Det Sjunde Inseglet (1957)

Spiritualiteit is nu ook niet zo'n geweldig hoogstaand onderwerp Weinig films die qua onderwerp mij daarmee kunnen boeien.

Dan moet je deze maar niet kijken.

Spiritualiteit is niet echt een onderwerp en het is zeker niet het onderwerp van deze film. Det Sjunde Inseglet laat de zoektocht van een wanhopige man zien naar God, met vragen over Zijn aanwezigheid en oordeel in deze wereld.

(Terwijl spiritualiteit veel meer positief gericht is op het hogere, volgens Van Dale een 'geestelijke levenshouding'.)

Daarbij zou ik overigens niet weten waarom spiritualiteit geen hoogstaand onderwerp zou zijn.

Ik zou niet weten waarom wel.

Anyway, mijn mening is Jordy's levensvisie en de commentaar van kos en AHWA in de mixer gegooid.

De film zag er redelijk goedkoop uit. Niet alleen qua kostumering en aankleding, ook het acteerwerk was vaak niet te pruimen. Een opvallende scene was bijvoorbeeld het wakker worden van die kerel in het toneelgezelschap. De humor werkte in dat opzicht ook niet. De scene tussen de smid en de acteur ... wat moet je daar nu mee ? De belichting was verder visueel aantrekkelijk, de kadrering jammer genoeg niet, waardoor er ook visueel niet veel te beleven viel.

Daarbij schaar ik mij ook bij de groep mensen die de opgeworpen vragen alles behalve interessant of relevant vindt. Ongetwijfeld dat deze film een diepe herkenningswaarde heeft voor mensen die wel met dit soort vragen worstelen, maar wat mij betreft had Bergman ook een film kunnen maken over het vraagstuk "waarom zijn de bananen krom".

Blijft enkel de dood als een ietwat interessant (maar pover uitgewerkt) figuur. Het schaakspel is amusant, het feit dat hij bomen staat om te zagen minder.

1*

Eens met het eerste, oneens met het tweede. De picknick van de ridder en het toneelechtpaar is bijvoorbeeld prachtig gekadreerd, met het doodshoofd en het zwarte paard continu in beeld, wat de gehele conversatie een extra dimensie geeft.

Zelfs als het onderwerp je niet aanspreekt is het nog niet minder hoogstaand dan elk willekeurig ander onderwerp. Daarbij is het in mijn geval niet zozeer een soort van herkenning die aanspreekt maar meer de worsteling van deze concrete mens. Zijn vragen zijn niet mijn vragen, maar het is wel ongelofelijk intrigerend en indrukwekkend om zijn zoektocht te zien. Dat is wat je kan aanspreken in deze film.

En laat me raden, filosofie in het algemeen vind je gewoon gezever?

Dit soort hoogstaande thema's vind je gewoon niet vaak in films, en sommigen breken hem daardoor af. Dat is toch gezever? Ik worstel helemaal niet met mijn geloofsovertuigingen, en ik ben daar ook niet 24/24 mee bezig. Toch doorbreekt deze film de toen-heersende (en nog steeds heersende) cliché van de "normale" romantische/dramatische/komische film zonder diepgang. Wat een verdienste op zich is, niet?

Maar stel dat de ridder nu op zoek was naar een antwoord op het vraagstuk 'waarom zijn de bananen krom' ? Zou je zijn zoektocht dan nog steeds zo indrukwekkend gevonden hebben ?

Volgens mij is enige affiniteit met het thema toch wel nodig om deze film te appreciëren. Voor mij is die gehele zoektocht van de ridder al lang een afgesloten hoofdstuk. Ik heb dus weinig zin om weer platgetreden paadjes af te gaan. Daarbij brengt Bergman geen nieuwe zijwegen in het zicht, dus ook daar niks boeiends.

Niet meteen, al vind ik filosofie wel schandelijk overgewaardeerd.

Neen (voor mij persoonlijk dan), bij deze zoektocht kom je tot interessante vaststellingen, wat bij de bananenvraag anders zou zijn...

Een interesse in "spiritualiteit", een beetje nadenken (en wat introspectie) is wat je nodig hebt, daar geloof ik wel in, ja...

Tja, je lacht het maar weg. Maar wel opvallend dat een zelfverklaard denker zomaar zonder enige argumentatie bereid is een stelling op zo'n lompe manier weg te wuiven.

Jij vindt 999 van de 1000 dingen overgewaardeerd.

