The Silence of the Lambs (1991)

Silence of the lambs.
FBI-stagiaire Clarice Starling waagt zich in een zwaarbeveiligd gekkenhuis om het raadsel op te lossen van Hannibal Lecter, een psychiater die kannibaal is geworden.

Regie: Jonathan Demme.
Cast: Jodie Foster, Anthony Hopkins en Scott Glenn.
Speelduur: 118 minuten.
Jaar: 1991.
Genre: Drama, misdaad en Thriller.

Samenvatting.
Het verhaal begint met Clarice Starling. Ze is een FBI-agente in opleiding. Ze krijgt van haar stage begeleider Jack Crawford de opdracht om te ontdekken wie Buffalo Bill is. Buffalo Bill is een kannibaal die alleen volle vrouwen vermoord. Ze moet daarvoor naar de briljante maar levensgevaarlijk psychopaat Hannibal Lecter, want die heeft waarschijnlijk meer informatie over hem. Hij zit in een zwaarbeveiligd gekkenhuis, omdat die een kannibaal is. Vroeger, toen hij nog niet gevangen zat, was hij ook een psychiater. Buffalo Bill blijkt een cliënt van hem geweest te zijn. Clarice wilt wel langs Hannibal Lector want zo heeft ze meer kans om bij de FBI te komen. Van achter het glas in zijn zwaar bewaakte cel bestudeert de manipulatieve Lecter het dossier. Hij is bereid bruikbare tips te geven, in ruil voor persoonlijke bekentenissen van Clarice. Quid pro quo. Ook wilt hij in een mindere beveiligde gevangenis.
Wanneer Hannibal dit krijgt, geeft hij de naam van Buffalo Bill en vertelt hoe hij eruit ziet. Al snel heeft Jack Crawford door dat Hannibal over zijn naam heeft gelogen. Jack Crawford weet dat Buffalo Bill een transseksueel is, en belt plastische chirurgie klinieken om erachter te komen wie Buffalo Bill is. Uiteindelijk komt er een naam uit, namelijk Jame Gumb. Clarice wordt helemaal buiten dit onderzoek gelaten en weet dat de naam niet klopt. Zelf gaat ze langs bij zijn 1e slachtoffer. Ze komt erachter dat zij werkte als naaister. Ze gaat langs bij de plek waar zij werkte, en dat blijkt het huis van Buffalo Bill te zijn. Clarice moet dan in haar eentje Buffalo Bill zien te overmeesteren, dat lukt, maar Buffalo Bill heeft het wel met de dood moeten bekopen. Buffalo Bill was van plan met de huid van zijn slachtoffers een pak te maken.
Clarice wordt na deze actie officieel toegelaten tot de FBI. Er is echter nog één probleem: Hannibal Lecter weet te ontsnappen uit zijn nieuwe cel. Hij belt Clarice vanaf een onbekende locatie dat hij haar te belangrijk vind om te vermoorden.

Personages.
De drie personages waar de film om draait zijn Clarice starling, Hannibal Lecter en Buffalo Bill. Clarice starling is een nieuwsgierig meisje. Ze is ook erg dapper, want om met Hannibal in zee te gaan is heel gevaarlijk. Haar nieuwsgierigheid komt overduidelijk naar voren omdat ze niet opgeeft en meer te weten wilt komen. Hannibal Lecter is een enorm manipulerende man. Hij krijgt het altijd voor elkaar persoonlijke dingen uit mensen te krijgen, ondanks dat ze dat echt niet willen. Aan de manier hoe die kijkt en doet zie je dat het psychopaat is. Hij kan mensen op een bijzondere wijze doorzien. Buffalo Bill is een man die helemaal in de knoop ligt met zichzelf. Hij is een travestiet. Hij wilt van vrouwenhuiden een pak maken, en dat geeft wel aan hoe hectisch het er in zijn hoofd aan toe gaat. Ook heeft hij een speciale band met zijn hond, hij heeft het gevoel dat dat het enige is waar hij van houdt. Door zijn onzekerheid is dit een psychopaat geworden.

Camerastand.
Wat mij erg opviel is dat elke keer als er een dialoog plaats vindt tussen Clarice en Hannibal, de camera steeds meer inzoomt op hun gezicht. Het begint vanaf een afstandje en hoe verder het gesprek gaat hoe dichter bij de camera bij hun gezicht komt. Dit geeft Hannibal een heel manipulerend effect, en zo wordt de angst in Clarice haar gezicht, voor Hannibal, duidelijker. Zonder inzoomende effect waren deze kenmerken veel minder duidelijk geweest. Het is sowieso dat elke keer als Hannibal praat of iets doet echt alleen hij in beeld is en niemand anders. Dit laat een vorm van macht zien. Het wordt zo voor de kijker duidelijker dat we het echt over een gevaarlijke man hebben.

Thema.
Het thema van deze film is Psychopaten. Hannibal is een echte psychopaat die het opwindend vindt om mensen compleet open te snijden. Zelf was hij vroeger een psychiater die werkte met psychopaten. De film maakt duidelijk dat psychopaten vaak heel gevaarlijk zijn maar wel super slim.

