My Darling Clementine (1946)

Hmm, dat weet ik niet hoor. Zijn 2 broers worden doodgeschoten, hij krijgt te maken met de onmogelijke liefde. Deze film draait echt om Wyatt Earp.

Eens. Zij is de reden waarom ik dit zo'n meesterwerk vind! Beste western ooit!

Download eens dat liedje van "My Darling Clementine" + denk terug aan deze film en ik garandeer je dat je deze film 5* uitdeelt!

Over stoere vrouwen in westerns gesproken, dan nomineer dit meesterwerk van Altman :

McCabe & Mrs. Miller (1971)

Dat liedje spookt al dagen door mijn hoofd Hoewel de Clementine uit dat liedje niet de Clementine uit de film is (lijkt me) zet het wel de toon van de film.

Cathy Downs vind ik in het echt (even gegoogled) eigenlijk niet zo mooi, maar in deze film is ze zo mysterieus, zo prachtig. Ze doet me hier denken aan Elisabeth Taylor. Mysterieuze schoonheid heeft zij. WOW!

Wat een magie (chemie) tussen haar en Henry Fonda!

Wyatt Earp is inderdaad de man waarom het draait in Ford’s versie van de mythe over het schietincident bij OK Corral. Het gaat er niet alleen om wat je vertelt, maar ook hoe je iets vertelt.

Eigenlijk wordt Earp in deze film neergezet als een beetje saai en braaf mannetje. Iemand die weinig aandacht vraagt in letterlijke en figuurlijke zin. Als het moet laat hij echter wel een stevige en beslissende kant van zichzelf zien.

Doc Holliday met zijn wanhopige levenslust springt in alle scènes waarin hij speelt steeds een stuk opvallender in het oog dan Earp. Hetzelfde is overigens ook het geval bij de twee vrouwelijke rollen: Clementine stil en Chihuahua druk.

Deze niet goed weggewerkte zwakte met het leggen van even duidelijke accenten op personages tijdens het vertellen maakte onder andere de film, naast heel intrigerend, ook wat onevenwichtig

Het weglaten van de ‘grote gebaren’ aan de buitenkant spreekt mij meestal erg aan. In de ‘stille gebaren’ in My Darling Clementine heb ik tot nu maar weinig echt iets boeiends kunnen ontdekken.

De volgende keer bij het kijken naar deze film zal ik mijn meer romantische bril opzetten en letten op de dus subtiel verstilde scènes tussen Earp en Clementine.

Xgogax, bedankt voor je toelichting over editing. Ritme is tijdens het vertellen inderdaad alles bepalend. En dat niet alleen bij film.

Sommige stukken in de film vond ik ijzersterk wat cameravoering en montage betreft. In andere scènes vond ik beide wat minder. Dus hier was de vormgeving ook niet helemaal lekker in balans. Maar daar zal ik eveneens nog wat extra op letten met een andere bril bij een volgende kijkbeurt.

Don’t shoot the fact, shoot the legend!

Je zult weinig films vinden die beter in balans zijn, en beter in elkaar zitten dan de films van John Ford. Dit is één van die zeldzame filmervaringen die bijna perfect is. De vier hoofdrollen zijn allemaal zo geweldig geacteerd. De dialogen zijn zo sterk, ze zijn aanwezig als ze dat moeten zijn maar er word ook zoveel non-verbaal gezegd. De beelden zijn weer prachtig, de eindscène is ontroerend en ontzettend sterk en de hele shoot-out is prachtig opgebouwd en gewoon ontzettend goed. en ook het moment dat Doc zegt dat Chiuaua dood is zo echt en zo ontroerend. Ik ben de laatste tijd zelden zo door een film geraakt als hier. Er zijn zoveel prachtige, goede westerns. Dat films die plaatsvinden voor je geboorte, op plekken waar je nooit geweest bent vaak zo ontroerend en herkenbaar zijn is geweldig.

En dan heb ik nog vergeten te vermelden hoe geweldig alle andere scènes zijn met Wyat en Clementine. De geamuseerde Clementine over Wyats onzekerheid bij de 'kerk'-dienst is zo goed gespeeld. Hun hele relatie komt zo oprecht over.

4.5 sterren voor dit meesterwerk.

