Angst Essen Seele Auf (1974)

Mooie film die alle facetten van discriminatie en de gevolgen daarvan behandelt.

Hoe het mensenlevens kan ontregelen.

Emmi Kurowski (Brigitte Mira) is een erg lieve innemende vrouw. Haar personage is op zoek naar gezelschap en troost. Wat zeer mooi in beeld wordt gebracht als ze die vindt bij Ali.

De discriminatie en verstoting van het stel door de gemeenschap doet pijn aan de ogen.

Gelukkig is er sinds 1973 het e.e.a. verbeterd. Deze Fassbinder moet een enorm statement zijn geweest toen de film uit kwam.

Minpunt vind ik het schematische verhaal. De verschillende verhaallijnen gingen wat abrupt in elkaar over.

Ik heb altijd de titel onvertaald gelezen. Nu ik de betekenis ken, vind ik 'm zeer goed.

Trouwens, de NL-titel is: Alle Turken heten Ali !!!

Niet erg subtiel, maar wel ironisch.

Want Ali heet geen Ali, en Ali is geen Turk maar een Marokkaan...

Ik vond dit stukken beter dan de andere film van Fassbinder die ik zag (Der Händler der Vier Jahreszeiten) en dat heeft te maken met een scherper verhaal en veel aansprekender (en beter acterende) hoofdpersonen.

Ik meer ergens gelezen te hebben dat Fassbinder erg beïnvloed is door Douglas Sirk. Ik heb helaas nog nooit een film van Sirk gezien, maar deze film is in elk geval een mooi, ietwat dik aangezet melodrama. Met opvallende kleuren.

Brigitte Mira (nu al in de 90 en nog steeds actief) is erg goed. De film zit ook nog vol mooie stilte's. Niet direct helemaal mijn ding, maar ik begrijp alle lof voor Fassbinder al wat beter.

3.5*

Erg goede film in al zijn eenvoud en zeer duidelijke weergave, die ik 4 sterren zou geven, ware het niet dat wat FK al aangaf mij ook wat stoorde:

Fassbinder wil iets te graag binnen de speeltijd van zijn film bepaalde punten er doordrukken, waardoor het geregeld wat overdreven overkomt...wat best wel funest is voor een dergelijke serieuze film, maar hier komt hij er redelijk mee weg.

In ieder geval toch een zeer aangename verrassing voor mij. Originele filmer die Fassbinder.

Vond de setting ook intrigerend. Veel kleuren, heldere kleuren maar tegelijk erg grauw en sfeerloos allemaal.

Angst is een mooie film over een onderwerp die altijd interessant blijft. Mooi om te zien dat er eigenlijk weinig veranderd is na 30 jaar. Het acteerwerk van Mira was uitstekend en Salem is geen groot acteur maar zet een erg amabele karakter neer met een uitstraling dat veel compenseert. Geen slecht woord eigenlijk te zeggen over Angst Essen Seele Auf, mijn eerste contact met Fassbinder, alleen jammer dat ik geen ondertiteling bij de film had. Nou is duits niet al te moeilijk om te begrijpen maar ik zou dit dolgraag met ondertiteling willen herzien.

Voor nu 4*

Mijn eerste kennismaking met Fassbinder en meteen een schot in de roos!

Prachtig verhaal en tevens een sterke aanklacht tegen de vooroordelen die mensen hebben tegenover buitenlanders.

Als deze film reprensentatief is voor Fassbinder's andere films ben ik zéér benieuwd!

Ijzersterke Fassbinder. Uniek in haar eenvoud en tragiek. Er wordt een onverbloemd beeld geschetst van Duitsland in de jaren '70 met de komst van vele gastarbeiders. Zeer boeiende visie op de mensen en zeer aangrijpend.

De beste Fassbinder tot nu toe, al staat m'n teller pas op drie. Een interessant en pakkend beeld van de gastarbeider in Duitsland en hoe hierop gereageerd wordt door de maatschappij. Helaas slaat de film het laatste half uur net wat stappen over, waardoor dit geheel qua geloofwaardigheid niet strookt met de rest. Maar vooral het eerste uur is erg mooi, pijnlijk en vooral erg echt.

4*

Juist een van de mindere films van Fassbinder, als je het mij vraagt. Hij probeert in Angst essen seele auf te nadrukkelijk een punt te maken en dat komt de film niet ten goede. Het verhaal en de ontwikkelingen komen zelfs erg gesimplificeerd over. Gelukkig blijven de twee hoofdpersonen wel geloofwaardig en ook heeft de film een bepaalde eenvoudige uitstraling die goed werkt. Dankzij die twee dingen blijft het prettig kijken. Het niveau van Die ehe der Maria Braun (of de rest van de BRD-trilogie) wordt echter niet gehaald.

