The Deer Hunter (1978)

The Deer Hunter is qua scenario redelijk gedurfd. Waar de meeste oorlogsfilms niet ten volle durven te benutten, toont deze film compromisloos het contrast tussen het gewone leven, de oorlog en de gevolgen van dien. De lange opbouw is hiervoor natuurlijk essentieel. De sterk uitgediepte, onconventionele personages hun gewone leven wordt prachtig geïllustreerd en hun nietsvermoedende onwetendheid brengt een enorm dreigende sfeer teweeg.

Van de ene minuut op de andere verplaatst de film van het gewone leven in Amerika naar de 'groene hel' in Vietnam. Het totaal gebrek van overgang zorgt voor een meeslepend, schrijnend contrast. Dat de personages slechts een korte tijd 'in combat' verkeren, is dan weer om de complete nutteloosheid van oorlog te illustreren. We zien hoe de bijdrage van de drie jonge mannen zo goed als irrelevant is geweest, maar hun toch zal tekenen voor het leven. Dit blijkt hoofdzakelijk uit de zenuwslopende scènes in het gevangenenkamp. Min of meer het 'keerpunt' van de film.

Maar vooral de nasleep van de film is prachtig. We zien hoe één man fysiek verwoest is (John Savage) en de andere dan weer mentaal verwoest is( Christopher Walken). Maar ook De Niro's personage zal nooit meer de oude worden. Het is ontroerend om te zien hoe hij probeert de dagelijkse activiteiten van vroeger aan te aanvangen (op café gaan, jagen..), maar hier niet eens een beetje in slaagt. Zelfs het meisje van zijn dromen (Meryl Streep) kan hij niet meer beminnen, ook al wou hij dit ooit zo graag.

De cast acteert fenomenaal, bijzonder emotioneel en treffend zonder ooit over the top of geforceerd te worden. De zwaarmoedigheid straalt van hun gezichten af en dit wordt enkel nog eens verstrekt door de melancholische score van Stanley Myers.

Een meesterwerk dat als geen enkele andere film laat zien hoe oorlogen de levens van de betrokkenen en hun geliefden voor eeuwig kunnen veranderen.

Dat is sowieso een uitstekende film, maar één die ik helaas te lang geleden heb gezien om er nog verder op in te kunnen gaan.

Natuurlijk is zo een losstaande scène nietszeggend, maar in retrospect zie je toch in wat voor een briljant contrast hierdoor ontstaat? Dit is echt een film die je in zijn geheel moet beoordelen.

Dan heb je duidelijk niet goed opgelet tijdens het 'saaie' begin, want zo goed als elk personage wordt sterk uitgediept en is geloofwaardig.

De stukken in Vietnam zijn inderdaad kortstondig, maar daarom juist zo realistisch, aangezien veel soldaten nauwelijks de kans kregen om te vechten. (de Vietcong was zeer bedreven in guerrilla-oorlogvoering) Niet elke soldaat heeft zich daar als een tweede Rambo geprofileerd.

Met alle respect, misschien moet je je eerder richten op oorlogsfilms waar de nadruk meer op de actie/gevechten ligt?

Dat ik bijna 3 uur dit in een dag heb kunnen volhouden.

Enige wat ik interessant en mooi vond waren natuurlijk Russisch roulette scènes. De rest vond ik maar erg slaapverwekkend. Maar dat komt omdat ik de meeste scènes maar een saai onderwerp hebben. Als voorbeeld de bruiloft van ruim drie kwartier. Het leek net alsof ik tussen al die gasten zat en het hele tafereel meemaakte.

Ik leefde (op de roulette na) helemaal niet mee met die gasten. Het waren gewoon een rommelige bende schooiers die alleen maar bier zuipen en een helft van een dag in een bar blijven en op herten jagen, wat een sport is dat zeg

Ook genre oorlog snap ik niet, aangezien er nauwlijks tot een seconde een stukje oorlog in voorkomt. Hadden ze het maar op één genre gehouden: drama.

