Det Sjunde Inseglet (1957)

Tja, dan is dat maar zo. Zoals ik zei, heb geen zin om daarover weer te discussieren...

Dan moet je die stoere praat ook gewoon achterwege laten, want je weet dat er reacties op gaan komen.

Als ik de top10 van de heer djelle zie dan vraag ik me af waarom hij in hemelsnaam ooit begonnen is aan het bekijken van deze film. Hou het lekker bij Rambo zoveel joh, en laat ons liefhebbers van deze film genieten. Wij kraken jouw platvloerse volksvermaak en onderbroekenlol immers ook niet af; doe dat dan ook niet met onze 'semi-intellectuele kitch'.

Ik zeg dat het aan te raden is voor mensen die dol zijn op FILMS die WAT IK VIND semi-intellectuele kitsch zijn. Ik heb al veeeel 'onfatsoenlijkere' dingen gehoord over mijn favo films ('mijn films worden niet afgekraakt' my ass). Als ik met iets niet akkoord ben zal ik er eventueel tegeningaan, maar ik ga niet zitten zeuren over een of ander scherp taalgebruik t.o.v. mijn film. Het is inderdaad geen kleuterforum, je moet daar tegenkunnen.

Daar is een apart topic voor trouwens.

De film lag hier alweer een half jaartje in de kast en ik was een beetje bang van de film. Ik had nog nooit iets van Bergman gezien, maar hoewel ik wel eens iets van hem wou proberen, was ik bang voor een pretentieuze en overdreven intellectuele film met nauwelijks een geloofwaardige dialoog.

Niets blijkt minder waar, want hoewel Det Sjunde Inseglet onmiskenbaar intellectueel is, is het ook een zeer menselijke film. Er worden zware thema's aangesneden en ik zal vast wel veel gemist hebben, maar de film maakt veel indruk. Ik vind dat Bergman veel lef heeft om de film op deze manier te maken, al kan ik niet echt uitleggen waarom.

Leuk dat Bergman in ieder geval er voor gekozen heeft om dit verhaal naar de Middeleeuwen te verplaatsen. Als een minder vaardige regisseur achter het roer gezeten had, had de hele geloofsangst uit de Middeleeuwen voor moderne, meer nuchtere ogen meer weg kunnen hebben van een klucht dan van een haast apoclyptische angst. Maar de tijd en plaats van de film zijn perfect gekozen. Het is niet ondenkbaar dat de mensen in de Middeleeuwen de pest als een voorteken van de Dag des Oordeels zagen. Deze film maakt dat zeer voelbaar. Vooral door de geweldige sfeer. Bij vlagen is de film beklemmend en soms zelfs wat beangstigend. Die processie-scène is niet meer dan briljant.

Niet alle vragen die de film stelt spreken mij evenveel aan, maar dat doet er toch niet echt toe. De vraag wat voor zin het leven heeft zal iedereen zich weleens afgevraagd hebben. Ik denk er niet veel over na, maar de manier waarop het hier verbeeld wordt werkt bijzonder goed. De film verandert mijn kijk op het leven niet, maar dat verlang ik ook niet van een film. Zelfs de vraag of er wel of geen God is vond ik hier boeiend verbeeld, ook al kan de vraag mij gewoonlijk gestolen worden.

En dan is daar de Dood, gespeeld door Bengt Ekerot, die perfect gecast is. De film heeft genoeg boeiende personages en goede acteerprestaties, maar de Dood is toch wel het gezicht van de film, ondanks dat hij relatief weinig schermtijd heeft. Als een Michael Myers verschijnt hij telkens plotseling. Erg mooi gedaan.

Knap ook dat Bergman tussen al deze moeielijke thema's en een land dat door dood en verderf geteisterd wordt zelfs nog durft een sprankje hoop te laten zien in de vorm van een gezinnetje. Had ik eigenlijk niet verwacht, maar de film heeft het nodig. Heel mooi gedaan.

Het grootste minpunt is wel de rol van de smid en zijn verhaaltje met zijn weggelopen vrouw. De humor die hier vanaf moest komen is niet alleen niet grappig, het past totaal niet bij de film. Een grote fout eigenlijk.

Daarnaast is mijn Bijbelse kennis niet al te groot (gelukkig is dat hier geen vereiste, waar ik ook bang voor was) en gaat er denk ik veel symboliek aan me voorbij. Dit weet echter niet te voorkomen dat Det Sjunde Inseglet een film is die accuut op je netvlies gebrandt wordt. Bergman levert een knappe prestatie en ik zal zeker meer van hem willen zien.