Tijdsdocument dat nauwelijks is verouderd en de toedracht van veel hedendaagse problemen heel eenvoudig verklaart. Sterk pamflet tegen discriminatie, vooroordelen en bekrompenheid. Meestal smijt Fassbinder het gewoon in je gezicht, van subtiliteit is in deze geen sprake. Angst Essen Seele Auf is een losse remake van All That Heaven Allows. En waar de film van Sirk warm is en een sprookjesachtige gloed over zich heeft, legt Fassbinder er een grauwe deken over (hoewel dat in een vreemde combinatie hand in hand gaat met kleurrijke decors).

Naast deze overduidelijke thema's is dit vooral een film over eenzaamheid. Op een Harold and Maude achtige manier wordt duidelijk dat mensen ondanks waar ze vandaan komen, geloof, culturele verschillen en leeftijd van elkaar kunnen houden. Het is een film over de arbeidersklassen in de jaren na de jaren van de oorlog. Schrijnend dat een generatie die dat heeft meegemaakt, blijkbaar nog helemaal niets heeft geleerd. De roddeltantes, de winkelbediende, de kinderen en collega's maken op satirische en karikaturale wijze duidelijk dat iedereen bezwijkt onder sociale druk en zijn ziel verkoopt aan de duivel van roddel en achterklap (dat wordt tenminste zo gesteld).

Het karikaturale karakter van de film is vermakelijk om te zien, maar doet het realisme geen goed. Ik denk dat dit soort dingen veel onderhuidser zijn. Dat is direct het enige minnetje aan de film. Wilders-stemmers zullen hier best linkse propaganda in willen zien. Voor mij maakt de film pijnlijk duidelijk hoe verkeerd de westerse wereld om is gegaan en nog steeds gaat met immigranten. 'We' hebben ze zelf hier heen gehaald, ze behandeld als vuil (vast niet iedereen, maar toch) en daardoor zijn er nu nog steeds problemen. Dit heeft geleid tot haat van beide kanten en de culturele verschillen leiden tot een verdere verwijding van een nauwelijks kleiner wordende kloof. Zo'n film maakt voor mij duidelijk dat een oplossing als 'zij moeten zich maar aanpassen' geen oplossing is en zo'n houding alles alleen maar verergert.

Voordat ik een politieke discussie start, stop ik. Deze film is in elk geval prachtig en Fassbinder is denk ik wel de beste naoorlogse Duitse regisseur. 4 sterren.

Gevoelige maatschappelijke ontleding waarin Fassbinder heel knap, met de immigratieproblematiek als gegeven, ook de gretigheid van de mens om vooroordelen voorop te stellen en zijn kleinzierigheid om, omwille van profijt, zijn opvattingen te verloochelen, dik in de verf zet.

Een ongewoon liefdesverhaal uit 1974, maar het kon evengoed uit 2010 geweest zijn.

De figuur van Emmi, uitstekend gebracht door Brigitte Mira, is merkwaardig.

Mijn eerste kennismaking met Fassbinder dit, en een erg aangename moet ik zeggen.

Het is een film met een onderwerp dat nog immer actueel is. Het rassenprobleem wordt hier op een simpele maar heldere manier aangekaart.De film laat vooral goed zien hoe makkelijk men discrimineert en hoe bevooroordeeld mensen kunnen zijn t.o.v. donker getinte mensen.

De film is letterlijk erg kleurrijk, maar ook grauw, omdat de omgeving waar men woont, loopt en werkt nou niet bepaald de mooiste is en soms best armoedig oogt. Duitsland wordt door Fassbinder op een reële manier neergezet, waarbij Duitsland niet altijd even goed overkomt, maar het maakt wel direct een hoop duidelijk.

Het acteerwerk is trouwens ook erg goed. Mira is uitstekend, Salem is degelijk en heeft de perfecte vriendelijke uitstraling voor een rol als deze. En vooral dat laatste is hier erg belangrijk.

Mooie film dus en van mijn kant gaat het niet bij deze ene Fassbinder blijven, dat weet ik wel zeker.

4,0*

Een ouwe alleenstaande dame pikt een jongere Marokkaan op en neemt haar mee naar huis. Samen drinken ze vooral veel sterke drank en sterke koffie. Van het een komt het ander, vrij snel trouwen ze en dat levert verschillende reacties op in de omgeving op. Af en toe vond ik de film wat klinisch en op het eind lichtelijk ongeloofwaardig worden. Maar aan de andere kant was het best boeiend, al was het maar om het jaren '70 tijdsbeeld in Duitsland.

Film met een duidelijke boodschap, maar valt bij herziening toch wat tegen. Het verhaal over vooroordelen en cultuurverschillen is ijzersterk. Het acteerwerk is echter nogal stuntelig, m.u.v. Brigitte Mira die een prima rol neerzet. Was in mijn herinnering een stuk beter dan ik ‘m nu ervaren heb.

