The Great Dictator (1940)

Een fenomenale Chaplin!

Met hilarische toespraken waarin hij de Duitse klanken perfect en overdreven uitspreekt. Wiener Schnitzel is al genoemd, ik ontdekte ook Sauerkraut...

De film kent veel geniale vondsten. Bijvoorbeeld Chaplin die met een wereldbol een soort 'luchtduel' aangaat. Uiteindelijk leidend tot het uiteenspatten van de ballon. Hoe symbolisch...

Het verhaal is wat langdradig en de film is te lang.

Ik denk dat de liefhebbers van Dr. Strangelove deze film zeer zullen waarderen. Je zou denken dat Kubrick een deel van de inspiratie (naast het boek) uit deze film heeft gehaald.

Ongelooflijk knap dat deze film al anno 1940 werd gemaakt (en niet na WOII).

Leuke, onderhoudende film met een aantal erg sterke stukken.

De scene waar hij met de wereldbol speelt, de eerste toespraak van Hitler of de scenes tussen Hitler en Mussolini (in de film Hynkel en Napolini geloof ik) bijvoorbeeld. De namen voor landen waren ook wel grappig: Osterlich bijvoorbeeld, maar vooral Bacteria

Echt grappig is hij nooit, maar het is indrukwekkend om te zien hoe goed Chaplin de situatie doorhad. Alleen het einde was vreselijk irritant. Voorlopig geef ik hem nog het voordeel van de twijfel. Zoals al eerder door iemand aangegeven: gemengde gevoelens.

Gelukkig, ze bestaan nog, films die van begin tot einde weten te fascineren zonder irritaties en met veel gelach en een traan (tevens van het lachen). The Great Dictator verwelkom ik in mijn 5 sterren lijstje.

Echte goede humor en gepast & gedurfd drama. En veel belangrijker, de film zakt nergens in. Chaplins meesterwerk als je het mij vraagt.

Ik zie dat hij nu voor 10 euro te koop is bij Van Leest. *raadpleegt bankrekening*

In een maand tijd heb ik mijn Chaplin-meter van stand 1 naar stand 5 gebracht. The Great Dictator is de minst typische Chaplin van de vijf en krijgt tevens de hoogste score.

Dat deze film zich onderscheidt van de rest is vooral goed te zien in de personages die Chaplin speelt. We zien hem veel minder optreden met bolhoed, wandelstok en zijn rare loopje. Sowieso staat het slapstick-element wat meer op de achtergrond. Daarvoor in de plaats komt een zeer sterk verhaal, een aangrijpend pleidooi voor vrede. Hoe sympathiek ik de Tramp-Chaplin ook vindt, deze film ligt me net wat meer.

Het visionaire aspect van veel scenes geeft The Great Dictator diepgang. Juist de wetenschap van de verschrikking die in werkelijkheid volgde maakt de rede van Chaplin aan het eind, ontegenzeggelijk vol pathos, indrukwekkend. De veel genoemde wereldbolscene is ook een goed voorbeeld: komisch en tegelijk huiveringwekkend.

The Great Dictator is een schitterende film. Het is hartstochtelijk en wanhopig pamflet dat een beroep doet op het beste van de mens. 4*

Charles Chaplin, een man die vooral in mijn hoofd geprent staat als een man die in korte zwart - wit stukjes op onnozele muziek onnozel doet. Tijd dus voor een film met een langere speelduur.

Bij momenten aardig. Maar de leuke humor verliest het van het vele geschreeuw, wat weinig komische waarde toevoegt. Daarnaast past de slapstick waarbij Chaplin weer eens op zijn gat valt niet bij de wat scherpere humor. erg gelachen toen een Duitser klakkeloos accepteerde dat Chaplin `s vriendin iets kapot gooide . Dat nonchalante mocht ik wel.

Qua maatschappijkritiek voor 1940 onnoemelijk gedurfd maar nu is het allemaal nogal gedateerd. Wat niet wegneemt dat het leuk is om te eens te zien. En dat de boodschap waar Chaplin het over heeft natuurlijk de enige juiste is.

