My Darling Clementine (1946)

Was (nog) niet écht onder de indruk. Enkele geweldige scènes, maar het overheersende gedeelte haalt toch het tempo uit de film, wat nogal storend werkt.

John Ford heeft deze film met veel passie gemaakt en dat spreekt uit elke millimeter celluloid. Passie voor film, maar ook passie voor Amerikaanse mythen. De film bouwt langzaam maar zeker op naar het bekende vuurgevecht bij de O.K. Corral. Het is zonder twijfel een van John Fords beste films en heeft ondertussen het predikaat 'klassieker' dubbel en dik verdiend...

Na het zien van enkele pareltjes van John Ford zou je niet verwachten dat hij je nog steeds kan verrassen met zijn niveau, maar met My Darling Clementine slaagt de oude meester hier toch weer in.

Er zullen misschien personen zijn die My Darling Clementine zullen bestempelen als ‘saai’. Deze prent is geen western die het moet hebben van de wervelende achtervolgingsscènes, onverschrikbare cowboys dan wel van de shoot-outs. Tuurlijk heb je de befaamde showdown bij de OK Corral, niet voorzien van muziek, maar gesteund door de stilte. Echter, deze scène is niet bijster belangrijk voor het verhaal, het is slechts een afsluiter van een prachtig geheel. Zelfs in deze shoot-out wordt door het goede camerawerk het geweld eigenlijk gemeden.

Nee, dit meesterwerkje draait niet om het gebruikelijke geweld, maar om de relaties tussen de personages die je op je scherm door Tombstone ziet lopen en met name om het karakter van de zeer knap acterende Henry Fonda, wat zich ontwikkeld gaandeweg de film.

Vele westerns die het verhaal van Wyatt Earp behandelen, maar nooit heb ik het zo sterk zien vertaald als vakman John Ford het doet met My Darling Clementine en dat mag een prestatie genoemd worden.

4.5*

Oh my darling, oh my darling,

Oh my darling, Clementine!

You were lost and gone forever

Dreadful sorry, Clementine.

Weer een uitstekende film van Ford, die het genre naar een hoger niveau wist te tillen dan het zoveelste indiaan-en-cowboyverhaal.
Want My Darling Clementine is een gevoelige, zachte en liefdevolle film, met levensechte personages waarvan Ford met één wonderschoon shot hun gemoedstoestand weergeeft. Geen spectaculaire achtervolgingen of heroisch gezever maar wel een film met krachtige karakterstudies en eentje die de tijd neemt om een verhaal te vertellen over gewone mensen die in het harde westen proberen te overleven... en de oprechte idyllische liefdes zorgen ervoor dat we geen harde schietfilm voorgeschoteld krijgen.
Wat een bijzonder mooie cinematografie heeft deze film ook, met een prachtig gebruik van zwart-wit, belichting en vooral veel sfeerbeelden, want deze film straalt een rustige en een licht poëtische sfeer uit.
Vriendschap en woede wisselen elkaar af in de relatie tussen de twee mannen, maar dat wordt nooit ongeloofwaardig dankzij de meestervertolkingen van Henry Fonda en Victor Mature.
En nog een dikke pluim voor de finale shoot-out ! Veel stilte en veel spanning en het lijkt wel dat Leone goed naar deze film heeft gekeken voordat hij ook zijn meesterwerken zou gaan maken.
De thema's die in deze film aan bod komen, zoals de opkomst van de civilisatie, vind ik toch minder sterk uitgewerkt dan in zijn andere film The Man Who Shot Liberty Valance, die met deze film duidelijk overeenkomsten toont (en die ik ook wel beter vind).
Ook spijtig dat Clementine geen belangrijkere rol speelt en dat we uiteindelijk niet echt veel over haar te weten komen. Maar de titelsong over haar is wel fantastisch !

4*

My Darling Clementine is de beste film van Ford die ik tot nu toe gezien heb. Het verhaal van Wyatt Earp en Tombstone (The Biggest Graveyard West of the Rocky's) is in Ford's versie een mooie ingetogen legende geworden. Waarin de man niet groter dan het leven wordt en de uiteindelijk shoot-out sober en realistisch blijft.

