The Elephant Man (1980)

Fascinerend melodrama dat op ware feiten gebaseerd is. Een tour de force van acteur John Hurt om onder het afschrikwekkende masker toch nog emoties over te brengen. David Lynch filmde dit meesterwerk in zwart-wit, en dat was een zeer goede keuze. The Elephant Man is haast een volmaakte film van, vreemd genoeg, het productiebedrijf van Mel Brooks...

Ik kan Q nog best volgen in z'n mening.

Daarbij komt, een film maken over een zielige man maakt een film nog niet emotioneel of indrukwekkend. Lynch doet het nog best aardig. Bij momenten erg leuke soundtrack, en ook visueel verzorgd.

Anderzijds hangt ook deze film te dicht tegen al die Oscarwinnaars over gehandicapte mensen. Het soort awww, wat zielig films waar verder weinig moeite is genomen om de film te laten spreken, maar waar de emotie vooral uit het verhaal moet gehaald worden.

Uiteraard verre van het niveau van dat soort film, maar hier had toch een pak meer ingezeten. Uiteindelijk kon die man mij weinig schelen, en vond ik de film te droog. 2.5*

Aangrijpende film. Er wordt een uitstekende sfeer neergezet en het acteerwerk van onder andere Hurt en Hopkins is voortreffelijk. Ook is alles bijzonder in beeld gebracht, kon het sfeertje erg waarderen. Ook nog vrij toegankelijk voor Lynch zijn doen, als ik de verhalen van zijn andere werk mag geloven. Had in ieder geval geen problemen om met de karakters mee te leven. Enkel na ruim een uur zaten er een paar momenten dat de film wat begon in te zakken en een beetje aan kracht moet inboeten. Desondanks een sterke en indrukwekkende film.

3,5 sterren.

Verreweg de beste van Lynch naar mijn mening. Monsterlijk goed (npi) geacteerd, een heel ontroerend verhaal en in stemmig zwart-wit verteld. Even wat traantjes wegpinken...

4,5*.

Mooie zwart - wit beelden en een paar aardige shots. De muziek mocht er ook wezen.

David Lynch laat zien dat hij op dramatisch vlak aardig uit de hoek kan komen. Toch, kon de film mij nooit helemaal beetpakken. De film had zijn momenten, dat wel. Vooral zielig toen John Merrick publiekelijk te schande werd gemaakt gedurende de zogenaamde razzia `s.

Tevens ook een interessante mensenstudie. waarom denken mensen het recht te hebben, iemand die lelijker is dan hen anders te behandelen? Hierop had de film wel wat verder mogen ingaan i.p.v. aandacht te besteden aan de karakterontwikkeling van John . Interessant genoeg om een film te vullen waarin iemand het mikpunt van spot is.

John Merrick `s karakter kon mij dan ook weinig interesseren. De gedragingen van de mensen eromheen wel. John `s gedragingen uitten zich veel te geforceerd. Niet echt geloofwaardig, dat iemand die zijn hele leven getreiterd is zomaar even alles naast zich legt en gelijk verder gaat met het instuderen van teksten Het had allemaal wel wat wreder gemogen. Het werd nu nooit echt een hel.

Typisch een film die ik niet snel zal weerzien. 3,5*

En toch gebeurt het ook nu nog overal, alleen niet meer als een soort van kermisshow. Als op straat iemand loopt met misvormingen/afwijkingen, zie je iedereen er ook naar kijken. Daar betrap ik mezelf ook wel eens op. Het verschil met toen is dat mensen nu meer gewend zijn en er daarom niet meer bang voor zijn.

De film vond ik een zeer zwaar en neerslachtig karakter hebben. Dat past ook goed bij de film, want dit zorgt ervoor dat je meer gevoel bij John Merrick zijn situatie hebt.

Het was al weer een hele poos geleden dat een film me nog zo heeft weten te raken als 'The Elephant Man'. En dat dan nog voor mijn tweede Lynch, na het wel erg doorsnee 'The Straight Story'.
Ik was zelfs bijna vergeten dat ze nog bestonden, films die me daadwerkelijk tot tranens toe weten te bewegen. Of hoe een o zo gewone zaterdagavond alsnog in een minzame tristesse veranderde.