De veelgeroemde wereldbol scène viel mij wat tegen. Hoewel leuk gevonden, ontbrak er een scherp randje. Daarbij is de film muzikaal en cinematografisch absoluut niet bijzonder. Toch een voldoende. 3*

Chaplin weet in dit grandioze meesterwerk precies de juiste balans te vinden tussen zijn slapstick achtige act, een politieke parodie en een ontroerende waarschuwing aan de wereld. Twee scenes steken er bovenuit; de beroemde scene met de wereldbol en de slotspeech: 'To those who can hear me I say: do not despair!' Voor mij persoonlijk het beste werk van de meester.

4,5*.

Mijn tweede Chaplin.

Net als in de eerste slaag ik er absoluut niet in om het grappig te vinden. In deze film ook weer een portie slapstick, maar zo enorm basic. Chaplin gaat zitten maar zakt door z'n stoeltje? Man buigt zich om en stoot met z'n kont Chaplin van de trap (eerder ook al gezien, maar dan met een riviertje)? Twee mannen buigen naar elkaar en stoten elkaars hoofd? Het zal wel ...

Erger nog vond ik de vreselijke naamsvermormingen. Bacteria, Garbitsch, Napolini . En met als toetje het zogenaamde "Duits", vast een ode aan die iets te dronken oom die op elk familiefeest bij het woord "Chinees" luidskeels ching-chang-chong roept en alleen maar kan rekenen op plaatsvervangende schaamte. Ik kan er niks aan doen, maar vind het te plat voor woorden.

Rest er een dramatje, schijnbaar. Heb het niet echt kunnen ontdekken. Het verhaal is wat mij betreft gewoon een kapstok voor de humor. Al begrijp ik de bewondering voor Chaplin zelf wel, gezien de periode waarin deze film gemaakt is. Al moet daar ook niet mee overdreven worden, volgens mij kan men tegenwoordig echt wel een stukje verder gaan. Als ik Theo Maassen (of was het die andere?) hoor vertellen op een podium hoe hij de koningin beft, of een film zie over de moord op Bush in fake-docu stijl dan is deze film niet bepaald shockerend meer.

In de laatste 5 minuten zit er dan nog een geweldige speech, die mij wel eindelijk aan het lachen kreeg. Chaplin's boodschap is ongeveer even geloofwaardig als dat mens dat in Antwerpen steeds "Jezus helpt U, Jezus is uw vriend" staat te roepen. Toen had ik dus echt gehad met deze film. Duurt dan ook nog eens 2 uur, waarvan iets teveel voor projecties en bordkartonnen decors (die trein ).

0.5* Bah.

Knappe film, waarmee Chaplin onbewust wel heel dicht bij de nabije toekomst van die tijd kwam.

Zoals de momenten dat Chaplin de verkeerde kant op loopt en zegt dat hij naar de stoomkamer gaat. En het moment dat de wereld voor 'Hynkel's' ogen uiteen spat.

De typische Chaplin humor die ik gewoon was uit Modern Times en City Lights zit vooral in het begin, de rest heeft een ander, cynisch toontje.

Er was genoeg te genieten maar ik vond de andere twee die ik gezien heb een tikkeltje beter (hoewel ze eigenlijk niet goed te vergelijken zijn).

Deze film kent zijn eigen charmes, een 3.5*

Zeer vermakelijke en uiterst gewaagde film van Chaplin, natuurlijk wist hij niet dat de oorlog zulke gevolgen zou hebben, maar Chaplin heeft zeker ballen getoond met het maken van deze film. Ook raar om te bedenken dat Hitler de film ook erg leuk vond.

Het verhaal is echt briljant bedacht, natuurlijk wat te toevallig maar het is echt fantastisch bedacht, en zeker één van de beste persiflages ooit en een groot voorbeeld voor films en tv programma's. De speeches zijn echt fantastisch. Zowel van Hynkel als dat van Napoloni, geweldig ondanks dat het natuurlijk onzin taal is, maar het gebruik van gerechten als Snitzel en Salami is natuurlijk hilarisch. Ook prachtig als Hynkel een oud gezegde aan Napoloni verteld in het 'Duits' en dat Napoloni zegt "Prachtig gezegde, alleen jammer dat ik het niet versta".

Ook het verhaal van de Joodse barbier is erg humoristisch neergezet, helaas wel wat te veel slapstick, vond dat wat overbodig in deze film. Maar het verhaal is hier ook wat toevallig allemaal maar wel erg leuk gedaan en zeker niet flauw of voorspelbaar. Het is allemaal erg goed op elkaar ingebouwd.

