Bronenosets Potyomkin (1925)

Oersaai.

Als filmhistorisch werk kan je hier boeken over neerpennen. Als film zelf is het eigenlijk best lastig om er twee paragrafen mee te vullen.

Visueel stelt het niks meer voor. Eén of twee aardige shots uitgezonderd. Toch anders dan een Kane die op momenten nog steeds erg mooi is.

Moest tijdens de film een aantal keer denken aan On The Waterfront en Kanikosen, twee andere scheepsopstanden (waarbij Kanikosen nog iets duidelijker, aangezien het daar ook meer om de groep draait - grappig trouwens dan men nét daar ontsnapt naar een los en vrij Russisch schip).

Verder écht niet boeiend. De trappenscene komt inderdaad in latere films terug. Zal best, vond het niet echt om aan te zien. Vooral ook door de onmogelijk expressieve acteerstijl en de immer bombastische orkestsoundtrack. Echt vreselijk om een film zo te overspoelen met povere muziek.

Zeker leuk voor mensen die films graag vanuit boekjes benaderen of onder de indruk raken van historische feitjes, de rest kan toch best rekening houden met een eventuele teleurstelling.

0.5*

Muziek van Sjostakovich pover Ik wil best begrijpen dat je daar niet van houdt maar om die muziek daarom maar pover te noemen vind ik wel erg kort door de bocht. Het is mede dankzij deze schitterende soundtrack dat deze film van mij de hoogste waardering heeft gekregen.

btw Ik ga er van uit dat je dezelfde versie bekeken heb als ik.

Waarom mag je geen visueel meesterwerk verwachten van een film uit 1925? Ik ken een aantal films uit het stomme tijdperk die ik schitterend vind om naar te kijken. Deze hoort daar niet bij overigens.

Geen een stomme film zal het visueel halen bij een film als Lord of the Rings of Avatar.

Bij Onderhond is dat niet zo lastig hoor, Chevy.

Ik had ook niet hoger dan een 0,5* verwacht hoor

Volgens mij moet zijn eerste voldoende bij een film van voor 1980 nog komen. Ik had geenszins verwacht die bij een film uit 1925 zou komen.

Ik verkies de visuele schoonheid van Sunrise met gemak boven LotR en zeker Avatar (die ik persoonlijk vrij lelijk vind). Misschien zijn de moderne films wat vloeiender gedaan en zijn de effecten beter, maar qua belichting, compositie en inventiviteit komen ze niet in de buurt van Murnau's werk wat mij betreft.

Daarnaast is Battleship Potemkin juist altijd geprezen om zijn visuele eigenschappen boven alle andere elementen. Zijn vernieuwende montage en composities. Lijkt me logisch dat er dan over gesproken wordt.

Ik ben het zeker met je eens hoor, maar Onderhond heeft een andere manier van kijken op dergelijke zaken.

Neen hoor. Over deze film Letyat Zhuravli (1957) was Onderhond zeer lovend.

Toe maar, een 3,5*

Eén 3,5* op bijna 3000 films.

En het is mede dankzij de soundtrack dat deze van mij de laagste waardering krijgt. Aangezien het orchestraal was neem ik aan dat wij dezelfde muziek gehoord hebben. Vond het véél (en dan ook echt véél) te bombastisch allemaal, zeker voor een "stille" film. Alsof men alles uit de kast heeft gehaald om die leegte op te vullen ipv ze te gebruiken.

Een nogal onzinnige (en ook gewoon onjuiste) redenering, maar dat begrijp je hopelijk ook zelf wel.

Er zijn verschillende orchestrale soundtracks. De originele muziek was van Edmund Meisel, niet van Shostakovich (de versie met die soundtrack werd gemaakt ter gelegenheid van de 50ste verjaardag).

Maar goed, denk dat dat niet zoveel verschil zou maken in jouw beoordeling.