Weer een uitstekende film van Ford, die het genre naar een hoger niveau wist te tillen dan het zoveelste indiaan-en-cowboyverhaal.
Want My Darling Clementine is een gevoelige, zachte en liefdevolle film, met levensechte personages waarvan Ford met één wonderschoon shot hun gemoedstoestand weergeeft. Geen spectaculaire achtervolgingen of heroisch gezever maar wel een film met krachtige karakterstudies en eentje die de tijd neemt om een verhaal te vertellen over gewone mensen die in het harde westen proberen te overleven... en de oprechte idyllische liefdes zorgen ervoor dat we geen harde schietfilm voorgeschoteld krijgen.
Wat een bijzonder mooie cinematografie heeft deze film ook, met een prachtig gebruik van zwart-wit, belichting en vooral veel sfeerbeelden, want deze film straalt een rustige en een licht poëtische sfeer uit.
Vriendschap en woede wisselen elkaar af in de relatie tussen de twee mannen, maar dat wordt nooit ongeloofwaardig dankzij de meestervertolkingen van Henry Fonda en Victor Mature.
En nog een dikke pluim voor de finale shoot-out ! Veel stilte en veel spanning en het lijkt wel dat Leone goed naar deze film heeft gekeken voordat hij ook zijn meesterwerken zou gaan maken.
De thema's die in deze film aan bod komen, zoals de opkomst van de civilisatie, vind ik toch minder sterk uitgewerkt dan in zijn andere film The Man Who Shot Liberty Valance, die met deze film duidelijk overeenkomsten toont (en die ik ook wel beter vind).
Ook spijtig dat Clementine geen belangrijkere rol speelt en dat we uiteindelijk niet echt veel over haar te weten komen. Maar de titelsong over haar is wel fantastisch !

4*

My Darling Clementine is een prachtig staaltje filmkunst. Een prachtige western die geen heroïsch epos maakt van het verhaal van Earp, maar het beperkt tot een kalme en sobere film, met weinig muziek. Mooi gebruik van licht en schaduw ook, het creert enorme sfeer. Daarnaast lijkt de film soms haast geschoten te zijn in die tijd, het kwam bij mij heel authentiek over.

Ford neemt zijn tijd voor scenes, zoals de shoot out aan het eind bij zonsopkomst. De manier waarop die scene begint is al prachtig, een fade-in vanuit een zwart beeld dat langzaam steeds lichter en duidelijker wordt.

Je zou haast niet door hebben dat Fonda en Mature zo goed spelen, als je alleen maar zou letten op de beelden.

4,5*

My Darling Clementine is de beste film van Ford die ik tot nu toe gezien heb. Het verhaal van Wyatt Earp en Tombstone (The Biggest Graveyard West of the Rocky's) is in Ford's versie een mooie ingetogen legende geworden. Waarin de man niet groter dan het leven wordt en de uiteindelijk shoot-out sober en realistisch blijft.

Fonda zet de vastberaden gewezen sheriff Earp bijzonder sterk neer maar het is Clementine die hem menselijk en zelfs kwetsbaar maakt. Zelf vond ik een van de mooiste en meest sprekende scenes die waar Earp zijn Clementine ten dans wil vragen, het kost hem zichtbaar meer moeite dan een robbertje stoeien met een dronken, schietende indiaan in de saloon En natuurlijk het wat onbeholpen, bijna klunzige einde "M'am I sure like that name" De legende Wyatt Earp, die net 4 man heeft omgelegd om zijn broers te wreken staat er toch wat onzeker en bijna verlegen bij ... en dat allemaal om een vrouw.
Verder is ook de rol van Mature als Doc Holiday ook eentje om in het boekje te zetten. De beschaafde man die het geciviliseerde maar ook beknellende leven maar al te graag wil ontvluchten. Maar vrijbuiters met de hang naar vrijheid worden altijd ingehaald door de beschaving. In Tombstone gaat Earp niet voor niets als eerste naar de barbier om zicht te laten scheren, de eerste tekenen van het moderene leven in het oude wilde westen. Voor Holiday komt de beschaving ook in de persoon van Clementine, zijn vroegere verloofde, de verpleegster en lerares. Ze vertegenwoordigt de nieuwe moderne aanstormende tijd, geen wonder dat Doc haar wil ontlopen. Misschien ook wel de reden waarom hij zich samen met Earp in een gevaarlijk avontuur stort... Wat heeft hij nu nog te verliezen immers?

Dat Clementine het bindend thema in de film is vind ik mooi gedaan, haar vertegenwoordiging van de nieuwe tijd vind ikzelf ook poetischer dan de manier waarop dezelfde thematiek benaderd wordt in het wat drogere The man who shot Liberty Valance.

