The Elephant Man (1980)

Nou nee, in dit geval echter wel.

Een film die mij eerlijk gezegd niet kon boeien. Het geheel blijft afstandelijk cq steriel en is niet dramatisch of realistisch genoeg. Ik denk zelfs dat de film is afgezwakt vergeleken met de realiteit van toen.

3,0*

aangrijpend, absoluut een drama, maar ik ben niet echt een drama-persoon ofzo, dus het sprak mij niet zoo aan.

Zeer indrukmakende film!
Acteren was van een hoog niveau.. en vond The Elephent Man zeer goed en overtuigend gemaakt!
Een verhaal dat bijmij..maar ikdenk ook nogwel bij velen andere erg veel indruk heeft gemaakt en dat hetzeker geen film is die je zomaar kan vergeten..
Enige nadeel aan de film is het einde:
Via Wikipedia en de extras op de dvd wordt duidelijk dat de manier waarop Merrick is overleden nog steeds niet duidelijk is.. was het zelfmoord.. of was het een ongeluk?
In de film kiest hij er zelf voor tegaan liggen zoals *normale* mensen datook zouden doen.. maar aangezien dit geen feit is dat hetzo is gegaan vind ik het toch jammer.. deze film had beter een open einde kunnen hebben wat betreft de oorzaak van zijn dood.. en dan vind ik hettoch weer jammer dat ze toch een gesloten einde aan deze film gegeven hebben..
Maar afgezien van dat.. een erg indrukwekkende film die een plaats in mijn top 10 verdiend! door het aangrijpende verhaal.. maar het meeste om de sterke acteurs die het verhaal erg overtuigend en indrukwekkend van het scherm laten komen!
4,5sterren.

Het was al weer een hele poos geleden dat een film me nog zo heeft weten te raken als 'The Elephant Man'. En dat dan nog voor mijn tweede Lynch, na het wel erg doorsnee 'The Straight Story'.
Ik was zelfs bijna vergeten dat ze nog bestonden, films die me daadwerkelijk tot tranens toe weten te bewegen. Of hoe een o zo gewone zaterdagavond alsnog in een minzame tristesse veranderde.

Waar liggen de troeven dan van deze 'The Elephant Man'? Enerzijds had Lynch met het hartverscheurende verhaal een goudmijn in handen: het tragische relaas van John Merrick biedt op zich meer dan genoeg emotie om een "tear-jerker" te maken - en dus een publiekslieveling-, maar daartoe laat de jeugdige Lynch zich absoluut niet verleiden. Integendeel zelfs, want op de momenten dat de kijker het echt moeilijk krijgt draait hij de camera respectvol weg. Hij suggereert, laat de kijker zelf voelen.
In die context moeten we ook het uitgebalanceerde scenario vermelden: net als dr. Treves raakt de kijker in verwarring, weet hij niet (meer) of hij nu medeplichtig is of niet. Hoe zou ik reageren op ..., hoe zou ik handelen mocht ik ...? En uiteindelijk resulteert het alleen in een soort universele liefde voor het sympathieke personage, wiens oprechtheid alle twijfel de kiem in smoort. De stotterende Hurt wekt geen enkel moment irritatie, aan de goede inborst van Hopkins twijfelen we geen moment: welk hoger begrip kan zulke acteerprestaties losweken? "I am not an animal, I am a human being!" De essentie op een schoteltje, even later uitgeleid door Barber’s strijkorkestje. Dit is 'cultureel genot' in een notendop.

Lynch zou echter niet zo geprezen zijn als cineast mocht hij geen extra dimensie toevoegen aan het geheel: zijn zin voor abstractie strookt niet met de rechtgeaardheid van de film, maar houdt wel een soort mystiek gaande. Vanaf de eerste beelden wordt duidelijk dat het Lynch ook te doen was om “andere” krachten naast het menselijke, en dat "spirituele" laat zich nu eenmaal beter vatten in sfeer dan in verhaal. 'The Elephant Man' bekijkt men niet gewoon, men moet het ook voelen.

Desondanks is het vreemd dat deze prent zo'n diepe wonden slaat: als film doet hij aanvankelijk immers nogal fragmentarisch aan - de ogenschijnlijk willekeurige montage is een gedurfde keuze - en in bepaalde opzichten (opbouw, muziek) zou men de film het label "standaard" kunnen opplakken. Maar juist dat karakter ontstijgt Lynch tussen de regels door; de vraag blijft alleen hoe. En prijs ons gelukkig dat nog niemand het "cryptogram" 'Lynch' heeft kunnen ontrafelen - de ervaring wordt er alleen maar magischer op.

