The Deer Hunter (1978)

Gisteren gezien op blu ray. Wat een plaatje en geluid. Okay ik wist dat die klote bruiloft gigantisch lang duurde, maar pak gerust je koffie of thee je iphone en je komt er weer mee door. Moet zeggen geen film die de karakters zo goed neerzet als in deze film. Daarnaast doen de Shadows het ook goed met deze fantastische muziek. Een oorlogsfilm kunnen we deze klassieker natuurlijk niet noemen, maar het heeft er wel alles mee te maken. De opbouw van het script vind ik fantastisch, de liederen, de beelden de kameraadschappen het zit allemaal heel goed in elkaar. We krijgen geen happy end, maar deze film maakt zoveel los dat het misschien wel de beste Vietnam film is ooit. Al is het maar om de sfeer erom heen. En als je mij vraagt waarom die oorlog ooit plaats vond. Dat moet ik dan steeds weer opzoeken.

Meest opvallend aan deze film is de rol van Stan (John Cazale) die botkanker had en stierf net na de opnames. De première heeft ie zelf nooit kunnen zien.

Vroeger ooit eens in de bioscoop gezien, daar komt de film meer tot zijn recht op het witte doek dan nu op d. v. d. , maar okee, leuk om nog een keer gezien te hebben.

The Deer Hunter... Na 7 jaar werd het tijd voor een herziening van deze klassieker. Ik kon me er niet veel meer van herinneren, buiten natuurlijk de scène met de Russische Roulette. En dat dit de laatste film was van legende John Cazale die de première nooit gehaald heeft.

Ik dacht eerst dat dit een boekverfilming was, maar na het zien van de film moest ik toch op die gedachte terugkomen en na opzoeken had ik gelijk dat dit niet van een boek kwam. Regisseur Michael Cimino die een Oscar won voor beste regie, zat mee aan de wieg van het script maar heeft de film groot gemaakt door Robert De Niro aan boord te helpen. Die als assistent nog andere namen aantrok en locaties uitzocht. Dat Cimino trouwens een prijs heeft gewonnen verwonderd me. De film kent enkele scènes die zeker de moeite zijn, maar dat is vooral op rekening van de acteurs. Dit is een ijzersterke cast, met voorop Walken en De Niro.

De regie is wat minder eigenlijk. Met momenten is het de moeite om te kijken, maar overdonderd wordt je nooit. Michael Cimino zorgt ook voor weinig geheel en slaagt er niet helemaal in om sfeer te scheppen. Je bent vooral mee in de film door de prestatie van de acteurs en de tijd die wordt genomen om iets weer te geven. Maar ik mis de opbouw of de wow-momenten die je als kijker doen omverblazen. Enige uitzondering dat ik even hoop kreeg is de moment dat Michael terug komt.

Die dingen maken dat The Deer Hunter een klassieker is waar deels de mot al inzit. Overweldigend is hij niet (meer) maar je ziet nog wel een stukje van de glorie. En met een voortreffelijke De Niro en Walken wordt veel goedgemaakt. Zeer goeie film, maar geen top.

Heel veel oorlog maken we niet mee.

Ooit de film jaren geleden gezien en genoten.

Vooral van het spel dat achter de schermen van zo'n oorlogsgebeuren voorvalt.

De vriendschap, romantiek en tijdverdrijf overheersen het oorlogsgeweld.

Een zeer spannende film waarvan ik me nog duidelijk de Russische roulette herinnerde.

Spijtig dat Amerika zich als overwinnaar wil voordoen met beelden die rechtstreeks met de gevechten niets te maken heeft.

Een heel sterkse cast en vertolking, prachtige beelden van armoedig volk, de natuur...

Een enorm lange film van meer dan 3 uur. Maar waard. Je kunt geen minuut missen en laat echt bedenkingen na.

Een topper die verdient van binnen de top 100 te staan.

Voor mij een 4,5* waard.

Redelijke film

De hoge notering en het stempel klassieker begrijp ik niet geheel. Maar het leuke van dit medium is dat veel ook een kwestie van smaak is. Iedereen ervaart een film inmiddels anders, en dat is wat het leuk houdt.

Het dikke eerste uur gaat over de bruiloft en feesten. Alles is goed vormgegeven en de ondersteunende muziek is erg mooi, evenals sommige natuurbeelden. Toch wordt het opgeefmoment iets te veel van het goede. Het duurt wat te lang, en het feestje en de humor blijven maar herhaald worden. Een vermakelijk begin, maar het slaat wat door en duurt te lang.

