Murder, My Sweet (1944)

Philip Marlowe: "'Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on.'"

Mee eens en dat was een van de grootste verrassingen van de film. The Big Sleep is één van mijn favoriete film noirs, Bogart is mijn favoriete acteur en Howard Hawks is één van mijn favoriete regisseurs. Deze combinatie zorgde er al snel voor dat Philip Marlowe mijn favoriete noir-held werd. Dat iemand de rol nog beter zou kunnen vertolken dan Bogart leek me onzin, maar de voor mij volstrekt onbekende Powell slaagt hier nipt in. Geen slecht woord over Bogarts invulling van de rol, maar Powell geeft er net iets meer aan mee. Bij Bogart vond ik het leuk dat hij bijna foutloos was, maar schijnbaar is een Marlowe met fouten nog leuker. Deze Marlowe weet niet altijd wat hij doet, maar komt al een heel eind met gokjes wagen.

Net als The Big Sleep staat ook Murder, My Sweet bol van de scherpe dialogen. Philip Marlowe lijkt het zelden te kunnen laten om een snedige opmerking te maken en de andere personages doen over het algemeen mooi mee. Ik kan heel erg genieten van dit soort dialogen. Ze zijn niet echt realistisch, maar klinken geweldig, zijn vaak heerlijk cynisch en soms ook grappig. Alleen al bijvoorbeeld de manier waarop Marlowe een villa beschrijft vind ik geweldig:

Philip Marlowe: It was a nice little front yard. Cozy, okay for the average family. Only you'd need a compass to go to the mailbox. The house was all right, too, but it wasn't as big as Buckingham Palace.

Dmytryk is duidelijk een ander soort regisseur dan Howard Hawks. Dmytryk is vooral meer geïnteresseerd in de visuele kant van de film, dus de camera beweegt er op los en Dmytryk kijkt niet op een opvallende schaduw meer of minder. De personages in de bijrollen zijn ook wat excentrieker dan in The Big Sleep. Claire Trevor was me allang in oude films opgevallen, maar ook Mazurki is hier geweldig als dommekracht ("I tried to picture him in love with somebody, but it didn't work."). De film zelf is ook wat excentrieker. Hoeveel films uit de jaren '40 kunnen er zijn met een surrealistische tripscène. Geweldig geregisseerde scène overigens. En volgens mij is dit ook de enige film noir waarbij je het einde zowaar schattig kan noemen.

Ik kan zo snel geen enkel film noirelement bedenken dat niet in de film zit. Maar bovenal: de combinatie werkt sterker dan in andere films. Het is echt een van de beste film noirs ooit, die het wat meer verdient in de spotlights te staan. Ik kan niet anders dan de volle mep aan de film geven.
5*

Om eerlijk te zijn heb ik het wel even gehad met het filmnoirgenre. De stijl moet je liggen en ik kan me voorstellen dat sommigen helemaal weglopen met deze soort films, ik zelf word er warm noch koud van. Telkens wordt er uit hetzelfde vaatje getapt: complexe detectiveplotjes die op het eerste oog richtingloos zijn, de regenjas met welbekende hoed, de typische decors. Bij deze film kreeg ik ook het idee dat het voornamelijk style over substance is. Vooruit, de droomscenes zijn knap en mooi gedaan, maar verder kon ik weinig nieuws ontdekken

Ik sluit me volledig aan bij Vino. Af en toe zit er nog weleens iets leuks tussen, maar het is meestal toch de regenjas en monotone sneertjes die over en weer vliegen.

Deze film is zeker geen uitzondering, Dick Powell doet me vrij weinig, in tegenstelling tot Humphrey Bogart die zo'n film meestal nog naar een iets hoger niveau kan tillen (In a Lonely Place en Casablanca bijvoorbeeld).

De droomscenes zijn voor de tijd best mooi gedaan, daar krijgt de film wel credit voor.

I caught the blackjack right behind my ear. A black pool opened up at my feet. I dived in. It had no bottom. I felt pretty good - like an amputated leg.