Dit is ook Ford's sterkste qua cinematografie, prachtig in beld gebrachte landschappen maar vooral de scenes in de saloon zijn echt onovertroffen mooi en zeker ook de close-ups van de mensen, de dorpbewoners zijn erg fraai en ogen bijzonder authentiek. Verder laat Ford zijn kunsten zien met de geweldige regenbui (alleen Kurosawa kan het ook zo laten gieten) en de mooie dynamische actie-shots met de achtervolging te paard.

Ja, prachtige film. Dik 4.5*

Vergeet Barbara Stanwyck niet in Samuel Fuller's FORTY GUNS of Jane Greer in STATION WEST!

Westerns.....

Typisch zo`n genre waarin elke vorm van fantasie wordt doodgeknuppeld, waarin subtiliteit net zo `n zeldzaamheid is als het ontbreken van een shoot out en als het gebeurt dan altijd alleen via de muziek en waarin het visuele zwaar ondergeschikt is aan het zoveelste ongeïnspireerde wraakverhaaltje.

My Darling Clementine mag zich wat mij betreft tot de betere westerns rekenen. De muziek is vrij aanwezig, maar heeft nog wel iets poëtisch. Jammer dat het visuele er nooit op aansluit. Ik krijg altijd het gevoel alsof het weer carnaval is als ik een western kijk. Vrijwel de enige periode waarin ik ze tolereer. Cowboys gedragen zich namelijk altijd als idioten. Elke bende heeft vaak een leider die zogenaamd de wijste is en anders tref je wel een held of een wat contactgestoorde loner. Wat mij zo tegenstaat aan cowboys is dat ze altijd karikaturen blijven. Het is allemaal veel te gemaakt, terwijl men zichzelf veel te serieus neemt. Waardoor alles nog geen eens humoristisch overkomt.

Ford gaf aan dat hij het belangrijk vond om zijn publiek een vermakelijke film voor te schotelen met genoeg actie. Dialogen vond hij minder belangrijk. In het begin is daar allemaal vrij weinig van te zien. Veel gelul en qua actie is het behelpen. Verder dan het niveau van iemand die zijn pistooltje leegschiet die ' de held ' wel even zal uitschakelen reikt het allemaal niet. Gelukkig komt er af en toe wel wat flitsende actie in voor. Mooi als we te zien krijgen hoe de paarden in hoog tempo door het beeld voorbijrazen. Qua verhaal nogal simpel, maar boeiend dankzij de inbreng van met name de 2 vrouwen en enkele scènes waarin het verhaal even wat opzij wordt gelegd en er gedanst wordt. Weliswaar niet volledig handelend buiten de context. Maar het is allemaal wat beter dan naar dikke, transpirerende cowboys kijken.

Gevoelloos stukje film, waar ik niet warm van wordt. Maar als western al wat genuanceerder. Muzikaal en qua verhaal redelijk. En wat minder doelloos macho wapengekletter, wat meer omgevingsbeelden wat de film wat meer sfeer geeft. Soms mooie beelden van opeengestapelde wolkenvelden. Beelden waarin iemand een ander te paard achterna gaat kan ik dan weer missen als kiespijn. Typisch zo `n westernclichè. En voordat ik reacties krijg, in die tijd waarschijnlijk nog niet.

Wat ik altijd betreur is dat westerns nooit echt hard van aard zijn. Men heeft elkaar in het vizier, men besluipt elkaar, men kijkt eens link naar elkaar en schiet dan eindelijk een keer. Waarna diegene gelijk ineenzakt. Voor de spanning hoef je het niet te doen zo `n ellenlange, voorspelbare opbouw die te vaak te simpel beslecht wordt. Wat betreft wijkt ook deze film niet van het bovenstaande af.

Redelijke film die ik gewoon wel met een voldoende beoordeel. 3*

Ik vind dit juist een zeer gevoelige western. Ik krijg ook de indruk dat je deze film sterk als actiefilm beoordeelt, terwijl het juist bij deze western meer om de personages en hun onderlinge verhoudingen draait. Het hele goed-tegen-slecht-verhaallijntje wordt duidelijk niet als het belangrijkste element gezien. Als je deze film als actiefilm benadert kan hij inderdaad zwaar tegenvallen.