Fonda zet de vastberaden gewezen sheriff Earp bijzonder sterk neer maar het is Clementine die hem menselijk en zelfs kwetsbaar maakt. Zelf vond ik een van de mooiste en meest sprekende scenes die waar Earp zijn Clementine ten dans wil vragen, het kost hem zichtbaar meer moeite dan een robbertje stoeien met een dronken, schietende indiaan in de saloon En natuurlijk het wat onbeholpen, bijna klunzige einde "M'am I sure like that name" De legende Wyatt Earp, die net 4 man heeft omgelegd om zijn broers te wreken staat er toch wat onzeker en bijna verlegen bij ... en dat allemaal om een vrouw.
Verder is ook de rol van Mature als Doc Holiday ook eentje om in het boekje te zetten. De beschaafde man die het geciviliseerde maar ook beknellende leven maar al te graag wil ontvluchten. Maar vrijbuiters met de hang naar vrijheid worden altijd ingehaald door de beschaving. In Tombstone gaat Earp niet voor niets als eerste naar de barbier om zicht te laten scheren, de eerste tekenen van het moderene leven in het oude wilde westen. Voor Holiday komt de beschaving ook in de persoon van Clementine, zijn vroegere verloofde, de verpleegster en lerares. Ze vertegenwoordigt de nieuwe moderne aanstormende tijd, geen wonder dat Doc haar wil ontlopen. Misschien ook wel de reden waarom hij zich samen met Earp in een gevaarlijk avontuur stort... Wat heeft hij nu nog te verliezen immers?

Dat Clementine het bindend thema in de film is vind ik mooi gedaan, haar vertegenwoordiging van de nieuwe tijd vind ikzelf ook poetischer dan de manier waarop dezelfde thematiek benaderd wordt in het wat drogere The man who shot Liberty Valance.

Dit is ook Ford's sterkste qua cinematografie, prachtig in beld gebrachte landschappen maar vooral de scenes in de saloon zijn echt onovertroffen mooi en zeker ook de close-ups van de mensen, de dorpbewoners zijn erg fraai en ogen bijzonder authentiek. Verder laat Ford zijn kunsten zien met de geweldige regenbui (alleen Kurosawa kan het ook zo laten gieten) en de mooie dynamische actie-shots met de achtervolging te paard.

Ja, prachtige film. Dik 4.5*

Westerns.....

Typisch zo`n genre waarin elke vorm van fantasie wordt doodgeknuppeld, waarin subtiliteit net zo `n zeldzaamheid is als het ontbreken van een shoot out en als het gebeurt dan altijd alleen via de muziek en waarin het visuele zwaar ondergeschikt is aan het zoveelste ongeïnspireerde wraakverhaaltje.

My Darling Clementine mag zich wat mij betreft tot de betere westerns rekenen. De muziek is vrij aanwezig, maar heeft nog wel iets poëtisch. Jammer dat het visuele er nooit op aansluit. Ik krijg altijd het gevoel alsof het weer carnaval is als ik een western kijk. Vrijwel de enige periode waarin ik ze tolereer. Cowboys gedragen zich namelijk altijd als idioten. Elke bende heeft vaak een leider die zogenaamd de wijste is en anders tref je wel een held of een wat contactgestoorde loner. Wat mij zo tegenstaat aan cowboys is dat ze altijd karikaturen blijven. Het is allemaal veel te gemaakt, terwijl men zichzelf veel te serieus neemt. Waardoor alles nog geen eens humoristisch overkomt.

Ford gaf aan dat hij het belangrijk vond om zijn publiek een vermakelijke film voor te schotelen met genoeg actie. Dialogen vond hij minder belangrijk. In het begin is daar allemaal vrij weinig van te zien. Veel gelul en qua actie is het behelpen. Verder dan het niveau van iemand die zijn pistooltje leegschiet die ' de held ' wel even zal uitschakelen reikt het allemaal niet. Gelukkig komt er af en toe wel wat flitsende actie in voor. Mooi als we te zien krijgen hoe de paarden in hoog tempo door het beeld voorbijrazen. Qua verhaal nogal simpel, maar boeiend dankzij de inbreng van met name de 2 vrouwen en enkele scènes waarin het verhaal even wat opzij wordt gelegd en er gedanst wordt. Weliswaar niet volledig handelend buiten de context. Maar het is allemaal wat beter dan naar dikke, transpirerende cowboys kijken.

