The Caine Mutiny (1954)

Je hebt gelijk. Ik houd de posters bij van alle films die ik gezien heb en deze heb ik al van 12 juni 2003.

Deze film is een spannende bewerking van de roman van Herman Wouk, die daarvoor de Pulitzer-prijs had gekregen. Werd in '88 opnieuw verfilmd voor de televisie door Robert Altman onder de naam The Caine Mutiny Court-Martial.

Met name de laatste drie kwartier zijn interessant (de rechtbank sequentie), vooral omdat men daar pas écht kan gaan acteren. Dat geklooi op die boot, was alleen de laatste twintig minuten interessant.

Heb Bogart vele malen beter zien acteren...

2,5*

Heerlijk ouderwetse en spannende film over de Amerikaanse mijnenveger 'Caine' die onder het bevel van commandant Queeg staat, een persoon die steeds verder terecht komt in een stadium van paranoïa.

Humphrey Bogart bewijst zijn veelzijdigheid als acteur nog maar eens en zet zijn rol uitstekend neer als de commandant Queeg. Dit is overigens ook één van zijn laatste films aangezien hij een paar jaar later stierf. Andere rollen werden trouwens uitstekend vertolkt door onder andere Robert Francis, Fred MacMurray, Van Johnson enzovoort, acteurs die ik nog niet echt kende. Het verhaal was goed opgebouwd, heerlijk luchtig en vermakelijk, zelfs de rechtbankscènes waren bijzonder makkelijk te volgen terwijl dat meestal juist zwaardere scènes zijn. Duidelijk niet het niveau van een film als A Few Good Men maar het stak wel redelijk in elkaar. Vanuit technisch standpunt boodt deze film niets nieuws, al zag het er visueel allemaal realistisch uit: die storm met het schip dat wankelde op de golven was zeer goed in beeld gebracht, hoe dat delen van het schip afbraken tijden die storm, ...

Aangename film met een verhaal dat niet te complex was.

3.5 sterren

Een mix van oorlogsfilm, rechtbankdrama en een vleugje romance. Tsja, het werkt niet helemaal als je zoveel genres door elkaar husselt. Humphrey Bogart speelt een autoritaire kapitein tijdens WOII, waarbij je vermoedt dat die een klap van de molen heeft gekregen. Zijn mede-officieren denken dat ook en na een reeks van incidenten ontnemen ze hem het ontzag.

Sommige bootscenes waren op visueel vlak wel indrukwekkend, al kreeg ik het vermoeden dat soms stiekem stock-footage gebruikt is bij de actiescenes. Daarbij valt de tettermuziek in negatieve zin ook op. Pas tijdens het rechtbank-gedeelte waarbij de daad van de mede-officieren aan de tand wordt gevoeld, wil The Caine Mutiny eindelijk wat meer boeien. Eigenlijk te laat, maar goed dat terzijde...

Leuke mix van verschillende genres, gecombineerd met prima acteerwerk, waardoor je automatisch een fijne wegkijker hebt.

Want dat is The Caine Mutiny. Echt heel hoogstaand wordt het nooit, maar met een paar goede acteurs en een degelijk script kom je in ieder geval al een heel eind. Vooral Humphrey Bogart speelt een erg leuke rol. Hij is een nogal autoritaire kapitein van een schip, die tijdens een reis steeds verder lijkt door te draaien. Hij speelt sterk en overtuigend, maar daarnaast vond ik zijn aparte gedrag soms ook wel grappig. Vooral als hij op een gegeven moment het zwaar krijgt tijdens de ondervraging in de rechtzaal, is absoluut hilarisch. Fred MacMurray en Robert Francis spelen overigens ook prima.

