Murder, My Sweet (1944)

Stoere detectives, fijne zwart/wit contrasten en voice-overs; film-noirs liggen mij wel. Maar ik stoor me, hoewel ik er voor m’n gevoel niet zoveel gezien heb, nu wel al aan de formule die steeds braaf afgelopen wordt, met de femme fatale als grootste irritatie bron. (Wat wil je met zo'n titel?) Dit zou de zogenaamde twist moeten brengen, maar maakt de film juist voorspelbaar. Hierdoor blijft de film slechts vermakelijk en meer ook niet.

Film-noirs en fatale vrouwen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, of je het nou leuk vind of niet.

Veel bekende noir ingrediënten zijn hier ook weer aanwezig: de kettingrokende hardboiled anti-hero zonder verleden, aantrekkelijke vrouw die anders is dan alle anderen, low-key belichting, claustrofobische interieurs, sfeer van angst en dreiging, harde maatschappij met veel tuig (hoeren, gangsters, nichten, dieven), flashbacks, voice-over, rokerige tentjes, tips gevende barkeepers etc. Opvallend bij deze noir is echter dat er ook drugsmisbruik in voorkomt, inclusief tripscènes.

Musical held Dick Powell is verassend goed als detective Philip Marlowe. Zijn rol wordt echter overschaduwd door Mikhail Mazurski, die briljant is als de geobsedeerde Moose Malloy. Geweldig hoe Moose steeds uit het niets verschijnt en vragen begint te stellen.

Edward Dmytryk heeft goed weten te spelen met licht en schaduw, echter qua script is de film niet zo heel bijzonder. Verder leuke bijrollen en enkele zeer memorabele momenten (tripscénes, de plotselinge verschijningen van Moose). Murder, My Sweet kan gerekend worden tot de betere films in dit genre. 3,5*

Drugs are BAD:

'Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been slapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on.'"

"I caught the blackjack right behind my ear. A black pool opened up at my feet. I dived in. It had no bottom."

''My throat felt sore, but the fingers feeling it didn't feel anything. They were just a bunch of bananas that looked like fingers.''

Reefer Madness. Drugs are very bad.

En in westerns horen steevast Indianen..

Die opmerking zou snugger genoeg zijn als die verhouding ook zou kloppen.

De rol van de femme fatale zit diep genesteld in de innerlijke conflicten van de noir-held, in tegenstelling tot de Indiaan, die de cowboy een vijand geeft om zich als held te manifesteren.

En dus net zo makkelijk inwisselbaar is met een Mexicaan, desperado of premiejager.

Pardon me. Wel bijzonder.

Gangstermeisje klopt niet, plot van "Farewell, My Lovely" sluit wel aan op synopsis van deze film.

En deze plot van "Murder, my Sweet":
"Private eye Philip Marlowe hired by Moose Malloy, a petty crook just out of prison after a seven year stretch, to look for his former girlfriend, the nightclub danser Velma, who has not been seen for the last 6 years. The case is tougher than Marlowe expected as his initially promising enquiries lead to a complex web of deceit involving bribery, perjury and theft, and where no one's motivation is obvious".

Er is een corrigeerknop.

Heb goeie herinneringen aan deze film, die soms wel wat langdradig lijkt, ook al duurt het maar anderhalf uur. 4 sterren.

Hij komt 30 december op BBC2. Let op binnenkort komen ook o.a. Out of the Past, In a Lonely Place, Bigger Than Life en The Narrow Margin langs.

Heb ze op Bigger Than Life na allemaal al op DVD; geweldige Noirs!

Out of the Past en In a Lonely Place heb ik ook beiden al op dvd. The Narrow Margin heb ik al eens eerder op de BBC gezien.

The Reckless Moment van Max Ophuls komt trouwens ook op de BBC volgende week. Toch leuk dat men ons zo overspoelt met dit soort films!

The Narrow Margin zit in deze geweldige DVDboxset.

Geweldig ...en geen zenderlogo's en reklameblokken! Maar in mijn programmablad staat niets over bovenstaande films trouwens.