Tjah, wat kan ik dan ook zeggen? Filosofie overschat? De vragen des levens overschat? Het belang van hét waarom overschat? Kom toch, de denkbeelden die jij over filosofische kwesties hebt zijn een rechtstreeks gevolg van je persoonlijkheid, heb je totaal geen denkbeelden dan heb je ook geen persoonlijkheid. Filosofie kan je hoogtens niet boeien, en dan is ook dat een gevolg van je persoonlijkheid.

Je bedoelt dus gewoon dat je het belachelijk vind dat mensen zich bezighouden met het hoe of het waarom? Ik geef je ongelijk, het is belangrijk, althans voor mij persoonlijk... Laat me gewoon zeggen dat het een onderdeel is van de Westerse denkwijze, ja zelfs de basispijler. Ik durf zelfs stellen dat jij en ik een mening hebben over filosofie dankzij de (Griekse) filosofie...

Je ziet dat ik het moeilijk heb om de stelling te onderbouwen... Probeer jij het eens?

Daar heb je wel een punt. Aan de ene kant zou het nog steeds indrukwekkend zijn als de ridder ook echt zo'n existentiele crisis zou doormaken vanwege het bananen-vraagstuk. Aan de andere kant vind ik het onderwerp 'God en het lijden' wel wat interessanter, dus dat zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan mijn waardering van de film.

"De filosofie als denken om het denken is de ultieme vertegenwoordiging van het principe dat ons aller Europa groot heeft gemaakt en beschaving en verlichting inhoudt: het humanisme.

Wie de filosofie miskent, miskent de civilisatie, de triomf van de rede ingeluid door de renaissance... Je reinste obscurantisme!

Echter, de filosofie is door de eeuwen heen, ook als vertegenwoordiging van ’s mens triomf, niet steeds op deze laatste geënt geweest en dit kan de filosofie wél verweten worden: een te weinig existentialistisch denkkader, het gebrek aan pragmatisme, het direct menselijk voordeel dat we eruit kunnen destilleren." (broer)

Maar dat was niet wat je dwars zat, toch?

Een filosofiediscussie kun je hier houden, niet bij de film graag.

Woei! Vandaag de Criterion aangeschaft!

Mijn meest favoriete film. Aanrader voor iedereen die toe is aan wat serieuzere levensvragen. Daarom 5 sterren.

Apart verhaal. Het idee om met de Dood een potje te gaan staken vind ik wel creatief bedacht... Meer dan een alternatief verhaal en mooie licht-donker effecten is het voor mij ook niet...

Ik begrijp best dat dit een cult-klassieker kan zijn, maar niet mijn soort klassieker

Ben nog niet toe aan serieuzere levensvragen

3,5*

Prachtige film die vragen stelt waar ik zelf ook mee worstel. Er zitten werkelijk geweldige scenes en dialogen in, ik wil hem snel nog eens zien. De op 1 na beste Bergman, prachtig!!!

ow crap

wat was dit slecht

ik ga er geen doekjes om winden,de film boeit gewoon langs geen kanten...het enige dat me nog wel enigszins wist de boeien waren de (schaarse) ontmoetingen met de dood(die ook lang niet geweldig waren)..maar al de rest van wat er intussen gebeurd is gewoon ronduit te irritant en oninteressant om er de aandacht bij te houden..om van genieten maar te zwijgen....hethele gedoe met die kerel die zijn vrouw zoekt,dat achterlijk toneelstukje,de vriend van die ridder die die vrouw van die dief/verkrachter redt..enz,allemaal zeer oninteressante,vervelende ..''gebeurtenissen'',gevuld met domme,slechte dialogen en zeer opvallende irritante overacting

verder is de film een toonbeeld van het begrip ''slechte editing''. die toneelscene sleept onnodig enorm lang aan,hetzelfde wat betreft de scene met de dansende jof...heb deze uiteraard dan ook doorgespoeld

verder is iedereen bang om dood te gaan van de pest,maar die angst wordt helemaal niet overgedragen aan de kijker

het enige positieve dat ik uit dit amateuristisch geheel kon halen was dat het me min of meer op de gedachten bracht dat elke seconde eentje dichter bij de dood is..toch verspillen de meeste mensen.. dagen,jaren of een heel mensenleven aan het conventionele ''job + vrouw + kinderen'' ..en het is het allemaal LANG niet waard ..en noem me maar nu respectloos..maar 't is de waarheid

* dus

omdat het toch niet zo afgrijselijk is als de marteling die otto e mezzo is

Over smaak valt niet te twisten maar deze film op 1 en otto e mezzo op 0.5 vind ik erg raar. Sorry maar ik ben het totaal niet met je eens.

persoonlijk geflame verwijderd...

