Un Long Dimanche de Fiançailles (2004)

Ik had deze film dus al eens gezien, maar ik kon me er toch nog maar weinig van herinneren. Blijft in ieder geval een erg mooie film over een lange zoektocht. Knap geacteerd, de lach van Tautou is nog steeds een genot om naar te kijken, en erg mooi vorm gegeven. Zoals je van Jeunet gewend bent.

Deze nieuwe samenwerking tussen Jeunet en Audrey Tautou levert opnieuw een mooie film op, al is het verhaal te breed uitgesponnen en daardoor ietwat aan de langdradige kant. Haalt zeker niet het niveau van Amélie....

Werkelijk prachtige film over de liefde van een vrouw die het vreselijke oorlogsgeweld van de 1e wereldoorlog overstijgt.

Deze film destijds in 2006 gezien na de begrafenis van mijn oma. Het verhaal was opzicht zeer mooi en zat goed in elkaar en wist ook te boeien. Ook zaten er best wat aangrijpende momenten in en was het einde zeker ontroerend. Visueel mocht de film er ook zijn (o.a. de beelden van de loopgraven) en actrice Audrey Tautou spatte van de scherm en speelde zeer overtuigend en sterk. De film is misschien wat aan de lange kant waardoor het soms wel wat langdradig wordt en heel soms ook wat saai wordt.

Paar mooie shots, maar ook veel lelijke kitch.

Film kon me nergens ontroeren.

Het verhaal werd niet echt boeiend neergezet. Het was meer een reportage van de zoektocht van een vrouw die haar geliefde zoekt maar je komt niet echt tot de emotie van het verhaal. Ik vind dat ze alles nogal stoïcijns ondergaat. Hierdoor heb ik me niet echt kunnen inleven. Ook het einde als ze hem uiteindelijk vind, vind ik toch behoorlijk emotieloos. Daarnaast krijg je ook allerlei namen te horen maar het word een beetje te ingewikkeld uitgelegd dus soms kon ik niet goed volgen wie nou wie was. Hierdoor werd het een langdradig geheel.

En toch kan ik deze film geen onvoldoende geven want wat krijgen we een prachtige beelden voorgeschoteld. De film ziet er echt schitterend uit. Ook de scène's met de oorlogsbeelden zijn ijzersterk en heel indrukwekkend. Dus wat dat betreft is deze film het toch nog wel waard om te bekijken. Niet voor het verhaal maar wel voor het visuele aspect.

De impact en gevolgen van de eerste wereldoorlog is iets wat men in Nederland nooit zal begrijpen. ‘We’ deden namelijk toch niet mee. Hier leeft de tweede wereldoorlog veel meer. Dat was natuurlijk ook een verschrikkelijke gebeurtenis, maar persoonlijk ben ik meer onder de indruk van wat er zich in de loopgraven heeft afgespeeld. Daar waar een hele (onschuldige) generatie de dood in is gejaagd.

Die tragiek wordt heel sterk weergegeven in deze drama van Jean-Pierre Jeunet. De man die met Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain een kwalitatief zeer sterke reeks films heeft neergezet. Alleen jammer dat het er tot nu toe maar drie zijn. Un Long Dimanche de Fiancialles is wederom een gevoelig meesterwerk over een prachtige liefde die door de oorlog ruw verstoord wordt. Zij blijft achter, hij raakt vermist. Slechts op haar intuïtie start ze een prachtige speurtocht, die haar langs ooggetuigen brengt. De flashbacks tussendoor vertelt over de totstandkoming van hun relatie.

De film is een typische vertelling van Jean-Pierre Jeunet, al ligt de humorgrens hier een stuk lager. De typische verwijzing naar kleine dingetjes en stopwoordjes zijn weer om van te smullen. Jeunet zet met Un Long Dimanche de Fiancialles weer een prachtig warme film neer die in mooi contrast staat met de harde, kille beelden van de loopgraven. Sommige scenes zijn heel vrolijk, andere juist heel droevig. Audrey Tautou zet wederom een geweldige rol neer, maar slecht acteerwerk kom je hier sowieso niet tegen. Puur vakmanschap met een ongelooflijk mooi einde.

Mooie film die er vooral in slaagt de hel van de loopgraven neer te zetten. De scènes rondom Mathilde's zoektocht zitten dan weer vol met Jeunet's typische close-ups van grote neuzen, eigenzinnige tics en goudgele filters, die angstig lijken te zijn al te veel dramatische impact te krijgen. Ik had het gevoel naar twee films te kijken: een schitterende, heftige anti-oorlogsfilm en een mooie (niet meer, niet minder) feelgood. Die eerste doet de tweede in waarde stijgen, maar anderzijds doet de tweede ook enorm aan de eerste af.