Met de roulette scènes stond ik bijna met open ogen te kijken; wat een spanning! En zeer onvoorspelbaar. Zo had ik gedacht dat De Niro bijna de V.C. kamp om zo komen, maar de enige wat een sombere lot aan dat roulette overhield was Nick.

Ook had ik gedacht dat Steven omkwam in 'Nam, maar hij bleek (gedeeltelijk) nog in leven. Qua voorspelbaarheid en (een beetje) spanning had het me.

Wel helaas een onvoldoende en dat is allemaal gegund aan de weinige scènes die me konden bekoren.

En dat vind jij een minpunt?

Dit bewijst alleen dat de film erin slaagt om op een uitzonderlijke manier meeslepend te zijn. Het is ook essentieel voor het verdere verloop.

Enige minpunt van dat feestje was dat het zo lang duurde, vandaar mijn opmerking.

Maar als je zegt dat "het leek alsof je zelf tussen die gasten zat", is de lange duur van deze scène toch een pluspunt?

Misschien vond hij de mensen niet zo aardig bij het feest.

Maar als hij het nou een saaie scène vond. Dan is het toch juist geen pluspunt?

De scène is zo opgezet dat hij voelt dat hij het zelf meemaakt, maar als het een saaie aangelegenheid is, zou ik dat niet als pluspunt bestempelen.

Iemand die het doorheeft

Tja, als je het echt zo saai vind, kan ik inderdaad weinig zeggen om je van gedachten te veranderen. Dat deze scènes lang uitgerokken zijn, geef ik zeker toe. Maar ik blijf erbij dat de kloof tussen het alledaagse, (saaie) leven en de gruwelen van de oorlog hierdoor uitstekend weergegeven worden.

Dat wel. Misschien doe ik nog ooit een ander poging als ik een aantal jaren ouder ben, maar tot nu toe heeft het weinig invloed op me gehad.

yeyo .

Ik ben het helemaal met Yeyo eens. Heb hem vandaag nogmaals bekeken. Sterker nog, hij is tien minuten geleden afgelopen.

Film is erg meeslepend. Die kloof enzo waar Yeyo het over geeft, kan ik me helemaal in vinden. Sluit me er volledig bij aan. Sterke rollen van de Niro en Walken.

Naar mijn mening is de film geen moment saai te noemen. Tuurlijk, ze blijven redelijk lang hangen bij de bruiloft, maar dat is ook om je kennis te laten maken met de hoofdrolspelers. De relaties tussen de hoofdrolspelers worden daar prima weergegeven en ook de karakters worden op dat moment zichtbaar. Een film van 3 uur moet juist dit soort momenten hebben.

Het kan niet 3 uur lang alleen maar knallen zijn. Dat is ook de charme van deze film. Blij dat ik deze film weer eens gezien heb.

Ik heb Lange tijd geleden naar aanleiding van een boos mailtje van waarschijnlijk een deerhunter fan mijn score verandert van 1 naar 4 Omdat ik waarschijnlijk een hoop zever wou besparen.

Ik kom vandaag terug op mijn oude keuze en zet er toch maar een 1.

Dit is echt een slechte film slaapverwekkend en saai. Het enige dat noemenswaardig is is de russische roulette scene.

Daar krijgt hij van mij nog een 1 voor en voor robert de niro die ik toch wel graag zie spelen.

Als je de gruwelen van de oorlog goed in beeld wil zien zijn er andere en veel betere films en ik heb het niet alleen over de vietnam oorlog dan.

Iets zegt me dat dit dan ook geen film is om een oorlog in beeld te brengen. Dit is een verhaal over een vriendengroep die door omstandigheden allemaal veranderen met als oorzaak die oorlog.

Als je op zoek bent naar sensationele actiefilms over de Vietnamoorlog, dan zijn er inderdaad betere films.

The Deer Hunter laat zoals geen andere film zien hoe oorlog levens drastisch kan veranderen.

Kijk eens naar we were soldiers, misschien meer iets voor jouw.