Waar liggen de troeven dan van deze 'The Elephant Man'? Enerzijds had Lynch met het hartverscheurende verhaal een goudmijn in handen: het tragische relaas van John Merrick biedt op zich meer dan genoeg emotie om een "tear-jerker" te maken - en dus een publiekslieveling-, maar daartoe laat de jeugdige Lynch zich absoluut niet verleiden. Integendeel zelfs, want op de momenten dat de kijker het echt moeilijk krijgt draait hij de camera respectvol weg. Hij suggereert, laat de kijker zelf voelen.
In die context moeten we ook het uitgebalanceerde scenario vermelden: net als dr. Treves raakt de kijker in verwarring, weet hij niet (meer) of hij nu medeplichtig is of niet. Hoe zou ik reageren op ..., hoe zou ik handelen mocht ik ...? En uiteindelijk resulteert het alleen in een soort universele liefde voor het sympathieke personage, wiens oprechtheid alle twijfel de kiem in smoort. De stotterende Hurt wekt geen enkel moment irritatie, aan de goede inborst van Hopkins twijfelen we geen moment: welk hoger begrip kan zulke acteerprestaties losweken? "I am not an animal, I am a human being!" De essentie op een schoteltje, even later uitgeleid door Barber’s strijkorkestje. Dit is 'cultureel genot' in een notendop.

Lynch zou echter niet zo geprezen zijn als cineast mocht hij geen extra dimensie toevoegen aan het geheel: zijn zin voor abstractie strookt niet met de rechtgeaardheid van de film, maar houdt wel een soort mystiek gaande. Vanaf de eerste beelden wordt duidelijk dat het Lynch ook te doen was om “andere” krachten naast het menselijke, en dat "spirituele" laat zich nu eenmaal beter vatten in sfeer dan in verhaal. 'The Elephant Man' bekijkt men niet gewoon, men moet het ook voelen.

Desondanks is het vreemd dat deze prent zo'n diepe wonden slaat: als film doet hij aanvankelijk immers nogal fragmentarisch aan - de ogenschijnlijk willekeurige montage is een gedurfde keuze - en in bepaalde opzichten (opbouw, muziek) zou men de film het label "standaard" kunnen opplakken. Maar juist dat karakter ontstijgt Lynch tussen de regels door; de vraag blijft alleen hoe. En prijs ons gelukkig dat nog niemand het "cryptogram" 'Lynch' heeft kunnen ontrafelen - de ervaring wordt er alleen maar magischer op.

'The Elephant Man' is een bescheiden wonder. En juist daarom één dat des te meer aanbeden mag worden.
4*

Hele aardige film van David Lynch. Ik had vooraf een vrij "moeilijke" film verwacht, maar deze film is vrij toegankelijk voor iedereen. Het verhaal is natuurlijk in en in triest. Lynch laat de film ouder lijken door de film geheel zwart wit te maken, iets wat de film in mijn ogen een authentieker karakter meegeeft.

Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is uitstekend. Zowel Hopkins als Hurt spelen uitstekend, al is Hurt natuurlijk nauwelijks te herkennen hier. Ook de muziek en de bijtijds erg grauwe sfeer zijn best aardig. Toch mist de film in mijn ogen iets om een echte topper te zijn. op de een of andere manier pakte de film mij niet, hoewel ik niet echt kan verklaren waarom. Daarentegen vond ik het einde van deze film juist wel aardig.

3,5*

The Elephant Man is zekerlijk een film die blijft hangen. De kortzichtigheid en de geilheid van de massa wordt hier door Lynch overduidelijk aan de kaak gesteld en dit op een zeer knappe manier. Het is een thema van alle tijden origineel en sfeervol verwerkt. Alleen kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er een zekere melodramatiek over de film hangt. Rekening houdend echter met de waarde van het geheel wil ik dit gerust door de vingers zien. 4

Aardig drama van Lynch die acht keer genomineerd werd voor de Oscars, maar geen enkele won. Toch werd ik nergens echt gegrepen. De film komt wel erg langzaam op gang en kabbelt eigenlijk voort. Vooral visueel een beetje karig. Ik heb inmiddels genoeg in zwart-wit gezien om te weten dat je daarmee veel meer kan doen. De film slaagt dan weer wel in om een soort nostalgisch oude film-gevoel op te roepen, maar de interessantste stukken zijn toch weer waar Lynch iets meer op de experimentele toer gaat. Aardige film dus, maar nergens echt emotioneel. 3*

The Elephant Man is na Eraserhead een meer toegankelijker film van de al bij leven legendarische Lynch. Zeer mooie film waar op de een of andere manier de suspense van af druipt. Sfeervol geschoten en ontroerend verhaal. Een mustsee en klassieker. Zeer goed.

