Fahrenheit 9/11 (2004)

Een verhaal dat natuurlijk de wereld in moet, een president van het machtigste land ter wereld die overduidelijk uit is op zelfverrijking. Puur dit gegeven maakt me woest. Maar ik moet erbij zeggen: iedereen die een beetje nadenkt wist dit al. En dat is waar deze docu wat mij betreft mank op gaat, maar ik kan natuurlijk niet spreken voor de mensen voor wie dit echt een hamerslag in de maagstreek zou zijn.

Het lef van Moore is roemenswaardig. Hij is welbekend als kritische dwarsligger, populair, dé man om groteske misstanden aan de kaak te stellen. Maar wat hij hier aanroert gaat wel echt ongelooflijk ver, en mocht wat hij predikt waarheid zijn (ik heb mijn twijfels, omdat veel van deze documentaire in scene gezet kan zijn) dan heeft hij wel een ongelooflijk kankergezwel in de westerse maatschappij, met Amerika voorop, onder het röntgenapparaat gelegd.

Moore gaat in zijn aantijgingen dit keer heel ver, en hoewel ik zeker wel aanvoel dat er vanalles mis is met de 'Bush administration', met hun buitenlands beleid en met hun eigen gewin, hoop ik toch zeker niet dat het zo ver gaat als wat hier wordt geschetst. Ik laat het nog even bezinken, 3,5* voor een innemende, gedurfde documentaire vooralsnog.

Weer een erg sterke film van Moore, al beperkt hij zijn rol deze keer hoofdzakelijk tot 'onderzoeksjournalist' en staat hij minder op de barricades dan in zijn andere films. Alleen op het einde trekt hij nog eens ouderwets de straat op, maar is er duidelijk niet op uit om makkelijk te scoren.

De controverse rond de film is ook grotendeels terecht, want ik was op sommige momenten echt geschokt door de laksheid van het Amerikaanse bestuur. Of het allemaal de schuld van Bush is, blijft natuurlijk de vraag. Hij is gewoon een oenige sukkel, die zich gemakkelijk laat manipuleren door de 'belangengroepen' die de Amerikaanse economie domineren. En voor hen zelfs ten oorlog trekt.

Zoals gezegd, wat er allemaal van waar is, kan niemand natuurlijk precies zeggen, maar Moore's visie levert zoals gebruikelijk weer een pakkende en uitdagende film op.

4 sterren.

Wie film, wat film ?

Misschien komt het omdat Moore weer met dezelfde trucjes als in Bowling komt aanzetten, misschien komt het omdat de wat relativerende en schertsende humor heel wat minder aanwezig is in Fahrenheit 9/11. Misschien was het omdat vele aantijgingen aan Bush's heel goedkoop aanvoelden.

Grootste grap van allemaal is dat Moore een stukje wijdt aan de partijdigheid van de Amerikaanse media ... zou hij z'n eigen film wel bekeken hebben ?

Waar Bowling nog een entertaining kijkstukje was, lijkt alle entertainment (in de breedste zin van het woord dan) weggelaten uit Fahrenheit 9/11. Dit is een docu, geen film. God weet waarom zo'n ding hier op de site moet ... laat staan waarom dit ook maar in aanmerking zou komen om op Cannes getoond te worden. Meer en meer toont Moore z'n gelaat, en hoewel z'n bedoelingen goed zijn, is z'n documentairestijl op z'n minst gezegd bedenkelijk, en vertegenwoordigt hij gewoon een ander ideaal dan z'n subjecten. De taktieken die beiden gebruiken beginnen steeds meer op elkaar te lijken.

Bush is een eikel, Amerika trok Irak binnen voor de olie en alles draaide om geld. Knappe inzichten Mr Moore. 1* voor de militairen die aan het woord gelaten werden.

Heb (me) twee uur heerlijk geërgerd/genoten, doet me goed dat dit door miljoenen Amerikanen gezien is.

Toch vind ik het, puur als documentaire, wat minder dan Bowling. Een beetje een droge opsomming van feiten waarvan ik de meeste wel uit de Nederlandse media op heb kunnen maken de afgelopen jaren (behalve de familieconnecties misschien). Als ik terugdenk aan de inzichtvolle interviews met Trey Parker en Marilyn Manson schiet deze film nét iets te kort.

Maar, zeer de moeite waard.

Ik kan me goed vinden in de post van wackyboy. Ik vind de kritiek ook een tikkeltje overdreven. Je kunt zelf het onderwerp in een breder perspectief plaatsen en waar nodig de nuance aanbrengen. Amusement is zeker een belangrijk aspect in Moore's films en daar ben ik blij om. Sommige dingen moet je met een korreltje zout nemen.

Een documentaire met enkel een feitenverslag bestaat niet. Zelfs geschiedenisboeken bevatten subjectieve interpretaties van de gebeurtenissen.

Of je het nou leuk vindt of niet. Afgezien van het feit dat die aanpak een dodelijk saaie documentaire zou opleveren en de film zou 5 keer zo lang duren.

Ruime 3,5 sterren

Wat een stijl heeft die Moore toch. Hij is echt briljant in het perfect over laten lopen van scenes en het commentaar leveren bij bepaald beeldmateriaal.