Tijdens de 1e scene in de kroeg dacht ik een vreemde stijl tegemoet te gaan met mijn eerste Fassbinder. De stiltes, het acteren.. even wat anders dan anders. Maar het beviel me goed en went ook snel. Het basisgegeven in het verhaal is zo simpel als wat, maar wel zeer sterk uitgewerkt. De gebrekkig Duits sprekende Ali heeft iets aandoenlijks, eigenlijk net als Emmi. De vele kleuren en typische jaren 70 aankleding zorgen voor een sterk visueel geheel, die echter wel sober aandoet. Nou past dat natuurlijk goed bij dit verhaal over rascisme en vooroordelen. Tijdloos en sterk gebracht deze 'Angst Essen Seele Auf'. Dikke voldoende en dicht tegen de 4 sterren aan. Even kijken hoe deze prent blijft hangen.

Een degelijke Fassbinder.
Hoewel het uitgangspunt, het huwelijk, nogal van de pot gerukt is, zetten de twee hoofdpersonages binnen dat kader overtuigende rollen neer. Vooral Ben Salem speelt een sympathieke en aandoenlijke Ali. De moraal van het verhaal ligt er vingerdik op, maar de omgeving die wemelt van racisme en vooroordelen wordt geloofwaardig getoond. Er is immers ook plaats voor nuance (de agenten, de huisbaas). Het Duitsland van de jaren 70 komt, in het café en de huiskamer alleen al, ongelooflijk vintage over. De filmtitel is nog een klein pluspunt.

Erg simplistisch, overdreven en slecht, niet geloofwaardig geacteerd. Snap eerlijk gezegd niet waarom deze film scoort.

Oh wat mooi! Ik was zwaar onder de indruk na de film gisteren te hebben gezien. Met weinig middelen, heel goede acteurs, een verademend langzaam tempo en haarscherpe beelden (DVD van het helaas failliet gegane bedrijf "A-Film") wordt hier een taboe-onderwerp op een zeer gevoelige wijze aangesneden. Het verdriet naar aanleiding van het onbegrip van de mensen uit haar omgeving en haar eigen kinderen dat hoofdrolspeelster Emmi moest doormaken, was voor mij helemaal voelbaar. Een heerlijke jaren 70 sfeer met typische interieurs en auto's uit die tijd was er ook nog eens bij.

Het idee van een relatie met een groot leeftijdsverschil ontleende Fassbinder aan All That Heaven Allows (1955), maar dan zonder de sentimentaliteit en de sturende achtergrondmuziek. Om de tegenstelling nog groter te maken, maakte hij van de man een Marokkaanse gastarbeider. De eenzame weduwe wil gezelschap; de gastarbeider wil een betere huisvesting.

De twee minnaars worden vaak van op afstand getoond, door een deuropening of door een raam of trapleuning. Dit is het standpunt van de afkeurende toeschouwer. De twee voelen zich bekeken en veroordeeld door de maatschappij. Ruimtelijke afstand wordt gebruikt om een gevoel van "wij" tegen "zij" op te roepen. Geel en rood worden veel gebruikt, onder andere als gekleurd licht in het café. Geel kan symbool staan voor jaloezie; rood voor passie.

Het is een sociale satire. Enkele misplaatste opmerkingen suggereren dat er nog steeds met Hitler gedweept wordt. De kruidenier en de zonen van Emmi hebben een hitlersnor. De andere kuisvrouwen veroordelen hun collega in eerste instantie, maar draaien bij wanneer ze een sterke man nodig hebben. Wanneer zij de biceps van Ali betasten, is hij opeens hun knuffelmarokkaan, terwijl de Bosnische vrouw alleen op de trap achterblijft als hun nieuwe slachtoffer van uitsluiting.

Brigitte Mira speelt de rol van eenzame weduwe zeer natuurlijk. Fassbinder heeft zichzelf de rol toebedeeld van de luie schoonzoon. El Hedi ben Salem is zowel de naam van de acteur als de echte naam van z’n personage. De grammaticale fout in de titel is een citaat in z’n gebrekkige Duits. “Angst isst die Seele auf” zou correct zijn.

Een zeer boeiende Fassbinder. Fascinerend en triestig tegelijk wanneer een autochtone oudere dame een amoureuze relatie aangaat met een jongere viriele Marokkaanse man. Het raciale verschil is iets dat hun omgeving niet pikt en hun leeftijdsverschil heeft het er niet op vergemakkelijkt zie maar naar de de jaloerse vrouw die zich tekort gedaan voelt in het café.