The Elephant Man snijdt een moeilijk onderwerp aan in mijn ogen. Niet zozeer het anders zijn op zich is een complex gegeven, maar er ook daadwerkelijk heel anders uitzien wel. Wat mij aangreep in deze film is dat John Merrick altijd een soort van 'freak' zal blijven. Hij kan zich nog zo sympathiek en menselijk gedragen en hij kan oprecht vrienden krijgen, maar voor zowel de grote buitenwereld, als voor zijn vrienden, als voor zichzelf zal hij altijd 'anders' zijn. Zelfs het krijgen van vrienden is een direct gevolg van zijn vreemde uiterlijk. Bijna iedere reactie die Merrick kan krijgen heeft direct of indirect betrekking op zijn 'anders zijn'. Het doet me een beetje denken aan dwergacteurs die nooit als iets anders gecast kunnen worden dan als dwerg. Als een 'gewoon mens' kunnen ze door hun uiterlijk niet gezien worden, zelfs al hebben andere mensen er de beste bedoelingen bij. Dat vind ik best een droevige gedachte.

Daarom werkte voor mij de finale waarin Merrick een staande ovatie krijgt in het theater. Ik snap dat dit voor sommige een iets te sentimentele scène is, maar ik ervaarde het anders. Ik vroeg me af waarom die mensen klapten. Omdat ze daadwerkelijk respect hebben voor Merrick? Ik geloof er eigenlijk niets van. Het zou mij niet verbazen als deze mensen applaudisseerden omdat ze zichzelf er beter door voelde. Of gewoon om mee te doen met de trend. Ze klapten naar mijn gevoel ook te hard. Zelfs van het personage van Anne Bancroft wist ik niet of haar eerbetoon oprecht is. Ik weet niet of er meer mensen zijn die op deze manier naar deze scène bekeken hebben.

Het personage van Hopkins is een van de weinige die zich ook van dit dilemma bewust lijkt te zijn en tot aan het einde toe, waarin Merrick Treves een echte vriend noemt leek ik een soort schuldgevoel bij Treves te merken. Hij geeft oprecht om Merrick, maar tegelijkertijd kleeft bij hem het gevoel eraan dat hij Merrick uitbuit. Misschien ten goede voor Merrick, maar het is toch een vorm van uitbuiting.

De film is echter niet zonder hoop. Merrick zal altijd een buitenbeentje blijven, gerespecteerd of niet. De film probeert Merrick dan ook niet te laten ontsnappen aan zijn 'anders zijn', maar probeert hem eigenwaarde te laten ontdekken. De gehele film klaagt hij niet als iemand hem iets naars aandoedt. Hij klaagt zelfs niet over de gemene man die regelmatig toeristen naar zijn kamer brengt. Waarschijnlijk is Merrick zo bang om mensen af te stoten dat hij niet voor zichzelf durft op te komen. Op het einde - op het toilet nota bene - komt Merrick echter wel voor zichzelf op, als hij schreeuwt dat hij geen beest is. Hij laat zich niet meer als een dier in een hokje (zowel letterlijk als figuurlijk) duwen en komt op voor zijn recht om als mens gezien te worden. In een mindere film zou dit te geforceerd overkomen, maar hier werkte het uitstekend.

De film steunt verder op prima performances, al vraag ik me af of Hurt's rol eigenlijk niet heel simpel is (waarmee ik niet wil zeggen dat hij niet overtuigd, integendeel). De keuze van Mel Brooks (jawel, de komiek) om Lynch als regisseur te kiezen zou in een tijd waarin we Blue Velvet en Mulholland Dr. achter de kiezen hebben onlogisch lijken, maar pakt perfect uit. Het zwart-wit is prachtig en toepasselijk, evenals de art-direction en de geweldige soundtrack. Het zou misschien zelfs leuk zijn als Lynch eens wat vaker uitstapjes maakte naar andere genres om daar zijn kunsten ten toon te stellen. Ik heb niets tegen zijn surrealistische thrillers, ik vind ze over het algemeen zelfs superieur aan deze film, maar het zou toch jammer zijn als Lynch zijn grote talenten voor een truukje zou blijven gebruiken.