Als we dan uiteindelijk naar Vietnam gaan, ga ik er eens goed voor zitten. Het stuk in Vietnam is echter slecht verteld. De opbouw en uitwerking zijn slecht, van het ene op het andere moment zijn ze gevangen, en zijn ze ook haast net zo gauw weer vrij. Dit vond ik echt slecht uitgewerkt en ongeloofwaardig.

De nasleep is op zich wel mooi en indrukwekkend. Maar toch vind ik ook dit maar weinig verhalend en boeiend. Het slotstuk is wel boeiend en emotioneel. Maar het zingen van het Amerikaanse volkslied vind ik dan toch weer een groot minpunt. Evenals de chaotische beelden die ze laten zien.

Een lastig te beoordelen film. Ik mis gewoon een goede opbouw en een goed verhaal. Nee, deze film was niet geheel aan mij besteed en ik kan mij dan ook niet vinden in de hoge notering en het stempel klassieker, maar smaken verschillen.

3 sterren voor een matig tot redelijk oorlogsdrama

Blijft ijzersterk

Oké, ik begrijp wel dat veel mensen het eerste deel veel te saai vinden, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit juist nodig is om het verloop te kunnen vertellen. Als de vriendschapsbanden niet in beeld zouden gebracht worden, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Alleen volgt de overgang van het thuisfront naar het oorlogsgebied dan wel vrij bruusk. Het eerste hoogtepunt van de film is natuurlijk de Russische roulette in het gevangenkamp. Ongelooflijk spannend en beklijvend. Verder zakt de film nergens in, en de Russische roulette in de gokhal blijft enorm aangrijpend.

De Niro en Walken acteren hier bijzonder sterk. Walken wist me enorm te imponeren met zijn personage Nick, en misschien wel meer dan De Niro. De manier waarop hij verandert van levensluchtige kerel naar een getraumatiseerde verslaafde is fantastisch gespeeld. De Niro doet het meer als de stille, maar ook zijn mentale verwoesting is erg zichtbaar.

Erg aangrijpend oorlogsdrama met een fascinerende invalshoek. De totale ravage van de oorlog wordt erg sterk in beeld gebracht en de Russische roulette scènes zijn enorm indrukwekkend. En een dikke pluim voor de cast.

4,5*

@El Loco,

goed samengevat lijkt me. Fijn dat er weer een voorstander is van de lange huwelijksscène. Wel mis ik van je enig commentaar op het slot met het gezamenlijk zingen van 'God bless America' - dit einde heeft binnen de gebruikers van MoMe voor de nodige discussies gezorgd.

Ik heb de berichten van andere users niet gelezen, maar ik vond het einde met dat lied een rauw kantje hebben dat wel past. Ik heb me er ieder geval niet aan gestoord.

Een zeer goede film, mooi om te zien wat de Vietnam oorlog doet met de personages. Vind Robert De Niro fantastisch spelen en de rest van de cast net zo. Cazale, Walken, Streep en Savage. De eindscene is natuurlijk geweldig met het gokken van Russian Roulette.

Dit is ook echt een film die ergens over gaat. Prachtig verhaal en topsfeer. Emotionele momenten pakken je. Misschien wel beter dan Apocalypse Now en Platoon.

Fantastische film!

De complete radeloosheid en ontwrichting na de gruwel van de Vietnamoorlog is in The Deer Hunter bijzonder sterk neergezet. Een film zonder heroïsche acties en opzwepende muziek - op de Russische danspartij in het begin van de film na natuurlijk -. Een gruwelplaatje dat de verloren zielen geraakt door een kansloze oorlog toont.

Een van de allerbeste films ooit gemaakt.

Denk dat deze film over vijftig jaar nog steeds indruk maakt zoals The Ten Commandments en Ben Hur ook nog steeds fantastisch zijn.

Heb nagedacht over mogelijke kritiek maar niet kunnen vinden.

Tja, wie ben ik/wie zijn wij?

The Deer Hunter

Bij de meeste oorlogsfilms die in Hollywood worden gemaakt kun je de stramien makkelijk voorspellen: patriottisme is iets wat niet wordt geschuwd. Scenarioschrijver Michael Cimino laat zien dat het ook anders kan. Niet teveel daarvan gebruiken maken, maak vooral via karakters een bepaald standpunt blootstellen wat belangrijk is in deze thematiek over de Vietnamoorlog.

