The Caine Mutiny (1954)

Wel een aardige film, goede rol van Bogart (zonde dat die man niet het eeuwige leven had...Hij had de cinema van deze tijd nog een extra glans kunnen geven...)

3,5 ster

Bogart speelt hier de pannen van het dak in deze boeiende oorlog/rechtbank-film.

Eén groot minpunt : de totaal overbodige, uitermate geforceerde en kleffe liefdeshistorie tussen de jonge officier en de dochter van de rijke industrieel. Jammer.

Moest waarschijnlijk van de studio, om ook vrouwen naar de zalen te lokken ...

Toch :

**** 4 op 5 ****

Een heel groot minpunt wat je zegt Tony.

Nog nooit een film gezien waarbij het liefdesverhaaltje er zo 'bij de haren is bijgesleept'. Al die scènes kunnen zonder pardon uit de film geknipt worden en dan hou je gewoon een voortreffelijke film over.

Onvergeeflijk.

3,5* voor het totaal.

De manier waarop de court scene verliep deed me overigens zeer sterk aan A few good men denken.

Fred MacMurray trouwens in een interessante, complexe rol.

Bogart speelde uitstekend, zoals verwacht. Het camerawerk vond ik erg prutsig, maar dat doet er niet veel toe. Dat gedoe tussen May en Keith vond ik overbodig en buiten het belangrijke vallen. Toch nog 4*.

Ik vind eigenlijk dat Robert Francis 1 van de hoofdcredits moet krijgen.

Humphrey Bogart is ijzersterk als de paranoide kapitein. Je zou hem bijna zelf aan het kruis willen nagelen door zijn gedrag.

Ook zijn tegenspelers zijn stuk voor stuk ijzersterk en zoals boven vermeld speelt MacMurray een interessante rol.

Wat voor heil ziet iedereen hier toch in? De volle 2 uur blijft de film oppervlakkig en saai, de liefdesgeschiedenis was er natuurlijk ook teveel aan en de pro-Amerika eindspeech deed me een zucht slaken van verwondering: oninteressante patriotistische films, 50 jaar geleden ook al ? Alsof het verhaal er bij een inspiratieloos moment bijgehaald is om toch een kleedje rond die ridicule en oerbelachelijke "Who was serving our country then?"-boodschap te weven.
1,75* (voor de voortreffelijke soundtrack en de behoorlijke acteerprestaties...)

Onlangs zag ik de film weer eens op de BBC, gelukkig zendt deze zender wel de klassieken uit. De film maakt nog steeds een sterke indruk, met prachtige rollen van Bogart als de gestoorde Quueg en Van Johnson als Lt Steve Marik die wordt verscheurd door zijn plicht en zijn verantwoordelijkheid. De scènes op het schip zijn van het standaard oorlogswerk, de film komt pas echt goed op gang in de rechtbank, geen langdradige getuigenverhoren, maar korte felle scènes die alleen in A Few Good Men geëvenaard worden. De film was zeer gedurfd doordat die de integriteit van de marine aantaste. In Eén van de laatste scènes wordt dat rechtgezet doordat de advocaat die de vrijspraak heeft gekregen en zo de carrière van Queeg beëindigt, Lt Tom Keefer (een prachtige rol van MacMurray als onruststoker) de kast uitveegt en hem voor een lafaard uitmaakt het verhaal was gedurfd omdat de heksenjacht van McCarthy in volle gang was en de regering niet op een film zat te wachten waarin de marine een veeg uit de pan kreeg. Eén nadeel aan de film, het gebrek aan actie, aangezien het essentieel was voor het verhaal dat de kapitein laf was in het gezicht van de vijand, wordt dit maar matigjes in beeld gebracht Daarnaast is er nog zoiets van een love story, totaal overbodig. Voor de rest een goede film en de 4 zeker waard die ik er aan geef.

Veruit het grootste gedeelte van de film is op schip en die scènes vind je niet top. Dan is 4 sterren best veel. Of neem ik je post negatiever op dan bedoeld?

Jammer dat de poster veranderd is, dit is waardeloos

Deze poster staat er al jaren.

Je hebt gelijk. Ik houd de posters bij van alle films die ik gezien heb en deze heb ik al van 12 juni 2003.

Deze film is een spannende bewerking van de roman van Herman Wouk, die daarvoor de Pulitzer-prijs had gekregen. Werd in '88 opnieuw verfilmd voor de televisie door Robert Altman onder de naam The Caine Mutiny Court-Martial.

Zeker geen meesterwerk, maar wel een aardige film.

Het liefdesverhaal is wel wat onzinnig, maar heel erg storend was dit niet. Goede rollen van Francis, McMurray en Bogart,

3,5*

Met name de laatste drie kwartier zijn interessant (de rechtbank sequentie), vooral omdat men daar pas écht kan gaan acteren. Dat geklooi op die boot, was alleen de laatste twintig minuten interessant.