De enige fout is het einde. Niet die waarin Merrick in bed gaat liggen, ook al deed dit mij op een bepaalde manier niet zoveel als bijna iedere scène ervoor. Ik doel meer op wat daarna komt. Die moeder die in de sterren nog wat dialoog uitspreekt. Ik vond het verschrikkelijk en totaal ongepast. Dit in tegenstelling tot de surrealistische openingsscène en de droomscène in het midden.
4*

Een fascinerende film over een oerlelijke mens. Film die niet al mijn verwachtingen waarmaakte, omdat het me in het begin te traag ging qua opbouw.

Vanaf het moment dat John Merrick begint te praten wordt het beter en begint de film me zowaar te raken.

Zal over een tijdje zeker een herkijkbeurt krijgen, en als de opbouw me dan beter bevalt zou het cijfer wel eens hoger uit kunnen pakken.

Voor nu 3.5*

Gisteren voor de eerste keer gezien. The Elephant Man is een prima film van regisseur David Lynch. Na Eraserhead, The Straight Story en Mulholland Drive is dit de vierde van hem die ik heb gezien. Een ook deze viel behoorlijk in de smaak. Weliswaar niet zo experimenteel als de eerst- en laatstgenoemde titel hierboven, maar wel met een prima plot, interessante personages en klasse opbouw.

Deze elementen maken The Elephant Man een prima te kijken film voor een zeer divers publiek. De gedachtegang van 'The One Ring', zoals hij die in zijn recensie uiteenzet, kan ik dan ook zeer goed volgen. Gelukkig is de film ook voor de wat minder filosofisch aangelegde mens prima te volgen. En misschien is dat wel het sterkste punt van deze film. Een dikke 4 sterren.

Oooeh zo schrijnend is deze film! The Elephant Man is zo apart en triestig persoon tegelijk. Het begin van deze film steekt sterk in elkaar: de hele tijd krijg je het daadwerkelijke gezicht van The Elephant Man niet te zien, waardoor je als kijker in het ootje genomen wordt door Lynch. Vol spanning wacht je af wat voor misbaksel je te zien krijgt. Het kan zelfs een beetje eng worden denk je ! Opvallend, als kijker ervaarde ik dezelfde ideeën die de gemiddelde 19e eeuwse kermisbezoeker ook had...

Nadat The Elephant Man zich had geopenbaard, blijft de film sterk doordat je als kijker meekrijgt dat hij 'human' is en 'not a animal'. Heel mooi hoe hij zich ontwikkelt en meer geaccepteerd lijkt te worden. Het einde is desalniettemin een tranentrekker...

Weet nog dat ik deze als kind al heel erg indrukwekkend vond. Dat zwart/wit voor David Lynch goed werkt was al te concluderen uit zijn shortfilms en het bizarre Eraserhead. Bij The Elephant Man pakt de cinematografie net iets rauwer en realistischer uit. Het verhaal is indrukwekkend en misschien wel één van de enige keren dat Lynch met een echt sterk verhaal op de proppen komt. Geslaagde film.

Indrukwekkende film.

Het waargebeurde verhaal is dramatisch mooi. De film is ook erg sfeervol. In zwart/ wit komt ie erg goed tot zijn recht. Het acteerwerk is geweldig en oprecht.

Dramatische film met een zielig verhaal die toch niet een kleffe tranentrekker is geworden maar gewoon mooi stuk realistisch drama. 4,0.

'The elephant man' is niet alleen boeind, maar vooral meeslepend. Of zoals mijn vriendin het noemde 'meesleurend'. Hoe de mensheid profiteerd van John Merrick is heel duidelijk gemaakt in deze film, soms wat overdreven, maar ach, het zijn de jaren 80.

Los van alle emotionele ellende die John meemaakt of eerlijk gezecht overkomt, is Hopkins heel overtuigend en gaat helmaal op in zijn rol als 'Guardian Angel' . Maar toch wil ik de meerderheid van de credits aan John Hurt geven, steengoed. En natuurlijk niet te vergeten de knappe Lesley Dunlop (Ja de film is 30 jaar oud, bite me!).