Een film moet je beoordelen voor wat het is. Bovendien, als het genre oorlog is, en het gaat ook over oorlog, wil niet zeggen dat het ook een actiefilm is.....

Mensen die een laag cijfer geven omdat ze het maar niks vinden moeten eerst nadenken of ze te jong voor deze film zijn, of dat ze de verkeerde films kiezen om te kijken.

Kies er desnoods voor om geen cijfer te geven.

Ik ga hem nu kijken!!

Je uitleg over het genre leg ik me bij neer. Alleen erg jonge leeftijd speelt bij mij geen factor dus dat zal het niet zijn.

Je kan inderdaad geen cijfer voor geven - dat is als je het niet helemaal snapt of hem gedeeltelijk hebt gezien. Ik heb hem toch afgekeken en er is niets bij wat een vraagteken vormt, dus mijn lage cijfer is toch een cijfer voor wat ik het waard vind.

Voor degenen die wat meer aktie in deze film hadden willen zien is mischien 'Die Xue Jie Tou (Bullet in the Head)' wel wat. Ik ben ook wel benieuwd wat degenen die The Deer Hunter een hoge beoordeling geven van dee film vinden. Deze film lijkt op een aziatische remake van The Deer Hunter, het verhaal (qua hoofdlijnen) is zo goed als identiek.

Over het algemeen ben ik niet zo weg van oorlogfilms maar dit is een uitzondering. Dat deze film een niet helemaal realistisch oorlogsbeeld schept maakt niet uit.

Een vreselijk oninteressante klucht dit. Heb me zelden zo weten te vervelen tijdens een top-250 film als bij dit vehicel.

Begon voortvarend, met het idee dat deze jongens een prachtige toch gaan maken en zo elkaars leven van een totaal andere kant gaan meemaken. Helaas is niets minder waar en is het hele eerste saaie uur niks meer dan een slechte intro voor een uiterst voorspelbare film.

En dat terwijl het gegeven uitstekend gevonden is. Wellicht in een ietwat modernere remake met wat vlotter spel valt hier nog wel wat van te maken.

Hele zwakke dialogen met totaal geen gevoel voor werkelijke omgangsvormen tussen deze jongens. Of het is een vreselijke miscasting geweest óf het scenario is geschreven voor een fijn stuk theater. Greep me totaal niet aan en de zogenaamde 'wijze' one-liners werkte steeds meer op m'n zenuwen.

Het punt wat mij het meest irriteerde was dat de overgang te snel ging, terwijl je je juist 'verheugd' op een aankomst in Vietnam, de andere kanten van de vriendschappen van de jongens uitdiepen en het uiteindelijke gevangen nemen van het clubje schooiers, maar al dit was uit de film gepoetst en ingewisseld voor een half uur zang en dans op een uiterst vermoeiende bruiloft. Ik snap heel goed waarom die overgang zo gedaan is (contrasten etc.), maar bij mij ging dat er gewoon niet in.

Kijk, dat eerste uur had je nog best kunnen pruimen, als de rest van de film goed was. Dat was het in dit geval dus niet. Zonde van mijn tijd. Misschien later nog een keer, maar dan spoel ik het eerste stuk zeker door.

De overgang is inderdaad snel maar voorspelbaar is deze film zeker niet

Vond ik wel. Er kwamen in het begin bepaalde situaties en/of uitspraken voor waarvan je wist dat je die later in de film weer om je oren kon krijgen. En jawel....

Het verhaal is in principe uitstekend, maar er wordt zo weinig mee gedaan dat je bijna medelijden krijgt met de acteurs, die overigens goede momenten uitwisselden met zeer slecht geacteerde stukken.

okee bij sommige scene's heb je een idee hoe het afloopt maar dat hou je meestal wel. De grote lijnen zijn toch wel verrassent, In ieder geval wel een wereld van verschil met films als Avatar, Titenic, Step up etc.

Titanic is misschien nog wel de meest voorspelbare film ooit