Oke... Ik heb het geprobeerd, maar na 40 minuten ben ik afgehaakt. Ik vond er geen ene fluit aan, en ik heb maar weer gemerkt dat dit echt niks voor mij is. Helaas.

Daarom zal ik ook niet stemmen, want ik heb hem niet afgekeken.

Het is ook veel te warm om voor de tv te hangen...

Denk dat je bij 37 graden beter op je gemak binnen bij de ventilator kunt zitten, dan buiten flauwvallen van de benauwdheid en de hitte.

Dat wel ja, maar al bij al heb ik wel meer dan 1 voldoende gegeven aan een pré-80s film. Ook een 4.0* film (uit 1969) en zelfs 5.0* (Eraserhead)

Het slaat ook trouwens nergens op om 1/3000 te zeggen, aangezien het overgrote deel van die 3000 films post-1980 zijn.

Blijft zo dat de grote meerderheid van films voor 1980 een onvoldoende krijgt van mij, maar als je dan met cijfertjes aan komt zetten graag eerst even nakijken voor je wat gaat roepen.

Het kan toch gewoon iemand zijn ding niet zijn? Wat is het nut er nou van om OH zijn filmsmaak hier door te gaan spitten?

Dat heb ik ook gezegd. Ik snap niet waar je heen wilt.

Ik bij jou ook niet moet ik bekennen. Wat is je punt nou precies, waardoor je met die statistieken e.d. komt?

Wist ik veel dat hij zat te zagen op een klein detail. Ik dacht hij mijn uitspraak in het algemeen in twijfel trok.

Vervelend werkje.

Niks baanbrekends, maar dat hoeft ook niet met zo'n op historie gebaseerd verhaaltje, mits het serieus op me over wordt gebracht. Dit lukt alleen niet. Nu ben ik dan ook niet van de stomme films, heb er ook niet veel gezien, maar bij deze lukt het mede door het gebrek aan spraak en geluiden niet om enige emotie op me over te brengen. Ook de muziek is bij de ongeregeldheden (de momenten die nog het best te pruimen zijn) slapstick-achtig spannend en te aanwezig, wat ook niet meehelpt. De muziek op de andere rustige momenten is niet storend, alleen wat too much zo'n hele film door (alhoewel natuurlijk ook begrijpelijk in een stomme film, reken het dan ook niet mee in me cijfer). Ook die stukjes teksten voelen erg afstandelijk en maken het meer een geschiedenisles dan een film die me pakt en waarin ik meegevoerd wordt.

Verder grotendeels een aaneenschakeling van saaie ('herhaalde') beelden, ondanks de korte speelduur.

Ook is er door de montage vaak duidelijk te merken dat er voor 1 shot soms meerdere camera-shots zijn gebruikt, beetje ergerlijk.

Cast beetje lastig om te beoordelen.

Jammer, wel een halfje erbij voor the legless veteran, geniaal. 2*

goongumpa schreef:

(quote)

Grapje?

Ik bedoel verhaaltechnisch niets dat me van me stoel afblaast. Zeker nu niet meer.

Maar zeg er ook niet voor niets bij dat dat bij deze film niet erg is.

Neh, dit was toch wel een flinke teleustelling. Battleship Potemkin is best interresant om gezien te hebben. Zo zaten er hier en daar wel een paar aardige scenes tussen. Dan bedoel ik ook vooral de wereldberoemde trappenscene, die later nog even over wordt gedaan in The Untouchables. Maar verder vond ik het zeker niet veel voorstellen. Af en toe had de film echt dodelijk saaie stukken en was het zelfs een beetje vechten tegen de slaap. Snap zoiezo de hele klassieker status niet zo. Inhoud was misschien dan wel goed, maar als ik de film op kwa vermaak beschouw, is het toch echt een zware onveldoende. 1,5*

a.s. Zondagmiddag 15.30u in LantarenVenster (Rotterdam), met live muzikale begeleiding voor de liefhebbers.

Leuk, en dat met die bezuinigingen...