Tuurlijk: Het is geen echte film. Sommige dingen zijn niet al te subtiel. Sommige stukken proberen duidelijk op emoties in te spelen. Sommige stukken zijn niet helemaal ' entertainent' genoeg, zoals die moeder met haar verloren zoon. Sommige stukken zijn duidelijk gericht op politieke manipulatie.
Bepaalde stukken zijn teveel op Bush gericht als Allesomvattend kwaad. In sommige stukken wordt Bush te flauw als pispaal neergezet. etc.

Vreemd genoeg interesseren me die details (zoals ik dat zie) vrijwel niets.
Ik sta volledig achter deze documentaire. Wat hier wordt verkondigd vertel ik ook altijd aan iedereen en met mij vele anderen. Sterker nog: ik doe het op dezelfde suggestieve manier. Waarom? geen idee. Misschien werkt het beter in deze maatschappij, misschien uit een soort cynisme.
Met andere woorden, het is dat ik het talent niet heb, want ik had deze film zelf kunnen maken.

Tuurlijk zijn er nuances waar ik liever iets anders gezien had. Veel dieper op de Carlyle group ingaan bijvoorbeeld en meer gericht op de neo-conservatieve lobby, waar nu weinig tot niets over bekend is geworden, in plaats van puur op Bush gericht.
Ik had ook liever wat meer dingen gezien die mensen die het nieuws volgen nog niet wisten.
Maar soit, als de kijkers maar 5 procent van de boodschap van deze film meekrijgen, zonder in allerlei details te treden, heb ik dat er graag voor over.

Uit de tekst van Niemöller: Wie niet twijfelt, bedrijft propaganda.

Niemöller twijfelt ook niet over de kwade bedoelingen + slechte journalistiek van de heer Moore in deze "documentaire"....dus bedrijft de heer Niemöller ook propaganda. Toch?

Maar goed. Ik heb deze film niet gekeken puur als een anti-Bush propaganda commercial. Vermaak en real life drama van de bovenste plank in een zeer smakelijk sausje (bij de bloemkool). Wat wel/niet geloofwaardig is, was voor mij die avond in het filmhuis de spreekwoordelijke worst.

Hetzelfde verhaal als bij Bowling For Colombine.Erg interressant gebracht met humor, maar die ook de ernst van de zaken in ziet.Dat er enkele sentimentele zaken in zitten, dat is niet meer dan begrijpelijk.De vrouw met het gezin, komt bv oversentimenteel over met veel acteerwerk.Tenminste zo lijkt het.Voor hetzelfde geld is het een vrouw die echt verdriet heeft maar met camera's dat beetje meer laat zien.Ik vind dit overigens niet storen.De goede, vlotte montage en het verhaal van Moore boeien.4.5 sterren

Dacht ik dat na onder andere de tv-serie "The Afwul Truth" en de uitstekende docu "Bowling for Columbine" een interessante documentaire-maker was opgestaan, gooit Fahrenheit 9/11 weer roet in het eten, want Moore slaat hier de plank meerdere malen flink mis.

Het lijkt of Moore niet echt weet waar hij nou precies heen wil met deze docu, wat dan ook een rommelig geheel geeft. Ook mistte ik de typische Moore-humor, die vooral The Afwul Truth zo leuk maakte.

Inhoudelijk was de docu ook niet veel bijzonders. Veel saaie opsommingen waarvan je een groot gedeelte toch al wel wist en wat ik nog niet wist, stond ik niet eens zo raar van te kijken. Hier en daar hoorde ik wel weer even de oude, scherpe Moore terug, maar deze film deed mij weer snakken naar Bowling for Columbine.

Net als Bowling for Columbine een documentaire die prima weet te boeien door Michael Moore's vlotte hapslikweg- vertelstijl. Hoewel Fahrenheit toch wel een paar stapjes terug is. BfC wist bijzonder goed te boeien, bij Fahrenheit 9/11 weet Moore de kijker niet de volle twee uur volledig bij de les te houden. Paar erg sterke momenten gezien, maar echt overweldigend of schokkend is het nu niet bepaald.

3,5 sterren.

Een mooie documentaire met als enige probleem dat de film veel vertelt dat ik al wist. Interessant vond ik wel dat Moore suggereert dat Afghanistan eigenlijk gewoon een dekmantel was voor de olie en ze helemaal niet de intentie hadden om Bin Laden aan te pakken. Hij zegt zelfs nog letterlijk dat Bin Laden niet zijn prioriteit is, maar dat kan natuurlijk ook versterkt overkomen door beeldmanipulatie waar Moore natuurlijk wel een handje van heeft.

Daarom vraag ik me ook af in hoeverre je dit als een documentraire kan zien die feiten presenteert, of als een propagandafilm. Ik zie het als een combinatie van beiden. Moore laat feiten zien maar gebruikt ze voor zijn eigen propaganda om Bush het witte huis uit te krijgen (helaas niet gelukt).

