Det Sjunde Inseglet (1957)

Zie het als een uitdaging

(je kunt niet vroeg genoeg beginnen met filosofie )

Maffe poster.

Bergman benadrukt de zin van leven, dood, geloof en het bestaan van god in deze Existentialistische stuk cinema.

Knight: Vem är du? Death: Jag är döden. Knight: Kommer du för att hämta mig? Death: Jag har redan länge gått vid din sida.Knight: Det vet jag.

Een ridder keert na jaren kruistochten terug en zit dat zijn land aan prooi is gevallen van de pest. Op een dag komt de dood hem halen en hij daagt de dood uit voor een spel schaak.

De regelieuse en extremistisch gesprekken tussen de dood en de ridder waren werkelijk indrukwekkend. Er zit humor in de film die serieus probeert te zijn. Acteerprestaties zijn integrerend, vooral Max von Sydow en Bengt Ekerot doen het erg goed. Er zitten soms hele mooi stukken in de film.

Het eerste ontmoeting met de dood, Verbranding van "witch', De scene met de ridder Jof en zijn vrouw, de ridder zegt dat die dit moment zal onthouden, de dans van de dood en de bid scene.

Dat Bergman met zoeen kleine budget $150,000 zoeen intelligente en imponerende en tergelijke tijd een surrealistische en sfeervolle wereld heeft kunnen creëren.

2 reden waarom ik de film geen meesterwerk vind.

1) Ik kon me niet helemaal inleven voor de angst van de dood en niet alle vragen spraken me even aan, mischien komt het omdat ik nog niet oud genoeg ben.

2) Ik ben christenen en heb me twijfels niet over het bestaan van god.

maar deze film zet je werkelijk aan denken en hij spookt nog steeds in me hoofd.

4 sterren lijken me wel op zijn plaats.

Zat er dat in ? Ik heb niet echt die angst gezien, bij de ridder dan.

De man die in doodangst over de grond rolde was niet zo maar iemand! De ridder had hem eerder ontmoet..... de man was theologie student, als ik mij goed herinner, en staat symbool voor het in de Middeleeuwen aan lager wal geraakte Christendom....

Lees net het stuk daar over in wikipedia.

De term theologie is afkomstig uit de christelijke traditie en wordt daarom overwegend gebruikt voor de (studie van de) geloofsinhoud van het christendom. De theologie bestudeert de bronnen van het geloof (bijbelse theologie, historische theologie, de systematische analyse van het geloof (systematische theologie) en de geloofspraktijk (praktische theologie)

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Theologie

Was daar helemaal niet bezonnen van, bedankt voor je kennisgeving NarcissusBladsp.

Spoeding maar eens herzien.

Naast al het pretentieuze filosofische geleuter vond ik vooral de dialogen en tijdsgeest mooi. Een geweldige en overtuigende visie op de middeleeuwen en hoe mensen omgingen met het leven. Wat ook opvalt is Bergman's gevoel voor humor.

Det Sjunde Inseglet heeft me niet alles kunnen brengen wat ik ervan verwacht had. Zo vond ik de aankleding van de acteurs vrij suf, geen moment had ik het idee naar kruisridders te kijken. Ook de scène waarin de Dood een boom omzaagt vond ik maar een vreemde eend in de bijt. Bijzonder knullig zelfs. Daarnaast staat de spanningsboog niet de hele film gespannen; daar waar sommige scènes bijzonder knap waren betrapte ik mezelf er bij enkelen ook op maar wat naar de klok van mijn dvd-speler te kijken. Denk bijvoorbeeld aan de scène in het bos waarin de vrouw weer terecht is.

Daar tegenover staat goed camerawerk, mooie belichting, maar vooral ook enkele scènes die ijzersterk waren, en mijn aandacht weer volledig bij de film wisten te krijgen. Vooral de ontmoetingen met de Dood, en dan met name de dialoog tussen beiden in het kloostertje (?) die wel wat stof tot nadenken geeft, de scène bij de brandstapel en de eindscènes. Ook de angst voor 'de plaag van God' in de middeleeuwen wordt erg goed uitgebeeld.

Antonius wist dat hij dood zou gaan en wilde voor eens iets zinnigs doen met zijn leven en achterhalen wat de zin van het leven is, en of God en de duivel wel bestaan. Heb ik het nou goed begrepen dat hij zijn leven zin heeft proberen te geven door het stel, met hun zoontje, te laten ontsnappen aan de Dood? Ik kon het volgende ook niet helemaal plaatsen. Bij de brandstapel deed Antonius de gruwelijke ontdekking dat er niets was, geen duivel en geen God. Ook in het gesprek met de Dood in het kerkje lijkt hij aan het bestaan van God te twijfelen. Wanneer de Dood hem en zijn companen later komt ophalen begint hij echter direct te bidden tot God. Was dit angst voor de dood of was hij teruggekeert naar zijn geloof?