Wat aan de langdradige kant, als het net wat korter was geweest dan had het voor mij beter gewerkt. Je krijgt heel veel informatie aan het begin over wie wat doet en wie wie is, dit met een vleugje humor. Naar het midden toe wordt de film wat rustiger en is hierdoor beter te volgen. Mooi liefdesverhaal over een vrouw die op zoek is naar haar verloofde, die in de oorlog moest vechten maar niet terug komt. Mooi kleurgebruik, mooie shots.

MMM

Jean-Pierre Jeunet. Moet toch wat meer films van deze man bekijken. De eerste film die ik van hem zag was nota bene Alien: Resurrection, wellicht niet zijn meest representatieve werk. Amélie ondertussen ook al gezien en niet helemaal overtuigd. Maar met deze film weet hij me wel te raken.

Visueel erg aantrekkelijk. De oorlogsscènes zijn prachtig geschoten: donker en grauw. Daartegenover staat dan vaak het goudgele leven van Mathilde. Tautou, mooie dame, kan je met haar blik en lach doen smelten. Ook het setdesign is top!

Het verhaal is erg mooi. De koppigheid en de vastberadenheid van een jongedame die maar niet wil geloven dat haar verloofde dood is. En ondanks alle tegenslagen het hoofd toch overeind houdt. Jeunet stopt er spanning, humor, romantiek, sensualiteit en zelfs actie en geweld in en dat werkt allemaal prima.

Wanneer ze dan uiteindelijk haar verloofde terugvindt slaak je als kijker een zucht van verlichting. Je gunt het haar echt. Mooi ook dat de eerste woorden die haar aan geheugenverllies lijdende verloofde dezelfde waren die hij als kind tegen haar zegde. De cirkel is rond.

Erg mooi.

Ik hou hier wel van (en langzaam mag van mij wel). Mooi verhaal, mooi verteld, mooi gespeeld en mooi gefilmd.

Van de gruwelijke eerste wereldoorlog een sprookje maken is Jeunet op het lijf geschreven, naar een boek van Sebastien Japrisot. Een film die de kijker op een indrukwekkende manier onderdompelt in de oorlog en de periode er net na (prachtige sets). De lange zoektocht van een vastberaden jonge vrouw naar haar vriendje die naar het front gestuurd werd en er ter dood veroordeeld werd voor zelfverminking.

Het is natuurlijk een boeiend verhaal, dat zowel over persoonlijke drama's gaat en over oorlogshorror, dat tot leven komt in veel details en als historisch document ook waarde heeft. Het is ook, en dat moet ik toch erbij voegen, een veel te lang uitgesponnen film geworden. Het kon ook met gemak drie of vier uur duren; snel nog enkele plotlijntjes vinden om Mathilde in Amerika te krijgen of om de zoektocht tien jaar te laten duren... Verhaal was ook vrij ingewikkeld om te volgen, zeker met die identiteitswissels en de vele personages

Het is de film van Jeunet waar mijn hart het minst voor slaat maar het is een essentiële film, die ongetwijfeld massaal zal herbekeken worden met de herdenkingen aan WO I.

Wat zegt dat veel over jou dan over de film.....Je zal wel een Hollywood-liefhebber zijn.

Film jaren geleden gezien en wist er niet veel meer van. Nu op de Belg. Eerste deel gezien, de rest nu opnemen, want hij duurt tot 1.35 u...gaaaaaap.De film is wat traag maar blijft indrukwekkend. Morgen de rest , zie er naar uit....en ik weet het einde van de film ( nog )niet, ...alors je suis curieux. En Tautou.....verpletterend acteerwerk, alleen zij is al de moeite waard de film te zien.

FF heel wat anders. Voor zover ik weet hadden de moffen in de Eerste Wereldoorlog als enige mitrailleurs. Daar viel niet tegen te vechten natuurlijk, ...300 kogels per minuut... Voor de fransen niet en ook de engelsen niet. In een beruchte slag aan de Dieppe ( ?? weet niet zeker ) sneuvelden in nog geen vier uur tijd 50.000 engelse soldaten......!!! Liepen al zingend op bevel van hun oversten, met hun onnozele buksjes, recht op de mitrailleurs af van de moffen. Kermis-schieten ..... In engeland is dat een geweldige nasleep geweest ,waarin de schuldige officiers gestraft werden.In deze film werd de ongelijkheid van de strijd ook al duidelijk, door het bezit van mitrailleurs op land en in de lucht van de Duitsers. Maar dit terzijde....

Zo ziet mijn mijn kijkgedrag er ook echt uit hè....

En alsof Jeunet arthouse is... Is dit niet gewoon verschrikkelijk "Franse" Hollywood?

Frans 123 wat een nonsense verhaal dat de duitsers als enige mitrailleurs zouden hebben gehad ! Die krengen werden reeds in de amerikaanse burgeroorlog gebruikt.wat denk je b.v. Van de beruchte watergekoelde vickers uit g.b.die was al standaard in het britse leger voordat de pleuris in 1914 uitbrak.