Pracht film, die ondanks het zwart wit beeld, sublieme blu-ray kwaliteit heeft. Stop hem snel in de kast en zet een vrolijk muziekje op. Beetje hypocriet maar daar ben ik wel aan toe na deze zware zit.

Nu dan eindelijke deze toegankelijke klassieker van Lynch gezien, en het is wederom een wonderschoon klein pareltje.

Zoals eerder gezegd heeft de film wat betreft sfeer wat weg van Eraserhead, zoals het duistere stadjes, de vreemde mensen en vooral de kenmerkende industriële geluiden. Lynch weet aan een ontroerend verhaal toch weer een donker randje mee te geven zonder dat je je sympathie verliest voor zowel Merrick als Treves. Natuurlijk zet Hopkins een pracht rol neer als arts/mens in dubio, maar is het Hurt die de show steelt. Zijn spel zorgt voor wat onroerende momenten, zoals de scenes met Mrs. Teves en Merrick en niet vergeten het magistrale eind.

Het enige wat ik als minpunt heb ervaren zijn sommige lachwekkende (haast belachelijke) scenes van Merrick waarbij hij zichzelf eerder voor gek zet dan dat hij sympathie opwekt.

Dit weegt niet op tegen het positieve waardoor het voor mij een memorabele film zal blijven, die je zal ontroeren, verbazen en tot het prachtige eind blijft boeien.

Misschien dat een herziening mijn enige bezwaar zal wegnemen, voor nu dik verdiende 3.5*

Prachtige en vooral ook rustig en rechtlijnige film van David Lynch.

De film moet het vooral hebben van de fantastische zwart/wit sfeer, de geweldige cast en de soms mooie visuele trucjes van Lynch.

Hurt is echt fenomenaal als the Elephant man, ook hoe hij met een spraakgebrek acteert. Erg goed gedaan. Zijn make-up is dan ook fantastisch. Hij ziet er oprecht afschuwelijk uit. Over Hopkins kan ik kort zijn, die beste man kan niet slecht acteren. De rest van de cast hobbelt er een beetje achteraan, helaas krijgt niet iedereen de aandacht die ie verdient, zo had ik Bancroft's rol wel iets uitgebreider willen zien.

Verder een rechtlijnig verhaal wat niet bijster moeilijk is om te volgen, maar wel effectief is en de nodige sympathie en andere gevoelige emoties oproept. Vooral dat dit echt gebeurt is maakt het nog indrukwekkender.

Bijzonder goede film!

4*

I am not an animal! I am a human being! I...am...a man !

Ik zelf was van te voren redelijk bevreest dat deze film met zo'n "gevaarlijk'' thema een over-kil zou gaan plegen,maar gelukkig staat er een regiseur met klasse aan de productie die weet waar hij mee bezig was. Daarvoor dank ik ook de filmproducent.

De film opening is behoorlijk memorabel,maar oh,oh zoo sterk noch kwa belangen noch kwa sfeer,heerlijke opening krijg je hier voorgeschoteld.Wat me ook direct opviel in de uitstekende begin was de film montage wat in deze film wordt gebruikt. Ik zag het al eens eerder in Bloody Sunday ( 2002) ( 3,5). In deze 2 films worden tussen de beeld overgang 1/2 sec eventjes zwart beeld. het werkt net als het zwart/wit beeld ( briljante keuze) uitstekend. Ik vind zowiezo de sfeer in de film machtig, sterk zelde zo kunnen genieten van de sfeer als in deze film. Aleen al daarom is deze film een aanrader.

De kennismaking tussen ' het beest' en Hopkens is voor mij een legendarische ontmoeting.Ik heb zelden bij een close-up op iemands gezicht ( Hopkens) zoveel emoties rond zien gaan alles kwam voorbij verdriet,afschuw en nog veel meer te lezen in zijn ogen.Aan emoties is er zowiezo geen gebrek aan in deze film, want je gaat op een gegeven moment als kijker net zo vreselijk voelen als de noch maar 21 jarige John Merrick op welke manier je mee gaat voelen laat de regiseur ( bewust ? ) in het midden,maar de film zal verdergaan,zoals John Merrick verder zal moeten gaan. Gelukkig leunt de film niet aleen op Jhon merrick en de perfecte setting. We zien ook Hopkins in zijn jongere jaren. Ik kan gerust zeggen dat hij toen al een exeptionele talent was. De rol van Trevis vult hij voortreffelijk in. Hij is ook perfeckt gecast. Want zijn stem,houding alles steld rust en sympathie uit en hij is ook voor Merrick een geschenk uit de hemel. Dat is ook erg mooi in beeld gebracht hoe Merrick zich zal ontwikkelen en de dialoog aangaat is echt heel sympathiek gedaan. Ik dacht zelfs ook een tijdje dat David Lynch
hem echt heeft opgezocht Omdat de ontwikkeling van Merrick zo geleidelijk is gedaan.