Ook de eind speech van de Joodse barbier is echt heel erg mooi, niet grappig maar wel perfect verwoord, een stuk beter dan de hedendaagse flutspeeches die wel eens in films worden gebruikt als morele veer in de reet van de kijker. Chaplin heeft hier zelf ook nog een mooi statement gegeven, en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Adolf H hier op gereageerd zou hebben.

Chaplin speelt zijn rol echt grandioos, zowel die van de Barbier als van Hynkel. Daarnaast heeft Chaplin ook met deze film laten zien dat hij één van de talentvolste en veelzijdigste filmmakers ooit is. Niet alleen een briljante acteur, maar ook een topregiseur, super scriptschrijver en een uiterst goede componist, hij doet ontzettend veel zelf, petje af. De overige castleden zijn ook vaak erg goed met name Napoloni.

4*

Erg vermakelijk. Tevens vooruitstrevend op sociaal vlak, maar vooral ook op filmisch vlak. Ziet er lang niet slecht uit voor een film van haast 70 jaar oud.

Wat toch wel jammer is dat de stukjes met Hynkel met afstand de leukste zijn uit de film. De toespraken en scheldpartijen blijven komisch. Voor de rest is die slapstick gewoon te flauw, achterhaald en kan me moeilijk voorstellen dat nog iemand dat leuk vind.

3.5*

Verbazingwekkende film die wel enorm veel prijsgeeft over het Duitse rijk. Wanneer een buitenstaander al dit soort zaken weet (er wordt maar liefst twee keer naar de concentratiekampen verwezen) vraag ik me toch echt af wat er waar is van de “Wir haben es nicht gewurst”s die volmondig werden uitgesproken door vele nazi’s naderhand.

De film is dus in zijn observatie scherp maar ook zeker op humortechnisch vlak. Er wordt de spot gedreven met aspecten van het derde rijk waarbij ik het verbazingwekkend vind dat Hitler over een dusdanige lading zelfspot beschikte dat hij de film nog leuk vond ook. Het einde waarbij Chaplin over democratie en vrijheid spreekt moet een kick in the nuts zijn geweest, vooral omdat hij durende de gehele film, ondanks de soms ook uitbundige flauwe (doch komische) grappen, hiernaar toe werkte.

Zonder twijfel één van de meest hilarische komedies en misschien wel de meest scherpe visie op een hedendaagse tijd/gebeurtenis ooit in de geschiedenis van de cinema.

Om deze film te kunnen waarderen moet ik eigenlijk net doen alsof het nu 1940 is en ik van het verdere verloop van de oorlog niets weet, want deze film moet het van mij vooral hebben van de scenes waarin Charles Chaplin de rol van Hynkel (Hitler) speelde. Vooral de scenes die Hynkel en Napolani (Musolini) - voortreffelijk gespeeld door Jack Oakie - samen hadden vond ik meesterlijk. Het komische gedeelte van deze film vond ik zowiezo zeer geslaagd. Bijzonder was ook de scene waarbij Hinkel met een ballon in de vorm van een werelbol speelde, hierbij verwijzend naar zijn snode plannen de grenzen van zijn 'Deutsche Reich' fors uit te breiden.

Het deel van de film waar Charlie Chaplin de rol speelde van de joodse barbier vond ik aanzienlijk minder geslaagd. De scenes met Hannah vond ik veel te sentimenteel. Paste helemaal niet in deze film. Ook het eind van de film waarbij de joodse barbier, die voor Hynkel werd aangezien, zijn toespraak hield viel bij mij uit de toon. Het werd mij allemaal te moralistisch. Deze film had voor mij voor 100% een komedie moeten blijven, waarbij op een zeer grappige wijze de spot gedreven werd met Hitler en ook met Musolini.

3,5*

Toch wel een sterke film als je je even naar het begin van de Tweede Wereldoorlog verplaatst. Chaplin gaat in deze film af en toe op een geniale wijze tegen Hitler in. Chaplin zet het personage Hynkel 9de parodie op Hitler) ook uitstekend neer, de maniertjes, gedragingen en zelfs de stem zijn allemaal erg goed nagebootst. Dit zijn tevens de sterkste momenten van de film, even als de al vaak genoemde wereldbolscene en de indrukwekkende eindspeech. Het is daarom jammer dat het Joodse personage dat Chaplin speelt een stuk minder leuk is om te zien. Op die momenten wordt alles net te slapstick achtig neergezet.