De scènes op de boot zijn goed gemaakt, vooral tijdens de storm, ziet het er visueel allemaal erg goed uit. De sfeer is vaak lekker luchtig, ondanks het op papier zware verhaal. Echt hoogstaand wordt het allemaal nooit, ondanks dat het overal degelijk is en vaak ook erg vermakelijk. De rechtbankscène is voor mij het hoogtepunt van de film. Erg vermakelijk om te volgen, al heb ik sowieso wel een zwak voor dat soort momenten. Het liefdesverhaaltje van Francis is dan weer wat minder en vond ik op sommige momenten zelfs behoorlijk storend. Het leek er een beetje aan de haren bijgesleept en leidde alleen maar af van het werkelijke verhaal.

Al met al een fijn filmpje. Makkelijk, luchtig, leuk en een fijne wegkijker.

3,5*

Bogart blijft toch wel een van de meest charismatische acteurs uit Hollywood, hij zet hier weer een prima rol neer als uitgebluste kapitein. Maar ook de andere acteurs zijn goed, en het verloop van de film met de climax in de rechtbank was uitstekend. Niemand is echt de held, en ook niemand de bad guy, iets wat toch vrij bijzonder is voor Amerikaanse films in het algemeen maar zeker die uit de glorietijd.

Beetje onnodige dronkemansactie van de advocaat alleen, en overbodig liefdesverhaal. Bizar genoeg veranderde de actrice haar echte naam in de naam van haar weinig opzienbarende bijrol.

Het is het krachtig acteren van Humphrey Bogart en enkele scènes, zoals de krijgsraad, die de film op een hoger niveau tillen, dan tijdens het eerste gedeelte van de film. Bogie "vult" de film en ook "Van" overtuigt.

Het slot brengt nog een onverwachte wending en werpt nog een andere kijk op de zaak, zodat de "Navy" er toch nog ongeschonden uitkomt. Van Amerikanen kunt ge niets anders verwachten.

De scènes met het schip in de storm zijn duidelijk uit die jaren en komen nu als behoorlijk amateuristisch over. Toch een sterk resultaat.

Goede film, maar qua punten bij IMDB, toch wat over het paard getild. Bogart en Van Johnson waren erg geliefd...

Let ook op de jonge Lee Marvin.

Het liedje "I can't believe that you're in love with me" dateert al van veel vroeger en is heel mooi en werd door meerdere bekende zangers, ook na deze film, op plaat gezet. Dit terloops.

Een ietwat a-typische oorlogsfilm voor die tijd. In de jaren '50 kwam je in dit genre toch vooral heldenfilms tegen of in ieder geval verhalen met een wat meer eenduidige indelingen van goed en slecht. The Caine Mutiny lijkt echter meer voort te zijn gekomen uit een soort paranoia en het was ook best gewaagd om in 1954 een film uit te brengen over niet alleen mogelijk incompetente kapiteins in het leger, maar ook meteen officieren die op hun eigen manier niet allemaal even betrouwbaar zijn.

Waar JJ_D hier aan het einde Amerikaanse propaganda ziet, zie ik vooral dat de film twee kanten aan het verhaal brengt. Het is heus niet zo dat Queeg uiteindelijk gewoon een held was die onheus bejegend is terwijl hij de perfecte Amerikaanse moraal in ere hield. Wat de advocaat in het slot meer probeert duidelijk te maken is dat de crew gefaald heeft doordat ze de paranoia gevoed hebben, in plaats van er een weg mee te vinden. Voor die tijd vind ik dat The Caine Mutiny sowieso erg sterk in elkaar steekt op het gebied van psychologie. Dat is wat deze fris maakt ten opzichte van tijdgenoten. Figuren als Queeg, Maryk en Keefer voelen al meer aan als echte mensen. De acteurs die ze spelen zijn ook allemaal van hoog niveau. Bogart had in principe de meest dankbare, want meest kleurrijke rol, maar ook ogenschijnlijk het makkelijkste werk voor zich, aangezien Queeg lang vooral een eenzijdig karakter heeft. Echter, tijdens die rechtzaak kreeg ik toch medelijden met hem. Het is één van Bogarts beste rollen, omdat hij het aandurfde om de menselijkheid in het personage te vinden. Meestal betekend "menselijkheid" iets sympathiek, maar hier is het meer een naakte lafheid. MacMurray doet iets soortgelijks.