Visie/ mijn kijk op de film.
Ik vind silence of the lambs echt een hele goeie film. Wel is het duidelijk dat de film al wat ouder is. In de scenes dat je mensen open gesneden ziet liggen, is het wel heel erg nep. Met de filmtechnieken van tegenwoordig hadden ze dit wel beter kunnen doen. De leer achter deze film is dat je soms anders moet denken dan andere. Doordat Clarice niet meedoet met ‘de oplossing’ van haar stage-begeleider gaat ze zelf op onderzoek. Doordat ze zelf op onderzoek gaat komt ze uiteindelijk bij de persoon waar het om draait namelijk Buffalo Bill. Ook vind ik de hele film echt goed geacteerd, en vind ik het een leuk verhaal.

Laten we eerlijk zijn, dit is absoluut geen slechte film. Desondanks had ik er op de een of andere manier meer van verwacht. Ik raakte maar niet echt opgezogen in het plot en er gebeurde voor mijn gevoel nauwelijks iets schokkends om dit echt een steengoed verhaal te vinden. Hannibal had van mijn part wat meer betrokken mogen worden in het verhaal. Dat daar gelaten speelt Hopkins hier absoluut een ijzingwekkend en angstaanjagend sterke rol. Je hebt in het eerste halfuur het gevoel dat het neigt naar "het raadsel Buffalo Bill oplossen met Dr. Hannibal", maar dit idee begin je langzaamaan steeds meer kwijt te raken en maakt het plaats voor een soort klopjacht zonder enige betekenisvolle vorm van een mysterie oplossen. I can't help it, maar ik voel me lichtelijk bestolen. De clue komt bij mij niet binnen.

Interessante karakterstudie. Wat me vooral trof was de absurde relatie tussen Hopkins en Foster. Dat ze na al z'n gruweldaden nog steeds respect voor hem opbrengen is even macaber als intrigerend. Een ambitieus meisje met een traumatisch verleden die hoge ogen denkt te gaan gooien bij de FBI en vervolgens zo op haar plek wordt gezet door een psychopaat. Een psychopaat die het helemaal gehad heeft met de wereld en iedereen maar dom en verachtelijk vindt. Zij raakt door hem gegrepen en kan hem maar niet loslaten. Wat drijft deze man, zie je haar denken. Het veelbesproken slotakkoord sluit hier perfect bij aan en staat na al die jaren nog steeds als een huis.

"Well, Clarice, have the lambs stopped screaming."

The Silence of the Lambs is angstaanjagend, sfeervol en steengoed. De grauwe sfeer, de muziek, de regie van Jonathan Demme, het acteren, allemaal zaken die bijdragen aan de ijzingwekkende sfeer. Vanaf de allereerste scene met een hardlopende Clarice Starling nabij het FBI hoofdkwartier neemt de film je in een houdgreep en laat je niet meer los. En wanneer Anthony Hopkins als dr. Hannibal Lecter wordt geïntroduceerd is er helemaal geen weg meer terug.

Lecter is een seriemoordenaar die vastzit voor kannibalisme en door Starling wordt gevraagd om te helpen bij het opsporen van een nieuwe seriemoordenaar, Buffalo Bill. Silence of the Lambs is op zijn best als Lecter en Starling aan het keuvelen zijn over van alles en nog wat. Jodie Foster en Hopkins zijn waanzinnig goed in deze scènes en de spanning is in iedere scene voelbaar. Het is makkelijk om Hopkins alle lof toe te zwaaien maar ook Foster verdient alle credits. Ze maak Starling's afschuw maar toch ook respect voor de gestoorde, maar ook erg intelligente en soms zelfs charmante Lecter in iedere scene voelbaar. Maar Hopkins steelt de show en alleen al als je naar die ogen van hem kijkt staan je nekharen rechtovereind. De film heeft veel ongelooflijk spannende scènes maar de uitbraak van Lecter en het laatste gedeelte met Starling en Buffalo Bill staan toch wel op eenzame hoogte. De manier waarop Demme de spanning langzaam opbouwt is weergaloos. Silence of the Lambs is één van de beste thrillers die ik ooit heb gezien. Griezelig goed.

Een film die ik na een hele lang tijd weer eens heb herzien. Hierbij tot de conclusie gekomen dat ik deze film eigenlijk wel erg overgewaardeerd vind. Bij het kijken van een minder recente (lees meer als +- 5 jaar oude) film, probeer ik mij altijd enigszins in die tijd te verplaatsen. Waren dingen toen bijvoorbeeld schokkender, baanbrekender of knapper om te maken? Qua beeldkwaliteit en effecten e.d. is een oudere film nou eenmaal vaak minder van kwaliteit, hier kan je een film dan ook niet op afkraken naar mijn mening. Ik vind wel dat een film van hoog niveau, ongeacht zijn leeftijd, moet weten te imponeren. Over het algemeen kan ik mij hierin prima vinden in bijvoorbeeld een toplijst als die van moviemeter, klassiekers bereiken nou eenmaal niet zomaar deze status waar je niet omheen kan. Uitzonderingen daargelaten, waar dit er dus 1 van is.

