My Darling Clementine (1946)

Las een leuk stukje over de historie van Westerns in de Empire. Regisseur John Ford heeft van Earp zelf (!) nog te horen gekregen hoe het er aan toe ging bij de OK Corall...

Zag flitsen van deze film bij een aflevering van M*A*S*H. Dit bleek de favoriete film van de kampkommandant te zijn. Het zag er erg goed uit, wat ik ervan zag. Zal d'r eens naar op zoek gaan...

Western der Westerns! Beste van (genie) John Ford. Een Must-See film voor Western liefhebbers. Ach, voor alle filmliefhebbers. Als je Westerns niet weet te waarderen dan ga je wel van westerns houden, na dit meesterwerk. Beste Western, één van de beste films aller tijden.

Iemand schreef op IMDB: “ … This is the Western all others imitate … ” Hmm, welk meesterwerk moet ik nou weer eens uit m’n top10 lijstje halen

Oh my darling, oh my darling,

Oh my darling, Clementine!

Thou art lost and gone forever

Dreadful sorry, Clementine

In a cavern, in a canyon,

Excavating for a mine

Dwelt a miner forty niner,

And his daughter Clementine

- Mac, you ever been in love?

- No, I've been a bartender all my life.

Uitgebreide Recensie

Voor de liefhebbers die de film nog niet gezien hebben: kijk NIET naar bovenstaande 'recensie'. Alhoewel een zeer prachtige stuk (in vier delen) is het de ganse film die verteld wordt! Dus één en al spoilers.

Het is voor mijn niet zo moeilijk om deze film boven Antonionis, Godards, Buñuels, etc. te plaatsen. My Darling Clementine is de meest volmaakte film op het gebied van editing. Sfeervolle, realistische, niet te evenaren barscènes; fijne, gedetailleerde en scherpe beelden -> fotografie; buitengewoon mooi verhaal; getalenteerde acteurs; geluidseffecten; mooie locaties; en maar niet te spreken over de revolutionaire cinematografie maken deze film onsterfelijk. Perfect in alle opzichten! En dat voor een film uit 1946!

Iedereen heeft wel wat van John Ford geleend. Te beginnen met Orson Welles; gaan naar Italië (het land van cinema), naar Bernardo Bertolucci; dwalen verder af naar het Verre Oosten, naar Akira Kurosawa en eindigen met Michael Mann.

Clementine is, voor mij, de ‘enge’ definitie van cinema! Let vooral op de editing!

Kreeg hem vandaag binnen. Word steeds benieuwder...

Was (nog) niet écht onder de indruk. Enkele geweldige scènes, maar het overheersende gedeelte haalt toch het tempo uit de film, wat nogal storend werkt.

Ik zou de term 'tempo' niet eens kunnen gebruiken bij het beschrijven van deze film. De film moet het niet echt hebben van zijn plot of zijn vaart. Het is eerder een periodefilm en een karakterschets en het plot blijft op de achtergrond. Ook de finale van deze film is niet spectaculair of groots; dat hoeft ook absoluut niet. Alles staat in dienst van de karakterontwikkeling van Fonda (van veeboer tot beschaafde sheriff) en de periodieke verandering/overgang (Het Wilde Westen maakt plaats voor een beschaafde wereld). Dat laatste thema schuilt ook achter The Man Who Shot Liberty Valance. De twee beste films (tot nu toe) van Ford vind ik. Mijn respect blijft groeien. Ik vraag me alleen af waarom juist het haast rascistische The Searchers altijd de toplijsten aanvoert....

My Darling Clementine krijgt 4* van mij.

Ik wilde je nog waarschuwen, dat jij geen Spaghetti western (à la C'era una Volta il West – die overigens ook heel erg traag is!) moest verwachten. Alhoewel de bovengenoemde film erg veel, qua thematiek, op Clementine lijkt en zodoende een soort ‘remake’ (in mijn ogen) van is. Ook met Henry Fonda in de hoofdrol, maar dan als ‘bad guy’.

Toch ben ik aangenaam verrast, dat deze film 3,5* van je krijgt.

Overigens vind ik The Searchers ook niet echt meesterlijk, daar niet van.

Er staat een Nederlandse 2-disc DVD release gepland voor begin november.