De film neemt ook behoorlijk de tijd om de relatie tussen Merrick en Trevis op te bouwen. Dat zal betekenen dat de film niet in een voortvarend tempo zal afspelen,maar het komt wel tengoeden voor de emotie en de verbluffende photografie of sfeer. In mijn ogen is het een goede keuze van David Lynch om het tempo op een laag pitje te houden.

Het einde is voortreffelijk en ontzettend bevredigend onder de muziek van ik dacht aan beethoven. ?

Hoe blij je sommige mensen kunt maken om ze een beetje liefde te geven

People are frightened by what they don't understand.

Als alle puzzelstukjes op de goede plaats vallen kan er een zeer mooie film ontstaan !

4 Stars

Erg fijne Lynch weer. Hij heeft duidelijk zijn stempel op de film gedrukt. Het zwart/wit komt erg stijlvol over. Net als Straight Story erg rechttoe-rechtaan, en hier vond ik dat, gezien Lynch's andere werken, erg goed werken. Bij vlagen erg aandoenlijk, de film wist me echter niet op elk moment echt goed te raken.

Gewoon een erg sterke en mooie film met erg goed acteerwerk.

Wat een prachtige, ontroerende film. Ik heb The Elephant Man vorige maand gezien, en ik ben er nog steeds van in shock. Dit is echt zo'n film die waarschijnlijk jaren lang in mijn hoofd zal blijven rondspoken.

The Elephant Man vertelt het verhaal over Joseph Merrick, beter bekend als de 'olifant man'. Deze man is verschrikkelijk misvormd en verdient zijn brood door op te treden bij zogenaamde freakshows. Merrick wordt echter mishandeld door zijn werkgever. Een chirurg, Frederick Treves, wil Merrick helpen door hem onderdak te geven in een ziekenhuis. Langzaam maar zeker komt Treves er achter dat achter de enge verschijning van Merrick een aardig en intelligent persoon zit.

De film laat je erg goed meeleven met de ellende die Merrick doormaakt. Veel mensen schrikken zich dood als ze hem voor het eerst zien. Door zijn vershijning wordt hij ook vaak gepest. De scenes waarin dat gebeurt zijn heel ongemakkelijk en heel aangrijpend om te zien.

The Elephant Man bevat ook een hoop scenes waarbij ik spontaan in tranen uitbarstte. In één scene neemt Frederick Treves Joseph Merrick mee naar huis, om hem aan zijn vrouw voor te stellen. Treves' vrouw zegt keurig gedag tegen Merrick, en Merrick wordt daar erg emotioneel van. Het is namelijk nooit eerder gebeurd dat een mooie vrouw aardig tegen hem deed. Heel zielig.

Ook een mooie scene vind ik degene waarin Merrick geholpen wordt door allerlei andere 'freaks', die net als Merrick optreden bij freakshows. Eén van de freaks, een lilliputter, zegt op een gegeven moment tegen hem "Luck, my friend, luck. Who needs it more than we?" Lilliputters zijn in feite ook mensen die altijd vreemd aangekeken worden. In films worden lilliputters vrijwel altijd gebruikt als 'comic relief'. Dat is eigenlijk ook een freakshow.

Het meest zielige aan Joseph Merrick vind ik dat hij altijd een 'freak' zal blijven. Het maakt niet uit hoe aardig hij tegen andere mensen doet, of hoe hij gerespecteerd wordt, iedereen zal hem altijd vreemd aan blijven kijken vanwege zijn uiterlijk. En het trieste is dat hij daar helemaal niks aan kan doen. Dat de film gebaseerd is op een persoon die echt geleefd heeft, maakt het allemaal een stuk emotioneler.