Een grote noir, met de beroemde Philip Marlowe als main character. Die zijn altijd leuk, en alle elementen die de stijl rijk is komen hier dus lekker overdreven uit. Dick Powell zet een unieke Marlowe neer, die vooral erg grappig is. De droomscènes waren om te smullen.

Vond het nogal een complex verhaal, maar het is natuurlijk wel knap verfilmd. De droomsekwensen van de gedrogeerde protagonist waren wel origineel. "Murder My Sweet" blijft zeker het bekijken waard. Weer een degelijke print van Warner in hun film-noir-collectie. Afgezien van wat korreligheid bij de eerste beelden is de kopie vlekkeloos en zijn de contrasten heel goed.

Film is zo'n beetje mijn favoriete klassieke film noir aan het worden. Powell doet niet onder voor Bogart dus misschien is het ook wel mijn favoriete Marlowe.....

Philip Marlowe: "'Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on.'"

Mee eens en dat was een van de grootste verrassingen van de film. The Big Sleep is één van mijn favoriete film noirs, Bogart is mijn favoriete acteur en Howard Hawks is één van mijn favoriete regisseurs. Deze combinatie zorgde er al snel voor dat Philip Marlowe mijn favoriete noir-held werd. Dat iemand de rol nog beter zou kunnen vertolken dan Bogart leek me onzin, maar de voor mij volstrekt onbekende Powell slaagt hier nipt in. Geen slecht woord over Bogarts invulling van de rol, maar Powell geeft er net iets meer aan mee. Bij Bogart vond ik het leuk dat hij bijna foutloos was, maar schijnbaar is een Marlowe met fouten nog leuker. Deze Marlowe weet niet altijd wat hij doet, maar komt al een heel eind met gokjes wagen.

Net als The Big Sleep staat ook Murder, My Sweet bol van de scherpe dialogen. Philip Marlowe lijkt het zelden te kunnen laten om een snedige opmerking te maken en de andere personages doen over het algemeen mooi mee. Ik kan heel erg genieten van dit soort dialogen. Ze zijn niet echt realistisch, maar klinken geweldig, zijn vaak heerlijk cynisch en soms ook grappig. Alleen al bijvoorbeeld de manier waarop Marlowe een villa beschrijft vind ik geweldig:

Philip Marlowe: It was a nice little front yard. Cozy, okay for the average family. Only you'd need a compass to go to the mailbox. The house was all right, too, but it wasn't as big as Buckingham Palace.

Dmytryk is duidelijk een ander soort regisseur dan Howard Hawks. Dmytryk is vooral meer geïnteresseerd in de visuele kant van de film, dus de camera beweegt er op los en Dmytryk kijkt niet op een opvallende schaduw meer of minder. De personages in de bijrollen zijn ook wat excentrieker dan in The Big Sleep. Claire Trevor was me allang in oude films opgevallen, maar ook Mazurki is hier geweldig als dommekracht ("I tried to picture him in love with somebody, but it didn't work."). De film zelf is ook wat excentrieker. Hoeveel films uit de jaren '40 kunnen er zijn met een surrealistische tripscène. Geweldig geregisseerde scène overigens. En volgens mij is dit ook de enige film noir waarbij je het einde zowaar schattig kan noemen.

Ik kan zo snel geen enkel film noirelement bedenken dat niet in de film zit. Maar bovenal: de combinatie werkt sterker dan in andere films. Het is echt een van de beste film noirs ooit, die het wat meer verdient in de spotlights te staan. Ik kan niet anders dan de volle mep aan de film geven.
5*

De vrij vroeg overleden Dick Powell (59) is best een interessante acteur om te volgen. In de Noirish Western STATION WEST heeft Dick een Philip Marlowe achtige detective rol.

Trouwens, Bogart en Powell zijn ook nog aan elkaar gelinkt. Bogart heeft Powell's beroemde schoener de SANTANA in 1945 gekocht en later zijn eigen filmproductie- maatschappij daarna vernoemd.