Ook duurt de film op een gegeven moment door het slapstick gedoe, wat natuurlijk wel kenmerkend is voor Chaplin, net iets te lang. Maar verder dus best een vermakelijke film, die voor zijn tijd zeer gedurft was en die ik na Modern Times Chaplin's beste film vind.

dikke 3,5*

Wel aardig.

Voor een Chaplin zelfs gewoon goed. De film is qua humor iets minder flauw dan zijn andere films. Hoewel ook hier nog wel eens een tenenkrommend scène'tje (dat Chaplin haar 'baard' gaat scheren... vreselijk ) langs kwam.

Verder een paar hele aardige scènes, zoals vliegtuig scène aan het begin en de pudding scène. Verder wel jammer van die vreselijk saaie Duitse speech en van de overbodige moraal speech op het eind.

2,5*

Wienerschnitzel!

Tot nu toe vind ik dit de beste Chaplin film. Ik had natuurlijk wel verwacht dat dit weer een pareltje eersteklas zou zijn, maar niet dat het op deze manier zou uitpakken.

Tja, Chaplin speelt natuurlijk weer bovennatuurlijk goed. Zijn dubbelrol is neergezet zoals niemand anders dat zou kunnen. De film verveeld verder ook geen moment. Alleen hoe Hynkel word gepakt vind ik ietwat zwakjes.

Ik moet binnenkort Lime Light en City Lights gaan bekijken. Chaplin is één van mijn favorite acteurs/regiseurs.

Een dikke 4.5*!

Typisch Chaplin. Niet rampzalig slecht, maar vermaken doet het me allerminst.

Wat een man die chaplin geweldig gewoon

En wat ik juist zo goed vind dat hij alles anders heeft dan de werkelijkheid was

Hitler is Hinckel en hakenkruis is 2 kruisjes.

Wienerschnitzel en dan de rest gebrabbel.

Hij lijkt erg veel op Hitler en daarom is het zeker goed gedaan.

Verhaal om Hitler heen is zo goed en maakt Hitler belachelijk en dan moet je wel lef hebben in 1940, terwijl Hitler dan juist aan de macht komt.

5 sterren

Alles aan The Great Dictator verraadt dat het een goed gemaakte, overdachte productie is, waar met veel liefde aan is gewerkt. Chaplin is vooral als parodie op Hitler hilarisch (die toespraken! die wereldbol!) en de film ziet er nog altijd erg mooi uit. Probleem is echter wel dat 'ie véél te lang duurt, waardoor er nogal eens enkele dode momenten vallen. Het is af en toe even doorbijten, maar het eind is wel prachtig en maakt een hoop goed. Niet de absolute topper die ik ervan verwacht had, maar voor een film uit 1940 nota bene, is het een erg knappe film.

3,5*

Niet alle grappen werken nog even goed, maar Chaplin is schitterend als Hitler. Geweldige vondsten hier en daar (die wereldbolscène!) en de combinatie van typische Chaplin-slapstick en bijtende parodie op het nazi-regime maken hier nog een uitstekende film van. Terechte klassieker!

Mijn tweede Chaplin. City Lights was de eerste die ik zag, en die vond ik toch wel ietsje beter dan deze film. Ik had The Great Dictator al een hele tijd op mijn harde schijf staan. Vandaag dan eindelijk bekeken.

Fijne film toch wel, met natuurlijk weer typische Chaplin momenten. Hij speelt hier twee briljante personages. De joodse barbier is weer typisch Chaplin, met zijn bolhoed en wandelstok. Adenoide Hynkel zet hij even briljant neer. Erg gedurft hoor! Ook andere acteurs doen het eingenlijk prima.

Dit is trouwens ook de eerste geluidsfilm van Charlie Chaplin. Dat was aan het begin ook wel te zien. Neem bijvoorbeeld die scene dat Chaplin aan zo´n machinegeweer vastzit aan het begin van de film. Dat wordt dan vooruitgespoelt terwijl de tekst gewoon langzaam loopt. Dat soort foutjes vielen me dan op.

Verder vond ik de film ook wel wat te lang duren. Er hadden absoluut twinting minuten afgemogen. Nu oogde de film af en toe wat langdradig. Wel zaten er een paar erg sterke scenes in. Vooral de begin speech was erg komisch. Helaas heb ik nooit echt hardop moeten lachen, één keer maar, en dat was tijdens die scene dat Chaplin op zijn hoofd werd geslagen met een koekenpan en toen dat rare dansje deed. Dat was echt een hilarisch moment.