Toch is dit geen meesterwerk. De film steunt wel heel erg op de acteurs en het script namelijk, maar Dmytryk probeert er weinig van te maken op filmisch gebied. Ongelooflijk dat dit van de man was die tien jaar eerder het erg sfeervolle Murder, My Sweet maakte. Ik vond het zelfs vrij lelijk gefilmd soms. En ook het perspectief op het groentje werkt niet echt. Aanvankelijk pakt het nog wel oké uit als we via hem alle andere rollen leren kennen, maar de focus op Keith levert ook veel overbodig aanvoelende scènes op, zoals die hele romance, die zo suf en stijf geacteerd is als ze komen. In het boek waarop dit gebaseerd is wordt alles kennelijk verteld vanuit Keith's perspectief en gaat het hoofdzakelijk om zijn groei, maar we zien Keith hier niet groeien, aangezien hij nooit echt reageert op de hoofdgebeurtenissen. Het "happy end" waarin hij ineens de controle krijgt over een nieuwe bood komt dan ook uit het niets. Daarbij, Robert Francis was een houterige acteur, die compleet weggespeeld wordt door de oude rotten hier.

Gelukkig zijn die oude rotten ook gewoon fenomenaal (naast Bogart, Johnson en MacMurray valt ook Ferrer sterk op) en is de situatie gewoon buitengewoon interessant en goed uitgewerkt. Vakmanschap redt hier de dag boven echte filmische inspiratie.
3,5*

Een claustrofobische oorlogsfilm van een Amerikaanse mijnenveger waarbij de acteurs sterke prestaties hebben. Zulke oude films kunnen nog best spanning bevatten. Spanning om de psychoses van het de clustering van officieren en kapiteins die met z'n vieren dicht op de huid zitten. De eerste kapitein was een hork, een nieuweling, Keith, komt aan boord, wordt rondverwezen door de slick Keefer en Maryk is de ervarenheid aan boord. De eerste kapitein, het gaat natuurlijk om een
simpele boot, geen vliegdekschip, laat alles verslonzen en de matrozen lopen er niet op hun best bij.
De nieuwe kapitein, Queegg (Bogart) tapt uit een heel ander vaatje, heeft er al wat jaren oorlogstijd op zitten en staat op zijn strepen en regeltjes. Topdown gezag wordt ondermijnd omdat er geen vertrouwen is en wordt doorgegeven. Keith is de onervarene betweter, Keefer sluit zich op in kajuit om romannetjes te schrijven en gedraagt zich als pseudo-psychiater.
Queegg maakt aantoonbare fouten, vaart over een eigen sleepkabel heen en laat wat volgbootjes achter. Het toppunt is als er een paar aardbeien missen en het hele schip overhoop gehaald dient te worden. De conclusies zijn door de bemanning getrokken en men accepteert geen onbekwaamheid meer. Tijdens een tyfoon (epische badkuipfilm met een plastic bootje) raaskalt Queegg (of je kunt het ook omdraaien doordat de angste van de onderofficieren dit als raaskallen ziet) van links naar rechts waarna het gezag wordt afgedaan.
De tweede helft van de film gedraagt zich als een spannende rechtbankfilm waarbij iedereen wordt gedaagd. Maryk vreest de strop voor muiterij, Keefer blijft als lafaard buiten schot voor zijn psychotische stemmingmakerij (krijgt daar later nog de wijn voor in het gezicht) en het is de advocaat die de apotheose doet oproepen als Queegg in zijn verdachtmaking razend wordt.