Waarom lieten de engelsen zich dan neermaaien, en antwoordden zij niet met mitrailleurs? tactiek?

Waren ze verrast door de mitrailleurs ?

Of hadden de duitsers er vele malen meer en beter dan fransen en engelsen?

Ik denk dat de duitsers hoogwaardige mitrailleurs hadden waar de engelsen en fransen niet aan konden tippen.

Hoe verklaar je dat de engelsen en masse de kogels tegemoet gingen.Dat heeft toch te maken met onwetendheid over de kracht van de tegenstander.

En is het niet het weten van de kracht van je tegenstander dat een overwinning in het verschiet ligt?

Die ontwetendheid is het precies. Ook de Engelsen en de Fransen hadden mitrailleurs, maar deze bleken, samen met de chemische wapens, veel effectiever in de verdediging dan in de aanval (logge dingen). Slechte communicatie, slecht voorbereide en verouderde aanvalstactieken, overoptimistische bevelhebbers en naïef patriottisme zorgde er regelmatig voor dat de aanvallende partij als 'sitting ducks' neergemaaid kon worden door de verdedigende.

Een goede drama/mysterie/romantiek/oorlog film...

Redelijk verhaal, langdradige verhaal...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Erg mooie, aangrijpende film.

Eindelijk weer eens een Jeunet die me echt bevalt.

Het is inmiddels wel duidelijk dat ik de Jeunet's zonder Caro wel het beste vind. Deze film is een stuk volwassener, en gelukkig ontdaan van allerlei schijtlollige slapstick humor. De humor in deze film is vooral wat koddiger, beetje zoals in Amelié.

Hoewel ik het uiteindelijk toch een tikkeltje te langdradig vond, en niet alle stukken me even veel konden boeien, liet de film me achteraf toch met een erg fijn gevoel achter. Visueel is het prachtig, met die sfeervolle sepia-gloed, de soundtrack is passend, en de film kent een aantal prachtige scenes. Het sentiment is wel aanwezig, al is het eigenlijk ook wel op zijn plaats in een film als deze. Heb me er niet echt aan gestoord gelukkig, mede doordat het filmisch ook gewoon erg mooi is allemaal, en het zelden echt aandoet als goedkoop.

Sterke film. Kleine 4,0* voor nu.

Net voor een tweede keer gezien, en het wordt me al wat duidelijker dan de eerste keer. Ik ben niet echt gewend aan Franse films, en die zijn toch echt wel anders - op sommige manieren beter, maar niet altijd, denk ik.

Allereerst vind ik het verhaal heel goed. De Eerste Wereldoorlog maakt eigenlijk altijd indruk, ook al zien we niet eens zo heel veel scènes in de daadwerkelijke loopgraaf. De absurditeit ervan komt heel goed naar voren in bijvoorbeeld de backstories van de vijf veroordeelde mannen en natuurlijk de manier waarop Manech zijn verstand verliest, maar ook subtieler in het verhaal dat zich in 1920 afspeelt. Mathilde moet zich door een heleboel verzwegen leed en doofpotten heen werken om erachter te komen wat er met Manech gebeurd is. En passant horen we de verhalen van de andere veroordeelden en de mensen die zij achterlieten.

De film wordt door deze vervlochten verhaallijnen heel rijk, zeker door de zijplotjes van Tina Lombardi en Elodie Gordes. Ook zijn er af en toe leuke intermezzo's met quasi-historische beelden of irrelevante maar grappige details. Soms vind ik het echter net iets te ver gaan. Niet alles hoeft relevant te zijn, maar het moet wel passen. De schetende hond bijvoorbeeld voegt mijns inziens helemaal niets toe. Een beetje vereenvoudiging had de film goed gedaan, denk ik. Door de snelle afwisseling van scènes komen sommige niet helemaal tot hun recht. Zo is de ontploffing van de zeppelin in het ziekenhuis an sich heel indrukwekkend, maar de scène lijkt er een beetje tussen te zijn gepropt en maakt daarom net niet de beoogde indruk.

Verder heb ik wat moeite om de (vele!) bijfiguren uit elkaar te houden. Daarnaast gebeurt er net iets te veel te toevallig (zoals Mathilde in het café met de vrouw die MMM op het bord zet) en ben ik niet altijd even gecharmeerd van de bijna slapstick-achtige humor. En Frankrijk is in deze film net iets té pastel getint...