Een Film Noir pur sang die niet alleen een ronduit geniaal script heeft maar ook visueel zeer sterk te noemen is. Powell schittert in een prachtig dedectiveverhaal dat bol staat van spannende wendingen en zeer sterke dialogen, zo krijg je net als in de Film Noirs van Billy Wilder heel wat scherpe en cynische one-liners voorgeschoteld in de vorm van voice-overs, iets wat in dit genre uitermate goed werkt. Ik had mijn recensie dan ook met vele andere quotes van Powell kunnen beginnen ('Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on. ).

Powell zelf speelt zijn rol dus schitterend en kan naar mijn mening op tegen Humphrey Bogart die de gelijknamige hoofdrol van 'private eye' Philip Marlowe in The Big Sleep vertolkt. Bogart is naar mijn mening ietsje memorabeler doordat hij meer zelfzekerheid afstraalt dan Powell maar als het op de rol van Phillip Marlowe aankomt vond ik Powell toch nog beter in die rol zitten. Ik vond Bogart dan weer beter als Hammett's Sam Spade in The Maltese Falcon, hoewel de film (ook door John Huston geregisseerd) wat te lijden had aan een te hoog tempo voor een zulk complex verhaal. Maar ik kan Edward Dmytrik als regisseur dan ook iets meer waarderen dan John Huston, vooral omdat Dmytrik op visueel vlak ook zeer hoog scoort. Het camerawerk was briljant, vooral omdat Dmytrik veel probeert met de camera en dat was er ook wel aan te zien. Zo krijg je te zien hoe Powell het strandhuis binnenwandelt en met een zaklamp rond heel het huis schijnt waarbij je de ganse tijd het gevoel hebt dat je iemand te zien gaat krijgen. Ook de mooie, symmetrische shots van Marlowe en Moose die een café binnenwandelen of de zwart-wit contrasten in het strandhuis zijn erg vakkundig te noemen. Ook Marlowe's droom was origineel, door simpele montage trucjes werden beelde vager gemaakt of werd er gespeeld met surrealistische beelden.

Verder had deze film alles wat een Film Noir nu net een Film Noir maakt: geen enkele scène passeert zonder een opgestoken sigaret, de regenjassen, het gespeel met schaduwen, de plotwisselingen op het einde, de dialogen, de sfeer, alles was perfect.

4.5 sterren

Wederom een sfeervolle film - noir!

Het camerawerk draagt ongelofelijk veel bij aan de duistere sfeer in deze film. De regisseur heeft een goed oog voor de juiste focus, bv. als hij een nachtclub binnendringt gebeurt dat niet pats boem! Nee, hij vind het relevanter om eerst een impressie van een nachtclub te schetsen. Dit begint bij het inzoomen op wat licht in de duisternis...., wat een lamp blijkt te zijn...., die een zangeres in de spotlights zet...., vandaar verdwijnt de camera in de massa om uit te komen bij de hoofdrolspelers, waarna het intrigerende, spannende verhaal verder gaat.

Minstens zo belangrijk als een goed verhaal vind ik sfeer en in deze film kom je die onherroepelijk tegen. Het zwart - wit gebruik is prachtig, de dialogen zijn geestig en spitsvondig en de film ademt een coole sfeer uit ( bv. Philip Marlowe die zijn lucifer laat ontvlammen door hem tegen een standbeeld aan te laten strijken ). Het hoogtepunt van de film, is natuurlijk de scene waar Philip Marlowe gedrogeerd wordt en onderhevig is aan hallucinaties.

Ik lust wel pap van dit soort film - noirs en ben ze voorlopig nog niet moe! Een 4*

"What do you know about jade? It is...uh..... green... isn't it?"

Geweldige film, vooral op gebied van one-liners en dialogen. Op dat punt is de film het al waard om vaker te zien, maar ook de zwart-wit beelden zijn fantastisch. Muziek is spaarzaam, maar prima ondersteunend. En met humor, zoals Mr. Marlowe die een lucifer afstrijkt op de bil van een cupido-beeld in de tuin + de allerlaatste scene bv.
Het verhaal loopt goed door. Een private detective probeert achter de ware toedracht van een moord te komen en ontmoet allerlei mensen op allerlei interessante locaties. Een intrigerende quest. Het bevat veel 'fuzz' om een 'jade necklace'.
Leuk vormgegeven droombeelden voor die tijd, met die 'bewolking' erover en met zwarte gaten om in te verdwijnen [/spoiler}

