencefiction was speels genoeg. Dat zijn pluspunten, maar niet genoeg voor een voldoende.