Powell behoorde met zijn 1,83 m. voor die tijd bij de kleine groep lange acteurs als Lex Barker en Robert Ryan. De filmmyen moesten dus voor de love-interest doorgaans putten uit een in die tijd zeer klein aantal langere actrices.

In elk geval wacht ik nog steeds op de DVD release van Dick Powell's CRY DANGER, CORNERED en PITFALL.

Alternatieve poster: 758KB.

Ik heb onlangs een documentaireserie over RKO gezien waarin regisseur Dmytryk vrij uitgebreid vertelt over het maken van Murder, my Sweet.

Hij vond het zeer vermakelijk dat zijn goedkope B-film achteraf één van de Film Noir klassiekers is geworden; een term waar hij toen nog nooit van gehoord had. Hij had geen budget, geen tijd, en een hoofdrolspeler die hij eigenlijk niet wilde, en toch kwam daar deze prima film uit rollen.

Hij voegde daar aan toe dat hij simpelweg vanwege het gebrek aan locaties en decor aan de slag ging met belichting en camerastandpunten om de film meer dynamiek te geven. Dat is uitstekend gelukt dacht ik zo. De droomscenes zijn helemaal fantastisch.

Het verhaal is typisch Chandler, tjokvol double en triple crossings, af en toe onlogisch, en qua dialogen weer ijzersterk.

Powell als Marlowe weet ik niet zo. Zijn karaktereigenschappen zijn prima, maar ik had wat minder geloof in hem als iemand waar de vrouwen voor in katzwijm raken.

Goede film van Dmytryk (overigens één van de tragische hoofdrolspelers in de communistenjacht in het McCarthy tijdperk).

Om eerlijk te zijn heb ik het wel even gehad met het filmnoirgenre. De stijl moet je liggen en ik kan me voorstellen dat sommigen helemaal weglopen met deze soort films, ik zelf word er warm noch koud van. Telkens wordt er uit hetzelfde vaatje getapt: complexe detectiveplotjes die op het eerste oog richtingloos zijn, de regenjas met welbekende hoed, de typische decors. Bij deze film kreeg ik ook het idee dat het voornamelijk style over substance is. Vooruit, de droomscenes zijn knap en mooi gedaan, maar verder kon ik weinig nieuws ontdekken

Ik sluit me volledig aan bij Vino. Af en toe zit er nog weleens iets leuks tussen, maar het is meestal toch de regenjas en monotone sneertjes die over en weer vliegen.

Deze film is zeker geen uitzondering, Dick Powell doet me vrij weinig, in tegenstelling tot Humphrey Bogart die zo'n film meestal nog naar een iets hoger niveau kan tillen (In a Lonely Place en Casablanca bijvoorbeeld).

De droomscenes zijn voor de tijd best mooi gedaan, daar krijgt de film wel credit voor.

Ik had hem iets ondergewaardeerd misschien. Powell is wel heel sterk. Vond hem ook uitblinken in the Bad and the Beautiful.

I caught the blackjack right behind my ear. A black pool opened up at my feet. I dived in. It had no bottom. I felt pretty good - like an amputated leg.

Een Film Noir pur sang die niet alleen een ronduit geniaal script heeft maar ook visueel zeer sterk te noemen is. Powell schittert in een prachtig dedectiveverhaal dat bol staat van spannende wendingen en zeer sterke dialogen, zo krijg je net als in de Film Noirs van Billy Wilder heel wat scherpe en cynische one-liners voorgeschoteld in de vorm van voice-overs, iets wat in dit genre uitermate goed werkt. Ik had mijn recensie dan ook met vele andere quotes van Powell kunnen beginnen ('Okay Marlowe,' I said to myself. 'You're a tough guy. You've been sapped twice, choked, beaten silly with a gun, shot in the arm until you're crazy as a couple of waltzing mice. Now let's see you do something really tough - like putting your pants on. ).