Heb Bogart vele malen beter zien acteren...

2,5*

Boeiende film, goede acteurs, knap spel van Bogart om zo'n kapitein neer te zetten.

Bogart excelleert in deze film; zonder zijn inbreng was The Caine Mutiny wellicht een middelmatige film geweest. Op een of ander manier zorgt hij voor dat het verhaal realistisch wordt.

Weinigzeggende film met povere acteerprestaties (Bogart uitgezonderd), bij geen enkele scene zat ik op het puntje van mijn stoel, het wordt nergens echt spannend. Irritant was ook dat er steeds sprongen in de tijd werd gemaakt. Wellicht heb ik een versie waarin veel is geknipt maar dat bewtijfel ik. nee heb veel betere oorlogfilms en rechtbankfilms gezien.

Zeer goede oorlogsfilm. Bogart acteert fantastisch en het verhaal is weer wat anders dan een kat & muis spel tussen twee vijandelijke schepen/onderzeeboten. De film is zo realistisch mogelijk gemaakt en daarom is deze film ook zo goed. Als je de film gewoon goed volgt, dan kun je de rechtszaak ook beter volgen. Fantastisch einde, loopt heel anders dan je zou verwachten.

4.5*

Nou ja, ik was weer blij dat hij weer die boot op ging. Toch vier sterren!

Heerlijk ouderwetse en spannende film over de Amerikaanse mijnenveger 'Caine' die onder het bevel van commandant Queeg staat, een persoon die steeds verder terecht komt in een stadium van paranoïa.

Humphrey Bogart bewijst zijn veelzijdigheid als acteur nog maar eens en zet zijn rol uitstekend neer als de commandant Queeg. Dit is overigens ook één van zijn laatste films aangezien hij een paar jaar later stierf. Andere rollen werden trouwens uitstekend vertolkt door onder andere Robert Francis, Fred MacMurray, Van Johnson enzovoort, acteurs die ik nog niet echt kende. Het verhaal was goed opgebouwd, heerlijk luchtig en vermakelijk, zelfs de rechtbankscènes waren bijzonder makkelijk te volgen terwijl dat meestal juist zwaardere scènes zijn. Duidelijk niet het niveau van een film als A Few Good Men maar het stak wel redelijk in elkaar. Vanuit technisch standpunt boodt deze film niets nieuws, al zag het er visueel allemaal realistisch uit: die storm met het schip dat wankelde op de golven was zeer goed in beeld gebracht, hoe dat delen van het schip afbraken tijden die storm, ...

Aangename film met een verhaal dat niet te complex was.

3.5 sterren

Een keer op de BBC gezien en een keer van dvd. Maar een derde keer zit er niet in.

.

Niet echt een oorlogsfilm, beetje oorlog als achtergrond maar verder gewoon veel drama. Bogart, Johnson en MacMurray zetten heel goede karakterrollen neer, maar wat wil je ook, die gasten waren al jaren bezig dus dan zie hun ervaring in zo'n film als deze duidelijk terug. Dit is dan ook meteen het sterkste van de film.

Om Jose Ferrer als hoofdrolspeler aan te duiden vind ik wat misplaatst, dan zou ik Robert Francis als vierde aanwijzen. Ik vind zijn aandeel toch veel groter.

De romance in de film, dat vind ik niet erg, wel duren veel scènes te lang, had hier en daar wel korter gemogen, begrijp toch niet waarom zo'n film 2 uur moet duren. Het gedeelte met de storm was goed maar ook weer niet helemaal. Film uit 1954 .... .....maar toch waren die opnamen van het schip niet zo heel overtuigend. Bovendien zit er na die scène een flink gat, al zitten er wel meer gaten in het verhaal. Het rechtbankgedeelte was gelukkig kort, waarbij het laatste gedeelte heel mooi in beeld wordt gebracht. Eerst Bogart en dan weer hoe Johnson naar Bogart kijkt.

De muziek is wat storend, van Max Steiner. Meestal heb ik er niet zo'n moeite mee, eigenlijk wel lekker, een beetje reclame voor de marine en dan flink die blazers erbij. Maar ik vind het bij deze film toch wel op wat verkeerde momenten en bovendien te overheersend allemaal.

3.0

Een mix van oorlogsfilm, rechtbankdrama en een vleugje romance. Tsja, het werkt niet helemaal als je zoveel genres door elkaar husselt. Humphrey Bogart speelt een autoritaire kapitein tijdens WOII, waarbij je vermoedt dat die een klap van de molen heeft gekregen. Zijn mede-officieren denken dat ook en na een reeks van incidenten ontnemen ze hem het ontzag.

Sommige bootscenes waren op visueel vlak wel indrukwekkend, al kreeg ik het vermoeden dat soms stiekem stock-footage gebruikt is bij de actiescenes. Daarbij valt de tettermuziek in negatieve zin ook op. Pas tijdens het rechtbank-gedeelte waarbij de daad van de mede-officieren aan de tand wordt gevoeld, wil The Caine Mutiny eindelijk wat meer boeien. Eigenlijk te laat, maar goed dat terzijde...