Gevoelloos stukje film, waar ik niet warm van wordt. Maar als western al wat genuanceerder. Muzikaal en qua verhaal redelijk. En wat minder doelloos macho wapengekletter, wat meer omgevingsbeelden wat de film wat meer sfeer geeft. Soms mooie beelden van opeengestapelde wolkenvelden. Beelden waarin iemand een ander te paard achterna gaat kan ik dan weer missen als kiespijn. Typisch zo `n westernclichè. En voordat ik reacties krijg, in die tijd waarschijnlijk nog niet.

Wat ik altijd betreur is dat westerns nooit echt hard van aard zijn. Men heeft elkaar in het vizier, men besluipt elkaar, men kijkt eens link naar elkaar en schiet dan eindelijk een keer. Waarna diegene gelijk ineenzakt. Voor de spanning hoef je het niet te doen zo `n ellenlange, voorspelbare opbouw die te vaak te simpel beslecht wordt. Wat betreft wijkt ook deze film niet van het bovenstaande af.

Redelijke film die ik gewoon wel met een voldoende beoordeel. 3*

Sluit me ten dele bij Reinbo aan. Viel me een beetje tegen. Zou niet inzien waarom dit beter zou zijn dan die andere Wyatt Earp film Gunfight at the O.K. Corral.

Vooral het eerste deel van de film viel me tegen, tot aan de komst van Clementine gebeurt er niks noemenswaardig. Pas daarna komt het verhaal een beetje los en wordt het allemaal wat interessanter met de eindscene als hoogtepunt.

3.5*

Eindelijk tref ik een John Ford in topvorm. Waar zijn andere films een leeg gevoel bij mij achterlaten (Grapes of Wrath na) is My Darling Clementine een topper. Het ziet er allereerst heel goed uit, en de goedkope achtergronden zijn minder zichtbaar dan anders. Verder zijn het vooral de karakters die deze film maken. Vooral de relatie tussen Wyatt Earp en Clementine is ongekend. Ik dacht dat ik het nooit bij Ford zou zeggen, maar dit smaakt naar meer.

4*

Wat een enorme positieve verassing. Ik had gedacht dat een aantal dagen na Gunfight at the O.K Carrol dit misschien te veel Wyatt Earp en Doc Holiday in korte tijd zou zijn. De twee films zijn hoewel ze voor een groot deel hetzelfde verhaal volgen compleet anders. Wat mij betreft wint My Darling Clementine op alle vlakken. Het meest opvallende vind ik eigenlijk nog wel dat hij het op visueel vlak van zijn voorganger wint. Of deze film was zijn tijd ver vooruit of Gunfight at the Ok Carrol deed erg weinig met de extra elf jaar die ze kregen. Want My Darling Clementin herbergt namelijk een aantal ontzettend mooie scenes. De paarden achtervolging is bijvoorbeeld subliem en ook de dans scene vond ik erg mooi, vooral het subtiele spel tussen Earp en Clementine dat er aan vooraf gaat is prachtig. Wat me ook opviel is dat de personages hier veel minder dan in andere westerns een mythische karakter hebben. Pas op de momenten dat Wyatt Earp zijn naam op James Bondiaanse wijze noemt komen de andere karakters er achter wie hij is. Wyatt Earp is eigenlijk sowieso in de film maar een doodnormale man die weinig gekke dingen doet. Doc Holiday springt dan ook veel meer in het oog maar toch is het constant duidelijk hoe de verhoudingen liggen als het er echt om gaat. Deze combinatie tussen ingetogenheid en overheersing van Wyatt Earp is wat mij betreft de grootste verdienste van John Ford. Daarbij komt dan nog het personage Clementine dat hoe onbeduidend eigenlijk ook, de film wel net dat beetje extra geeft. Vanaf het moment dat zij opduikt wordt de film dan ook, nog iets beter. De driehoeksverhouding tussen haar, Wyat Earp en Doc Holiday wordt werkelijk fantastisch neergezet en geeft de film de kans om langzaam het tempo op te voeren. Dat de uiteindelijke climax van My Darling Clementine deze spanningsbouw niet helemaal kan waarmaken maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit. De ontknoping is wat mij betreft in deze film dan ook veel meer een noodzakelijk kwaad. Het is de weg ernaartoe die de film zijn glans geeft.