Even kort door de bocht; Na het kijken van deze film heb ik het gevoel alsof ik een lange aflevering van een detective serie heb zitten kijken. Ja, Foster en Hopkins acteren sterk. De prille agente weet zich staande te houden tegenover de meedogenloze kannibaal. De geweldig gestoorde Hannibal weet op zijn beurt iedereen kundig in zijn straatje te praten. Hier blijft het verder naar mijn mening wel bij. De andere acteurs missen diepgang en voegen niet veel toe. Foster en Hopkins zijn verder niet in staat om een film als deze tot een ware parel te maken.

Begrijp me niet verkeerd, de film is zeer vermakelijk. Gezien de status is het er ook 1 die je als filmliefhebber haast wel gezien moet hebben, bijna iedereen heeft hannibal in wat voor vorm dan ook wel eens voorbij zien komen. Maar toch, Anthony Hield is kinderachtig, Scott Glenn flauw, buffalo bill opzichtig, de senaatsdochter voorspelbaar en de vriendin van Foster is simpelweg aanwezig. Desalniettemin is dr. Lecter geniaal bedacht en uitgevoerd. De manier van praten en de psychologie die hij op mensen weet uit te oefenen is zaligmakend. Het meisje met de slechte achtergrond die het graag wilt maken is wat cliché, maar word zo neergezet dat je met haar meeleeft. Een ruime voldoende is het zeer zeker, maar een nummer 24 (op moment van typen) van alle films met meer dan 250 stemmen en van minimaal 2 jaar oud, dat dus echt niet. Ik kan op mijn beurt meer genieten van het vervolg; hannibal, waar Lecter wat meer tijd in zijn geweldige rol kan opstrijken.

Klassieker die terecht 5 Oscars won. Psychologische thriller die je op het puntje van je stoel houdt met bijzonder puike acteerprestaties van Jodie Foster & Anthony Hopkins. Blijft voor mij de allersbeste 'Hannibal' film.

Silence of the Lambs - 'It's your turn Doctor'

Jodie Foster, die op dit ogenblik nog erg jong was draagt eigenlijk de film. Ze doet het zeker niet slecht, alleen was ik wat verbaasd over haar uitspraak, speciaal accent heeft ze.

Anthony Hopkins speelt de rol van Dr. Hannibal Lecter erg goed. Het verhaal van de film zit wel goed, alleen had ik het spannender verwacht. De kaft van de film en het concept van de film leken me veel spannender dan de film in werkelijkheid was, daarmee geef ik een wat gematigdere score van 3 sterren.

Top film in het genre, kan niet anders zeggen.

Moet wel zeggen dat de film vooral gedragen wordt door de geweldige (of moet ik zeggen angstaanjagende) rol van Anthony Hopkins. Er wordt weleens van Hopkins gezegd dat ie in het echt ook een wat rare vogel is. Dat verbaast me niets. Het charisma van de zielloze psychopaat wat ie in deze film neer zette is nooit meer overtroffen. Enkelen zoals Kevin Spacey (Seven) komen in de buurt maar niet meer dan dat.

Wel vind ik dit in zijn geheel niet de beste films in het genre ooit gemaakt, het verhaal is net even te vaag en onduidelijk en moet het vooral hebben van de visueel knap gemaakte sfeer en nogmaals de rol van Hopkins. Ik vond zelf Jodie Foster niet top in deze film, ben ook niet echt een Foster fan, kan aan mij liggen. Ik denk dat ze deze film ook voor een breed publiek hebben willen maken.

Deze film geen 5 maar een verdiende 4,5.

They don't have a name for what he is

Het is één van de voornemens voor het nieuwe jaar om eens terug wat meer filmklassiekers te gaan kijken. Ik blijf me vooral focussen op films waar ik echt zin in heb, maar er zijn toch een paar titels die je als liefhebber eigenlijk echt gezien moet hebben. Spielberg's E.T. was er daar al eentje van en met The Silence of the Lambs ben ik aan één van de hoogst gewaardeerde horrors aller tijden gekomen. In de loop der jaren wel eens wat fragmenten gezien, Hannibal Rising heb ik zelfs volledig gezien als ik me niet vergis, maar nu eindelijk in volle glorie kunnen zien.

Het is perfect te begrijpen waarom dit zo hoog scoort. Nu moet ik wel toegeven dat ik altijd ben te vinden voor een horror waar de nadruk niet op de body count is komen te liggen. Regisseur Jonathan Demme deelt blijkbaar dezelfde mening en trekt dan ook volop de kaart van de spanning. Hannibal is een psychopaat pur sang en bovendien een kannibaal, maar gelukkig wordt er niet teveel voor de echt duidelijke horror gekozen. De suggestie op zich blijft toch veel krachtiger dan hetgeen ooit op beeld kan worden vastgelegd. De gesprekken tussen Clarice en Hannibal zijn dan ook heerlijk om te volgen en de finale confrontatie waar Clarice wordt bekeken door Buffalo Bill via zijn nachtkijkers.. Het is een geweldig suspense moment. Het verbaasde me echter wel dat er nog veel meer kwam kijken dan enkel de interactie tussen Clarice en Lecter. Ik had verwacht dat de film volledig ging steunen op het feit dat Clarice ging proberen om Lecter te doorgronden, maar het idee om een tweede psychopaat te introduceren werkt wel goed.