Hmm... je kunt wel zien waar de schrijvers van A Few Good Men hun inspiratie vandaan haalden. Voor die tijd (paar jaar na de oorlog) moet het best een redelijk opzienbarend drama zijn geweest. Als het ging over oorlogssituaties, zag men toch liever dito gevechstsscenes. Maar het drama is wat gekunsteld, met name juist in de rechtbank. Heeft zeker niet de gelaagdheid van A Few Good Men. Bogart kan met dat hoof' van 'm moeiteloos een mentaal gehavende commandant neerzetten. Net zoals bij AFGM valt de commandant in de rechtbankconfrontatie door de mand. Leuk om zoveel bekende acteurs te zien in hun jonge jaren. W.o. Lee Marvin. Soapy relatieperikelen van een jonge luitenant met een zangeres had wel weggekund.

Militaire rechtbank drama's kennen we niet zoveeel, misschien omdat de amerikaanse overheid daar helemaal niet op zit te wachten. Dat maakt dat Caine mutiny een zeer gedurfd onderwerp was in de tijd dat de fim werd gemaakt, het was namelijk not done om op een dergelijke wijze de marine aan de kaak te stellen en helemaal niet als het ging om zaken als lafheid en in paniek raken. Het tijdstip dat de film uitkwam was nou ook niet bepaald een voorbeeld van timing, de koude oorlog raakte net op stoom en Mccarthy zag overal communisten.

De film kent enkele zeer sterke rollen, Van Johnson, Humphrey Bogart, Jose Ferrer en Fred MacMurray.

De scene's op zee ondersteunen de rechtbankscenes en die zijn van een hoog niveau qua acteren, bij elke scene is de emotie van dat moment voelbaar. Bogart is voortreffelijk als Queeg, de wijze waarop hij de diefstal aanpakt of waarop hij de cycloon het hoofd bied behoren naar mijn mening bij de beste acteerprestaties uit zijn cariere. Jammer genoeg wordt deze film maar zelden op tv vertond, maar iedere keer dat de film vertoond wordt, ga ik deze weer zien.

Deze film opnieuw bekeken op Blu-ray.

Heb mijn score wat verhoogd, is een uitstekende film met een zeer goede cast.

Heb er met volle teugen van genoten.

Het romance verhaal is het enige minpuntje in deze oorlogsfilm die eigenlijk geen oorlogsfilm is .

In de jaren 50 en 60 werden er heel veel oorlogsfilms gemaakt met veel 1 demensionale karakters .

Een oorlogsfilm waarin het psychologische aspect en het rechtbankgedeelte een balengrijke rol spelen .

Bogard zet zijn rol goed neer en ook de rest van de rollen word goed gespeeld .

Naar mijn aanvoelen is macht/autoriteit de rode draad in deze film. Niet onlogisch aangezien de film zich afspeelt in de Amerikaanse marine, maar het thema zet zich ook door in de liefdesromance tussen Robert Francis en May Wynn, en de verhouding met de moeder van Robert. Dat liefdesverhaaltje lijkt er trouwens maar bijgesleurd omdat het zo hoort in Hollywood want brengt verder niets bij aan de plot.
Het is voor het eerst dat ik Humprey Bogart een personage zie spelen, atypisch voor zijn overige films, waarmee hij overtuigend bewijst nog wat meer in zijn mars te hebben dan hard boiled karakters. Hij komt erg onsympathiek over en als kijker kies je de kant van de muiters, hoewel naar het einde toe krijg je dan weer bijna medelijden met hem. Sterk gespeeld.
De muziekscore is van Max Steiner, veteraan componist en oscarwinnaar, dus dat zit helemaal snor. Fijn detail: in het begin van de film zingt May Wynn een liedje waarvan de melodie de rest van de film zal weerkeren als motief in elke scene tussen Robert en May.
Qua genre behoort dit niet tot mijn favoriete films. Ik heb hem vooral bekeken omdat hij in mijn Bogart dvd box zat. Maar los van mijn smaak, vind ik het een degelijk gemaakte film, met sterke acteerprestaties.
Sommigen hier op het forum wijzen erop dat de film propaganda lijkt voor het Amerikaanse leger en dat klopt zeker ook. Op het einde van de film krijgen de muiters toch nog een flinke veeg uit de pan van hun eigen advocaat (Jose Ferrer), en dit op een manier die gedicteerd lijkt door een ghost writer van de marine. Dat moet je er dus wel bijnemen. Maar is het ooit anders geweest in Hollywood?