The Elephant Man heeft mij diep geraakt en verdient van mij daarom 5 sterren en een top 10-notering.

Zowel aandoenlijk als beangstigende film. Met een geweldige Hopkins die worstelt mijn zijn persoonlijke morele dillemmas. En de Olifantenman die door sommige de hemel in wordt geheven en door sommige de afgrond in gedreven. Geweldige rol voor John Hurt met prachtige make-up effecten. Sublieme zwart/wit fotografie art -en costumdesign (komt op blu ray extra goed tot z'n recht). Sterke Lynch regie die meer in het straatje van Straight Story ligt. Af en toe toch wat oversentimenteel but who gives a shit? 4,5*

Deze als klein manneke eens gezien, maar erg veel kon 'k me er niet meer van herinneren, dus was een kijkbeurt meer dan welkom. Opvallend is de film wel, allereerst doordat het een zwart-wit film is. Waarom dit zo gedaan is, is niet direct duidelijk, al stoorde het niet. Dit is waarschijnlijk een van de meest toegankelijke films van David Lynch.

Voor de rest goeie acteerprestaties van de nog redelijk jonge Anthony Hopkins en van John Hurt.

Naar het einde toe vond 'k hem beter en beter en het einde vond 'k geslaagd.

Enorm zielig, maar aangrijpend drama.

De film begint pas echt goed wanneer John Merrick meer in beeld komt. Het is allemaal zo zielig. Soms wat sentimenteel, maar dat mag wel.
Enkele personages zijn wat cliché, da's wat spijtig. De 'slechterikken' zijn heel obvious 'slecht'.
Er zit ook een aantal mooie scènes in. De 'I am a man!'-scène is zo ongelooflijk mooi. Ook het einde is dat, al past dat droomgedoe wat mij betreft niet helemaal in de lijn van de film.

John Hurt verbaast mij met zijn acteerprestatie. Ik was eerst wat sceptisch, aangezien je niets van z'n mimiek ziet. Hurt weet dat echter goed aan te pakken. Met zijn stem en ogen brengt hij meer dan geloofwaardig de gevoelens van John Merrick over. Anthony Hopkins is eveneens meer dan degelijk.
De rest van de cast daarentegen is zwak.

David Lynch zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Verre van, zelfs. Met The Elephant Man levert hij eindelijk wel eens een "simpele" film af. Mede daarom dat het spijtig is dat hij er weer een bijbetekenis moet bijflikkeren. Ik denk dat het nog beter had kunnen zijn als het allemaal simpel afgebakend was.
Zijn zwart-witbeelden ogen redelijk sfeervol, maar doen de film ouder lijken dan hij werkelijk is. Enkele scènes doen mij aan een klassieke overacting jaren 50-film denken. Ook de muziek versterkt dat gevoel. De muziek tijdens de laatste scène is wél heel erg goed.

4

Eerlijk is eerlijk, Joseph Merkins aka The Elephant Man is best een makkelijk onderwerp om een aangrijpende film over te maken. Het verhaal zelf is namelijk al ontzettend aangrijpend. Maar, ook hierin moet ik eerlijk zijn, het is daarbij heel makkelijk om te vervallen in vals sentiment, en daarmee wellicht de massa te bereiken. Als de regisseur David Lynch is weet je je dat dat echter niet zal gebeuren. Deze man doet gewoon z'n eigen ding.

Dat hoef je niet geweldig te vinden, natuurlijk, en echt geweldig vind ik het ook niet, hoezeer ik Lynch ook waardeer. Ik had weleens vaag van The Elephant Man gehoord, maar zijn verhaal kende ik nog niet, en dat wist me zeker te raken. De manier waarop het gebracht werd vond ik echter bij vlagen niet heel sterk, althans, ik had het gevoel dat er meer in had gezeten. Dat het in zwart-wit is, heb ik geen enkel probleem mee, en vond ik ook wel passend. Het klinkt misschien raar, maar ik had af en toe het gevoel dat het verhaal een beetje werd afgeraffeld. Wellicht was het verhaal net iets te lang om goed in een film van twee uur te verwerken, en werd het daarom soms wat te oppervlakkig danwel afgeraffeld. Slaat misschien nergens op, maar dat was het gevoel dat ik erbij had.