4,5

Deze film stond al een tijd op mijn verlanglijstje. Een stukje van de film komt voor in de serie M*AS*H* als het hele kamp een bioscoopavondje heeft en aldus wordt My Darling Clementine vertoond.

Historisch gezien is deze film te verwaarlozen. Er klopt maar weinig van. Vanuit dit oogpunt is dit zelfs de minste Earp-film die ik ken.

Ik heb de film en de juiste historie proberen los te laten.

Dan blijft er een western over die sterke momenten kent.

De spanning is voelbaar als Wyatt Earp de Clantons voor het eerst ontmoet, en de spanning wordt goed opgevoerd bij elke volgende ontmoeting.

Wonderlijk genoeg vind ik het stukje bij de opening van de kerk het meest amusant. De manier waarop Earp staat te schutteren tegenover Clementine is prachtig.

Mindere punten van de film vind ik de rol van Victor Mature. Dit kon ik toch niet los zien van het feit dat hij Doc Holliday moest voorstellen. Op het acteerwerk van Mature valt weinig aan te merken, maar had hem dan Doc Jansen genoemd, of zo. Misschien zit ik ook nog teveel met Kirk Douglas in mijn hoofd die Doc Holliday perfect speelde in Gunfight at the O.K. Corral.

Volgens Henry Fonda was de eerste keus eigenlijk op James Stewart gevallen om Doc Holliday te spelen.

Ford dacht dat Stewart niet zou voldoen en koos voor Mature.

Dan is er nog het storende optreden van Linda Darnell als Chihuahua. Telkens als zij in beeld komt weet ze het niveau van de film danig naar beneden te halen.

Ford's gevoel voor cinematografie wordt vaak geprezen, maar ik kan er maar niet van onder de indruk raken.

Ik heb geen idee wat er nu zo bijzonder aan is. Maar dat kan prima aan mij liggen omdat ik geen enkele professionele kennis ervan heb.

Maar in al de westerns die ik van Ford ken, heb ik bij geen enkele een gelukzalig gevoel na afloop.

Het zijn redelijk tot goede westerns, maar meer kan ik er niet van maken.

Ik moet zeggen dat ik deze Ford-film wel één van de betere vind. Puur als film dan, want historisch gezien is het een prul.

Voor de film puur als western: 3,5*

Hmm, ik vond dit eerlijk gezegd een nogal matige en weinig memorabele western, waar het plot zich maar met horten en stoten voortslentert met als gevolg dat het allemaal langdradig aanvoelt. Er zijn veel scenes, die meer de sfeer uitbeelden dan het verhaal zelf van de wraakbeluste Henry Fonda. De verwikkelingen met Clementine wisten me ook niet echt te boeien en ik dommelde helaas half in slaap her en der.

Blijft wel over dat ik terke punten qua cinematografie zag. Het had soms zelfs wat weg van een comic: sterke zwart-witcontrasten, een prachtig shot van boven met het zicht op een aantal cowboyhoeden met de klaterende regen en natuurlijk de stofwolken van de voorbijrazende koets. Wellicht dat een herkijk een hogere waardering oplevert, voor nu nog 2,5*.

Pas de derde film van Ford die ik zie en het waren alledrie westerns. Eerder zag ik Stagecoach en The Searchers. Deze film is niet alleen qua tijd de middelste. Waar Stagecoach me tegenviel en ik moeite had de meerwaarde te ontdekken en The Searchers psychologisch, qua sfeer en cinamatografisch een flink stuk interessanter en complexer was, daar zit My Darling Clementine er een beetje tussen. Stukken sfeervoller en veel ingetogener dan Stagecoach, maar nog niet zo uitdagend als The Searchers. Voor het eerst zag ik ook duidelijk wat ik al zo vaak heb gelezen: de invloed die Ford heeft gehad op Kurosawa. Zowel in de cinematografie (de weidse shots, of scenes in de stromende regen) als qua sfeer moest ik soms denken aan de samuraifilms van Kurosawa.

Interessant en goed genoeg om nog niet klaar te zijn met John Ford. Nu eens een niet-western.

3.5*

Een goede Ford wederom, al ben ik niet zo onder de indruk als bij bijvoorbeeld een Grapes of Wrath. Fonda blijft in ieder geval een fijn acteur om naar te kijken en dat bewijst hij wederom in deze film. Sterk spel van hem als Wyatt Earp, een aardig verhaal en een leuke chemie tussen Earp en Clementine zorgen ervoor dat deze western toch zeker de moeite van kijken waard is. Verder is de cinematografie zeker niet verkeerd, waarbij vooral de boeiende eindscene in de O.K. Corral fraai gefilmd is en een mooie afsluiter van deze aardige film.