The Searchers moet ik niet, maar dit is nu wel een schitterende western van Ford. 4*

John Ford heeft deze film met veel passie gemaakt en dat spreekt uit elke millimeter celluloid. Passie voor film, maar ook passie voor Amerikaanse mythen. De film bouwt langzaam maar zeker op naar het bekende vuurgevecht bij de O.K. Corral. Het is zonder twijfel een van John Fords beste films en heeft ondertussen het predikaat 'klassieker' dubbel en dik verdiend...

Na het zien van enkele pareltjes van John Ford zou je niet verwachten dat hij je nog steeds kan verrassen met zijn niveau, maar met My Darling Clementine slaagt de oude meester hier toch weer in.

Er zullen misschien personen zijn die My Darling Clementine zullen bestempelen als ‘saai’. Deze prent is geen western die het moet hebben van de wervelende achtervolgingsscènes, onverschrikbare cowboys dan wel van de shoot-outs. Tuurlijk heb je de befaamde showdown bij de OK Corral, niet voorzien van muziek, maar gesteund door de stilte. Echter, deze scène is niet bijster belangrijk voor het verhaal, het is slechts een afsluiter van een prachtig geheel. Zelfs in deze shoot-out wordt door het goede camerawerk het geweld eigenlijk gemeden.

Nee, dit meesterwerkje draait niet om het gebruikelijke geweld, maar om de relaties tussen de personages die je op je scherm door Tombstone ziet lopen en met name om het karakter van de zeer knap acterende Henry Fonda, wat zich ontwikkeld gaandeweg de film.

Vele westerns die het verhaal van Wyatt Earp behandelen, maar nooit heb ik het zo sterk zien vertaald als vakman John Ford het doet met My Darling Clementine en dat mag een prestatie genoemd worden.

4.5*

Oh my darling, oh my darling,

Oh my darling, Clementine!

You were lost and gone forever

Dreadful sorry, Clementine.

Een hele bijzondere film van Ford, die voorgoed de smerige nasmaak die The Searchers mij bezorgde wegspoelt. My Darling Clementine was opvallen anders dan andere westerns. De film is erg rustig en de beelden hebben iets hypnotiserends waar ik geen vat op kan leggen. Op een bepaalde manier vond ik de film spannend, maar waarom kon ik nooit zeggen. Misschien komt het door de boeiende personages. Over boeiende personages gesproken: Fonda is echt ongeloofelijk goed in deze film. Ik heb hem altijd al een sterk acteur gevonden, maar dit is zonder meer zijn beste rol. Nog nooit zo'n geloofwaardige sherrif gezien in een film. Ook Victor Mature mag niet ongenoemd blijven als Doc Holliday. Prima rol.

Maar net als The Night of the Hunter een tijdje terug is dit een film die ik denk ik een tweede keer moet zien voordat ik écht goed kan oordelen. My Darling Clementine maakt in ieder geval een goede indruk.

4*

Smaken kunnen verschillen. Een smerige nasmaak bij de The Searcher kan ik me niet voorstellen. Die smaak lijkt gebaseerd te zijn op een onterecht vooroordeel over Ford en zijn zogenaamde vooroordelen ten opzichte van de Indianen.

Vooroordelen komen voort uit gemakzucht die leidt tot halsstarrige kortzichtigheid. Met een beetje inspanning zijn bij Ford voldoende nuances te ontdekken in zijn soms bewust wat naïeve manier van vertellen. Genoeg nuances om deze regisseur vrij te pleiten van het hebben van vastgeroeste vooroordelen.

Het gemakzuchtig beschuldigen van vooroordelen bij een ander lijkt vaak neer te komen op het hebben van een blinde vlek om zelf in staat te zijn door de eigen vooroordelen heen te prikken.

Vooroordelen en kroegpraat. Ach, een rondreizende toneelspeler in My Darling Clementine zegt het al: “Shakespeare is niets voor kroeglopers”. Hoewel ...

My Darling Clementine als film kwam wat onevenwichtig over. Dat begint al door de filmtitel die een eerste indruk wekt dat het om een liefdesverhaal gaat. Het historisch bekende gevecht bij OK Corral blijkt echter het belangrijkste plot te zijn om vooral de wederwaardigheden van een mannenvriendschap te beschrijven.

Ergens op de achtergrond ontwikkelt zich intussen ook een man/vrouw love-story die pas op het einde opeens, onhandig open gelaten, wordt gepresenteerd als mogelijk belangrijk voor de toekomst. Het laat allemaal een beetje onbeholpen aardige indruk achter.