Eigenlijk wel, ja. Zou op zich wel aardig zijn voor de weinige films waarin hij heeft kunnen meespelen. Zag in zijn bio dat hij 1 jaar na deze film overleed bij een ongeluk met een privé vliegtuigje waar hij in zat...treurig.

Na White Christmas (1954) was dit de populairste film van 1954.

Leuke mix van verschillende genres, gecombineerd met prima acteerwerk, waardoor je automatisch een fijne wegkijker hebt.

Want dat is The Caine Mutiny. Echt heel hoogstaand wordt het nooit, maar met een paar goede acteurs en een degelijk script kom je in ieder geval al een heel eind. Vooral Humphrey Bogart speelt een erg leuke rol. Hij is een nogal autoritaire kapitein van een schip, die tijdens een reis steeds verder lijkt door te draaien. Hij speelt sterk en overtuigend, maar daarnaast vond ik zijn aparte gedrag soms ook wel grappig. Vooral als hij op een gegeven moment het zwaar krijgt tijdens de ondervraging in de rechtzaal, is absoluut hilarisch. Fred MacMurray en Robert Francis spelen overigens ook prima.

De scènes op de boot zijn goed gemaakt, vooral tijdens de storm, ziet het er visueel allemaal erg goed uit. De sfeer is vaak lekker luchtig, ondanks het op papier zware verhaal. Echt hoogstaand wordt het allemaal nooit, ondanks dat het overal degelijk is en vaak ook erg vermakelijk. De rechtbankscène is voor mij het hoogtepunt van de film. Erg vermakelijk om te volgen, al heb ik sowieso wel een zwak voor dat soort momenten. Het liefdesverhaaltje van Francis is dan weer wat minder en vond ik op sommige momenten zelfs behoorlijk storend. Het leek er een beetje aan de haren bijgesleept en leidde alleen maar af van het werkelijke verhaal.

Al met al een fijn filmpje. Makkelijk, luchtig, leuk en een fijne wegkijker.

3,5*

prachtige film van al time favourite Bogey

Hij bewijst hier in deze film dat hij zeer veel rollen prachtig kan vertolken

Fred MacMurray is zoals altijd een goede akteur en doet deze film zeer veel eer aan

kortom zeer goede cast en zeer overtuigend gefilmd , die rechtbakscenes subliem toch

Bogart blijft toch wel een van de meest charismatische acteurs uit Hollywood, hij zet hier weer een prima rol neer als uitgebluste kapitein. Maar ook de andere acteurs zijn goed, en het verloop van de film met de climax in de rechtbank was uitstekend. Niemand is echt de held, en ook niemand de bad guy, iets wat toch vrij bijzonder is voor Amerikaanse films in het algemeen maar zeker die uit de glorietijd.

Beetje onnodige dronkemansactie van de advocaat alleen, en overbodig liefdesverhaal. Bizar genoeg veranderde de actrice haar echte naam in de naam van haar weinig opzienbarende bijrol.

Ik denk dat het zeer lastig is om deze film los te zien van de communistenjacht die in volle gang was. De rol van Dmytryk daarin en een Dmytryk zelf die net iets te graag weer op de regiestoel wilde terugkeren. Zie zijn biografie op Wiki

Uiteindelijk is alles de schuld van de gladde, slimme, belezen en denkende schrijver die problemen heeft met autoriteit en daarmee hardwerkende en goede mensen meesleept. Maar goed mischien sleep ik dit er ook alleen maar bij om aan een niet bijster goede film toch nog een interessante draai te geven. Denk bv aan de parallel autoriteit in oorlogstijd en de jacht op de communisten, wat ik ervan begijp was Amerika in rond 1956 in "staat van oorlog" met de communisten. Voor de liefhebbers van het naval/ mutiny genre, deze is erg sterk: Billy Budd (1962)

Het is het krachtig acteren van Humphrey Bogart en enkele scènes, zoals de krijgsraad, die de film op een hoger niveau tillen, dan tijdens het eerste gedeelte van de film. Bogie "vult" de film en ook "Van" overtuigt.

Het slot brengt nog een onverwachte wending en werpt nog een andere kijk op de zaak, zodat de "Navy" er toch nog ongeschonden uitkomt. Van Amerikanen kunt ge niets anders verwachten.

De scènes met het schip in de storm zijn duidelijk uit die jaren en komen nu als behoorlijk amateuristisch over. Toch een sterk resultaat.

Goede film, maar qua punten bij IMDB, toch wat over het paard getild. Bogart en Van Johnson waren erg geliefd...

Let ook op de jonge Lee Marvin.

Het liedje "I can't believe that you're in love with me" dateert al van veel vroeger en is heel mooi en werd door meerdere bekende zangers, ook na deze film, op plaat gezet. Dit terloops.