'The Elephant Man' is een bescheiden wonder. En juist daarom één dat des te meer aanbeden mag worden.
4*

Mooi bericht JJ_D!

Dank je.

lang geleden dat ik deze film gezien heb maar ik kan hem me nog goed herrineren, omdat deze film me goed geraakt had

net wat korte fragmenten gezien, en waarom staat deze film niet hoger

Niet echt mijn ding maar zeker wel mooi gedaan. Het kan gewoon bijna niet anders dan dat je meevoelt voor John, en dat is toch wel sterk aan deze film. Ook leuk dat het net een film uit de jaren 40 ofzo lijkt.

Een indrukwekkend film, en zeker ook ontroerend. Ik had op het eind toch wel een brok in m'n keel. Anthony Hopkins en de Elephant Man (John Hurt) spelen zeer sterk. Het zwartwit en de muziek werken erg goed en geven de film toch wel een ( naar mijn mening) unheimliche sfeer.

Ik zal de film zeker eens op dvd aanschaffen.

4*

Ik vond het anders best een open einde hoor. Je ziet gewoon hoe John op bed gaat liggen, waarna de film eindigt met een prachtige Lynchiaanse droomsequentie waarin de boodschap wordt verkondigd dat "niets/niemand ooit sterft". Er wordt gesuggereerd dat John Merrick gestorven is/stervende is, maar over het hoe en waarom wordt er voor zover ik weet geen duidelijkheid verschaft.

Overigens eerst en vooral mijn complimenten voor de mooie post van JJ_D, die uitstekend mijn gevoelens bij deze film verwoordt.

The Elephant Man is een prachtige film, die dankzij het mooie verhaal de kijker zeker en vast weet te ontroeren. Ik beschouw de film (bij vlagen) als een soort moderne versie van James Whale's Frankenstein; de film voelt ook aan alsof het een stille film uit de jaren '20 is (dankzij het zwart-wit, het 'monsterachtige' personage dat aan de Universalfilms doet denken, enkele shots die me bijzonder passend leken te zijn voor de films uit de jaren '20/'30,...).
De film is behoorlijk mainstream, maar bevat zeker en vast nog genoeg Lynchiaanse elementen, zoals te zien in bijvoorbeeld de eerste drie minuten, het dromerige einde en enkele dreigende shots van wolken en rookpluimen.
De cinematografie was niet van uitzonderlijk niveau - zeker niet Lynch's meest fascinerende werk - , maar de combinatie van het prachtige verhaal, de heerlijke vertolkingen en mooie muziek werkt absoluut op het sentiment. Wederom een parel van een film waarvoor je David Lynch uit de grond van je hart wil bedanken dat hij hem gemaakt heeft.

4*

Erg mooie film met fantastisch acteerwerk. Niet de beste film van David Lynch, maar wel een goede film. Mooi dramatisch verhaal, alleen van het einde was ik niet zo weg.

4 sterren.

Hele aardige film van David Lynch. Ik had vooraf een vrij "moeilijke" film verwacht, maar deze film is vrij toegankelijk voor iedereen. Het verhaal is natuurlijk in en in triest. Lynch laat de film ouder lijken door de film geheel zwart wit te maken, iets wat de film in mijn ogen een authentieker karakter meegeeft.

Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is uitstekend. Zowel Hopkins als Hurt spelen uitstekend, al is Hurt natuurlijk nauwelijks te herkennen hier. Ook de muziek en de bijtijds erg grauwe sfeer zijn best aardig. Toch mist de film in mijn ogen iets om een echte topper te zijn. op de een of andere manier pakte de film mij niet, hoewel ik niet echt kan verklaren waarom. Daarentegen vond ik het einde van deze film juist wel aardig.

3,5*

The Elephant Man is zekerlijk een film die blijft hangen. De kortzichtigheid en de geilheid van de massa wordt hier door Lynch overduidelijk aan de kaak gesteld en dit op een zeer knappe manier. Het is een thema van alle tijden origineel en sfeervol verwerkt. Alleen kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er een zekere melodramatiek over de film hangt. Rekening houdend echter met de waarde van het geheel wil ik dit gerust door de vingers zien. 4

Ik ben het met deze omschrijving eens. Maar een topfilm vind ik het net als Spetie zeker niet. Daardoor vond ik de film te langdradig en te oppervlakkig. Er werd veel te veel in het midden werd gelaten en niet uitgewerkt. Zo was onduidelijk wat de rol van de moeder was in zijn leven en werd de rol van de vader al helemaal in het midden gelaten. Er werd niet ingegaan op zijn jeugdjaren het feit of er broers en zussen waren kortom daar werd mijns inziens veel te lichtzinnig aan voorbij gegaan. Een gemiste kans vind ik. waardoor diepgang en de kans voor een topfilm is gemist. toch resteert er nog een 3,5 voor het goede acteerwerk.