Ondanks de rommeligheid van de film en de andere dingen die ik er op aan te merken heb blijft het plot gelukkig stevig overeind. Er zijn weliswaar weinig scènes met Mathilde en Manech samen, maar het is genoeg om je hun band te kunnen voorstellen. De eerste keer wist ik nog niet zo goed wat ik van het einde vond, maar na de tweede keer vind ik het eigenlijk heel mooi. Weliswaar herinnert Manech zich Mathilde niet, maar uit hetgeen hij zegt blijkt dat hij nog altijd hetzelfde jongetje is waar ze ooit vrienden mee is geworden. Juist door zijn geheugenverlies - en het vergeten van de oorlog - kunnen de twee weer opnieuw beginnen. Ja, dit is een mooi eind. Dat maakt een boel goed.

Een sfeervolle film is het met een prima rol van Ms Tautou. Toch zit ik na twee uur met het idee van waar heb ik nou naar zitten kijken? De zijplotjes zijn soms niet bijster interessant en het verhaal van de aantrekkelijke Ms Cotillard wordt er dan zo'n beetje tussendoor gefietst. Het niet volledig happy einde vind ik overigens wel mooi gevonden. Aangename zit hoor, dat zeker maar niet top.

Herzien en weer dat halfje erbij. Het verhaal wordt heel knap verteld en is ontroerend, de oorlogsachtergrond werkt wonderbaarlijk, en dat alles is gedompeld in Jeunet z'n fijne visuele stijl. Na Amelie z'n beste.

Dit deed me een stuk minder dan ik had verwacht. Oké, Amélie heeft me ook nooit gepakt, maar ik dacht dat deze serieuzere toon me meer zou aanspreken. Helaas. De stijl is soms ontzettend mooi en het volgende moment weer over the top kitsch, terwijl het verhaal me volledig koud liet.

Op die vierde Alien-film na de enige film van Jeunet die ik nog niet had gezien. Ik wist niet eens dat deze film bestond en dat deze ook van Jeunet was, anders was deze al veel eerder aan mijn netvliezen voorbijgetrokken!

Maar wat een geweldige film weer, zeg! Sowieso weer prachtig verzorgd ogend en bomvol typische karakters en geinige vondsten. Toch doen de komische noten nooit afbreuk aan de waanzin en de verschrikkingen van de WO I die ook in de film ruimschoots aan bod komen. Verder een prachtig ontroerend verhaal, niet alleen vanwege de romantische zoektocht, maar ook wegens de leugentjes om bestwil van vele anderen die er uiteindelijk voor gezorgd hebben dat twee van de vijf ter dood veroordeelden toch nog levend de loopgraven verlieten!

Ja, wat moet je hier nog van zeggen. Is er een mooiere film gemaakt dan deze? Alles zit er in: onvoorwaardelijke liefde, oorlog, dood, geloof in de toekomst. Ik had hem jaren geleden al eens gezien. Was hem een beetje vergeten. Maar het was nog net zo goed als ik in m'n herinnering had. Misschien ook wel de meest indrukwekkende film die over de Eerste Wereldoorlog en de (zinloze) strijd in de loopgraven is gemaakt. Ik vond die beelden verbijsterend. Ook de cinematografie van deze film is geweldig; vrijwel ieder frame is een schilderijtje. Wat je met kleurfilters kunt doen als je het goed doseert, dat zie je hier. En dan nog de verbeten voortstrompelende Audrey Tautou. Ik heb ademloos zitten kijken naar die zoektocht, die steeds spannender en gecompliceerder wordt. Wat een verhaal. Wat een film.

Ook met deze film weet Jeunet mij weinig te boeien. Het verhaal wordt te complex voorgesteld, het is langdradig en vrij afstandelijk waardoor het mij totaal koud laat. Dat vond ik ook al in Amélie. De zoektocht gaat hier maar door en door om dan uiteindelijk op een bepaalde manier toch tegenvallend te eindigen. Hij herinnert haar niet maar zegt dan in feite exact hetzelfde als bij hun eerste(?) ontmoeting. Ik vond het een beetje lijken op Elle S'appelait Sarah in zekere zin door het onderzoek. Al vind ik die film een heel stuk beter dus verder vergelijken heeft weinig zin.

Spannend is het in geen geval, dat kan ook niet als je met voice-overs je verhaal vertelt. Toch scoren dit soort films vaak opvallend hoog, terwijl ook deze niet meer dan onderhoudend is. De kleurenfilter is een beetje een misser naar mijn gevoel, een beetje te geel. Het geeft de film op zich wel warmte maar die vurigheid weet Tautou nergens over te brengen. Wat is zij een lakse actrice, haar mimiek is nu toch echt altijd hetzelfde. Mooi kontje misschien maar als dat alles is wat ze op 2 uur tijd weet te bieden, hoeft het voor mij niet. In Amélie valt ze niet door de mand door de introversie die ze aan de dag moet leggen, maar hier zeer zeker wel. De oorlogscènes zien er desondanks zeer professioneel uit en de soldaten zijn allemaal netjes in kostuum.