Anthony Hopkins, ik heb het altijd een wat vreemd figuur gevonden. Nooit echt mijn acteur, hoewel hij toch altijd wel een zekere klasse uitstraalt, maar dit doet hij toch wel erg sterk. Dat slissen, die uitstraling, ... Je zou op den duur echt schrik beginnen te krijgen. Ik dacht dan ook altijd dat dit vooral een one-man show van Hopkins was, maar de aanwezigheid van Jodie Foster mag hier toch ook niet onderschat worden. Dat accent ligt er misschien net iets te hard op, maar verder is het een fijn personage dat heerlijk clasht met Lecter. Een paar toffe cameo's ook nog van onder andere George A. Romero en Roger Corman. Rest van de cast is weinig op aan te merken, zeker Ted Levine doet het ook nog wel goed als psychopaat van dienst, maar de film steunt vooral op de geweldige wisselwerking tussen Foster en Hopkins.

Ik ben aan het twijfelen of ik me nog eens aan de vervolgen ga wagen. Hannibal Rising is afgaande op mijn score hier in ieder geval niet de moeite waard. De andere sequels hebben echter nog wel Anthony Hopkins als pluspunt. Ach, misschien als ze eens op televisie passeren ofzo.

4*

Lang getwijfeld of ik een 4 of 4,5 zou geven. Hopkins gaf uiteindelijk de doorslag. Ook het feit dat deze film al meer dan 25 jaar oud is en tijdloos is, geeft weer dat Demme het uitstekend voor elkaar had.

Moet het nog gezegd worden dat Hopkins hier de rol van zijn leven speelt? Het respect dat Lector afdwingt binnen het verhaal is zoals hier al aangehaald is macaber en fascinerend. Ook bij de kijker, ik althans, heb dat gevoel een beetje.

Ook het verhaal blijft steengoed. Dit is een fantastische psychologische triller met steengoede dialogen. Het camerawerk met de dichte gezichtsclose-ups maken de spanning en de emotie sterker. Ook de muziek is goed. Kortom topfilm. Enkel de bloedsscenes zijn wat slordiger aangepakt. Lectors gezicht bevat eerder spaghettisaus, de lijken dan meer grenadinestroop (of was dat normaal 25 jaar geleden?) Blij hem nog eens teruggezien te hebben. Een dikke 8,5 voor mij, hier wordt dat een 4,5 ster!

Zeer herkijkbaar voor een "spannende" film. Hij is ook niet zozeer spannend maar graaft psychologisch redelijk diep, is slim en lekker luguber en naargeestig. Een heel nieuw serial killer genre werd hiermee populair maar deze topper is nooit geevenaard.

Goeie klassiek klinkende en sombere soundtrack, fantastische scenes tussen Lecter en Starling. Buffalo Bill is meer zielig en lachwekkend dan eng. Hopkins is briljant, Foster goed en het is ook aardig om een bebrilde Scott Glenn in een non-macho rol te zien. De film is goed psychologisch georienteerd en toont effectief geassocieerde herinneringen en angsten of ongemakken van Starling.

Het enige echt zwakke is het stompzinnige einde, als Bill eerst meent de haan te moeten spannen, om een revolver af te vuren is dit totaal onnodig. Nu was ik als Starling ook niet zo'n domme gans geweest om in mijn uppie die kelder in te gaan, maar goed.

Verder vraag ik me af hoe Lecter erin slaagde om naar Haiti te vluchten.

Een erg 'rijke' film, die eigenlijk constant spannend is. De gruwelijkheid is vrij expliciet, iets dat zeker bijdraagt aan de beleving. De moordzaak rond de mysterieuze Buffalo Bill (en het kijkje in zijn habitat) zijn fascinerend, en een ijzingwekkende Anthony Hopkins en een bewonderenswaardige Jodie Foster zetten geweldige acteerprestaties neer; hun Oscars zijn dan ook dikverdiend. Zeker Fosters rol is denk ik de beste vrouwelijke vertolking die ik ooit gezien heb.

Het is knap hoe gevaarlijk en als een soort supermens/monster ze Hannibal Lecter weten neer te zetten. Hoe eng kan een gevangene met maximale beveiliging nou werkelijk zijn immers, maar de film (en Hopkins) weet het maximale eruit te halen. Ook later als hij ontsnapt en iedereen weet te vermoorden. Over de top, wellicht, maar het idee dat hij zodra hij de kans krijgt iedereen op zijn weg vermoordt is of je nou wil of niet toch angstaanjagend.

Ik had tien jaar geleden al eens gestemd zie ik, maar heb hem toen duidelijk niet op waarde geschat, ik verhoog hem met een hele ster.

4,5*

Sterk.

Ik heb nog nooit een deel uit de Hannibal-reeks gezien dus dit was de eerste. Ik wist dat het een oude film was maar ook een klassieker. Dus ik begon met volle concentratie ernaar te kijken. En inderdaad, er hangt een heel gek sfeertje tussen Hopkins en Foster.