Aanstaande vrijdag (19.30) in Images in Groningen! Komt dat zien.

Wordt vertoond als onderdeel van de serie geloof en bijgeloof, naast oa Andrej Roebljov (Tarkovsky), Breaking the Waves (Von Trier) en Spring, Summer, Fall, Winter.. and Spring (Kim Ki-duk).

Saai, een goed script dat niet goed uitgewerkt zou worden en niet interessant omdat men niets kan met de opgeworpen vraagstukken over de dood. De commentaren bij deze film logen er af en toe niet om. En dan was de film ook nog eens in het zwart - wit!

Ik verwachtte dan ook een saaie film, ik ben immers ook niet wekelijks bezig met nadenken over de dood.
Ik deel Jordy `s mening dat als je zelf gelukkig bent en de mensen om je heen gelukkig maakt dat je niet naar een nog hoger doel hoeft te streven. Ik ken iemand die veel aan reiki doet. Ikzelf deed het wel eens voor de grap af als een soort sekte. Hij gelooft dat er iets na de dood zal zijn. Dat maakt het voor hem acceptabeler. Na de dood is niet plotklaps alles afgelopen. Zelfs als zijn eigen kind dood zal gaan, zal hij zich troosten met de gedachte dat het kind van bovenaf naar hem kijkt. Doodgaan is niet erg voor degene die doodgaat, maar vooral voor de nabestaanden. Iedereen verwerkt dat natuurlijk op zijn eigen manier.

Deze film verraste mij in positief opzicht. De wit - zwarte kleuren waren een keer mooi om te zien. De stenen die aan de zee lagen zagen er zo verschillend uit van bovenaf en de gezichten van de acteurs en actrices waren zo fel wit als de zon op hun scheen, dat ik de film visueel best aantrekkelijk vond. Het thema werd boeiend doordat luchtige dialogen zich afwisselde met met zwaardere dialogen. Ik heb ook een paar keer flink gelachen om sommige dialogen/personages: de smid die een ego van hier tot en met Tokyo heeft en een man die het over geile vis heeft en vervolgens zegt dat hij een hele gevoelige ziel heeft. Leuk contrast.

De confrontaties met de dood vond ik ook erg leuk om te zien. Vooral het einde waarin de personages dansend de dood tegemoet gaan . Zoiets overkomt iedereen nou eenmaal. Je hoeft er helemaal geen vrees voor te hebben.

Arnie bij Conseguenze dell'Amore:

Belachelijk onding met een overdreven zware filosofische lading over onze sterfelijkheid en zin van het leven, en alle soorten vragen en bedenkingen die je daarbij maar kan verzinnen. De film vliegt van het ene gemekker over angst voor de dood naar de andere, wordt volgestampt met dik opgelegd symbolisme en tragiek -met als dieptepunt een overgedramatiseerde parade vol jammerende zieken- waarbij alles tussendoor ook nog eens lompweg afgewisseld wordt met allerlei idiote theatrale toestanden en een bijzonder slecht gevoel voor humor, die dan weer erg luchtig (lees: kinderachtig) overkomen. Subtiliteit is soms moeilijk te vinden, en gevoel voor coherentie al helemaal.

Het enige wat de film nog iet of wat naar omhooghaalt zijn de mooie camerabewegingen hier en daar en een geslaagde voorstelling van pietje de dood. Een interresant hoopje levenbeschouwingen zit er zeker in, alleen veel te obsessief en knoeierig uitgewerkt dus.

Enkel aan te raden voor mensen die kicken op dit soort semi-intellectuele kitsch (of gewoon graag slechte films zien).

1*

Hm.. die parade vond ik nu juist wel indrukwekkend .

Kunnen we nu ook een keer posten bij een film zonder de liefhebbers zo zwaar te beledigen of moet ik een keer naar Belgie komen?!

MM op zijn einde.

Kom je daar nu pas achter?

Heb ik gezegd dat de liefhebbers semi-intellectueel zijn of zoiets? De bijvoeglijke voornaamwoorden gaan over de film, als je goed leest.

Maar goed, heb geen zin om die discussie weer op te starten.