Tegelijkertijd maakt die onbeholpenheid de film juist ook weer zeer intrigerend. Dit onder andere omdat Henry Fonda in zijn rol als Wyatt Earp zich tussen al zijn beslommeringen door op een formele manier wat onbeholpen gedraagt naar de dame waarop hij mogelijk een oogje heeft laten vallen. Hij, de man, die steeds op een sterke manier de rust zelve op een stoel weet te blijven ondanks allerlei in de lucht en soms met beide benen op de grond sluimerende spanningen.

Het is echter vooral Vicor Mature die de show speelt. Wat een prachtig gevoelige acteur is dat. Op een overtuigende manier zet hij Doc Holliday neer. Een wanhopig slimme aan drank verslaafde loser/winner die zijn verwende veertjes uit een rijkeluisnestje nooit helemaal kwijt zal raken.

Het zijn vooral de twee geweldig gespeelde mannenrollen die My Darling Clementine tot een prachtige, maar ook een beetje rommelige, film maken.

Voor je kritiek levert is het misschien beter om eerst te weten te komen waarom ik The Searchers niks vind. Aanvankelijk vond ik hem wel racistisch, maar een tweede kijkbeurt begreep ik die film beter. Toch blijft het een vrij irritante film, maar daar moeten we hier niet over discussiëren, maar in het topic van die film.

Hmm, ik vond de shoot-out haast het minst belangrijke deel. Dat kwam vooral over als nog niet afgehandelde zaken van Earp. Nu ik de film heb laten bezinken zie ik het ook veel sterker in allemaal. Het liefdesverhaal is zelfs vrij belangrijk voor het gevoel van de film, maar het wordt er zo subtiel in verweven dat het onbelangrijk lijkt. De gevoelens van Earp voor Clementine vormen toch een belangrijk deel van de film. Best briljant als ik er aan terug denk.

Zonder personage Clementine (+ symboliek die zij uitstraalt) zou ik deze film 1* lager geven en zou ik deze film helemaal niet als "meesterwerk" beschouwen. Zij is de katalysator die de gevoelens en de emoties bij mij ontwaakt en laat me beseffen hoe goed deze film is.

Dit is de beste Amerikaanse film in zwart/wit fotografie.

John Ford was een genie!

De belangrijkste rode draad in het verhaal van My darling Clementine is de opbouw naar de shoot-out. De film begint met diefstal van vee wat aanleiding geeft voor een conflict dat zich verder ontwikkelt tot de bekende schietpartij bij OK Corral.

Nadat deze heeft plaatsgevonden, komt er nog een stukje prachtig epiloog in beeld met een zeer apart en kwetsbaar afscheid.

Ik kan het met je eens zijn dat het liefdesverhaal subtiel in de film zit verweven. Te subtiel dus om als hoofdzaak opgetild te worden in de titel en de bijbehorende song. Het lijkt er een beetje op dat er wijn bij het water gedaan is in plaats van andersom.

De vriendschap tussen Wyatt Earp en Doc Holliday is veel uitgebreider en van meer invloed op het verloop van het verhaal dan liefdesavances aan de zijlijn. Clementine geeft in een bijrol de mogelijkheid in de film om de zachtaardigheid van het karakter van Wyatt Earp wat scherper te laten uitkomen.

Eigenlijk wordt in andere omstandigheden en met varianten op de meespelende personages uit My darling Clementine (’46) precies hetzelfde verhaal verteld als in de latere wat meer evenwichtig uitgewerkte film van Ford The Man Who Shot Liberty Valence (’62).

Beide films spelen zich af in een klein plaatsje dat nog grotendeels opgebouwd moet worden. Ze vertellen alle twee over de opkomst van de civilisatie in het wilde westen met confrontaties tussen ruwe en minder ruwe bolsters in een jonge sterk groeiende gemeenschap. Verfijnde of minder verfijnde dames spelen op de achtergrond in de films soms mee in met elkaar contrasterende bijrollen.

In vergelijk met de film uit ’62 komt het liefdesverhaal in My Darling Clementine een stuk minder sterk uit de verf, het blijft in deze film een beetje hangen tussen man en paard. Wat dat betreft is The Man Who Shot Liberty Valence, met dus wel een vrouwelijke hoofdrol, in het vertellen wat minder ruw en wat meer verfijnd.