Dat sfeertje maakt deze film erg goed en tegelijkertijd heel vreemd. Ik zat steeds te denken gaan ze zoenen straks?, tis ook heel gek, zo'n oude man en jonge agent. en precies dat sfeertje boost mijn rating omhoog.

Het acteerwerk van Hopkins is in 1 woord, briljant. Zelden iemand zo goed in z'n rol zien gaan. En Foster was ook goed ja.

Daarnaast is het op sommige momenten redelijk spannend. Blijft oud, maarja. De sfeer tussen de 2 is goed, de rest was ook wel goed.

Voor de derde of vierde keer gezien en deze "mother of serial killer movies" heeft nog niets van zijn glans verloren. Telkenmale word je meegezogen in de film. Om een serial killer te vangen moet je denken zoals hem, zo leert de superintelligente Hannibal Lector op cryptische wijze aan FBI agente Starling. Het met psychologie ondersteunde onderzoek en de ijzingwekkende prestatie van Hopkins blijven me aan het beeldscherm vastklampen, al blijft dit een film die in de bioscoop beter tot zijn recht kwam. En het einde was werkelijk goed gevonden en gaf die film dat ietsje meer. De hoge notering in de top 250 vind ik zeker terecht.

" You know what you look like to me, with your good bag and your cheap shoes? "

Gek dat ik deze nooit eerder helemaal heb gezien.

Maar dan nu alsnog. Met recht een klassieker. Een jonge wat onzekere FBI-agente, een sicke serial killer en een ijzersterke griezelige maar toch ook wel charismatische Hopkins. Een kat en muis spel die nergens verveelt. De spanning, dialogen en monologen zijn intens.

Wel 1 minpunt wat mij betreft waren de flashbacks naar de jeugd van Clarice. Voegde in mijn beleving weinig toe aan het verhaal danwel te zwak uitgewerkt. Maar verder: prima film.

Na een herziening op groot scherm mijn score verhoogd naar het maximale en een derde plek in mijn top 10 gegeven. Ik ben altijd wat zuinig met de maximale score, want twijfel vaak of een herziening hetzelfde effect gaat hebben, maar in dit geval had dat het zeker, misschien nog wel meer dan die eerste keer. Een geweldige cast, uitmuntend. Catherine (Brooke Smith) blijft voor mij wel de zwakste schakel in de film. Dit keer was ik daar echter op voorbereid, wat het iets minder erg maakte.

Een film die twee uur duurt, maar waar je voor je gevoel echt zo doorheen bent. Wat Zwolle84 ook zegt: echt alles klopt gewoon aan deze film. Daardoor kijkt het zeer gemakkelijk weg en blijf je de gehele film geboeid kijken. Ook de muziek was mij voorheen niet zo opgevallen, maar vermoedelijk komt dat nu ook door de bezichtiging in de bioscoop dat het wat meer nadruk heeft.

Zeer onderhoudende film over een onderzoek gevoerd door Jodie Foster en de rest van de FBI die eigenlijk ondergeschikt zijn in dit hele verhaal. De dochter van een senator is namelijk ontvoerd omdat ze wat te dik staat en Buffalo Bill zou graag een lekker warme bontjas maken van haar huid. Zijn schmink en zijne eyeliner komt dan beter uit. Om enige vooruitgang te boeken gaat Foster te rade bij een sluwe dokter Hannibal Lecter. De man is niet vies om zijn tanden te gebruiken en je levend op te eten, dus voorzichtigheid is geboden.

Meestal ben ik niet zo van de seriemoordenaar films of toch niet wanneer het gaat om een zoektocht. Een slasher variant op dit genre kan ik vaak wel smaken. Films als deze zijn vaak een opeenvolging van clues en toevallig passen de puzzelstukjes meestal wel en komt het onderzoek daadwerkelijk tot een einde. (Zodiac van Fincher pakt dit anders aan, maar dat terzijde).

Ik weet niet of ik het vervolg Hannibal ooit al gezien heb, ik dacht eigenlijk van wel en Red Dragon / Manhunter heb ik beiden wel gezien. Ik wist dus wel wie Hannibal Lecter is en je merkt wel dat Hopkins deze man uitstekend vertolkt of toch intensiever als Brian Cox in Manhunter. Jodie Foster daarentegen is lichtelijk vervelend met dat accent. Ik weet niet direct of dat natuurlijk is bij haar.

Ook de slotscène is een beetje jammer van dat luide gekreun wanneer ze telkens opnieuw een deur inbeukt. Zo verraad je toch elke keer opnieuw je positie? Ik snap dat ze bang was maar echt slim was het niet. Niet dat ik weet wat normaal is in zo'n situatie, dus ga ik er ook niet verder over oordelen. Spannend was het wel, maar wel een wat lame semi-einde... Ze was ontzettend benadeeld en toch schiet ze hem nog steeds aan flarden...

Wat ik wel apprecieer is dat wanneer ik zeg: jup, nu is de film afgelopen, het 5 seconden later ook echt afgelopen is. Dat is de perfectie nastreven
Toch maaaaaar 4* van mijn kant of misschien ben ik gewoon te streng voor dit type films.