Schokkend is eigenlijk wel dat het Amerikaanse volk Bush heeft gekozen. Gekozen en niet herkozen omdat Bush zijn eerste verkiezingen gewoon gejat heeft, dat maakt deze film nog een keer duidelijk. Schokkend is ook dat het Amerikaanse volk een leugenaar heeft gekozen. Bush' vriendjes kunnen er trouwens ook wat van. Rumsfeld die doodleuk vertelt hoe humaan de bombardementen zijn en Powell die glashard beweert dat Irak weapons of mass destruction heeft. Dat de oorlog totaal niet gerechtvaardigd was hoor je nu helaas niemand meer over maar het zal in de geschiedschrijving niet vergeten worden.

De film is op sommige momenten erg grappig, op het einde bijvoorbeeld als Moore aan congresleden vraagt of ze hun zoons en dochters willen inschrijven voor het leger. Ook de opmerking van Moore over de coalitie vond ik erg geslaagd: I guess that's one way to build a coalition: just keep invading countries. Op andere momenten is de film erg aangrijpend, het voorlezen van die brief bijvoorbeeld.

Uiteindelijk vertelt de film iets te weinig dat ik nog niet wist. Het middenstuk vond ik ook niet zo heel erg boeiend en de film had wel wat meer humor kunnen gebruiken. Bowling for Columbine vond ik zeker daarom beter. De boodschap van BfC komt in deze film trouwens ook nog ter sprake, namelijk dat de media (in dit geval de overheid) ongegronde angst aanwakkert. Daar werd gelukkig de nadruk niet echt op gelegd zodat ik me er niet aan kan storen dat Moore zijn boodschap nog even herhaalt.

3,5*

4* voor Michael Moore die Bush maar mooi voor paal zet.(voor zover hij dat zelf niet doet) Stel je toch eens voor dat het allemaal waar is!

heerlijke anti-bush propaganda dit. Ik heb redelijk lopen genieten van 1 grote anti-bush campagne. Op sommige stukken wordt het ietwat saai, maar Moore heeft het goed in elkaar gezet. Als je fan van Bush bent zul je dit haten, maar 'wij' Nederlanders die niet een hele hoge pet van hem op hebben zullen dit wel redelijk kunnen waarderen. Het is natuurlijk ontzettend aangedikt, maar wel uiterst vermakelijk. Vooral de kleurklas scene net na de aanslagen.. een triest hoogtepunt

3,5*

Voor de duidelijkheid: om de redenen die je hierboven aandraagt vind ik dit verreweg de beste docu van Moore tot dusverre. Roger & Me was amateuristisch met ronduit domme standpunten, Columbine vooral erg onduidelijk in haar opzet, bedoelingen en conclusies, terwijl Fahrenheit meer gefocused is, en grappig bovendien.

Toch zijn er momenten dat Moore het publiek dat het misschien niet eens is met zijn standpunten, of in ieder geval meer gematigd is, verliest. Bijvoorbeeld de veelbesproken scene waarin Bush in de schoolklas te horen krijgt dat Amerika wordt aangevallen. Laten we wel zijn; wie was er toen niet in shock? Wat had Moore nou helemaal van hem verwacht?

Ook de kritiek op de ontmoeting met de Saudische ambassadeur niet ver na de aanslag snap ik niet; het is toch logisch juist om zo'n moment contacten te onderhouden met dat land?

Dat Moore geen alternatief voor de oorlog in Irak aandraagt is jammer, want hierdoor is zijn kritiek wel erg makkelijk, maar ik snap dat dat niet direct zijn taak is in deze documentaire-film (mooi woord djelle).

Eindconclusie: Moore blijft een irritant en ééngeestig ventje, maar met Fahrenheit 9/11 levert hij wel verreweg zijn beste werkje af.

3,5*.

De discussies in dit topic over objectiviteit zijn raar. Ten eerste is dat sowieso een overschat begrip, ten tweede is dit absoluut niet objectief bedoeld en daar zeer open over. Moore is meteen duidelijk over wat hij wil. Ons van zijn mening overtuigen. De film is een groot betoog waarom Michael Moore problemen heeft met Bush en met de oorlog in Iraq. Hij strooit met argumenten die zijn mening ondersteunen en laat andere weg. En hij heeft een aantal goede argumenten, sterker nog, de laatste twee jaar hebben ervoor gezorgd dat sommige argumenten bijna flauw gaan klinken, zo vaak zijn ze inmiddels gebruikt. Hier en daar schiet hij gigantisch door en is er wel heel eenvoudig doorheen te prikken. Het is en blijft een demagoog en subtiel is Moore nooit.

Moore schiet hier minder door naar Frequin-niveau als tegen het einde van Bowling for Colombine. Als geheel is de documentaire helaas ook wat minder gevat en scherp als Bowling for Colombine en daardoor, zeker twee jaar na dato, gewoon wat minder interessant.

Al met al:

3.0*

Indrukwekkende documentaire. Met soms schokkende waargebeurde beelden oa die twee verbrande huurlingen en het was ook niet slim van die ouders om hun zoon de oorlog in te sturen. Wat me wel erg tegen viel is dat ze het belangrijkste( de aanslagen) niet lieten zien. Je hoort dan alleen de geluiden

Maar toch een 4,0

Fahrenheit 9/11...ik kreeg er alleszins geen koude rillingen van

De stijl van Michael Moore gaf Bowling For Columbine dat beetje meer pit, waardoor de reeds cynische presentatie een extra boost kreeg. In Fahrenheit 9/11 blijft daar weinig tot niets van over.