Over het algemeen vond ik het dus een prima film, met weer een uitstekende Charlie Chaplin. Ik ben dan ook erg benieuwd geworden naar bijvoorbeeld Modern Times en The Gold Rush. Deze film krijgt in ieder geval een ruime voldoende.

3,5*

Mijn eerste volledige Chaplin. Buiten veel korte slapstick fragmenten.
En het is me prima bevallen, maar een meesterwerk is het niet. Misschien moet ik daarvoor terug naar zijn stomme films.

Echter heb ik me prima vermaakt. Vooral het gedeelte in de eerste wereldoorlog is erg hilarisch en ook zijn speeches zijn erg leuk. Toch voelt het hele switch verhaaltje en de moralistische speech aan het einde een beetje dubieus aan. Ook duurt de film wat aan de lange kant en verliest het soms wat je aandacht. Echter voor een film uit 1940 is het heerlijk vermaak. En natuurlijk een ongeloofelijke trap richting Hitler. Toen wisten ze nog niet wat die duivel nog allemaal ging aanrichten.
De film blijft gelukkig lekker luchtig en daarom geef ik een 3.5*
Binnenkort maar eens een Modern Times en City Lights opzetten.

Mijn eerste chaplin! Erg tevreden, was bang dat ik niet kon lachen om deze jaren 40 grapjes maar niets is minder waar: ik heb gehuild van het lachen. De enorme flauwe grappen en de uitwerking ervan waren dicht bij perfectie. Ontzettend grappige man die Chaplin, daarom ook niet zo verbaasd dat hij de hele film draagt en dat zijn grappen ook het leukst zijn. Voor de rest erg charmant om zoon filmpje uit deze tijd eens te bekijken, ook erg leuk de verwijzingen naar de WOII. Hoewel de geschiedenis al erg bruut is, vond ik het toch leuk om een keer een lichte versie van de oorlog te zien in de ogen van een komiek. En een heerlijke afsluiting, waarschijnlijk de beste monoloog die ik OOIT heb gehoord in een film. Ik bedoel natuurlijk de speech van de joodse barbier wanneer hij, zogenaamd als Hynkel moet spreken. Memorabele film, eindelijk weer eens echte lekkere komedie! 4,5 ster

Deze gedurfde komedie kon ik niet waarderen.

Nou is The Great Dictator persoonlijk geen film waarvan je kan zeggen dat het een flauwe komische film is die Hitler e.a. op flauwe wijze in de maling neemt. Absoluut niet!

Chaplin zet hier een zeer gedurfde rol neer. Voor hetzelfde geld had deze rol zijn leven gekost. Hitler had toentertijd nog de macht en het had alle kanten nog op kunnen gaan. Dus in dat opzicht heb ik groot respect daarvoor.

Van Chaplin's komische talent ben ik persoonlijk geen fan. Het flauwe druipt er van af (zoals bij dat begin etc.). Ik vond de film persoonlijk ook niet zo veel aan. Er zitten wel wat boeiende stukken in zoals met die joodse kapper. De rest van de film vond ik maar zozo.

Nou wil ik ook geen behoorlijk laag cijfer geven. Chaplin heeft hier zonder twijfel een van de meest gedurfde films ooit neergezet. Chaplin heeft zeker bewezen dat het zeer gedurfde en niet allerdaagse onderwerpen op de (film)kaart durfde te zetten. Deze film krijgt van mij toch een 2,5.

Ik zeker wel! Chaplin was op dat moment dè bekendste persoon op aarde en hij durfde stelling te nemen tegen iets wat hij verafschuwde, terwijl hij hier zelf eigenlijk niets mee te winnen had. De USA was op het dat moment nog niet op voet van oorlog met Nazi-Duitsland en vanuit de Amerikaanse regering werd Chaplin tegengewerkt en werd hem met klem ontraden deze film te maken. Bovendien warden de tijden anders en had Hitler een lange arm en humor had men niet, kijk maar naar dit artikel: Finse Hitlergroet-hond. Men had daadwerkelijk plannen om de eigenaar van deze bewuste hond te laten liquideren!

Chaplin was dus wel degelijk zeer dapper en het maken van deze film valt (qua wat als explosiviteit te verwachten had kunnen zijn) te vergelijken met bijvoorbeeld de Deense spotprenten over de profeet Mohammed of het boek 'De Duivelsverzen' van Salman Rushdie.