Ik keek de film op een ietwat onmogelijk tijdstip en heb misschien wat gemist aan verwijzingen, symboliek e.d. Er waren enkele punten die ik nog niet volledig plaatsen kon, maar vond ze wel intrigerend. Daartegenover stonden echter ook enkele punten van ergering. Ik heb ooit een filmcriticus horen zeggen dat je Bergman pas na je 30e écht zal gaan waarderen, ik hoop dat die weg voor mij wat minder lang zal zijn. Ik houd het voorlopig op een 3.5, een herziening zal zeker gaan uitmaken of ik er later meer (of minder, maar daar ga ik niet vanuit) uit kan halen.

Ik vond het een lust om naar deze film te kijken. Mooi verhaal, schitteren camerawerk. Legendarisch zijn inmiddels de volgende scene's; De ridder die aan het schaken was met de dood en de dodendans aan het eind van de film.

Det sjunde inseglet is voor mij zonder meer Bergman's beste film.

Goodfella_90

Dus je stelt dat hij in wezen blij was voor hen, aangezien zij een gelukkig leven kunnen leiden zonder stil te hoeven staan bij vragen over het bestaan van God en de zin van het bestaan van de mens? Kan. In dat geval zou het wel betekenen dat Antonius dus geen zin aan zijn leven heeft kunnen geven in de tijd tussen zijn eerste ontmoeting met de Dood en het moment waarop hij daadwerkelijk meegenomen werd.

De reactie op de laatste ontmoeting met de Dood zal dan zijn laatste beproeving kunnen zijn om te achterhalen of God hem aanhoort of niet. Aangezien hij, net als het meisje op de brandstapel, geen tekenen van een transcendent wezen, goed óf kwaad, ziet zou dat dan moeten betekenen dat Bergman zelf ondanks al zijn twijfels toch een existentialist is. Of toch niet per se, maar is het enkel zijn doel ons over deze kwestie te laten nadenken? Ik ben er nog niet helemaal uit.

Die scène op het strand kan ik me trouwens helemaal niet herinneren, wat eens te meer bewijs is dat ik het inderdaad beter op een ander tijdstip kon bekijken aangezien ik wegens mijn vermoeidheid van dat moment misschien niet alles meekreeg. Ondanks dat het kijken voor mij geen geweldige ervaring was speelt de film en al haar vragen/dialogen/scènes nog steeds continu door mijn hoofd. Ik moet hem eerdaags maar een herzien voor meer begrip, en waarschijnlijk ook voor een hogere beoordeling.

Mijn tweede niet-Amerikaanse filosofische klassieker. En net als Solyaris kon ook Det Sjunde Inseglet mij absoluut niet bekoren. Dat heeft absoluut niet met mijn afkeer van filosofie te maken, want die is er niet. Ik beschouw mij juist als een liefhebber van filosofie; ik denk alleen dat film niet het geschiktste medium is om filosofie te behandelen. Een film bestaat uit veel onderdelen. Als een film niet uitblinkt in acteerwerk, kan dat gecompenseerd worden door de cinematografie. En dat is het mooie van film: er is zoveel nuance mogelijk. Tegelijkertijd is dat juist het probleem van film. Het komt namelijk zeer zelden voor dat een film in elk aspect uitblinkt; als de regisseur zich niet op één onderdeel focust, is de kans op middelmaat erg groot. Bergman daarentegen kiest er voor zijn aandacht op de inhoud te richten, wat helaas ten koste gaat van al het overige. Heel interessant hoor, de thema’s die in deze film aan bod komen, maar in combinatie met een saaie setting, belachelijke muziek, een veel te melig verhaal en oninteressante personages kunnen deze thema’s me al veel minder boeien. Een interessant mislukking, laat ik het daar op houden.

Dit kun je nauwelijks menen. Vooral cinematografies is dit al een zeer sterke film, maar ook de andere elementen zijn uiterst verzocht.

Toch maar verhoogd idd, herziening pakte zoals verwacht beter uit.

Ik ben `t geheel met je eens.

Ik vond em ook zeer waardeloos. Heel vreemde en moeilijke film.

Maar, je hebt dus een bepaalde doelgroep die smult van zulk soort films.

En daar zit ik dus niet tussen............. zoals vele anderen.

En zoals us_raider al schreef "Een interessante mislukking".

Voor mij dus ook.

Tja, Hannes, voor mensen die zo'n film als "Die hard" als beste film ooit uitroepen, is dit meesterwerkje - zo noem ik het - uiteraard niet bestemd. Maar ja, ieder zijn smaak zullen we maar zeggen.