4* is op het moment genoeg.

Waarom kijk je zulk soort films nu eigenlijk nog? Je kunt het maar beter bij Die Hard houden...

Trouwens raar dat je over 'subtiliteit' struikelt bij deze film, terwijl dat net iets is dat hopeloos ontbreekt in jouw hele 5*-lijstje.

Ik geloof dat die discussie al gehouden is.. Vind djelle wel een interessante user eigenlijk

Waar is die discussie dan gehouden? Ik vind djelle trouwens alleen interessant om te zien welke films hij 0,5* geeft, dan weet ik dat ik die moet gaan zien.

EDIT: Hmm, ik zie dat het hierboven al genoemd is.

Wat bedoel je precies met 'dat soort films'? Alsof ik nooit films kan waarderen die me iets vertellen over het leven. Rashomon (1950) heb ik bv ook op 4* staan.

Die zullen dan andere kwaliteiten hebben zeker? Of niet zo duidelijk een boodschap willen uitdragen? Of niet constant met gezeur om en rond datzelfde onderwerp naar je hoofd slingeren?...

Anyway, het gros uit mijn 5 sterrenlijstje zijn een heel ander soort films (A Space Odysse is bv wel subtiel) en dus moeilijk vergelijkbaar ook nog eens.

Tja, ik dacht dat ik wel door had wat voor films jij altijd afkraakt, maar nu ik je stemmenlijst wat nader bekijk zie ik dat er werkelijk geen peil op te trekken valt... Maar je geeft nou eenmaal nogal vaak totaal onzinnige kritiek op geweldige films. Ik snap echt niet hoe jij films beoordeelt.

Nu noem je toch echt 1 uitzondering, en dat is dus niet het gros. Het gros bestaat gewoon uit platte actie films.

Hoewel ik het raar vind dat sommigen er niet kunnen inkomen dat iemand zich bv erg kan storen aan de vreemde mengeling van filosofisch drama met kinderlijke luchtigheid in deze film.

Je hebt gewoon een passie voor 'goedkoop' vermaak (zoals velen het zien), maar hebt daar zowat een kunst van gemaakt

Leuk dat je het tof vindt, maar wat geef ik precies toe? Ik zeg dat er geen peil op te trekken valt, is dat iets toegeven?

Volgens mij is 2001: A Space Odyssey ook onvergelijkbaar met deze film. Ik zie in ieder geval niet de kleinste overeenkomst tussen Det Sjunde Inseglet en 2001.

Goh, als je het zo wil stellen. Wat velen niet inzien is dat "vermaak" net zo goed kunst kan zijn, hoe goedkoop (ogenschijnlijk) ook. Maar dat is dan weer een andere discussie, het loopt hier off topic, dus zwijg ik er maar over.

'Geslaagd' (of competent) lijkt een betere kwalificatie dan kunst(zinnig), in deze context.

Het wezenlijke verschil tussen een pretpark/kermis (geïndustrialiseerde entertainment dat blockbuster heet) en een museum/expositie (artistieke motieven/pretenties).

En om het voor onze Belgische reageerder djelle te verduidelijken: Het wezenlijke verschil tussen Plopsaland (zijn films) en het Koninklijke Museum voor Schone Kunsten te Brussel (o.a. deze film).

En we voelen ons weer verheven hoor. 't Is toch wat, mensen die zoveel waarde hechten aan "serieuze zaken" maar zich zo kinderachtig kunnen gedragen.

Inderdaad. Dat valt me ook altijd op.

Tone: reactie op jou post vind je hier, anders wordt het veel te off topic.

Een film met veel thematiek, mooie rol van Sydow die de ridder speelt die op zoek is naar de betekenis van zijn leven. Een man die twijfelt of zijn kruistochten zin hebben gehad, wanneer hij ziet hoe zijn land is vervallen in angst voortkomend door het geloof waarvoor hij jarenlang heeft gestreden.

Opnieuw weer mooie zwart-wit geschoten film, dat ook kwa inhoud niet te zware kost wordt. Luchtig is denk ik niet het goede woord, maar Bergman lijkt ergens het midden te kunnen houden. Diepgaande gesprekken afgewisseld met wat humor hier en daar.

Te laat ontdekt deze films van Bergman, ga binnenkort ook maar eens Fanny och Alexander bekijken.

4*

Rust in vrede Ingmar Bergman...

@The One Ring

Goed geschreven recensie, las het met plezier.