Soms zijn alleen al de intenties van een film voldoende bewonderenswaardig om er op voorhand al een dikke voldoende aan te geven. En in nog minder gevallen is de film inhoudelijk ook nog eens een knap staaltje filmmaken. The Great Dictator voldoet aan beide beschrijvingen.

In de laatste akte, wanneer Charlie Chaplin de 4e muur doorbreekt en zich wendt tot de kijker, wordt maar al te duidelijk waarom hij zijn film wilde maken. In een ontroerende, oprechte monoloog pleit de komiek voor de noodzaak om zelf na te denken, en niet de kudde schapen te volgen. Dat deze speech vervolgens door criticasters is afgedaan als communistische propaganda bewijst alleen maar zijn punt.

Dat Chaplin zijn aanklacht tegen Hitler en dictatorschap of all places in Berlijn in premiere wilde laten gaan, dwingt nog meer respect af. Hij wist precies welk publiek deze boodschap moest meekrijgen, ook al moest hij zijn werk hiervoor het hol van de leeuw in brengen. Helaas is The Great Dictator verbannen in Duitsland tijdens de Nazi periode, maar zijn vastberadenheid om de oorlog te beëindigen (of minstens te verkorten) behoort tot de beste voorbeelden van wat film, of kunst in het algemeen, zou kunnen bereiken

Dat zijn publiek zou luisteren naar zijn laatste speech, krijgt hij voor elkaar in de daaraan voorafgaande 2 uur. Hoe hij het voor elkaar krijgt om het dictatorschap belachelijk te maken, zonder de ernst van de situatie en ellende voortkomend uit dit dictatorschap schade aan te doen, is geniaal en ongeëvenaard.

Bedenk daar nog eens bij dat Dictator is gemaakt in een periode dat men satire op deze schaal nog niet kende (afgezien van de karikatuur en spotprent in de krant) en dat Chaplin nog niet eerder een 'talkie' had gemaakt. Dan kan het alsnog zo zijn dat de humor je niet helemaal ligt (deze varieert van flauwe grapjes tot geniale vondsten), maar als film en geplaatst in zijn historische context is The Great Dictator onaantastbaar.

Fijne 1e kennismaking met Charles Chaplin. Ja deze ' The Great Dictator' is nog maar de eerste film die ik van de beste man zie.. en dat werd tijd. Knap, gedurfd, grappig.. bewonderenswaardig.

Leuk om wat trivia van deze film door te nemen. Chaplin en Hitler zijn in dezelfde week geboren, ongeveer even groot / zwaar en ze kenden armoede tot ze beide in hun eigen ''veld'' groots succes wisten te boeken. Toen Chaplin achter het beleid en de vreselijke ideeën van Hitler kwam, gebruikte hij hun vergelijkbaarheid om Hitler aan te vallen.. op film. Met deze 'The Great Dictator' als resultaat.

Mooi om te zien hoe Chaplin Hilter op zo'n manier te pakken wist te nemen en als goed belachelijk te portretteren. Dat zogenaamde Duitse geschreeuw (gaat nergens over), de Wereldbolscéne, Mussolini.. en alles dat leidt naar de sublieme eindspeech. De film kent tussendoor wat mindere momenten, maar dat is zowel bij Hynkel als bij de Joodse barbier zo. Ik vond de scénes met de joden tussendoor, vooral in het begin, wanneer de Barbier geen enkel benul heeft wat er aan de hand is (''who are you anyway?''), of de ontsnapping en de scéne op het dak, érg leuk en grappig. En gelukkig niet teveel slapstick.

De 1e film die ik van Chaplin zie is ook zijn 1e niet-stomme film. Ben benieuwd hoe zijn andere films mij gaan bevallen. Ben vooral benieuwd naar City Lights. Dit was in ieder geval een goed begin.

Bijzondere film van Chaplin, de eerste waarin hij spreekt, en hoe! Heerlijke satire en parodie op Hitler. De film werd aanvankelijk in veel (westerse) landen en staten verboden, in Italië was de volledige versie pas vanaf 2002 geheel ongesensureerd te zien. De scene met de wereldbol, maar ook die met de muntjes, vond ik zeker noemenswaardig. Zijn speech aan het einde van de film is tijdloos. De film oogde voor me als een soort overgang van de typische slapstick richting de meer serieuze film.