Ik geloof dat alles voor mij al genoemd is over deze film wat van belang is. Zoals de meesten heb ook ik genoten van deze al ruim 65 jaar oude film. Het enige wat regisseur Edward Dmytryk wat mij betreft uit de film had kunnen laten is de liefdesaffaire tussen de hoofdpersoon Willy Keith en zijn May.

In plaats daarvan misschien iets meer oorlog actie?

Toch als waardering een 8!

Een film die mede door de totale niet interessante liefdesrelatie en moedercomplex van Keith, nooit echt op 'stoom' lijkt te geraken, maar dan toch op het einde in de rechtszaal heel subtiel een aantal kritische noten kraakt die het geheel opeens in een heel ander daglicht stelt.

Behalve dat kabbelt het drama redelijk voort en moeten we maar liefst tot bijna anderhalf uur wachten voordat de daadwerkelijke muiterij een feit wordt. Iets wat op het schip overigens ook weinig afwikkeling krijgt. Mayrek neemt de leiding midden in de storm en dat is het. Niet hoe ging het vanaf daar? Kreeg Queeg arrest in zijn hut zoals gebruikelijk? Hadden ze nog veel moeite met de storm? Hadden ze veel schade? Neen, zo lang als de aanloop duurt om het paranoia en dubbelzinnige gedrag te laten zien van Queeg, zo gemakkelijk is de situatie van de daadwerkelijke muiterij ook beslecht. Tot dan zou ik zeggen een 2 of een 2,5.

Maar zoals eerder genoemd, het einde in de rechtszaal wint toch weer dan behoorlijk aan kracht voor de film. Meer dan prima gebracht hoe Keefer zich plotseling aan alles onttrekt, maar ook hoe Queeg zelf zijn eigen graf graaft na de verhoren van Greenwald. Kan me dan toch buitengewoon irriteren dat zo'n man vanwege zijn reputatie en 'vriendjes' wellicht beschermd wordt door zo'n psychiater, terwijl hij toch overduidelijk niet okselfris is en een gevaar vormde. Nog beter is de preek die Greenwald na die tijd houd en waarmee hij Keefer eigenlijk aan de schandpaal nagelt. Een meer dan prima dubbel gevoel wordt achter gelaten, dat de mannen inderdaad de situatie hadden kunnen voorkomen, dat er uiteindelijk ingegrepen moest worden staat wat mij betreft buiten kijf. Queeg was weliswaar niet lekker bij zijn kokosnoot, maar daar had de staf wel anders mee om kunnen gaan. Blijft de hypothetische vraag: zouden wij het anders gedaan hebben of de zelfde fouten gemaakt hebben?

Bijna lachwekkend maar ook ademt de storm in de badkuip een bepaalde charme uit voor de film. Prachtig. Altijd zo'n Thunderbirds are go! gevoel bij.

Uitermate onderhoudend vakwerk, met interessante thematiek. Dat er af en toe een overbodige of mindere scène in voorkomt doet daar weinig aan af.

De film die Michael Caine zijn artiestennaam bezorgde, en Humphrey Bogart zijn laatste Oscarnominatie. Minder memorabel dan andere rollen uit zijn carrière, maar eigenlijk doet hij het hier best goed. De film is ook niet echt een oorlogsfilm, maar eerder een rechtbankdrama, maar dan voor de krijgsraad.

Echt speciaal is de film niet, maar het is wel een interessant verhaal. Vooral als Bogart in beeld komt, wordt het boeiend met zijn personage. Als later de krijgsraad voorkomt, is het wel spannend. Jammer dat de focus zo hard ligt bij Robert Francis in de rol van de jonge officier Keith. Zijn eerste rol trouwens van een zeer korte filmcarrière. Een jaar later stierf hij in een vliegtuigcrash.