3,5*

Wat ik goed vind aan westerns is een stoer, tegendraads enfant-terrible, goede voorbeelden zijn Clint Eastwood en John Wayne. Wat ik goed vind aan westerns is ook wanneer er sprake is van een dubbele bodem, een mooie moraal (dus liever een moreel of racistisch vraagstuk dan een historische verfilming van een shoot-off en de oorzaak ervan). En wat ik ook goed vind aan westerns is als er de tijd genomen wordt voor het in beeld brengen van de prachtige landschappen die de Verenigde Staten en Mexico rijk zijn.

Niets van dit alles vond ik terug in My Darling Clementine. Het was een en al geneuzel aan de bar, gooien met de glazen, ruzie maken om niets en luisteren naar de liedjes van een vreselijk acterend zangeresje met de naam Chihuahua (what where they thinking?!).

Het is maar goed dat John Ford deze prent regisseerde, want daar heeft deze film zijn status aan te danken. Enkele mooie shots en een goede cinematografie maken deze film alsnog het eenmalig kijken waard, maar de plot, het onderwerp, de acteerprestaties, etc. maken dit absoluut tot een van de minste westerns die ik tot nu toe gezien heb.

Mijn 7e Ford en toch wel duidelijk de minste. De film begint nog wel sfeervol in de openingsscenes, maar in no time wordt het verhaal van de broers en hun wraak aan de kant geschoven voor een geheel nieuw hoofdpersonage en bijbehorende romantische verwikkelingen, om er pas in het slotkwartier op terug te komen.

Fonda mag ik altijd graag zien maar de mij onbekende Mature steelt de show als Doc Holliday, de hoestende en proestende ladykiller met doktersdiploma, drankprobleem en taste for guns.

2*.

John Ford begint toch één van m'n favoriete Amerikaanse filmregisseurs te worden. Ook My Darling Clementine is een erg goed staaltje film. Ford is eigenlijk het beste wanneer hij binnen het genre even een uitstapje maakt. Zo ben ik vrijwel nooit gecharmeerd van romantische scenes in films maar het moment dat Henry Fonda's personage met Linda Darnell naar de opening van de kerk liep vond ik wel heel erg vernuftigt. De beeld- en geluidstaal vult het verhaal hierbij bijster goed aan. My Darling Clementine is toch echt een klein meesterwerkje.

Redelijke western met een beetje doorsnee plotje. M.i. zeker niet de beste van Ford, maar als Ford hem niet gemaakt had, was het waarschijnlijk helemaal niks geweest. Mature vind ik altijd een beetje overacteren, maar gelukkig doet Fonda het eigenlijk altijd wel goed. De vrouwelijke (bij)rollen hadden me weer eens gestolen kunnen worden, maar ja, die zijn dan blijkbaar weer nodig voor het verhaal.

Compleet mee eens. De film begint uitstekend met een aantal erg sfeervolle scenes, maar na een minuut of twintig, dertig wordt het in een keer allemaal een stuk romantischer en veel minder interessant. Zonde, al was het opzich nog redelijk te doen, maar het is nu wel duidelijk dat Ford zeker niet een van mijn favoriete western regisseurs is. Sergeant Rutlegde was dan een beetje een uitschieter, maar dit is toch wel een teleurstelling. Zelfs het goeie spel van Fonda en Mature kunnen daar niets aan veranderen. 2*

Beetje tegenvallende western.

Ondanks een veelbelovend begin, valt de pudding in mekaar. Er zit geen vaart achter, iets wat eigenlijk niet zo erg is mits er interessante personages aanwezig zijn. Op hoofdpersonage Wyatt Earp is dat helaas niet echt het geval.

Voor een western is het middenstuk te praatziek. Er wordt wat romantiek etc bij in de pan gesmeten, maar interessant is dat niet.

Het einde was dan wel te doen, maar nog steeds niet hoogstaands.

Doorheen heel de film is er amper geweld, en hoewel ik geen actiefilm verwachtte en ook niet wilde, en hoewel ik andere anti-geweldwesterns a la Unforgiven wél goed vind, had dat hier gemogen.