De opmerking over “smerige nasmaak” bij The Searchers vond ik nogal provocerend klinken. Deze film heeft ook dezelfde thematiek als de twee eerder genoemde films, namelijk de opkomst van het westen en de ontwikkeling van de bewoners daarin.

De nadruk in The Searchers wordt sterker gelegd bij het schetsen van de karakterontwikkeling van geïsoleerde personages zonder dat de kijker hierbij te sterk afgeleid wordt door allerlei wrijvingen van bewoners en passanten in een dorpje tijdens de opbouw.

The Searchers speelt zich niet af in een klein plaatsje, nu dient een ranch als uitvals- of thuisbasis die in een omgeving ligt die bedreigd wordt door bepaalde groepen indianen. Op deze manier laat het verhaal duidelijker zien dat het bij 'echte' mannen meer draait om een gevecht met zichzelf dan om een gevecht met iets anders buiten zichzelf.

De weinige aandacht voor, en het niet uit de verfbagger willen komen van, dit thema over groeien met vallen en opstaan valt niks tegen als je er maar oog voor wilt hebben. Maar inderdaad, deze discussie zou elders gevoerd kunnen worden.

Dit is een film over het mythische wilde westen. De keiharde wereld waar de ‘echte’ mannen de dienst uitmaakten. Mannenwereld waar mensen zonder pardon op straat werden doodgeschoten en waar vrouwen nobody waren.

In dit soort films hoort een vrouw absoluut geen hoofdrol te hebben! 'Vrouw in de hoofdrol' = de fatale dolksteek voor dit stukje cinema.

Wat mij betreft is deze film beter dan The Man Who Shot Liberty Valence, The Searchers, Stagecoach en The Grapes of Wrath tezamen.

My Darling Clementine is ook een van de favoriete films van Michael Mann. En dat kun je zeker merken aan diens cinema. In geen enkele film heeft een vrouw de hoofdrol.

http://www.theyshootpictures.com/mannmichael.htm

Laat Calamity Jane dit maar niet lezen. Je zou direct vanuit haar heup in een hinderlaag overhoop geschoten worden en door Cat Ballou zou je dan enorm uitgelachen worden.

In het toptien rijtje van Michael Mann kom ik trouwens de film The Passion of Joan of Arc van Carl Dreyer tegen. Vrouwenkarakters als vechtersbazen kunnen ook prachtige films opleveren. En wat te denken van het intrigerend spookbeeldengevecht met een zeer mysterieuze vrouw als belangrijkste tegenspeelster in de film Last Year in Marienbad van Alain Resnais, eveneens door Mann in zijn rijtje genoemd.

De rol van Claudia Cardinale in Once upon a Time in the West zou ik ook niet graag willen missen.

Lol! Ik weet best dat mijn vorige bericht een beetje onnozel klinkt, toch sta daar nog steeds voor 100% achter. Het gaat niet om de werkelijkheid (dit is geen documentaire). Het gaat meer over hoe we denken dat het wilde westen was. De mythe rond cowboys, outlaws en premiejagers. John Ford is (sprookjes/mythen) verhalenverteller en geen documentairemaker. Als een vrouw, hoeft niet eens Clementine te zijn, een grotere rol had in deze film. Dan zou deze film compleet andere “ziel” hebben. En zou Ford een andere benadering nodig hebben om zijn verhaal (sprookje) te vertellen. Het evenwicht (rond Wyatt Earp) zou dan verstoord zijn. Ik bedoel: nu kunnen precies zijn daden volgen en zich identificeren met hem. De hele film draait juist om Wyatt Earp en niet om anderen. Deze film straalt dan ook “machismo” uit.

John Ford wil hier geen grootschalige epos. Hij heeft hier gepoogd de film zo minimalistisch mogelijk te houden met diepere betekenissen/symboliek en dat is hem zeker gelukt!

Hmmm, mogelijk heb ik het helemaal mis (en kraam ik complete onzin uit), maar zo heb ik deze film in ieder geval beleefd.

PS. ik heb niks tegen vrouwen. Anders was ik niet voor de charmes gevallen van mysterieuze Monica Vitti in L’Eclisse of schoonheid zelve Margarita Terekhova in Zerkalo!

Johnny Guitar (1954)

Daar draait het uiteindelijk toch om bij filmrollen. Je maakt me alleen nieuwsgierig met je opmerking in een eerdere reactie: "let vooral op de editing!" Kan je dat verder toelichten?