Moore gaat voor eenzijdige cinema, waar alleen zijn wil wet is. Hij plaatst een rechtstreekse aanval tegen Bush en zijn regering, maar vergeet ondertussen een coherent geheel te vormen met de 'feiten' die hij op ons afgooit. Moore is vaak opdringerig en irritant, en dan hecht je nog weinig belang aan de geloofwaardigheid waarmee hij zijn documentaire presenteert.

Het voelt ook gewoon te sterk aan als een samenraapsel van toevalligheden en vergezochte 'weetjes'. En de sleutel tot het brengen van deze toevalligheden en 'weetjes', is wederom geloofwaardigheid.

Waar Moore echter geen schuld treft, is in het brengen van oprecht emotionele cinema, waar hij de gebeurtenissen van 9/11 nog even in het licht zet.

Van controverse is geen sprake. Zoals gezegd, is Fahrenheit 9/11 daarvoor te direct gericht op het wel en wee van president Bush. De poster zegt het haast zelf: 'controversy...what controversy?'. Ook al heb ik het gevoel (en let op het cynisme) dat men daarmee iets anders wilde bedoelen ('wat je van Michael Moore krijgt, is de realiteit'), het is en blijft opvallend.

Blijkbaar heeft meneer Moore er geen genoeg van gekregen en heeft hij besloten om, met het oog op de volgende presidentsverkiezingen, er nog een vervolgje aan vast te breiden. Ik ga hem daarbij niet tegenhouden, maar meer dan hetzelfde zal het alvast niet worden.

2*

Ik had 'm donderdag opgenomen en vanochtend maar eens gekeken en was wel een leuke documentaire om te zien die heel wat misstanden aan de kaak stelt over bijvoorbeeld: de aanstelling van Bush, vriendjespolitiek, dat hele gedoe met Bin Laden enz.

Die gezicht van Bush toen hij dat van die aanslagen hoorde, onbetaalbaar.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Volgens mij schiet dit argument zijn doel wat mis.... Amerikanen en gezond verstand?

Maar Onderhond heeft gelijk: deze film is natuurlijk óók pure propaganda!

Maar de Bush-kliek gebruikt dit soort truukjes natuurlijk ook om de haverklap, dus waarom zou Michael Moore dit niet mogen?

Als individu is het erg moeilijk om propaganda te doorzien. Wij denken bij propaganda aan iets wat alleen in dictaturen voorkomt, maar onze eigen media zit er ook overvol van (vergelijk maar eens bepaalde nieuws-items van de NOS en VRT over Irak!).

Voor Amerikanen is het alternatieve beeld van de wereld wat Moore schept verfrissend; hij belicht een kant van het verhaal dat zij nooit krijgen te zien!

Wat mij na het zien van Fahrenheit 9/11 wèl duidelijk werd is dat Bush jr. eigenlijk maar een zielige marionet is....

Heb deze juist bekeken en ik moet zeggen dat ik er gemengde gevoelens aan overhoudt:

De film vind ik nogal chaotisch en bij wijlen langdradig.

De menselijke verhalen achter elke oorlog - dus niet alleen de oorlogen door de Amerikanen uitgevochten - zijn veelal tragisch, maar in deze film vind ik ze niet altijd goed in beeld gebracht.

Andere scènes missen een doel, zodat ze eindigen in het luchtledige.

Soms vond ik zelfs dat de gevolgtrekkingen van Moore zowat lijken op de logica van (Marc Peeters), een zonderling figuur die in studentenmiddens in heel Vlaanderen bekend is.

Bepaalde scènes lijken uit de context gerukt en mits een beetje montage kun je natuurlijk veel bewijzen of juist niet aantonen (de (weinige?) positieve dingen die Bush verwezenlijkt heeft komen niet aan bod).

We wisten natuurlijk al langer dat tv een enorm sterk medium is, maar we mogen ons niet volledig laten leiden door de cijfers waarmee we rond de oren geslagen worden. Niet alles in de film zal waar zijn en sommige dingen/complottheorieën zijn waarschijnlijk sterk overdreven.

Dat de criminaliteit door overheden en regeringen uitgevoerd (of beter: wordt uitbesteed aan het lagere voetvolk) de "kleine" criminaliteit als verkrachtingen en moorden overstijgt is wel waar. Overheden - zeker die van wereldmachten - houden vaak veel te weinig rekening met de gewone mensen en streven enkel naar een zo groot mogelijke macht en geldgewin. Dat er maar 1 congreslid - volgens de film, ik heb geen betere info om dit te controleren - een zoon in Irak zitten heeft, getuigt van het feit dat we ondanks begrippen als 21ste eeuw en democratie nog steeds in een klassemaatschappij leven.

Conclusie: Hoewel ik voornamelijk slechte dingen over de film beweer en vervallen ben in een algemeen betoog tegen de heersende wereldpolitiek vond ik toch dat deze film ook zijn sterke punten heeft. Volgens mij zijn er echter veel betere documentaires/films die oorlog en het feit dat nepotisme en geld erg belangrijke sleutels zijn tot macht afkeuren.