Het is wel degelijk een cliché, ook toen al. Al zou ik het niet zozeer als cliché willen zien, maar gewoon als onontkombaar element. Je kunt ook geen piratenfilm maken zonder boten.

Inderdaad;

ook veel parallellen trouwens met die andere Western-kanjer THE OX-BOW INCIDENT.

Ik had inderdaad wat meer actie verwacht. Aan de andere kant was ik wel blij dat de actie niet zozeer bestond uit veel pistolengevechten.

De onderlinge verhoudingen waren ook niet constant boeiend om te volgen. Vooral door de voorspelbaarheid en het wraakverhaal wat af en toe toch om de hoek kwam kijken. Cowboy raakt beledigd, zijn ego kan dit niet aan en hij neemt wraak. Bij voorkeur als iemand hem zijn rug toedraait.



Daar ben ik het niet mee eens,

Paarden zijn wel onontkoombaar. Lafjes de stad verlaten te paard en dan altijd wat mannetjes die erachteraan gaan is te voorkomen. In piratenfilms wordt ook niet iedereen gekielhaald.

Het lijkt me logisch dat wraakgevoelens steeds terugkeren. Het zou toch raar zijn als Earp de moord op zijn broer zomaar zou vergeten. Maar in tegenstelling tot veel andere wraakfilms is het wraakverhaaltje hier slechts de aanleiding voor de gebeurtenissen. De moord op de broer van Earp laat hem besluiten om sheriff te worden en als zodanig orde te scheppen in het beruchte stadje. Verder gaat de film ook over hoe twee totaal verschillende mannen als Earp en Holliday naar elkaar toegroeien en ook hoe hun relatie is tot de twee vrouwen in de film. Het temmen van het wilde westen en de onderlinge relaties, dat is waar My Darling Clementine om draait. Daar zitten de hoofdthema's. Als dan uiteindelijk de wraakactie komt in de vorm van de beroemde schietpartij bij de O.K. Corrall dan voelt dat ook vooral aan als onafgehandelde zaken. My Darling Clementine een wraakfilm noemen is dan ook de plank misslaan.



Als ik het me goed herrinner doet alleen de schurk Clanton dit eenmaal. Het slaat in ieder geval niet op Earp en Holliday. Een beetje flauw om daar een film als dit op af te rekenen. Het is ook geen westerncliché als wel een element dat veel terugkeert in verschillende soortenfilms, tot aan moderne actiefilms toe.

Maar ik kan me helaas ook niet aan de indruk onttrekken dat je vooral op zoek bent naar elementen die jij als cliché ziet in westerns en die vooral aan het afstrepen bent. Je actiefilmrecensie hierboven onderstreept dat. Er zijn zeker vaste elementen in westerns te vinden en als je wilt kun je ze clichés noemen, maar om alleen daar aandacht aan te besteden zou zonde zijn. Net als alle genres bestaat er in de western een grote diversiteit en veel westerns verschillen van toon. Van luchtig (Rio Bravo) tot somber (Unforgiven). Van griezelig (High Plains Drifter) tot abstract (Johnny Guitar). Het kan allemaal. Westerns hebben allemaal dezelfde setting, daar ontkom je niet aan, maar je moet bij dit genre dan ook letten op de verschillen in de betekenissen die de regisseur aan deze setting geven, de manieren waarop het in beeld gebracht wordt en, zoals gezegd, de verschillen in toon.

Jouw recensie lijkt er vooral vanuit te gaan dat alle westerns actiefilms zijn en je beoordeelt de films als zo. Sterker nog, ze lijken vooral als moderne actiefilms benadert te worden, wat natuurlijk niet kan. Als je zegt dat je cowboys alleen tolereert met carnaval kan het natuurlijk nooit goed gaan; je staat duidelijk niet voor het genre open. Natuurlijk hoeft dat niet, maar zou het ook niet voor jezelf leuker zijn als je een western zou benaderen met een iets genuanceerder beeld.

Beiden bleven redelijk vaak uit elkaars vaarwater. Verder werd er over en weer wat gedreigd maar tot een confrontatie kwam het allemaal niet. Het is dan ook niet toevallig dat beiden dichter bij elkaar kwamen doordat een vrouw werd neergeschoten door een van de daders van de 1ste overval op de koeien. Fraai zijlijntje om beide personen nader tot elkaar te brengen maar wel voortbordurend op een wraakverhaal. De situatie werd beïnvloedt door de criminelen, bijna constant. Op een familie en een man die wat met losse flodders schoot was er verder ook echt geen temmen van het wilde westen bij. Nogal eenzijdig om een paar personen eruit te lichten die telkens terugkeren en als symbool voor de onrust dienen. De film had beter wat meer schurken gehad of zogezegd wat onpartijdige schurken die niets met beiden personen van doen hadden.