Oh ja, wat ik verder nog wil zeggen: Ik ben er trots op te behoren tot die bepaalde doelgroep die smult van dit soort films, of wat jij en Djelle noemt "Semi-intellectuele kitsch"..

Wat is er dan zo interessant aan hannes?

Dus alle mensen die Die Hard tot één van de beste films ooit rekenen, kunnen deze film onmogelijk goed vinden?

Vreemde gedachte.

Niets is onmogelijk natuurlijk. Laten we het op 90 procent van al die mensen houden.

N.B. het woordje "wanproduct" in mijn reactie heb ik verwijderd. Ik had gisteravond te veel belgische pinten op.

Erg veel Bergman haters op moviemeter. Een levenloos en leeg Aziatisch filmpje trekken ze wel, maar zodra er moet worden nagedacht is het allemaal te veel en te moeilijk.

Lijkt me toch een beetje kort door de bocht

Het is niet omdat je erbij moet nadenken dat het per definitie een goede film is !

Ik vind het altijd flauw om dit soort films er dan maar bij te betrekken. Ik kan zowel Det Sjunde Inseglet als Die Hard waarderen, maar ik beoordeel ze op totale andere criteria. Het is eigenlijk net zo stom om Die Hard weg te cijferen omdat het niet zo diep is als Det Sjunde Inseglet als Det Sjunde Inseglet wegcijferen omdat er minder actie in zit dan in Die Hard.

Waarom ik Det Sjunde Inseglet zo slecht vind, komt omdat ik gewoon niet van zulk soort films houd.

Ik heb de film gezien ( Ja, dit kan raar klinken ) toen ik "Last action hero" zag ( Ook 1 van de slechtste films van een zeer goed regisseur )...dat ze met `t bioscoopkaartje in The Seventh Seal de dood tevoorschijn haalden.

Ik dacht , die film moet ik toch een keer zien...een goed regisseur die Bergman ( En ik vind veel van zijn films goed ), maar de film is me dus enorm tegengevallen.

Alleen `t camerawerk was top. ( Daarom ook die anderhalf )

Maar , dan heb je nog "memento", wat ik dus een schitterende film vind.

Of "the Usual suspects"...in 1 woord..schitterend.

Ik heb gewoon een eigen kijk op films.

Kijk, ik ben meer een liefhebber van actie, thrillers etc...de grotere blockbusters.

Als `t maar amusement is...want daar ben ik dus voor.

En wie nou niet!!

Ik zit nu al met smart te wachten op de nieuwe Indiana Jones -film.

Heb van de week nog "Vantage point " gezien, en daar moest ik mijn hoofd er ook bij houden.

Maar `t was in mijn opinie een zeer goeie film. ( Sneakpreview )

Dàt zijn nu mijn soort films.

Ieder z`n eigen.

Ik ben hier niet om liefhebbers van deze film af te kraken...`t is gewoon mijn eigen mening.

Geef mij maar een lekkere feelgood zoals "Forrest Gump".

Dit middeleeuws vehikel met bijbelelementen is dus niet aan mij besteed.

Als je dit een meesterlijke film vind...prima.

Ik heb daar geen moeite mee.

Ik moet je hier enigszins in gelijkgeven. In mijn statistieken staat, dat ik "Die Hard" een waardering heb gegeven van 3*.

Dus mijn opmerking was wel een beetje kort door de bocht.

Aha, dit klinkt al heel wat anders. Waar ik over viel, was dat jij het geheel met Djelle eens was en die had het over "semi-intellectuele kitch". Dit viel mij in het verkeerde keelgat. Vandaar mijn commentaar.

Dus, alle begrip dat je niet van dit soort films houdt.

Bedankt wibro, voor `t begrip.

Het is in wijze heel simpel.

Of je houd van deze films , of je haat ze.

Ik haat ze niet, maar `t zijn gewoon films die niet in mijn straatje liggen.

Wat dat betreft ben ik meer een ouderwetse bioscoopbezoeker die van entertainment houd...want daar is voor mij film ook voor.

Om te worden entertained, en dat je met een goed gevoel uit de bios komt.

Een goeie snelle actiefilm ( Geen B-film,maar 1 die bijvoorbeeld 50 miljoen heeft gekost en een blockbuster is. )

Of anders een lekkere feelgood...bijvoorbeeld "Forrest Gump" of "Eight below"

Zware films oftewel diepgravende meesterwerken waar je bij moet nadenken is niets voor mij.

Al met al, je begrijpt dus wel wat ik bedoel.

Alle respect voor de mensen die van dit soort films houden.

Weten we dat ook weer.. kunnen we nu on-topic lijkt me.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > de beoordeling van klassiekers