Als je de film voor de tweede keer ziet is het verrassingseffect wat weg en verdwijnt ook een deel van de ontroering die daaruit voortkomt. Het blijft nog steeds een prachtfilm, maar je begint wel te merken dat het allemaal nogal simpel blijft, de personages zijn mooi in hun zuiverheid maar missen echt diepgang en het geheel krijgt meer van een sprookje dan van een realistische film die echt indruk blijft maken.

Wat me de vorige keer (jaren geleden, toen ik nog amper van David Lynch had gehoord) niet is opgevallen en me nu aangenaam heeft verrast, is de kleine Lynch-elemntjes die toch nog in de film en vooral in de beeldtaal verwerkt zijn. Die komen het best naar voren in de droom die Merrick halverwege de film heeft en die voor mij de meest indrukwekkende scene was, maar ook in de bevreemdende stille beelden die soms tussen de vrij klassieke mise en scene gelast worden.

En dat is negatief?

Niet zo zeer, ik geef de film nog steeds 4 sterren! Maar het maakt de film minder de emotionele mokerslag die ik er vroeger in zag: het Lelijke Eendje is ook zielig, maar echt een diepe indruk heeft dat nooit op me gemaakt . Dan doet John Merrick het nog stukken beter uiteraard.

Is John Merrick geen foutieve naam? Ik zie op google Joseph Merrick.

Nee, Lynch heeft het wel degelijk over John Merrick. Dat hij een kleine aanpassing heeft doorgevoerd is echter heel goed mogelijk (rechtenkwestie ed).

Ontroerende, in prachtig zwart/wit geschoten film die een simpel maar meeslepend verhaal vertelt. Hurt is fenomenaal in de hoofdrol. Prachtige production design en camerawerk. Niet overal evenwichtig en overtuigend, maar een unieke kijkervaring. En de laatste scene, ondersteund door Adagio For Strings van Barber, blijft van een indrukwekkende schoonheid.

Zeer ontroerende film, waarbij je echt enorm compassie krijgt met de arme John. Hij krijgt van mij 3 sterren. Dit is niet echt mijn genre film, maar toch vond ik hem de moeite waard om uit te kijken, omwille van de boodschap die er in zit en de acteerprestatie van Anthony Hopkins natuurlijk!

Indrukwekkende film met een superverhaal en schitterende acteerprestaties, schitterende keuze voor zwart-wit overgens het einde vond ik wat te lang getrokken, ook jammer dat je het einde met een grote vraag achterblijft was het nu uit domheid of zelfmoord?

****

Dat bleef absoluut niet vaag: J.M. wilde verlost worden van zijn ellendige bestaan.

Aardig drama van Lynch die acht keer genomineerd werd voor de Oscars, maar geen enkele won. Toch werd ik nergens echt gegrepen. De film komt wel erg langzaam op gang en kabbelt eigenlijk voort. Vooral visueel een beetje karig. Ik heb inmiddels genoeg in zwart-wit gezien om te weten dat je daarmee veel meer kan doen. De film slaagt dan weer wel in om een soort nostalgisch oude film-gevoel op te roepen, maar de interessantste stukken zijn toch weer waar Lynch iets meer op de experimentele toer gaat. Aardige film dus, maar nergens echt emotioneel. 3*

Zo zag ik dat juist niet, hoor. Hij vond dat hij klaar was, net zoals zijn kasteel die hij maakte. Hij had zijn taken voldaan als mens en kon daarom vredig sterven.

Ook.

ik heb deze film een jaar geleden ofzo gezien, ik weet nog dat ik het een schokkende en harde film vond. één van de weinige dramafilms waarbij ik echt een traantje moest wegpinken

The Elephant Man is na Eraserhead een meer toegankelijker film van de al bij leven legendarische Lynch. Zeer mooie film waar op de een of andere manier de suspense van af druipt. Sfeervol geschoten en ontroerend verhaal. Een mustsee en klassieker. Zeer goed.