Conclusie 2: voor ik het verwijt zou krijgen Moore af te breken en Bush zou verdedigen zeg ik het hierbij klaar en duidelijk. Het eerste is misschien gedeeltelijk waar, maar Bush is in my high opinion een opgeblazen kwal.

Vanwege de serieusheid van het onderwerp en the awake call voor vele Amerikanen de moeite waard. Maar meer dan een paar sterke scenes bevat deze film niet. Te veel suggestie en teveel persoonlijke antigevoelens jegens Bush omrand met cijferlijstjes en bizarre medestanders maakt nog geen goede documentaire. Vanwege het hoge entertainmentgehalte bovengemiddeld maar te gemakkelijk gebracht. Moore vergeet dat hij, net als Bush zelf, ook behoorlijk snel met angst zaait en schiet zodoende zijn doel gedeeltelijk voorbij. Ontkennen dat deze president slim is lijkt me zowieso niet lastig maar om een bijna persoonlijke vete aan te gaan gaat helaas te ver.

Enigzins makkelijk scorend laat Moore ons echter wel achter met genoeg stof tot nadenken..

Toen ik aan mijn eerste Moore begon (Bowlin For Columbine) dacht ik altijd dat dat de mindere was in vergelijking met Fahrenheit 9/11. Zelfs na het scoreverschil op MM te hebben vernomen was ik hiervan nog steeds overtuigt. Had Fahrenheit 9/11 geen oscar gewonnen ofzo? Hoe dan ook, na de uiterst succesvolle kijkbeurt voor Bowling For Columbine (4,5*) was ik ervan overtuigd dat Fahrenheit 9/11 minstens even fascinerend en indringend moest zijn.

Maar dat was hij helaas niet. Het kan ook aan het uur gelegen hebben (ik begon om 12 uur in de nacht) maar de film kon me een stuk minder boeien dat Moore's eerste. Ik zat eigenlijk vooral kritisch na te denken over de geloofwaardigheid van het geheel. Ik had laatst namelijk vernomen dat Moore het helemaal niet zo nauw neemt met de feiten; echter, ik kan niet anders dan concluderen dat wat hij hier laat zien erg waar is. De feiten die aan het ligt komen zijn gewoon feiten, hoe je het ook wendt of keert, maar wat Moore daarbij heeft achterwegegelaten weet ik niet. Of het nu werkelijk zo is dat Bush troepen naar Irak stuurde terwijl hij wist dat Osama's familie in Afganistan zat (of was het andersom? ) kan niemand met zekerheid stellen. Toch is het op zijn minst curieus te noemen dat Bush heeft gehandeld zoals hij heeft gehandeld, en ik ben blij met een man als Moore die dat aan het licht weet te brengen.

Bush' onbekwaamheid als leider, de waanzin van oorlog, de leugens en de angst zijn hoe dan ook niet voor de poes. Het blijft jammer dat we met deze boodschap weinig kunnen, dat Bowling For Columbine grappiger en fascinerender en hypocrieter was, en dat ik moe én ziek was toen ik de film keek. Desondanks een sterke film van een bekwaam documentaire-maker.

Een kleine 3,5* met kans op verhoging bij een helderder herziening.

Het was pure propaganda om Amerikaanse kiezers destijds te weerhouden van een stem op Bush. Neemt niet weg dat veel van het beweerde in zekere zin op waarheid berust, alleen de manier van brengen is journalistiek nogal discutabel. Het heeft dan ook niet het maatschappelijke belang dat Bowling for Columbine wel had. Over een paar jaar zullen we dit vergeten als het tijdelijke politiek pamflet dat het uiteindelijk is.

Moore heeft best wel hier en daar een punt, maar het is nogal eenzijdige journalistiek. Veel meningen worden verkondigd als zijnde dé waarheid. Wederhoor vindt hij niet nodig. Dit had een goede documantaire kunnen zijn als Moore bij de feiten was gebleven. Bush-fans noemen het misleidende propagande en Moore geeft ze daar ook alle aanleiding toe. Ik ben een voorstander van dingen aan de kaak stellen en de onderste steen boven krijgen, maar dit is op een Vara Kassa-manier je gelijk halen en niet je gelijk krijgen. Wat geeft hem wél het recht om unbalanced te zijn? Er kan nu nog een documentaire gemaakt worden over de vooringenomenheid en leugens, niet van de Bush administration, maar van Fahrenheit 9/11.

Voorbeelden

Niemand wist toen het eerste vliegtuig in het WTC vloog wat er aan de hand was, niet eens dat het een groot passagiersvliegtuig betrof. Bij de inslag van het tweede toestel gaat Bush volgens Moore rustig verder met zijn bezoek aan een schoolklas alsof er niets aan de hand is. Hoe kun je dat nou zeggen? Was niet iedereen met stomheid geslagen? Wacht Bush niet op instructies misschien? Moore weet toch ook niet wat die officials verder hebben ingefluisterd. Moet hij daar dan voor de camera in paniek gaan raken? Je ziet aan zijn gezicht dat hij helemaal niet zo rustig is. Is hij niet aan het nadenken wat te doen en zich te realiseren wat er nou precies gebeurd is? Wat is hier zo fout en wat is nou het punt van Moore? Dat Bush met opzet zo lang mogelijk wacht (7 minuten) om de terroristen hun gang te laten gaan??? Dit is gewoon zwartmaken.