Henry Fonda is redelijk als Wyatt Earp. Enkele anderen zoals Doc Holliday en de vrouwtjes doen het ook degelijk.

Bombastische muziek, typisch ingrediënt in een klassieke western. Enkele mooie plaatjes, maar ook enkele geknutselde taferelen.

Gulle 2,5

Niet de beste western (het genre kent ondertussen enkele klassiekers die de lat hoog hebben gelegd), maar zeker niet onverdienstelijk. Alles zit wel lekker in dit filmpje en kijkt als een strip van Lucky Luke. Henry Fonda speelt een goeie Wyatt Earp. Wel zit hier geen groots filmfiguur in. Nog eigenaardiger is de titel My darling Clementine, die buiten het bekende kampvuurnummer en af en toe een mooie verschijning van bijrol Clementine, niet veel met het verhaal zelf te maken heeft. De film kent wel de nodige sfeer, maar ik had toch meer verwacht tussen Earp en The Clantons.

Toch een mooie comeback van Fonda na de WO en goed onderhouden western.

Een van de vele varianten van het verhaal over de legendarische afrekening bij Tombstone in 1881.

Zeker niet de beste verfilming van dat incident. En ook zeker niet de beste film van John Ford.

Niettemin kan de film er alleszins mee door, dankzij het goede acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Opvallend dat ook in deze film Tombstone gesitueerd wordt in het 800 km verder naar het noorden gelegen Monument Valley, een favoriete locatie voor westerns vanwege de spectaculaire, panoramische omgeving.

Sterke western. Wat het meest opvalt is de fotografie die soms zozeer zwart-wit is, dat het haast abstracte beelden worden. Prachtig spel met licht en schaduw die plaatjes opleveren die ik zo aan mijn muur zou hangen. Verder ook gewoon een erg fijne film, met geen scène te veel en toch een heel behoorlijke sfeerschets van een westernstadje en er wordt nog een plot verteld ook. Goed spel ook van de meeste acteurs, zeker als je dat vergelijkt met dat overacteren in The Searchers. Eigenlijk doet deze film niets verkeerd, alleen bleef het net te afstandelijk voor een heel hoog cijfer. Nu wel 4,0*.

Wisselende gevoelens bij deze film. Er zitten namelijk in deze film prachtige shots. Maar daartegenover staat dat ik veel van andere scenes maar matig vond. Het verhaal gaat over de bekende Wyatt Earp en Doc Holliday in het stadje Tombstone. Nu ken ik het verhaal niet en het lijkt of dat de film er vanuit gaat dat iedereen de story wel kent. Het is een wraakfilm maar veel actie is er niet te bleven. Afgezien van de het einde wordt er eigenlijk niet veel geschoten. En die eind scene is dan ook van hele korte duur. Tussen het begin en het einde zien we voornamelijk meer hoe Wyatt Earp leeft. Veel scenes van eten, pokeren, lummelen en de barbershop. Henry Fonda speelde fantastische. Toch miste ik de spanning en interactie van andere acteurs om deze film naar een hogere plan te tillen. Ik vond het allemaal erg vlak.

Degelijke western met een aardige hoofdrol voor Henry Fonda als Wyatt Earp. De sfeer is best aardig en de zwart-witbeelden zien er goed uit, maar het verhaal komt nogal moeizaam op gang. Ook kunnen de personages niet echt boeien, op Wyatt Earp en Doc Holliday na.

Westernklassieker van John Ford met Henry Fonda als de beroemde legende en historische figuur: Wyatt Earp die in verschillende Westerns figureert en daar gespeeld wordt door oa Burt Lancaster, James Stewart en Kurt Russell.

Het verhaal is gebaseerd op echte gebeurtenissen (John Ford kende de beste man) en is best interessant, al vond ik het soms wat lastig te volgen (hoe is Earp nu zo snel Marshall geworden?). De acteurs zijn prima en de (expressionistische) beelden van Ford zijn mooi al moet je er van houden.

Ik vond de film echter vanaf het begin al een behoorlijk zwaar gevoel geven wat ik niet goed kon plaatsen of begrijpen en daarom leek het ook niet echt bij de film te passen. Ook emoties, die opvallend veel aanwezig waren voor een western begreep ik niet altijd goed. Hierdoor vooralsnog een lage beoordeling, al vraagt dit natuurlijk een keer om een herziening.