Powell zelf speelt zijn rol dus schitterend en kan naar mijn mening op tegen Humphrey Bogart die de gelijknamige hoofdrol van 'private eye' Philip Marlowe in The Big Sleep vertolkt. Bogart is naar mijn mening ietsje memorabeler doordat hij meer zelfzekerheid afstraalt dan Powell maar als het op de rol van Phillip Marlowe aankomt vond ik Powell toch nog beter in die rol zitten. Ik vond Bogart dan weer beter als Hammett's Sam Spade in The Maltese Falcon, hoewel de film (ook door John Huston geregisseerd) wat te lijden had aan een te hoog tempo voor een zulk complex verhaal. Maar ik kan Edward Dmytrik als regisseur dan ook iets meer waarderen dan John Huston, vooral omdat Dmytrik op visueel vlak ook zeer hoog scoort. Het camerawerk was briljant, vooral omdat Dmytrik veel probeert met de camera en dat was er ook wel aan te zien. Zo krijg je te zien hoe Powell het strandhuis binnenwandelt en met een zaklamp rond heel het huis schijnt waarbij je de ganse tijd het gevoel hebt dat je iemand te zien gaat krijgen. Ook de mooie, symmetrische shots van Marlowe en Moose die een café binnenwandelen of de zwart-wit contrasten in het strandhuis zijn erg vakkundig te noemen. Ook Marlowe's droom was origineel, door simpele montage trucjes werden beelde vager gemaakt of werd er gespeeld met surrealistische beelden.

Verder had deze film alles wat een Film Noir nu net een Film Noir maakt: geen enkele scène passeert zonder een opgestoken sigaret, de regenjassen, het gespeel met schaduwen, de plotwisselingen op het einde, de dialogen, de sfeer, alles was perfect.

4.5 sterren

Wie zou er eigenlijk de hoofdrol spelen? Humphrey Bogart weer als Philip Marlowe?

Wederom een sfeervolle film - noir!

Het camerawerk draagt ongelofelijk veel bij aan de duistere sfeer in deze film. De regisseur heeft een goed oog voor de juiste focus, bv. als hij een nachtclub binnendringt gebeurt dat niet pats boem! Nee, hij vind het relevanter om eerst een impressie van een nachtclub te schetsen. Dit begint bij het inzoomen op wat licht in de duisternis...., wat een lamp blijkt te zijn...., die een zangeres in de spotlights zet...., vandaar verdwijnt de camera in de massa om uit te komen bij de hoofdrolspelers, waarna het intrigerende, spannende verhaal verder gaat.

Minstens zo belangrijk als een goed verhaal vind ik sfeer en in deze film kom je die onherroepelijk tegen. Het zwart - wit gebruik is prachtig, de dialogen zijn geestig en spitsvondig en de film ademt een coole sfeer uit ( bv. Philip Marlowe die zijn lucifer laat ontvlammen door hem tegen een standbeeld aan te laten strijken ). Het hoogtepunt van de film, is natuurlijk de scene waar Philip Marlowe gedrogeerd wordt en onderhevig is aan hallucinaties.

Ik lust wel pap van dit soort film - noirs en ben ze voorlopig nog niet moe! Een 4*

Een goeie verfilming van Raymond Chandler's meesterwerk, ik ben zeker niet teleurgesteld!

Fuck! Ben ik weer vergeten deze film op te nemen

"What do you know about jade? It is...uh..... green... isn't it?"

Geweldige film, vooral op gebied van one-liners en dialogen. Op dat punt is de film het al waard om vaker te zien, maar ook de zwart-wit beelden zijn fantastisch. Muziek is spaarzaam, maar prima ondersteunend. En met humor, zoals Mr. Marlowe die een lucifer afstrijkt op de bil van een cupido-beeld in de tuin + de allerlaatste scene bv.
Het verhaal loopt goed door. Een private detective probeert achter de ware toedracht van een moord te komen en ontmoet allerlei mensen op allerlei interessante locaties. Een intrigerende quest. Het bevat veel 'fuzz' om een 'jade necklace'.
Leuk vormgegeven droombeelden voor die tijd, met die 'bewolking' erover en met zwarte gaten om in te verdwijnen [/spoiler}