Het plotverloop vond ik wel erg snel verlopen. Ik had iets meer uitdieping verwacht bij het ontstaan van de relatie. Ze kenden elkaar nog maar amper en ze belandden al in bed. En ook het huwelijksaanzoek bleef niet lang op zich wachten. Mogelijks dat hun motieven (eenzaamheid en aanvaarding) een rol speelden. Wat volgt is een mooi samenspel van hun relatie als koppel, hun ongemakkelijk restaurantbezoek was aandoenlijk. De afwijzende blikken en negatieve reacties sneden door merg en been. Ze werden paria’s. Racisme was overal aanwezig, duidelijk en subtiel.

Interessant was ook de verdere ontwikkeling van hun huwelijk en het feit dat ook Emmi zich onbewust bezondigde aan racisme. Ze negeerde op de duur de negatieve reacties, ze minimaliseerde ze zelfs, de kleine ruzie over couscous of de ongemakkelijke scène als knuffelmarokkaan, ... je voelde de ontgoocheling van Ali tot in de huiskamer.

Zeer sterke rollen van beide hoofdrolspelers. Eveneens een leuke tussenkomst van Fassbinder zelf als luie racistische schoonzoon. Fijne verkapte zinnen ook van Ali, leuk om volgen waardoor je meteen uitkomst bij de prachtige titel “Angst essen Seele auf”. Mooi! Dikke 4,0*.

Fraaie, maar op momenten ook wat simpel aandoende film over eenzaamheid, racisme en buitensluiting. De film beschrijft de liefde (en ook zeker ingegeven door eenzaamheid en convenience) tussen de wat oudere, eenzame weduwe Emmi en de veel jongere Marokkaanse gastarbeider Ali - maar ook vooral over wat dat losmaakt in het Duitsland van begin jaren '70. Van alle kanten wordt er tegengestribbeld, met openlijk racisme van buren, familie en winkeliers, maar ook genoeg opmerkingen over 'dat oude wijf' en die oma. En het blijkt, ook Emmi is niet vrij van racisme, en ook Ali is niet de trouwe echtgenoot die het eerst wel lijkt. Het is aan de ene kant een fraaie, sobere en langzame film, maar ik vond de boodschap er wel erg dik bovenop liggen waar het racisme van iedereen er bijna karikaturaal ingeramd wordt. Die dan ook weer afgewisseld worden met veel subtielere gebeurtenissen die op mij daardoor juist meer indruk maken; zoals wanneer de collega's van Emmi opeens Ali accepteren als ze een sterke man nodig hebben, en gelijk weer hun nieuwe collega buitensluiten. Iemand moet toch het bokje zijn. Ik ben zeker benieuwd naar meer van Fassbinder, maar viel nog niet van mijn stoel van deze film met weliswaar een prachtige titel.

Slecht.

Eerste kennismaking met Rainer Werner Fassbinder en dat is geen meevaller gebleken. Integendeel. Angst Essen Seele Auf is een suf drama. Heel erg simplistisch voorgesteld, al dan niet bewust. Het zorgt in ieder geval niet voor een goede film. De tamme Ali lijkt van karton en is totaal geen inspirerend hoofdpersonage waarrond e.e.a. verteld kan worden. Alle racistische scènes, en dat zijn er nogal wat, overstijgen geenszins het niveau van een soap à la Thuis. Enige nuance, ook op het niveau van de romance, is onbestaande.

1

Heel mooie film van Fassbinder. Een oudere weduwe en een jonge gastarbeider, allebei eenzame zielen, vinden liefde en bouwen samen aan wat geluk. Ze moeten daarbij opboksen tegen discriminatie en sociale afkeuring die nog nagalmende echoën lijken uit het Derde Rijk. Later in de film zien we dan weer hypocrisie... wanneer dezelfde kwatongen Emmi nodig hebben is er van kwaadsprakerij plots geen sprake meer. De beste scène was voor mij deze waar twee dames op bezoek komen bij Emmi en over Ali praten alsof hij een huisdier is, terwijl hij er bij staat. Angst Essen Seele Auf is hiermee een bitterzoet sociaal sprookje met leuke dialogen, aansprekende personages en een eerlijke kijk op hoe vreemd de mens soms in elkaar zit.

Vroeg me bij het kijken af of dit überhaupt de eerste film over gastarbeiders is, die ik heb gezien. Fassbinder was er in ieder geval snel bij en had de sociale problematiek al vroeg in de gaten, ook al beeldt hij het niet al te subtiel uit. Overigens was dit ook de eerste film die ik van hemzelf zag.

Hoewel de regie verder wel behoorlijk sterk is. Het minpunt was hier eerder het acteerwerk, dat af en toe deed denken aan amateurtoneel. Fassbinder acteert zelf ook, als werkschuwe schoonzoon van hoofdpersoon Emmi.

Die typische West-Duitse sfeer uit die tijd, modernistisch en ietwat grimmig, is goed getroffen en was precies zoals ik hoopte. Toen je voor een biertje nog 1,20 DM betaalde, waar blijft de tijd.