Prachtig werk. Vooral ben ik onder de indruk van de fotografie en belichting, hoe die op perfecte wijze de sfeer van de film bepaalt. Een sfeer die - ondanks sporadische uitbarstingen van geweld - aan de contemplatieve kant is, weliswaar met een grimmig randje. Alsof je een snapshot meekrijgt van het mythische westen binnen een verhaallijn waarin the survival of the fittest centraal staat. Momenten zoals de dansscene en Fonda wiegend op zijn stoel blijven bij, naast de prachtige vergezichten (uiteraard eigen aan het genre). Henry Fonda is een soort breekbare galante held die het opneemt tegen geboefte, met Victor Mature als dubbelzinnig noir personage, met aan zijn zijde Linda Darnell die eveneens een verbinding vormt tussen het goede en het slechte. Cathy Downs steelt ieders hart als darling van de film, al lijkt haar symboliek - zuivere opbouwende kracht op het westfront - belangrijker dan haar eigenlijke rol in het verhaal van deze voortreffelijke film.

Henry Fonda is Wyat Earp in deze fijne western van John Ford. Earp die gemotiveerd door de moord op zijn broer vergelding zoekt en marshal wordt in het stadje Tombstone, Zo kan hij zich wreken met het recht aan zijn kant. Earp raakt meer en meer ingeburgerd en hoewel hij zijn wraakmissie niet vergeet neemt hij zijn taak om de orde in Tombstone te bewaren serieus. Earp komt op voor de moedige pioniers die huis en haard verlieten en zich door veel tegenslag heen worstelden om in het nieuwe land iets moois te kunnen opbouwen. In My Darling Clementine is het wilde westen enigszins op de achtergrond geraakt en is niet meer het wetteloze gebied waar revolverhelden het voor het zeggen hebben. Die tijd is geweest.

John Ford maakt een prima western. Hij doet dat afwisselend met rustig, helder en licht beeldmateriaal en met donker getinte beelden die een meer dreigende en ietwat mistroostige indruk achterlaten. De overgangen naar het dreigende gebeuren vooral als personages in beeld verschijnen of situaties opdoemen die de rust dreigen te verstoren. Het zijn mooie sfeerwisselingen die flirten met de esthetiek van de film noir. Het zijn beelden die met harde contrasten en lage camerastandpunten een gevoel van somber realisme oproepen.

Ford heeft in Wyat Earp en Doc Holiday twee geweldige hoofdpersonen die niet enkel als koel en heldhaftig worden neergezet maar ook als mensen die strijden tegen schaduwen die ze eigenlijk willen ontvluchten. Doc heeft zijn ziekte. Earp zijn verantwoordelijkheid als marshal. Wat ze gemeen hebben is een ruig verleden dat zich in het wilde westen afspeelde, dat in zijn wilde hoedanigheid steeds minder bestaat. De civilisatie rukt op en dat vergt van beiden aanpassingen. De een hanteert de veranderingen beter dan de ander.

Terwijl Earp zich steeds meer verbonden voelt met het ambt dat hij bekleedt en een bepaalde rust vindt, is dat bij Doc Holiday bepaald niet het geval. Gokkend, drinkend en in het bezit van een kort lontje brengt hij zijn tijd door. Doc Holiday die uitstekend wordt gespeeld door Victor Mature, is getekend door de ziekte tuberculose. Om hem heen hangt de verbittering daarover alsmede de hunkering naar de tijd dat de dagen van de revolverhelden nog niet waren geteld. Hij is een kleurrijk persoon die het met Wyat Earp goed kan vinden en samen met hem aan het eind van de film de O.K. Corral induikt in een prima scène die wel wat aan de korte kant is. Ik was enigszins teleurgesteld, maar aangezien het echte gevecht slechts 30 seconden duurde, is de tijd die Ford voor het vuurgevecht uittrekt niet meer dan terecht.

Regisseur Ford heeft de legendarische Wyat Earp overigens echt gekend. In de tijd dat Ford nog met rekwisieten op filmsets aan het zeulen was, ontmoette hij Wyat Earp die adviseerde bij stomme westerns. Hij sprak met hem over zijn heldendaden waaronder zijn aandeel in het beruchte vuurgevecht bij de O.K. Corrall. Toen het contract van Ford bij 20th Century Fox afliep en hij de filmmaatschappij nog een film schuldig was, baseerde hij zijn laatste film op de gesprekken die hij met Earp had en putte eveneens uit de gefictionaliseerde biografie van Wyat Earp geschreven door Stuart Lake met de titel “Wyat Earp: Frontier Marshal”.