Na Modern Times en City Lights is dit de derde film die ik van Charlie Chaplin zie. Ook deze film is zeker de moeite waard. Los van het verhaal, is het in de context van die tijd een zeer gewaagde film. De slapstick-momenten konden mij vaak niet echt bekoren, daarvoor is de humor toch iets te flauw. Het plot is echter uitstekend en er zit ook een duidelijke boodschap in de film.

Na twee stomme films van Chaplin te hebben gezien, is het even wennen om hem te horen praten. Het komt de film wel ten goede, al was het brabbeltaaltje van Hynkel grappig noch functioneel. Al met al een zeer knappe film.

The Great Dictator

Charles Chaplin is misschien wel de meest bekende acteur ooit. Waar namen als Costner, Pitt en Gere langzaam, helaas overigens, zullen wegsterven zal Chaplin altijd voorkomen. Zijn bekendheid, verworven met zijn humoristische acteerwijze heeft hem bijna onsterfelijkheid gegeven. Ik ging dus ook met een goed gevoel de film in. Wel eens waar zwart-wit en uit 1940 maar mét Chaplin!!!

Deze film is qua verhaal natuurlijk zeer zwaar. Het is echter ook een opluchting om te zien dan in 1940 ook het Nationaalsocialisme bestreden werd. Weliswaar in Amerika uit Hollywood, maar het werd bestreden! Daar gaat het al om.

De film begint op een beetje vage manier. Je treft een Chaplin, Hitler gelijkend, aan in de Eerste Wereldoorlog. De man raakt gewond en komt uiteindelijk terug in de getto bij zijn kapperszaak. Om komische, drollige wijze wordt de onhandigheid van deze barbier weergegeven. Ik keek er met een opgetrokken wenkbrauw naar. Het ergste vond ik alleen dat ik het nog grappig vond ook! Dat is de kracht van Chaplin.

Met een verrassend hoge snelheid stevent de film door het middenstuk op het einde af. Het middenstuk duurt lang, maar is kort te omschrijven. Een goede humoristische manier van zowel Hynkel, met prachtige dialogen!!!, als de barbier vullen de tijd goed. Het einde is dan weer zeer mooi. De overbekende speech over gerechtigheid en naastenliefde. Maar hart zwol een beetje op van trots. Echt een goed verhaal met veel humor.

Chaplin is de persoon in deze film. Ik zal dus ook alleen hem behandelen. Zoals ik al vertelde was de manier waarop hij deze film neer wist te zetten zeer komisch. Met bepaalde manieren van vallen, recht in een ton bijvoorbeeld, denk je eerst “wat is dit?” maar de komische wijze waarop Chaplin dit weet te brengen is geweldig en hilarisch!

Zowel als Hynkel als barbier is hij zeer sterkt. Hynkel zet hij met geweldige Duits-achtige dialogen neer. Heel typisch, maar een mooie parodie op de speeches van Hitler. Als barbier is hij wat minder, maar dat weet hij met de eindspeech helemaal recht te zetten. Schitterend gedaan!

Voor een film uit 1940 vond ik het visueel ook zeer goed weergegeven. Helemaal in het begin tijdens de oorlog heb ik mij zitten verbazen over hoe goed het er eigenlijk uitzag. Niets met maar twee pixels of zo, gewoon heel goed. Ook de muziek is goed geplaatst. Bij sommige scènes wordt echt het gevoel van de stomme film teruggebracht. Dit is een leuke afwisseling tussendoor.

Al met al in The Great Dictator voor zijn tijd een prachtstuk, maar ook nu in tijden van 3D en andere technieken weet hij zeker zijn mannetje te staan. Mijn stemgemiddelde gaat de laatste tijd ver omhoog ben ik bang. Ik moet alleen wel, ik kijk tot nu toe alleen maar goede films. The Great Dictator hoort daar zeker bij!

4*

Deze eens geprobeerd en 'k vond hem niet mis. De humor was af en toe wel wat minder m'n ding, maar soms ook wel goed. Vooral dat stukje met die scheerbeurt op klassieke muziek was wel goed gevonden.

Verder zaten er ook wel enkele memorabele scènes in, bv die wereldbol, speech op het einde en zo zaten er nog wel in.

De cast deed het ook wel prima.

Toch wel de moeite om eens gezien te hebben.