"O Dood, die waarheid zijt: nader tot U".

Deze prachtige laatste zin uit het 'lied' ,"Herkenning" van Gerard Reve, drukt precies de kern van deze poëtische film uit. De dood verzegeld de geleefde tijd tot een volmaakte mysterie. De film laat dus het raadsel gelukkig in tact. Al laten de zinspelingen, in dialoog en beeld, duidelijk een aanwijzing zien: centraal staat de dood terwijl God onduidelijk op de achtergrond schemert.

Het geloof wordt op het laatst toch nog waarachtig mystiek, door Bergman,gesuggereert door de zwijgende vrouw, die met het schijnende licht door het raam, net als in het huisje waar Jöns licht door het dakraam ziet schijnen en zij de dief betrapt en Jöns haar leven redt......die bewuste close-up, in het uur U als de dood als gast verschijnt, van haar spiritueel wordende gelaat is een teken van haar dat er iets moet zijn.......omdat ze zwijgt, zonder uitgesproken moraal, lijkt haar spiegel nog het helderst....

Oh ironie: de kruisvaarders, op een paar uitzonderingen na, hebben in hun blinde geloofsijver wijsheden uit het Oosten gemist
Rumi, de uit 13e Eeuw stammende Islamitische mysticus:

(Uit "Daglicht" Roemi utg. Servire)
-Iemand met een leeg en zuiver hart weerspiegelt beelden van de Onzichtbare. Hij wordt intuitief en kent onze diepste gedachten, want
"de gelovigen zijn een spiegel voor elkaar"- (citaat uit de Hadieth, overleveringen betreffende Mohammed)

Voor een geloof in een film geldt dit ook.............en geloofsijver is van alle tijden.

Bij menig mysticus, poëet of filmnaker komt deze metafoor steeds terug. De spiegel is een soort (onmogelijk) ideaal: de totale inlevingsvermogen. Want dit ijdel weerkaatsend voorwerp is zeer aantrekkelijk: het kan objectieve kennis opleveren. Want de mens is naast creatieve transformator, een nabootser! Dat zit hem 'al' in lichaamstaal en woordenschat. Deze twee eigenschappen lopen fascinerend door elkaar heen........

Bergman als scenarist heeft via zijn splitsing in personages zijn twijfels gestaltes gegeven. Die personages zijn scherven van een gebroken spiegel. In welke scherf, (met welk personage je zelf identifiseert) je eigen zelf terugziet hangt van je eigen perspectief af.
Maar als je probeert in te leven in zoveel mogelijk perspectieven dan is deze film ontzettend rijk. Maar eigenlijk zijn de personages schaakstukken in het spel dat Bergman met ons wil spelen...........

De spiegel komt in deze film niet direct voor, alleen indirect: een schaduw van Block bij zijn biecht b.v maar ook de schilder die de werkelijkheid op zijn wijze afbeeldt. En de jongleurs die een lachspiegel maken van werkelijkheid. Maar wel twee keer heel typerend in uitspraken van 2 personages:
Block: "Ik wil zo eerlijk mogelijk biechten, maar mijn hart is leeg.
Die leegte is als een naar mij gezicht gerichte spiegel. Ik
zie mijzelf en voel walging en angst"
(deze opmerking slaat ook terug op walgelijke ontdekking van de schildknaap Jöns die in de lege ogen van de dode keek)
Nihilist Jöns tegen Block die uiteindelijk, door zijn smeekbede om ware goddelijke kennis, kan de ware dood niet in de ogen kijken:
"In de duisternis waar jij zegt te zijn, waar wij waarschijnlijk zijn
zal niemand je geweeklaag horen of door je lijden geroerd
worden. Droog je tranen en spiegel jezelf in je
onverschilligheid "
(De dood, het niets, maakt voor wie dan ook geen verschil......)
Maar vrouw Block maant tot stilte, Jöns zwijgt onder protest en de vrouw betraand, die in de hele film zwijgt,....spreekt spirirtueel geworden, haar enige zin uit:
"Het moment is aangebroken"
en de shot van haar spiritueel gelaat gaat over in dat mooie gelaat van Mia.........Bergman had terecht een zwakheid voor zulke schoonheden!

Apocalyps betekent Openbaring, god laat zich zien. Maar het is opvallend dat God, voor de meeste gelovigen, zich alleen tijdens negatieve gebeurtenissen zich echt toont. Plagen zijn een bewijs van God. De processie van zelfkwellers willen dat extra benadrukken. Vooral die betweterige doempreek is typerend: het sadisme glimt van zijn gezicht af, hij is blij dat er rampen zijn.........