Klassiekerzondag bracht deze My Darling Clementine die ik een tijdje terug had opgenomen op de BBC, en dat vooral had gedaan vanwege het stemgemiddelde. Pas na het starten liep ik echt warm voor de film met regisseur John Ford bekend van The Searchers en The Grapes Of Wrath en Henry Fonda als leading man met als kers op de taart Wyatt Earp als karakter. Kom maar op!

En de opening mag er zijn met de kudde die gemend wordt te midden van Utah met het prachtige Monument Valley op de achtergrond. Meteen zijn er kapers op de kust wat de kudde betreft, iets dat Earp resoluut afwijst, en het klopt dat Wyatt veeboer/drijver was afgewisseld met Marshall of Sheriff werkzaamheden. De familie Earp staat zelf ook grondig ter discussie qua gedrag, diefstal en eigen rechter spelen als ik zo bepaalde dingen lees ondanks het onrecht rond James waarna de zaken in Tombstone in een stroomversnelling raken en Wyatt zijn aanstelling krijgt.

Henry Fonda is sterk als altijd net als de voor mij onbekende Victor Mature als Doc Holliday. Verder valt de film op als super degelijk, soms een beetje braaf maar vooral ook technisch mooi gemaakt met shots in het donker met lichten en schaduw die om van te smullen zijn zoals de vlucht te paard van Billy Clinton. Verder kan het geheel een bepaald realisme niet ontzegt worden met een bij tijd en wijlen hard en somber beeld en scoort My Darling Clementine, niet echt een titel van meerwaarde ondanks het terugkerende liedje, goed maar niet zo goed als The Searches. Wellicht omdat daar toch iets meer spanning in zit want Fonda is een beetje te veel 'in control' dat je toch wel weet dat het goed komt. Afijn, zeker geen slechte film, daarom een goede voldoende.

Klassieke westernfilm met een aantal fraaie decors en goed acteerwerk van Henry Fonda, maar de inhoud van My Darling Clementine is slechts gematigd interessant. Vooral het zijspoor met Linda Darnell is uitermate saai en vult de tijd nodeloos op, terwijl de speelduur van deze film in principe best aan de maat blijft. Regisseur John Ford creëert een wereld waar je als kijker van moet houden om het te kunnen waarderen, in mijn geval vond ik het vooral een verplichte zit met weinig voldoening.

Prima film, maar wel wat mixed feelings. Was namelijk niet zo onder de indruk van de cast hier. Fonda is wat te onderkoeld, Mature zoals altijd wat aanstellerig, Downs te braaf en Darnell te hysterisch.

De ster van de film is vooral John Ford zelf en zijn vakmanschap. Toen al zijn typische Western horizon met grote rotsen, strakke regie en dynamische montage. Ik ben geen echte kenner, maar dit lijkt zeker invloed te hebben gehad op de westerns van de jaren '50-'70.

Speciale Western deze My Darling Clementine. Een soort die ik nog niet echt ben tegengekomen door de toevoeging van het dramagedeelte rond Clementine, maar echt onder de indruk ben ik nu ook niet.

Aanvankelijk leek het een gewone western te gaan worden die zich concentreert op de wraak van Wyatt Earp op zijn vermoorde broer. Halverwege de film krijgen we de introductie van Clementine, waardoor de richting van de film wat verandert. Wyatt Earp gaat zich bezighouden met de gebroken romance tussen Clementine en Doc, die haar verlaten heeft vanwege zijn ziekte. Op zich is het geen probleem dat deze verhaallijn wordt gecombineerd rond de wraak van Wyatt Earp, maar ik heb nergens het gevoel gekregen dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was.

Naar het einde toe wordt de verhaallijn tussen de wraak van de Earp’s op de Clantons terug opgepikt en krijgen we een erg knappe shoot-out te zien, die zeker niet zou misstaan hebben in een film van Leone. Verder zijn de cinematografie en belichting erg fraai en levert het enkele knappe scènes op in het al even prachtige Monument Valley.

3*