The Silence of the Lambs verteld het verhaal van de jonge FBI-agente Clarice Starling die de opdracht krijgt om de beruchte kannibalistische serie-moordenaar Dr. Hannibal Lecter te ondervragen om meer inzicht te krijgen in de geest van moordenaars. Starling wil dat Lecter helpt met het oplossen van de zaak Buffalo Bill - een moordenaar die zwaarlijvige vrouwen vermoord en vilt. Lecter doet dit echter niet voor niets en wil in ruil voor zijn hulp details uit Starling's persoonlijke leven weten...

Misschien wel de meest iconische Thriller ooit gemaakt. In vele opzichten ook erg vernieuwend omdat bij het onderwerp serie-moordenaars gebruikelijk werd gekozen voor een Horror-invalshoek of een Detective/Thriller-invalshoek en dat hier juist gecombineerd wordt. De film zou een bijzonder degelijke Detective zijn geweest, ware het niet door de toevoeging van het personage van Hannibal die de film naar een heel ander niveau verheft. Anthony Hopkins speelt een meesterlijke rol. Hij komt tegelijkertijd gevaarlijk gestoord als zeer beschaaft en intelligent over.

Wat ook enigszins vernieuwend was en een positief effect op de film heeft is het feit dat de film niet alleen een vrouwelijke hoofdrolspeler heeft, maar ook vanuit haar perspectief wordt verteld. Tegenwoordig worden we doodgegooid met zogenaamde feministisch verantwoorde films. Wat daar nu echter bijna altijd fout gaat is dat het uit loopt op een stereotype Mary Sue-personage - een onoverwinnelijke vrouw zonder tegenslagen. Starling is juist een sympathiek personage omdat ze niet perfect is en ook echt hard moet werken om haar doel te bereiken. De ontknoping met Bill maakt op deze manier zoveel meer impact dan als Starling de hele film al overal succesvol in was geweest. Daarnaast behandelt Jonathan Demme ook op een sterke manier hoe lokale politie toendertijd in de VS naar vrouwelijke FBI-agenten keek en hoe weinig vrouwen er toen bij de FBI zaten. Hij doet dit zonder belerend te worden of het ons door de strot te duwen.

Cinematografisch is de film bijzonder degelijk. Veel shots zijn heel erg symbolisch of worden toegepast om een bepaalt effect te bereiken. Zo ziet Hannibal altijd duidelijk waar de camera is en kijkt hij ook veel recht in de camera, wat zijn angstaanjagende effect alleen maar versterkt. Howard Shore’s prachtige score maakt de film ook eerder dramatisch dan dat het op schrikeffecten zit te hameren. De muziek is geschreven vanuit de gevoelswereld van het personage van Starling en zodoende versterkt het de band van ons als kijker met het personage heel erg.

Al met al blijft Jonathan Demme’s The Silence of the Lambs een meesterwerk. Het is een film die niet lijdt onder meerdere kijkbeurten en ook goed met zijn tijd mee is gegaan.

Deze film na lange tijd eens opnieuw bekeken, en opnieuw genoten van de huiveringwekkende rol van Hopkins.

Terug in 'the mood' om de 3 vervolgfilms te bekijken.

Suspense verzekerd !!!

The Silence of the Lambs heeft al zolang als ik me kan herinneren een hoge positie in de top 250, maar ik had 'm nog nooit gezien. Ik wist totaal niet wat ik ervan moest verwachten, waardoor ik 'm waarschijnlijk ook zo veel jaren buiten beschouwing gelaten heb. De iconische poster is me echter altijd bijgebleven en ik was inmiddels toch wel behoorlijk nieuwsgierig geworden.

De film blijkt een spannende thriller. De zaak omtrent Buffalo Bill, waar FBI-groentje Clarice Starling zich mee bezig houdt, wordt vakkundig in beeld gebracht en blijft moeiteloos boeiend tot en met de schitterende climax. Starling is een zeer sympathiek en menselijk personage. Eindelijk eens geen bikkelhard persoon die iedereen de les leest en nergens moeite mee heeft, maar gewoon een jonge vrouw die, geïnspireerd door haar vader, de ambitie heeft om het ver te schoppen binnen de FBI. Het is echter Hannibal Lecter die de show steelt en er net voor zorgt dat deze film het niveau van een vermakelijke thriller ontstijgt. Van de gesprekken tussen hem en Starling kreeg ik het Spaans benauwd en zijn gruwelijke ontsnapping is er eentje om je vingers bij af te likken. Briljante rol van Anthony Hopkins, perfect aangevuld door Jodie Foster. Sowieso ben ik enthousiast over het grimmige sfeertje dat hier constant aanwezig is, hetgeen nog eens versterkt wordt door de sterke score van Howard Shore.

Zonder meer een terechte klassieker. De film heeft veel te danken aan het sterke spel van Foster en Hopkins, maar ook film- en verhaaltechnisch steekt dit goed in elkaar. De film voelt helemaal niet gedateerd en is vandaag de dag nog even spannend als in 1991. De onheilspellende eindscène zorgde ervoor dat ik de complete aftiteling heb afgekeken, iets dat ik niet gauw doe.

4*

Een sterke thriller met klassebakken Anthony Hopkins en Jodie Foster. Het Zuiderse accent dat Foster neerzet doet wel een beetje komisch aan.