Ook over zijn suggestie dat de familieleden van Bin Laden, die tijdens het vliegverbod na 9/11 de mogelijkheid wordt geboden om de VS per vliegtuig te verlaten, wordt geen verantwoordelijke geconfronteerd en de mogelijkheid geboden om te reageren. Het is zijn verhaaltje dat hij wil afdraaien. Moore’s verhaal staat bij voorbaat al vast.

De Coalition of the Willing wordt belachelijk gemaakt. Alsof Bush er wat aan kan doen dat Palau steun aanbiedt zonder een leger te hebben. En wat heeft ons drugsbeleid (Nederland) met onze steun te maken?? Kunnen wij daardoor geen betrouwbare militaire partner zijn? Wat voor ’n redneck is Moore zelf eigenlijk? Maar als je de coalition bekijkt wat is daar dan mis mee? Ik hoor hem niet over de bijdrage van het VK, Zuid-Korea (stuurde 3700 militairen), Italie, Polen, Oekraine, Spanje, Australie, Japan, Denemarken, etc., etc., waaronder vele ex-Sovjet-Unie landen.

Filmpjes slinks achter elkaar plakken, b.v. uitspraken van Bush ontkrachten door deze te laten volgen door suggestieve beelden van INCIDENTEN in Iraq. Waarom alleen eenzijdig de uitzonderingen in beeld brengen i.p.v. een totaalbeeld geven?

De massavernietigingswapens zijn nooit gevonden, omdat Irak deze niet had. ACHTERAF zijn veel mensen het niet eens met de oorlog in Irak. Dat is makkelijk praten. Destijds waren velen het met de inval eens omdat wapeninspecties werden geweigerd . Daar hoor ik Moore niet over. Dat had de oorlog kunnen voorkomen. Je krijgt in deze documentaire steeds meer het idee dat juist Moore iets te verbergen heeft (daarmee zeg ik echt niet dat Bush in zijn recht staat).

Soldaten die “fired up” zijn in beeld brengen als zijnde moordlustige paladijnen. Maar ho eens, het is oorlogstijd en deze mensen zitten midden in een veldslag. Het is toch eten of gegeten worden. In welk leger is dat niet zo. Soldaten zijn daar toch om oorlog te voeren? Waarom word je anders soldaat? Had je daar op dat moment een moralistische preek van zo’n soldaat verwacht? Fijn leger zou je dan hebben. En noem eens één oorlog waar geen burgerslachtoffers zijn gevallen.

Dan het verdurende verbanden leggen die er niet zijn, zoals dat Amerikaanse soldaten zich immoreel gedragen (grappen maken over gevangen op de foto gaan met gevangen met een hoofdzak e.d....zeg maar verwerpelijk, niet netjes, onprofessioneel gedrag, maar zeker geen Abu Graib-praktijken). Vervolgens wordt de link gelegd dat dit gedrag voorkomt uit het feit dat Bush ze een immoreel voorbeeld geeft door überhaupt al in Irak te zijn. Is Moore niet alleen tegen deze oorlog, maar sowieso een pacifist die hoe dan ook de tegenpartij speelt? Ik had hem graag gehoord in de maanden direct na 9/11 toen de steun voor Bush meer dan 90% was.

Het is ook nooit goed: als Moore voor de Saudische ambassade staat te filmen komt de Veiligheidsdienst een kijkje nemen en informeert wat ze aan het doen zijn. Moore is meteen cynisch: want hoezo controleert de veiligheidsdienst de ambassade van een ander land? Niet raar en zeker niets mis mee zou je zeggen. Diezelfde veiligheidsdienst laat hem vervolgens ook gewoon ze gang gaan. Op de vraag van Moore of de Saudi’s voor veel problemen zorgen geeft de agent terecht geen commentaar. Moore zegt dit als een ja te beschouwen. Gelukkig helemaal niet vooringenomen! En wat suggereert hij nou? Dat het domme plebs moet denken dat de Veiligheidsdienst hem op afstand probeert te houden...van wat eigenlijk? En dat terwijl hij gewoon z’n gang mag gaan.

Het had eens zo moeten zijn dat zij een reportage aan het maken over de veiligheid van ambassades, dan was hij de eerste die riep dat hij zomaar vrij ze gang kon gaan zonder dat iemand de veiligheid van de ambassedes en het ambassadepersoneel in de gaten houdt.

Het salaris van een dode soldaat wordt tot op de laatste dag naar familie overgemaakt. Moore reageert cynisch dat hij niet doorbetaald wordt ook na zijn dood (d.w.z. de laatste 5 dagen tot het einde van de werkmaand). Hij heeft het over gekort worden. Wat is je punt? Wat klopt er niet aan het feit dat een familie het loon van een soldaat ontvangt tot op de dag dat hij dood is? Wat wordt er dan precies gekort?

Ik ben geen Bush-fan, maar dit is een goedkoop-scoren film. Journalistiek waar wij in Nederland dagelijks al genoeg op ons bord krijgen door de publieke omroepen. Dit is gewoon de mening van Michael Moore en die is behoorlijk unbalanced, wat overigens voor mij ook niet voor Bush pleit.