De film opent magistraal. Het tempo ligt sloom, maar dat is belangrijk. We leren een groepje arbeiders kennen die zich voorbereiden op de bruiloft van één van hen. Vlak daarna zullen zullen zij naar Vietnam worden gestuurd om te "vechten voor hun vaderland". Deze eerste act focust inderdaad heel erg lang op de bruiloft maar hier leren we wel de vriendschap kennen die deze mensen voor elkaar hebben. Veel dansjes, veel drinken en veel gezelligheid. Vooral de vriendschap tussen Michael, Nick en Steven is erg boeiend aangezien zij degenen zijn die naar Vietnam gestuurd zullen worden. Ook een erg interessant terugkerend iets was hun passie voor het jagen op herten. Vandaar dan ook de titel "the deer hunter".

Bam. Ineens veranderd de sfeer. Geen leuk dorpje met kleine, gezellige cafeetjes of mooie rustige bossen. Nee, ineens zitten we in Vietnam en zien we hoe een Vietnamese soldaat een granaat gooit in een kelder waar vrouwen en kinderen inzitten. Wat een gruwelijke realiteit zeg. In de jaren 70 zijn er veel films gemaakt over de Vietnamoorlog maar The Deer Hunter is als antioorlogsfilm wel één van de beste in het tonen van confronterende beelden waarbij bepaalde scènes dienen als aanklacht tegen het Amerikaanse optimisme rondom nationalisme, heroïsme en al die andere dingen. Bovendien bevat deze film een aantal Russische Roulette-scènes die mensen vaak zien als inaccuraat. Ik weet niet of dat zo is. Sadisten heb je overal, en hier leek het ook veel meer gericht te zien op individueel vermaak voor een groepje Vietnamese soldaten. Deze scènes waren gruwelijk en intense, maar ik heb ze uitgezeten.

De laatste act is prachtig. Vooral erg interessant om te zien hoe Michael (Robert De Niro) terugkeert naar zijn dorpje waar hij als held ontvangen wordt, maar hij eigenlijk alleen maar met rust gelaten wil worden en de alledaagse dingen weer wil oppakken. Maar dit is onmogelijk. Als je zulke gruwelijke dingen hebt gezien in zo'n onveilige andere kant van de wereld dan veranderd je dat als mens. Als je dan ook nog eens vrienden hebt die zowel fysiek (John Savage) als mentaal (Christopher Walken) geraakt zijn door deze gebeurtenissen is dat nog alleen maar moeilijker. God Bless America, de epiloog is schitterend, en door sommigen absoluut misbegrepen. Op het einde kreeg ik wel even kippenvel.

The Deer Hunter is prachtig in haar opzet. Ten eerste geeft deze film een beeld over hoe iemand Vietnam kan ervaren en hoe het voelt om de gruwelijke waanzin te hebben meegemaakt die daar in het verleden heeft plaatsgevonden. Natuurlijk... zoiets zullen we nooit weten, en ik denk dat niemand zoiets ook nooit zou willen weten. Maar na het zien van The Deer Hunter kun je er wel een beeld bij stellen. Ook wordt dit prachtig geacteerd. Robert De Niro... wat is en blijft dat toch een fantastisch acteur. Maar ook Christopher Walken en John Savage leveren schitterend acteerwerk. Ook zij zijn tenslotte op hun eigen manier geraakt door de oorlog en heeft de oorlog hun leven volledig veranderd. En de bijrollen van de (mooie) Meryl Streep en (destijds doodzieke) John Cazale en de hele groep. Prachtig. Het leek een soort familie.

The Deer Hunter is een echte Vietnamfilm die je niet alleen erg raakt (al is het maar dankzij de aangrijpende, prachtige muziek van Stanley Myers) maar die je ook als filmliefhebber/mens verrijkt.

Men zegt dat dit een anti oorlogsfilm is, maar de Viatnemezen werden wel beschilderd als imbeciele gekken.

Met 2 maten meten noemen ze zoiets als ik het correct heb.

Berichten verplaatst naar Film > Cast en crew > Robert De Niro

Sterke anti-oorlogsfilm uit de jaren '70, waarbij de Vietnam oorlog een belangrijke sleutelpositie inneemt in deze film. Zelf vond ik dit zo'n sterke film (en nog steeds) dat hij in de top 10 bij mij een nummer 4 verovert heeft.

Erg indrukwekkend en soms ook een ontroerend verhaal!