Dikke schaduwen en weerspiegelingen, een privé detective, rookpluimen, manipulatief vrouwelijk schoon en al wat dies meer zij. Het bekende noir recept, dat op smaak wordt gebracht door Philip Marlowe en zijn beeldspraak. Pragmatische kerel als het gaat om geld, resoluut als het gaat om een zaakje dat aan alle kanten stinkt, maar bovenal een heerlijke cynische kerel die met een soort nonchalante bravado door een wereld van bedrog heen stampt. Dick Powell heeft het in de vingers, zoveel is al vrij snel duidelijk.

Naast een plotje dat blijft draaien, wordt de film veelal gestuwd door dialogen, maar die zijn wel dusdanig goed geschreven én afgeleverd dat het regelmatig een flinke grijns oplevert. Hoge quotability. Zaken waar Dmytryk de hele speelduur op terug kan vallen. Daarnaast heeft hij nog wat visuele Spielerij in petto als het bewustzijn wordt verloren en krijgt Powell steun van een glibberige Kruger en imposante Mazurki. Wat een reus. Het slot had iets koeler gemogen, maar wat geeft het. Vooral een ontzettend leuke noir.

” My throat felt sore, but the fingers feeling it didn't feel anything. They were just a bunch of bananas that looked like fingers.”

Een prima film noir, met een sterk en goed geschreven script, dat in de tweede helft tot volle wasdom komt. Dick Powell zet hier ook een buitengewoon sterke rol neer. Ik had in het begin even wat moeite om in het verhaal te komen en moest ook duidelijk even wennen aan hoe Powell Philip Marlowe neerzet, maar begon het na een tijdje steeds leuker en leuker te vinden.

Dat komt ook mede door de dialogen, die scherp en goed geschreven zijn en waar Powell goed gebruik van maakt om zijn opmerkingen te voorzien van een komische ondertoon. Verder schept regisseur Dmytrik hier een heerlijk sfeertje, dat echt in alles film noir ademt. Mooi camerawerk, veel gespeel met schaduwen, wat zorgt voor een fijne duistere sfeer, mooi zwart-wit gebruik en vooral ook goed acteerwerk. Want buiten de rol van Powell, doet ook de rest van de cast het naar behoren. Ik vond de surrealistische trip van Powell, erg mooi en iets wat ik nog niet eerder in zo’n oude film als deze had gezien.

Eindelijk weer eens een oude echt goede film noir gezien. Ik kan me niet herinneren dit jaar al zo’n goede genrefilm gezien te hebben, op het recente Brick dan daargelaten. Nee absoluut een aanrader in het genre, met alle ingrediënten goed verzorgd aanwezig, die een noir zo leuk kunnen maken.

4,0*

Een van de mindere exemplaren uit de reeks Philip Marlowe-verfilmingen. Dat is volgens mij vooral te wijten aan de miscasting van Dick Powell. Powell hoort veel meer thuis in romantische musicals. Het karakter van een whiskyslurpende, rokkenjagende, bijdehante privédetective past helemaal niet bij hem, vind ik. Hij is bovendien niet morsig genoeg (vgl. Bogart, Mitchum e.a.).

Net als de andere verhalen van Raymond Chandler bevat het plot voldoende twists om het toch wel spannend te houden en daardoor zakt de film niet helemaal door het ijs, maar het houdt niet over.

Superieure film noir van Edward Dmytryk waarin Raymond Chandler's antiheld detective Philip Marlowe personages met namen als Moose Malloy, Velma Valento en Dr. Sonderborg tegenkomt. Het verhaal doet er dan al bijna niet meer toe. Het eindigt met een kus.