Dan volkomen begrijpelijk een emotionele moeder die inmiddels haar zoon in Irak verloren heeft en emotioneel een brief van hem voorleest, waarin hij zegt te hopen dat Bush niet herkozen wordt. Wat bewijst dit? Handelen deze mensen niet uit emotie? Zijn mensen niet eerder geneigd tegen de oorlog ze zijn als ze er zelf van betroffen zijn? Gaat het niet om het algemeen belang (wat uiteraard net zo goed tegen de oorlog zou kunnen pleiten)? Misbruikt Moore hier niet de emoties van deze mensen? Die soldaten hebben er toch voor gekozen om soldaat te worden. Vaak toch ook juist omdat de VS actief zijn in Afghanistan en Irak? Als je zegt dat de VS niets in Irak te zoeken hebben, omdat ze daar geen wapens gevonden hebben, dan is dat een valide en rationele argumentatie. Maar toch niet omdat jouw zoon (die kiest om soldaat te zijn) het niet meer ziet zitten.

Het punt dat congresleden geen kinderen in het leger hebben: kunnen ze daardoor juist niet rationeler beslissen? Het is toch de keuze van deze (volwassen) kinderen om bij het leger te gaan al dan niet? Daar gaan de ouders toch niet over? Jammer dat de congersleden voor deze confrontatie weglopen. Lijkt me een nogal simpele discussie. Heeft misschien ook te maken met de reputatie en de bevooroordeelde journalistiek van Moore te maken. Toch vind ik dat ze niet hadden moeten weglopen.

Moore had de congresleden ook kunnen vragen of hun kinderen putjesschepper willen worden, omdat nu andere mensen daarvoor “opdraaien”. En diezelfde vraag hadden de congresleden ook net zo goed aan Moore kunnen stellen. Slaat natuurlijk nergens op.

Vervolgens drukt Moore de militairen, die hij de armen noemt, in de slachtofferrol. Zij zijn degenen die overal voor opdraaien, zodat de eliten/de rijken (dus als je niet in dienst bent behoor je tot te rijken en anders ben je een armoedzaaier) er onderuit kunnen komen. Dit terwijl hij laat zien dat het leger goede voorzieningen en mogelijkheden biedt en dat terwijl er geen dienstplicht bestaat: mensen kiezen hier dus logischerwijs zelf voor. Maar waarom deze soldaten ineens dan afbeelden als slachtoffers (terwijl zij eerder nog als domme agressieve boosdoeners in beeld werden gebracht). Dat is zoooooooo demagogisch.

Dat Bush niet zou deugen / een slecht president zou zijn geweest, maakt dit nog geen goede documentaire. Integendeel. Dat zijn twee aparte dingen. Jammer dat mensen, inclusief Moore, dat niet kunnen scheiden. Populisme is niet erg in de zin van helder en duidelijk verwoorden, maar wel als het demagogisch is.

Nogal infoloze 'documentaire'.

Op zich houd ik wel van die sarcastische ondertoon, maar dat wordt gemixt met drama, aanvoelend als vals sentiment(!).

Die Amerikanen.. tja, wat een idioten. Zo'n omaatje komt op het eind nog met de opmerking dat ze 'deceived' zijn. Yeah, dat had de rest van de wereld al voor de oorlog door .

Helemaal idioot zijn die twee vrouwen. Vooral die nationalistische 'familie als de onze zijn de ruggegraat van Amerika' mevrouw . God dit god dat, kots kots.

2.0* voor een paar sporadische momenten, viel toch wel wat tegen.

Michael Moore, je mag hem of je mag hem niet, maar goede documentaires maakt de man in mijn ogen wel. Zo ook Fahrenheit 9/11 waarmee hij wil zeggen dat de temperatuur in Amerika behoorlijk is opgelopen na de aanslagen van 11 september 2001. De documentaire begint met de controversiële verkiezingsuitslag van 2000, waarin George Bush zijn opponent Al Gore op toch wel zeer dubieuze wijze verslaat. Eerst maken de zenders bekend dat Gore in Florida, de beslissende staat gewonnen heeft, maar later blijkt dat dan toch niet zo te zijn, waarbij aangetekend moet worden, dat Bush enkele machtige vrienden in de staat Florida heeft. Wat ik niet wist en wat je ook in deze documentaire kunt zien is dat de familie Bush zakelijke relaties had met Saudie-Arabië en de familie van Bin Laden!! Daarnaast toont Moore d.m.v. van interviews met enkele belangrijke functionarissen aan, dat het Bush na de aanslag eigenlijk helemaal niet om Osama Bin Laden ging. Hij vond als het ware de zondebok in Irak in de vorm van Sadam Hoessein en om de mensen tevreden te stemmen en te laten zien dat hij toch maatregelen tegen de zogenaamde terroristen durfde te nemen, viel hij Irak aan, omdat hij daarbij ook zeker was dat hij de oorlog niet kon verliezen, ook al dacht de toenmalige minister van Binnenlandse zaken in Irak daar misschien anders over. De beelden die in deze documentaire voorbijkomen zijn af en toe behoorlijk gruwelijk en als kijker raakte ik er af en toe wel van onder de indruk. Zo zie je o.a. ook een interview met een moeder die haar zoon in Irak verloren heeft. Fahrenheit 9/11 maakt net als Bowling for Columbine indruk, al is de laatste toch nog wel een stuk beter, maar een bovengemiddelde documentaire is dit wat mij betreft zeker.