Sterke film wat eigenlijk voornamelijk door een ijzersterke cast komt, want aan de verhaallijnen schort het soms wel even, sommige scenes gaan net even te snel of eindigen te abrupt. Behalve de beginscene die wel heel lang duurt...

Snap niet zo waarom er discussie is over de epiloog, die vond ik wel passend.

Wellicht niet de meest oprechte oorlogsfilm die er is, vind ik dat The Deerhunter toch wel een van de betere. Met minder slagvelden en meer menselijk drama wordt de film persoonlijk en doet het je wat. Een geweldige opbouw zorgt voor rete strakke contrasten. De film vertoont een aantal schrikbarende beelden die mijzelf heeft doen voelen hoe erg de oorlog en de angst die er bij komt kijken eigenlijk wel niet is. Deerhunter is misschien niet de aller realistische oorlogsfilm ooit gemaakt, daarvoor bevat hij te veel drama. Maar de impact die hij op me heeft gehad is bijzonder groot. En daarvoor kan ik enkel waardering opbrengen.

Bij de ene film ben ik een man met veel woorden en bij de andere film eentje met weinig.

Ik zal me betreffende The Deer Hunter (1978) aan het laatste houden :

Deze film is goed,deze film blijft goed,eigenlijk wordt deze film na elke kijkbeurt alsmaar

beter.

Dat ik hier nog niet op gestemd had. Nou bij deze, 5*. Geweldige film ondanks de wat lange speelduur.

Erg saai

Erg genuanceerd

Je verwachtte een oorlogsfilm vol geweld. Nou dat zit er zeker in+een top verhaal, waardoor deze zich onderscheid van andere oorlogsfilms. Hij is alleen wel iets trager, maar dat vind ik een sterk punt aan the deer hunter. Misschien is Apocalypse now iets voor je? Das ook een meesterwerk.

Het Russisch roulette is echt een heel klein deel van de film, het eerste deel is feest, het tweede deel is oorlog en het derde deel is na de oorlog. Het eerste deel met al het feest duurt te lang, het is wel heel leuk om de jonge DeNiro, Walker en Streep te zien. Maar bijvoorbeeld het feest kon allemaal veel korter. Daarna springt de film direct over naar de oorlog. (film springt sowieso nogal vaak over van het een naar het ander) De oorlog doet heftig aan, vooral het Russisch roulette is heftig in beeld gebracht.

Wat ik wel mooi vind aan dergelijke lange films (die hun tijd ook goed gebruiken) is dat je de karakters echt leert kennen, men neemt de tijd om het verhaal te vertellen en dat is ook bij deze zo. Daarom vind ik het jammer dat de film bij vlagen opgebouwd lijkt uit losse fragmenten, ik had hier liever een vloeiend verhaal in gezien. Daarom is mijn conclusie dat het fantastische acteurs zijn die ervoor zorgen dat je de volle 3 uur blijft kijken, het verhaal en de manier waarop het verhaal gebracht wordt had iets beter gekund.

Zonder enige twijfel mijn favoriete film.

Don't worry. Five minutes, we're gonna be outta here. We're gonna be outta here.

Wat een geweldige rit. Wat mij vooral opvalt is het pure acteerwerk in deze film. Robert De Niro speelt de ingetogen Michael Vronsky, en wat doet hij dat goed. Christopher Walken met zijn definitieve doorbraak en John Cazale met zijn laatste rol.

Ik heb hier reacties gelezen dat de bruiloft 'te lang' zou duren. Zoals hier al vaker aangegeven is; dankzij de bruiloft leer je de karakters kennen. Zo zie je dat Meryl Streep en De Niro elkaar wel zien zitten. Als ze samen bij de bar zijn wil De Niro haar kussen, maar bedenkt hij zich, ondanks zijn dronken bui, nog net op tijd. Hij beseft dat hij het niet kan maken tegenover zijn vriend. Een heerlijk detail in de film, maar weinig mensen die daar op letten. Zulke kleine dingen maken een film gewoon extra goed.

De bruiloft vond ik dus erg attractief, met erg realistisch en puur acteerwerk. Het tweede deel van de film, de overgang van Pennsylvania naar Vietnam, is indrukwekkend te noemen. De Niro is weer zo overtuigend, nu wat meer extrovert. Zonder hem waren Stevie en Nick nergens. Zo'n vriend wil iedereen wel hebben denk ik. Zenuwslopende scene die waarschijnlijk iedereen wel kent.