Verder vind ik dat het wraakverhaal wel degelijk veel aandacht krijgt. Ford hinkt eigenlijk gewoon op 2 gedachten en verweeft het ene verhaal in het andere, zodat het allemaal wat amusanter wordt. Earp zit erg vaak achter de daders aan. Het wraaknemen kwam bij mij in ieder geval niet over als bijzaak daarvoor kauwt de regisseur veel te veel voor en wil hij alles opgelost hebben, zodat je als kijker geen eigen interpretaties meer kan maken.



Vooraf dacht ik niet zozeer met een actiefilm van doen te hebben. Maar Ford wekte deze indruk juist bij mij op. Luister maar eens naar zijn becommentariëring in de 1ste 5 minuten.



In elk genre bestaat een enorme veelzijdigheid. Maar bij mij gaat dat voor het westerngenre veel minder op. Doordat ze altijd dezelfde settings hebben. Vergelijk het even met een Science Fiction film. Als al deze films in een ruimteschip werden opgenomen, met daarin altijd vaste elementen als personages die een ruimtepak aanhebben dan zou ik dat een gemiste kans vinden om andere SF elementen uit te diepen. Slechts de verhalen en de karakters verschillen in westerns vaak van aard. Juist steeds dezelfde settings storen mij. Het duidt bij mij op een gebrek aan creativiteit en visuele fleur.



Ik laat mij graag verrassen. Dit jaar zal ik For a Few Dollars More en Rio Bravo ook kijken om eens te zien of bestaande ideeën ontkracht kunnen worden. My Darling Clementine was aardig vermaak, maar op dramatisch gebied of visueel gebied wist deze mij geenszins te raken. Over visuele schoonheid kun je discussiëren, maar niet over wat een film met je doet. Ik hoop dat een western mij daar eens op gaat pakken. Dat is waarschijnlijk zijn enige kans, aangezien ik de settings vaak als eentonig en verstoken van enige visuele fleur ervaar.

De figuren kwamen al eerder tot elkaar. Ze gingen niet meteen dingen samen doen, maar er heerst allang een soort wederzijds respect. Aanvankelijk is Holliday iemand zonder respect voor gezeg, maar voor Earp krijgt hij wel een soort respect. Dat is wat ik bedoel met 'naar elkaar toe groeien'. Dat heeft wel meer om het lijf dan samen achter dezelfde bad guys aangaan.



Rio Bravo moet je absoluut niet gaan kijken als je westernclichés ontkracht wil zien worden. Rio Bravo omarmt deze clichés eerder en overgiet het met een onmiskenbare Hollywoodsaus. Daar staat tegenover dat de Hollywoodformule naar mijn mening nog nooit zo goed gebruikt zijn en het een van de vermakelijkste films ooit oplevert. Maar als het je om het verrassingseffect gaat kun je Rio Bravo beter links laten liggen.

Deze kon me weinig boeien. Verhaaltje was simpel, de aktie afwezig en zag verder ook niets wat de film boven de kabbelende middelmaat uit deed stijgen.

2,5*

Sluit me ten dele bij Reinbo aan. Viel me een beetje tegen. Zou niet inzien waarom dit beter zou zijn dan die andere Wyatt Earp film Gunfight at the O.K. Corral.

Vooral het eerste deel van de film viel me tegen, tot aan de komst van Clementine gebeurt er niks noemenswaardig. Pas daarna komt het verhaal een beetje los en wordt het allemaal wat interessanter met de eindscene als hoogtepunt.

3.5*

Deze film steunt veel meer op gevoel en op de personages. Het is dan ook geen actiefilm zoals schijnbaar veel mensen hier denken. En dat is jammer, want als actiefilm valt My Darling Clementine inderdaad tegen (al is de finale schitterend gefilmd). DIt is meer een dramatische kijk op het wilde westen.

Inderdaad, My Darling Clementine is meer een dramafilm in een western-setting. Het gaat veel meer over de ingrijpende keuzes die mensen in hun leven moeten maken. Misschien dat veel mensen aan dit soort klassieke westerns beginnen met het idee van de gewelddadige en spectaculaire Spaghetti-Westerns van Leone in het achterhoofd? Dan kan je nogal eens bedrogen uitkomen en dat is jammer want dit is toch een hele mooie gelaagde film (iets wat Gunfight at the O.K. Corral helemaal niet heeft).