3,5*

Aardige docu van Michael Moore. Zoals gewoonlijk niet overal zo overtuigend (vooral het begin met de Saudi-connecties) en her en der vast dik aangezet. Hij blijft natuurlijk erg eenzijdig en ik kan niet alles klakkeloos voor waar aannemen. Echter deelt ie een paar rake klappen uit tegen het Bush-regime. Er zijn idd vreemde dingen gebeurd rond de aanloop naar de Irak-oorlog en al is maar 20% waar wat hij verkondigt van wat fout is gegaan, dan nog is dat schokkend te noemen.

De toon is opvallend minder humoristisch (kan ook niet anders) en sommige beelden vond ik ronduit schokkend, vooral het laatste gedeelte met verminkte lichamen en die moeder die haar zoon is verloren. Wees gewaarschuwd: zo vermakelijk is deze Moore-docu niet, maar boeiend is ie zeker.

Niet echt geweldige docu. Ben door alle Moore documantaires aan het gaan, dit was mijn tweede. Helaas viel hij tegen. De punten die gemaakt worden zijn goed, het verhaal dat hij verteld was voor mij al min of meer bekend. Dat er veel dingen niet goed zijn aan de oorlog in Irak wist ik al, en deze film heeft daar weinig aan toe te voegen. In die zin faalt deze documantaire dan ook: Ik heb weinig tot niks nieuws geleerd.

Toch zater er best leuke stukken in, en zijn sommige persoonlijke verhaal interessant om te horen. Ik was nog vrij jong in de tijd van de 9/11 aanslag, maar ook daar werd niet echt iets nieuws verteld. Het beste stuk is denk ik dan ook wanneer er wordt verteld over hoe Bush was voor deze gebeurtenis; als president, als governor en als handelaar.

Daarnaast zijn de scenes die over de Patriot -act gaan toch ook stukken die me vermaken (hoewel schokken ook het goede woord zou kunnen zijn). Het verhaal van de man in de sportschool is toch een ver van je bed show, maar Moore weet het goed te brengen. Ik kende de Patriot act, maar wist niet dat het ook voor dit soort pietluttige dingen ingezet werd.

Het grootste probleem aan Fahrenheit 9/11 is dat Moore te duidelijk een punt wil maken, en hij te veel blijft drammen op dezelfde feiten. Zo gaat hij te lang door over de Bin Laden familie. De eerste keer is het iets nieuws, maar door het over een kwartier uit te smeren wordt het gewoon minder interesant, en dat is wat er vaak gebeurd: Hij maakt een punt, haalt er mensen bij om het bij te staan, maar blijft te lang hangen om dit punt te maken.

Hij duurt in mijn ogen ook te lang, maar ik heb me toch wel redelijk vermaakt tijdens de bijna 2 uur, hoewel ik best regelmatig toch wel mijn ogen (en gedachten) liet afdwalen. Dan wel naar mijn horloge, dan wel naar de openstaande internet pagina. Toch zijn de eerste 10 minuten van elk hoofdstuk de moeite waard, en daarom toch nog de relatief hoge.

2.5*

Heh heh, na dat Zeitgeist geneuzel kon ik wel een rationele 9/11 docu gebruiken.

Vooral in het eerste deel wordt alles met veel humor gebracht, weliswaar wat anti-Bush en geforceerd, maar geeft wel de feiten weer en trekt geen irrationele verbanden. Heb verder ook weinig met Bush, heb eigenlijk zelden/nooit vernomen dat hij iets nuttigs heeft betekent voor Amerika. Vind het maar een schijnheilig mannetje.

Stuk over 9/11 is ook interessant. Ook de feiten rondom de Bin Laden familie, en gelukkig wordt in deze docu (in tegenstelling tot Zeitgeist) er geen idiote complottheorie omheen gebouwd. Gewoon de feiten op een lekker cynisch toontje.

Het gedeelte over Irak raakte me, vooral het rekruteren van soldaten vond ik schokkend. Het gedeelte met de moeder vond ik ook aangrijpend, versterkt toch wel het feit van zinloze oorlogsvoering.

Erg goede Michael Moore, 4*

Naar aanleiding van de dood van Osama Bin Laden heb ik deze nu eens helemaal gekeken, en kan niet anders zeggen dat Moore een geweldige documentaire maker is. Ik slik alles wat er gezegd wordt voor zoete koek. Noem het naief, noem het whatever, maar ondanks dat de hele docu op een ding aanstuurt worden er keiharde waarheden vertoond. Het is een feit dat alleen de armste bevolking zich aanmeld voor het Amerikaanse leger, het is een feit dat zodra de eerste troepen in Iraq aankwamen de plannen al klaarlagen voor het overnemen van de olievelden van dat land, de banden tussen Bush en de Bin Laden groep is zo overduidelijk, en daarom is het zo bijzonder dat zelfs na films als deze er niets veranderd. Verder gaat het leven hier gewoon verder als normaal, maar de beelden van dat dode jongetje op die kar en die gewonde kindertjes blijven op mijn netvlies staan.