Het derde deel van de film, terug in Amerika, vond ik misschien nog wel het sterkst. Het leed onder de vrienden is enorm. Nu vallen er enorme stiltes tijdens dialogen, wat absoluut niet onlogisch is. Daar waar in het eerste gedeelte nog alles koek en ei was, zie je dat de vrienden steeds verder uit elkaar groeien. Meryl Streep werd wat belangrijker in de film en uiteindelijk ontdekt Michael dat Nick nog leeft. Hij probeert hem nog terug te halen maar tevergeefs.

Deze film blijft toch wel hangen, want hij is zwaar, helemaal met reclames op commerciële zenders, maar absoluut te doen, simpelweg omdat hij kwalitatief zo goed in elkaar steekt. De Niro had absoluut een Oscar verdiend, wat een karakter maar toch enorm introvert gespeeld. Fenomenaal. Geweldig baardje ook.

Whahaha die opmerking. Ik zou er niet eens op ingaan. Een 1,5 met als uitgebreide omschrijving "Erg saai". Het woord "want" heb ik al geen zin meer om aan hem te vragen zo simpel.

En ik denk dat Apocalypse Now ook niet voor hem is weggelegd. Te veel gelaagd joh. Misschien is Maple Town iets voor hem?

Wel vreemd als ik zijn persoonlijke pagina bekijk en hij in de kunst zit. Je zou zeggen dat je dan wel weet welke films goed zijn.

Ik heb zelf ook door o.a. mijn grafische werk anders naar films leren kijken, omdat dat ook een vorm van kunst kan zijn.

Maar goed. Toch weer jammer.

Afgelopen weekend weer gezien, maar dan de blu-ray versie die ik een tijdje terug had gekocht. Fijne toevoeging en zeker de scenes aan het begin in de bergen komen goed tot zijn recht.

Over details gesproken: ik vond dat stuk bij de bruiloft ook erg goed als Steven en Angela de kandelaar met wijn krijgen en voordat ze eruit moeten drinken wordt er tegen hun gezegd "Angela and Steven, if you don't spill a drop it's goodluck for the rest of your life" en dan drinken ze allebei uit de kandelaar en Angela laat toch wat druppels vallen op haar jurk. Mooi detail.

Grappig, op het moment dat ik dit bericht over een bepaalde scène wil plaatsen zie ik dat mijn voorganger daar juist ook op heeft gewezen, en ironisch genoeg is dat de énige scène in de hele film die ik eigenlijk anders zou willen zien. Wanneer Steven en Angela tijdens hun bruiloft samen uit een glas met twee kelken [dat blijkt dus een kandelaar te zijn, zie ik] drinken met de waarschuwing dat ze niet mogen morsen, zijn ze na afloop opgelucht omdat hun rituele dronk goed is afgelopen – maar de kijker heeft in een expliciete close-up al gezien dat er wat wijn op Angela's jurk is gelekt. (Merkwaardig trouwens dat geen der andere aanwezigen dat heeft opgemerkt.) Zo is de kijker al voorbereid op het noodlottige vervolg van de film. Zelf vind ik het storend dat die aanwijzing op zo'n bepaald niet subtiele wijze in de film is verweven: de toeschouwer wordt via die close-up als het ware met z'n neus op de hint gedrukt (en wordt zo heel didactisch door de regisseur aan het handje meegenomen) in plaats van het in een medium-shot zelf te mogen opmerken (waardoor hij iets meer behandeld zou zijn als een volwassene die zelf wel kan uitmaken wat belangrijk is en wat niet).

        Aan de andere kant, dit is toch bedoeld als een publieksfilm, en hoe groot is het risico dat deze aanwijzing bij een minder nadrukkelijke presentatie aan een groot deel van de toeschouwers zou zijn ontgaan? Maar ja, misschien is dat ook niet eens zo'n ramp, want wat voegt zulk kunstmatig symbolisme nou eigenlijk aan zo'n film toe...

        Hoe dan ook, dit is wat mij betreft de enige steen des aanstoots van een film die jaren in mijn top-tien aller tijden heeft gestaan. Eén van de weinige films waarbij ik het onmogelijk droog kan houden, en Christopher Walken heb ik sindsdien nooit meer in welke rol dan ook kunnen zien zonder meteen te kijken of er in zijn ogen weer gekte op de loer zou liggen (hoewel hij gelukkig geen slachtoffer van typecasting is geworden en een prachtige carrière heeft gehad).