Foster zet de rol van Clarice Starling neer als een fragiele maar bijzonder gedreven en leergierige jonge FBI-agente. Je voelt echt met haar mee als ze haar mannetje probeert te staan tussen macho politie-agenten en een moordenaar die niets liever wil dan onder haar huid te kruipen.

Wel een beetje vreemd dat Jodie Foster op de poster bruine ogen heeft, terwijl ze toch echt wel blauwgrijze ogen heeft.

It takes one to know one

Het was schat ik, toch alweer omstreeks de 10 jaar geleden dat ik deze trilogie bekeken had, dus werd het de hoogste tijd voor een herziening met de weerzinwekkende Hannibal Lecter. Hoewel ik meteen begrijp dat The Silence of the Lambs 28 jaar geleden een waar meesterwerk was, en ik hem 10 jaar geleden ook nog zo zag, heeft de kannibaal bij mij inmiddels toch wat aan kracht ingeboet. Ik voelde minder ongemak dan verwacht en er ontbrak een bepaalde spanning die voorheen wel nadrukkelijker aanwezig was. Dit komt ongetwijfeld omdat we inmiddels zoveel jaar verder zijn en film zich natuurlijk ook ontwikkeld heeft, maar toch had ik niet het gevoel dat dit eerste deel uit de trilogie vandaag de dag nog steeds constant dezelfde onheilspellende sfeer vast wist te houden dan dat het voorheen deed.

Nog steeds is Hannibal Lecter een legendarisch personage, nog steeds is de klopjacht op Buffalo Bill met momenten nagelbijtend spannend, en nog steeds voel ik de enorme angst en paniek van Catherine wanneer ze (letterlijk) in de put zit. Vandaag de dag staat hier wel tegenover dat ik zaken zoals de pen in het zicht van Hannibal waarmee hij uiteindelijk vrijkomt, wel erg ondoordacht vond. Dit geldt ook voor de nieuwe setting met de open kooi die hem veel meer gelegenheid gaf om te ontsnappen omdat er onder meer ook besloten werd om niet meer met het schuifsysteem uit de oude cel te werken. Dit terwijl bij het begin van de film de vele voorzorgsmaatregelen nog zo nadrukkelijk aangehaald werden. Dat Hannibal vervolgens ook het land uit weet te komen is nog zo'n voorbeeld van een situatie die me eerder niet stoorde, maar vandaag de dag wel.
Deze voorbeelden zorgden er bij mij voor dat de film in zijn geheel, aan kracht inboette.

Na dit eerste deel ben ik benieuwd hoe de vervolgen vandaag de dag bij mij uit de bus komen, en of ik ze hoger, gelijk, of juist lager ga beoordelen dan dit eerste deel. Wat overigens nog steeds een aanrader is, maar anno 2019 niet meer dezelfde impact op mij heeft als dat deze vroeger had.



3,5*

Aardige film. Had helaas wel meer psychologische diepgang verwacht van een psychopatische psygoloog. Miste een beetje de 'mind fuck'... maar misschien heb ik gewoon dingen gemist en moet ik hem nog maar eens bekijken?

Oh....wat een classic is dit toch. Niet perse de beste in zijn soort, heeft soms wel wat trage momenten, maar zeker een trendsetter qua sfeer en verknipte personages.

Hoewel de film natuurlijk draait om de speurtocht naar een seriemoordenaar lijkt dat gedeelte net als in Red Dragon ondergeschikt ten opzichte van de band en gesprekken tussen Foster en Hopkins. De sfeer en muziek alleen al wanneer ze met Chilton door die gangen loopt, heerlijk! Vervolgens Hopkins zelf die toch wel zijn meest kenmerkende rol neerzet. Een rol waaraan mensen hem wellicht sneller herkennen dan aan zijn echt naam. Een soort prikkelende fascinatie of charme versus iets ontzettend onpeilbaars en sinisters is de persoonlijkheid van Hannibal te noemen tegenover de onzekere Foster. Alleen wel jammer van dat ontzettend boers over the top accent. Zo overigens ook de rol van Levine, vooral de scene dat hij zich opmaakt om voor de camera te poseren, een perfect ongemakkelijk gevoel creërend en het beeld van een geschifte zonder dat het een klucht wordt. Levine krijgt niet zoveel tijd maar ook in zijn geval, in zijn bij rollen oeuvre, toch wel zijn meest memorabele.

Verder best wel mooi gemaakte opnames zoals de autopsie. Je krijgt niet veel te zien toch spreekt de reactie van de omstanders boekdelen. De ontsnapping van Lecter natuurlijk en hoe hij tekeer gaat op die twee cipiers en natuurlijk de ontknoping hoe Starling bij toeval het huis vind, Gump identificeert en de daarop volgende climax in het duister.

Geweldige psychologische thriller. Top film. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Geweldige film waarin een FBI-agente in opleiding een psychopaat interviewt om zo een andere te kunnen pakken. Twee verhaallijnen die elkaar hier perfect aanvullen (de zoektocht naar de moordenaar en de relatie die ontstaat tussen de agente en de gevangene). Twee sterke en boeiende personages die hier memorabel worden neergezet door Jodie Foster en vooral Anthony Hopkins. Grimmig en spannend. Mooi camerawerk en ook mooie muziek. Een instant klassieker die destijds de standaard zette voor films over seriemoordenaars.