Sluit me bij Reinbo aan.

Eindelijk tref ik een John Ford in topvorm. Waar zijn andere films een leeg gevoel bij mij achterlaten (Grapes of Wrath na) is My Darling Clementine een topper. Het ziet er allereerst heel goed uit, en de goedkope achtergronden zijn minder zichtbaar dan anders. Verder zijn het vooral de karakters die deze film maken. Vooral de relatie tussen Wyatt Earp en Clementine is ongekend. Ik dacht dat ik het nooit bij Ford zou zeggen, maar dit smaakt naar meer.

4*

Great souls by instinct to each other turn,
Demand allegiance, and in friendship burn.

Deze twee dichtregels van de Engelse politicus en schrijver Joseph Addison worden gedeclameerd door de rondreizende toneelspeler Granville Thorndyke tijdens zijn afscheid van Tombstone. De regels zouden iets van een thema in de film kunnen aangeven.

Na bijna een jaar My Darling Clementine nogmaals bekeken. De film blijft voor mij een aantal geniale momenten afwisselen met minder sterke. Een wisselvalligheid waar de film The Searchers van Ford een stuk minder last van heeft.

Het is ook gewaagd om in een groot deel van de film de bekende westernlegende over het gevecht bij OK Corral naar de achtergrond te laten drukken door een sluimerende liefdesrelatie. Wyatt Earp en Clementine Carter lijken bijna stilzwijgend een verbond met elkaar aan te gaan zonder dat dit eindigt in het cliché van een happy end. Beide personages willen aan een betere toekomst werken. Misschien samen of niet samen, dat doet er niet toe.

Prima allemaal. Maar op de een of andere manier werkt de film in zijn geheel niet echt overtuigend, ondanks een grote rijkdom aan subtiliteiten en humor. Het is ook typisch dat Darryl F. Zanuck de film na een pre-release version nog stevig onder handen heeft genomen. Een aantal scènes zijn door hem, de producer, ingekort of veranderd door sommige gedeelten opnieuw te laten draaien. Ook heeft hij extra muziek toegevoegd aan de film om een aantal scènes meer emotionele zeggingskracht mee te geven. Ford heeft zich totaal niet meer bemoeid met deze nabewerking voor de definitieve versie in de bioscoop.

Misschien zijn het wel deze onderbrekingen in het persoonlijk filmschrift van Ford die mij ook tijdens de tweede kijkbeurt ietwat blijven storen om in My Darling Clementine een echt meesterwerk te zien.

Liedje dat Chihuahua zingt:

Oh the first kiss is always the sweetest
From under a broad sombrero
The first kiss is always the sweetest
From under a broad sombrero

Heb ik juist andersom, ik vind The Searchers de wisselvallige film. Alleen wel op een andere manier dan jij My Darling Clementine wisselvallig vind.

Zit me af te vragen of My Darling Clementine Sofia Coppola inspiratie heeft gegeven voor Lost in Translation. In die film is het idee van een onderhuids sluimerende liefde wel ijzersterk uitgewerkt.

ja dat vroeg ik me inderdaad ook al af.

Daarnaast wil ik graag weten welke editie mooier is om te kopen;

- My Darling Clementine R2 (Dutch Subtitles)

Ford, John

8 november 2006

EAN-code: 8712626021100 voor 20.99,-

- My Darling Clementine R2 Nl (Dutch Subtitles)

1 augustus 2007

EAN-code: 8712626032786 voor 12.99,-

Ik zelf vindt de Dutch Subtitles uitgave mooier en goedkoper maar is er een verschil tussen de uitgaves behalve dat de een import is?

Zag twee weken terug Lolita van Stanley Kubrick. Ook bij die film had ik weer het idee dat het een inspiratiebron is geweest voor Coppola. Lolita is trouwens een ijzersterke film van Kubrick over een onderhuids sluimerende liefde tussen een oudere man en een zeer jong meisje.

Volgens mij is het enige verschil dat de tweede versie geen 2 dvd Special Edition is. Overigens is die eerste hier iets goedkoper te verkrijgen. Heb deze versie zelf ook.

Dit vindt ik echt een waardeloze iditie; maar in ieder geval bedankt voor je hulp.