Wordt samen met Double Indemnity beschouwd als één van de meest invloedrijke film noirs. Ik moet zeggen dat dit alleszins de meest complexe noir is die ik tot dusver heb gezien, en dat ik meerdere keren heb moeten pauzeren om de plot in te halen. Het helpt niet bepaald dat het hoofdpersonage de typische gevatte P.I. is die beeldspraak en andere woordspelingen in zowat elke zin weet te wurmen. De haastige, poëtische ondertoon die de dialogen kenmerkt is meestal wel amusant, maar kan je makkelijk op een zijspoor doen belanden. Hierdoor verschuift de aandacht en voor je het goed en wel beseft tuimel je in een zwart gat en zink je naar de bodem. Ik moest vaak denken aan The Big Lebowski, een soort neo noir die veel kenmerken van film noir parodieert. Denk aan de golddigger (hier een femme fatale), de droomsequentie, de overdreven ingewikkelde verhaallijnen en de vele nevenpersonages die elk hun eigen twist met zich meebrengen. Ik zie ook de invloed op andere neo noir zoals Sin City, denk bijvoorbeeld aan de scène waarin Marlowe ontwaakt in de privékliniek en zichzelf beveelt om wakker te blijven. Er zijn wellicht veel details aan de aandacht ontsnapt en er is duidelijk meer dan één kijkbeurt nodig om ze allemaal te absorberen. Ik voelde nu helaas de interesse afnemen tijdens de laatste act, een gevolg van de enorme hoeveelheid informatie die naar mijn kop werd geslingerd. Op den duur wordt het te veel van het goede. Dit is een film die ongetwijfeld baat heeft bij een herziening. Het acteerwerk is acceptabel, de decors zijn sfeervol en het is mooi in beeld gebracht. Ik mis echter iets dat het geheel naar een hoger niveau tilt.

Deze film zit propvol met alle clichés of tropes van het noir genre. Soms zorgt zoiets voor ongeïnspireerde rommel, soms zorgt dat voor een perfecte voorbeeld van het genre. Voor mij hoorde deze film bij de 2e groep. Dick Powell stond niet bekende voor zijn humeurige rollen, maar eerder voor lichter vertier. Zijn Marlowe is daardoor wat ludieker dan de doorsnee detective, maar ik vond het een verfrissende en vermakelijke nuance. Ook geen valse noten in de andere rollen.

In tegenstelling tot hierboven kon ik de film wel behappen en vond ik het plot wel te doen, niet verwarrender dan andere noirs.Ik vond dat de film groeide en steeds leuker werd naar het einde toe. Ook iets niet iedereen in deze film onsympathiek, wat niet steeds het geval is in dit soort films en het einde is eveneens niet meteen gebruikelijk. Net als enkele anderen vond ik die koortsdroom van Marlowe trouwens een hoogtepuntje

Philip Marlowe ken ik met name van de vertolking door Humphrey Bogart in The Big Sleep. Hier wordt hij vertolkt door Dick Powell. Het verhaal is aanvankelijk best aardig, maar wordt gaandeweg nogal rommelig en is uiteindelijk ook niet erg interessant. De film moet het meer hebben van de vlotte dialogen en de typische film noir sfeer. Bij gebrek aan een boeiend verhaal is dit echter geen film die lang zal blijven hangen.

Misschien wel de grootste noir die ik tot vandaag nooit zag en zeker een van de originelen. Een Marlowe verfilming en dat was alweer even terug. Het gekke is dat veel mensen bij film noirs aan prive detectives denken, maar zoveel zijn er niet. Je ziet veel vaker agenten of gewone mensen of criminelen. En zelfs journalisten en schrijvers komen in elk geval niet minder voor.

Dat clichebeeld komt onder meer uit deze film. Nog meer dan uit The Big Sleep en Bogart (al is dat lag geleden) en helemaal meer uit de postmoderne Marlowe variant van Altman dertig jaar later. Powell is een heerlijke Marlowe die leeft op sigaretten whiskey en wisecracks. Veel fijne bekende gezichten zonder dat deze film veel echte sterren heeft, Een van de hoogtepunten is Esther Howard in een heel fijne maar kleine rol in het begin.

Dit is een film voor wie zijn noirs graag overdadig op smaak gebracht heeft. Vol schaduwen, licht, cameragebruik, timing en niet te vergeten een lange droomscene. En een plot dat voelt als een afdaling in een wereld waar niemand eerlijk tegen elkaar is en het verhaal een flink aantal bochten maakt.

Verplichte kost.