Tijd voor herziening van deze klassieker. Een film die het vooral van het verhaal moet hebben. Visueel is het niet altijd even boeiend. Al zijn er af en toe wel interessante shots. De troeven van deze film zijn de twee hoofdrolspelers. Opvallend, want op zich draait de film niet echt rond Hannibal zelf. De combinatie van de ijzersterke Anthony Hopkins en de profilering van zijn karakter, zorgen ervoor dat Hannibal een gevreesde moordenaar is. De schrik van de agenten voor de man, de maatregelen die getroffen wordt, het effect als je zijn naam nog maar noemt... Het doet denken aan Jaws of Alien, waar je meer bereikt met de illusie en de sfeer rond de 'moordenaar' dan door harde gruwel heel de tijd in beeld te brengen. Als er dan toch iets gebeurt heeft dat eens te meer effect.

Jodie Foster doet het ook goed en haar interactie met Hopkins zorgt voor mooie scènes. Helaas wordt ze wel neergezet als iemand die overleeft in een zeer seksistische omgeving. Niet alleen haar omgeving, maar ze wordt ook neergezet als een vrouw die kleiner is dan haar collega's, snel emotioneel wordt of als eerste problemen krijgt als ze bloed ziet. Haar ideeën worden wat genegeerd en ondanks haar opleiding en ervaring wordt ze altijd gezien als een groentje. Een agente in deze omstandigheden zou niet meer kunnen in een film anno 2019. Langs de andere kant kan je daar een film van 28 jaar oud niet helemaal op afrekenen.

The silence of the lambs is een film die niet meteen visueel of innovatief wil uitpakken, maar wel met vakmanschap komt qua verhaal en acteerwerk. Hollywood volgens het boekje, maar dan wel zeer goed gedaan.

Goed,

tweede film uit de Hannibal reeks die ik heb gezien. Hannibal (2001) was de eerste en toen wist ik nog niet veel van de reeks af. Blijkbaar is Manhunter (1986) het allereerste deel uit de reeks, maar het lijkt alsof dit deel het allereerste deel zou moeten zijn.

De film begint vrij OK nog niet echt spannend, alhoewel Anthony Hopkins het wel wat spannender brengt. Het vliegt allemaal snel voorbij en er gebeurt niet zo super veel interessants naar mijn mening, tot de scene waar Hopkins in een kooi zit en met Foster zit te praten. Daarna begint het vrij spannend te worden en vond ik het vrij goed bedacht dat Hopkins het gezicht van een man op zijn eigen gezicht plakt om te kunnen ontsnappen. 'Buffalo Bill' vond ik ook erg goed spelen, vrij psychopathisch en eng. Het stukje waar Foster het huis van 'Buffalo Bill' binnen gaat vond ik het spannendste en het beste!

Verder ging het snel voorbij en zat ik te twijfelen tussen 3* en 3,5* maar ik vond deze film toch beter dan de meeste films die ik 3* heb gegeven dus is het nog net 3,5* geworden!

Gisteren dacht ik "nou, vooruit laat ik 't begin van SOTL nog eens vers in de herinnering voeren", maar eenmaal begonnen, bleef ik tot aan het einde in de film hangen. Ik weet niet hoevaak ik SOTL al gezien heb, maar vaak is het zeker. Dit keer viel me pas op hoeveel gelijkenis de scenes met de enorme kooi vertonen met werken van Francis Bacon, o.a. The Pope en 1946.

Verder doorzag ik gisteren pas hoe Clarice tijdens de gruwelijke eindscènes opnieuw in een variant van haar eigen nachtmerrie verstrikt raakte.

In het kort: Silence Of The Lambs is naar mijn smaak een absoluut meesterwerk, waar de tand des tijds totaal geen vat op krijgt. Ongeëvenaard met een briljante Jodie Foster.

Klassieker Silence Of The Lambs is de blauwdruk geworden voor films over seriemoordenaars, en met goeie redenen.

Het verhaal is spannend en aangrijpend, met een redelijk tempo weet het bij mij in ieder geval altijd mijn aandacht erbij te houden.

Het beste aan de film vind ik toch nog steeds het acteerwerk, Foster en Hopkins een goeie chemie en zetten ook individueel interessante karakters neer. Vooral Hannibal is er een die je bij blijft, en zoals eerder vermeld is het vooral de mythologie eromheen wat hem extra boeiend maakt.

Dat is ook wel waar de film het van moet hebben, want qua filmstijl, hier en daar een leuke soundtrack is niet al te veel aandacht aan besteed kreeg ik het idee.

Desalniettemin een tijdloze thriller, en Hannibal blijft een van mijn favoriete filmpersonages ooit. 4,0!

The Silence of the Lambs is een film over een speurtocht naar een seriemoordenaar waarbij interessante technieken worden gebruikt om de dader te vinden. De karakterstudie van de personen waar de film eigenlijk om draait is meesterlijk. Dit blijft een zeer boeiende film.