Mijn aandacht wordt vooral sterk getrokken door Doc Holliday met dat heerlijk lefgozerige gedrag van hem. Die rol wordt ijzersterk en zeer gevoelig gespeeld door Victor Mature en zet de vlakkere Earp (Fonda) toch een beetje in de schaduw van de evenwichtsbalk.

Heb trouwens na My Darling Clementine ook Gunfight at the O.K. Corral ('57) weer eens bekeken. Zelfde twee mannen (Earp & Holliday), zelfde verhaal. Alleen anders uitgewerkt, bijvoorbeeld andere vrouwen. Is wat meer gelikt.

Two Mules for Sister Sara (1970)

Klopt en dat maakt zijn films, en met name My Darling Clementine, zo goed. My Darling Clementine is niet het echte wilde westen, maar wel de echte westernmythe. Misschien wel de film die het beste het gevoel van het sprookje van het wilde westen weet vast te leggen. Het personage Clementine is voor het verhaal verwaarloosbaar, maar is toch de ziel van de film. De scènes tussen haar en Earp zijn op een subtiele manier erg krachtig en zitten vol emotie. Maar de hele film is zo.

In The Man Who Shot Liberty Valance (inderdaad thematisch vergelijkbaar) kiest Ford voor een andere aanpak. Hij wil eens het ware verhaal achter de mythe vertellen en daarmee eigenlijk de legende ontkrachten. Het levert een realistische, maar ook wat cynischere en zeker minder romantische film op. uiteindelijk neemt Ford de stelling in dat de legende toch mooier is dan de waarheid. "When the legend becomes fact, print the legend." Deze uitspraak komt uit The Man Who Shot Liberty Valance en ik spreek die niet graag tegen. Persoonlijk vind ik beide films briljant, maar qua toon zijn het twee tegenovergestelde films.

Hoe meer ik aan deze film terugdenk hoe briljanter ik hem vind. Ik verhoog naar 4,5*, misschien later nog naar 5*.

En vergeet deze niet met jullie zoektocht naar westerns met vrouwen in de hoofdrol:

http://www.moviemeter.nl/fi...

In relatie tot sterke vrouwen in een hoofdrol mis ik het fantastische Johnny Guitar, waarin er zelfs 2 domineren. En ééntje in een onvergeeflijke negatieve rol. Zelden zoiets gezien.

Die is genoemd door Goodfella. Klik op de link

Er zijn 2 soorten cineasten (filmmaker die tevens een kunstenaar is). Poëtische (vaak Europese) cineasten van “long takes”; à la Tarkovsky, Ophüls, Resnais, Rivette en meer zakelijke cineasten van hoog artistieke “short takes” die elkaar in recordtijd afwisselen; à la Godard, Welles, Ford en Nicholas Ray . Door middel van ‘short takes’ kun je ritmiek opbouwen die bij het verhaal past dat je wilt vertellen.

In dit geval (bij Clementine) is elke “short take” op een zeer artistieke (camerastandpunten en belichting/cinematografie) manier geschoten van de eerste tot de laatste shot. EN elke “short take” sluit (ritmisch) zo nauwkeurig/naadloos aan bij de volgende “short take” dat je letterlijk John Ford moet heten om dit zo voor elkaar te kunnen krijgen. Het verhaal lijdt daar niet onder. En het geheel blijft mooi in evenwicht!

Sergei M. Eisenstein is de meest extreme voorbeeld. Hij was de eerste die deze technieken volledig beheerste. In zijn Potyomkin komt dat het beste tot uitdrukking!

“Eisenstein was a pioneer in the use of montage, a specific use of film editing. He believed that editing could be used for more than just expounding a scene or moment, through a "linkage" of related scenes. Eisenstein felt the "collision" of shots could be used to manipulate the emotions of the audience and create film metaphors. He developed what he called "methods of montage":

1 Metric, 2 Rhythmic, 3 Tonal, 4 Overtonal, 5 Intellectual montage.

Eisenstein regarded montage as a dialectical means of creating meaning. By contrasting unrelated shots he tried to provoke associations in the viewer, which were induced by shocks.

http://en.wikipedia.org/wiki/Sergei_Eisenstein

Er zijn nog een paar andere grootmeester naast John Ford die mythe zo mooi op de ritmische manier (konden) kunnen vertellen. Denk daarbij aan Robert Altman, Nicholas Ray , Kenji Mizoguchi, Abbas Kiarostami.

Ritmische montage schept de ziel van de cinema!