De overgang van de Comedia del Arte voorstelling van de jongleurs (deed me aan de film "Les Enfants du Paradis" denken) naar de processie is magnifiek. Theater in het kwadraad! Vooral de overgang van muziekstijlen is zeer indrukwekkend. Echt een hoogtepunt!

Maar hélaas is er ook een diepte punt: het blijspel in het bos met de smid en zijn vrouw is hélaas te plat. Maar als de Dood de toneelspeler in de boom omzaagt is het net of Bergman zelf het ook genoeg vind: de waanwijze toonspeler in de kennisboom is ook een doodlopende weg...........alsof Bergman zijn eigen poëtische tak doorzaagt.
Deze scéne is een typische theaterregisseur truc....als het te zwaar wordt maakt dan even plaats voor lolbroekerij. Hélaas was hier net te...
Maar de volgende scéne met de 'duivel' verbranding is weer intrigerend en pakt de diepzinnige draad weer op.

Misschien laat Bergman zijn ware aard zien tijdens eindspel van het schaakspel tussen Block en de Dood:
De Dood spiegelt Blocks opmerking: "Nee, mij ontgaat niets,
absoluut niets."
En als Block schaakmat staat en zijn tijd bijna om is en zegt tegen de Dood: Dan zal je al je geheimen onthullen.?....zegt de Dood: "Ik heb geen geheimen te verbergen".....
Block: "Dus je weet niets"
De Dood: "Ik weet niets"
Dus Block blijft tot einde angstig zoeken...

De graduele wijze waarop Bergman zijn waarheid ons vertelt kan hij alleen omfloerst (vermomd) vertellen......zo laat hij iedereen, min of meer, in zijn waarde. Een waardig en waarachtig kunststuk dus.....

Met deze film verdedigde Bergman de fantasie: het einde is daar een prachtig pleidooi voor. Jof en Mia, Michael die hier duidelijk Jozef, Maria en het kindeke.... als Geloof, Liefde en Hoop reperesenteren: geven aan .....dat vruchtbare verbeelding het belangrijkste is. Jof heeft zijn visioenen, waarmee Bergman religie liefdevol relativeert:

La dance Macabre: de dood, de strenge meester, voert als 'zevende zegel' de negatieve reidans aan.
(In het Islamitische Oosten ontstond door Rumi's mystiek een sekte die nog steeds bestaat: De dansende Derwish.....al draaiende komt in een trance die stijgend tot Goddelijke kennis schijnt aan te voelen.....)

Ondanks dat deze film een typisch toneelregisseurs film is....heb ik me, na 3 keer kijken omdat de inhoud intrigerend is, gewonnen gegeven. Door de prachtige close-ups, de vele mooie scénes.....het pleidooi voor fantasie, verdient deze film meer dan mijn eerst gegeven 4,5*.....ondanks het minpuntje!

kleine 5*

NarcissusBladsp. verwoord het allemaal prachtig, daar hoef ik weinig aan toe te voegen. Laat ik beginnen met een prachtige zin die even kwijt moest: "If everything is imperfect in this world, love is perfect in its imperfection." Zo.

Ik moet terugdenken aan The Fountain, ook een film over de dood, maar dan eentje met een boodschap. The Seventh Seal is echter perfect om alle angsten en twijfels die iemand kan hebben over de dood meer een plaats te geven, het is bedoeld voor iedereen die het bekijkt, waarbij elk denkbeeld in z'n waarde wordt gelaten en de dood als een feit wordt gezien zonder enige emoties die daar verder bij betrokken zijn.

Nou, er is zonder enige twijfel nog wat hoop over, in de vorm van de personages Jof en Mia. Gelukkig maar. Een prachtige film.

4,5/5

Gisteravond een prachtige persiflage van "Koefnoen" van een scéne uit deze film gezien: hilarisch! Knap hoe ze de zwart/wit-film wisten na te bootsen: de dialoog tussen de Dood en de Ridder liep, vanzelfsprekend in kneuterig Zweeds, geheel uit de hand. Toch een eer voor Bergman om na 'je' dood door moderne humoristen serieus genomen te worden!

Ik heb het ook gezien. Erg grappig en het zag er inderdaad goed uit.

Gemaakt door Martin Koolhoven.

Vandaag besteld, hoewel ik me zelf toch wat jong vind om me te veel op filosofische thema's van de film te richten, maar goed we zullen zien.