Daarbij waren er ook een hoop scènes die totaal niet bij me overkwamen. Daarentegen stonden ook wel een aantal prachtscènes, maar dat wist Lynch niet de hele film lang vol te houden. Dat neemt niet weg dat het een mooi verhaal is om verfilmd te zien, en ik moet zeggen, de olifantenman zag er realistisch uit, ik vond hem zeer goed gelukt. En daarbij was de allerlaatste scène wel weer waanzinnig mooi, dat maakte heel veel goed. Sommigen zie ik zeggen dat Lynch het er makkelijk vanaf brengt met de muziekkeuze, maar ik vond Adagio for Strings juist perfect bij de scène passen. Het zou pas oversentimenteel zijn als het een veel dramatisch gespeeldere versie van het lied zou zijn, dat ook nog eens meer op de voorgrond geplaatst zou zijn. Want ik vond het vrij subtiel en op de achtergrond, maar toch perfect de beelden ondersteunend. Prachtige beelden overigens. Bij het einde heb ik wel een traantje weggepinkt.

Al met al een prima film, maar er had voor m'n gevoel toch meer in gezeten.

Het is in dit soort drama’s nooit echt vanzelfsprekend om ook meer te bieden dan een waterval aan luchtige emoties. Deze film heeft gelukkige wat meer te bieden dan dat, en onderscheid zich op vele vlakken van de doorsnee vijfTV-film

Eerst en vooral is de film in het zwart-wit. Dat lijkt op het eerste zicht misschien een bizarre keuze, (Die wat ruikt naar interessantdoenerij) maar het doet het in deze film verrassend goed. Je moet maar eens tijdens de film - op een willekeurig moment - de lakmoesproef doen: “hoe zou deze scéne er nu uit zien in kleur?”. Je komt al snel tot de conclusie dat de film er stukken beter uit ziet zonder kleur. Eerst en vooral zorgt het er voor dat bepaalde scènes er stukken beter gaan uit zien, dan wanneer ze in kleur zouden zijn. Het deed me op bepaalde momenten aan een Film Noir denken.
Een tweede pluspunt van de film in zwart-wit te doen, is dat het op de gemoedstoestand werkt. Het verhaal is nogal ‘duister’ (als in ‘bedroevend’). Je kan natuurlijk met kleuren werken, waardoor je het risico loopt dat alles net iets vrolijker gaat worden.

Je weet natuurlijk op voorhand dat deze film het doel heeft van je te ontroeren. En daar slaagt hij ook in, zonder al te veel opdringerig te worden en de emotie er te dik op te leggen. Je kan wel discussiëren over het gebruik van de muziek, maar ik ben van mening dat ‘Adagio for strings’ zeer goed gebruikt is in deze film. Je kan daar toch geen andere muziek bij gebruiken dan dat?

Anthony Hopkins is hier haast onherkenbaar, en speelt een rol waarmee ik hem zal blijven associëren. Hoewel alle aandacht in de film natuurlijk naar John Merrich gaat, vind ik Dr. Treves best een intrigerend personage. Op het einde van de film heb je nog steeds niet door of de hij Merrick hielp om carrière te maken, of omdat hij echt in zat met zijn lot. En hoe kijkt hij (- en niet alleen hij-) naar Merrick? Als een echte vriend, of als een patiënt? Stellen ze zijn aanwezigheid echt op prijs, of doen ze het gewoon uit vriendelijkheid (Omdat ze hem zo zielig vinden)?
Dat hij er zelf niet helemaal uit was (en dat dat zijn geweten knaagde) wordt ook duidelijk in de film.
En stiekem doet het ook je eigen geweten knagen: Iedereen kent wel zo van die mensen waar je soms noodgedwongen op bezoek moet gaan (om het nu eenmaal moet), maar waar je diep vanbinnen niet graag bent.


Zijn er dan minpuntjes in deze film?
Misschien kon men nog net ietsje intensiever gaan in het overbrengen van de emoties? Ik heb het gevoel dat men de grens (waarbij de emotie er te dik op ligt) nog iets verder kan aftasten. Maar desalniettemin is dit een echte tranentrekker.


4,5*

Degelijke klassieker van David Lynch. Zijn rechtlijnigere films bevallen mij toch een stuk beter. De film begint vrij sterk, waarbij vooral de scenes tussen Treves en Merrick erbovenuit steken. Prima acteerwerk van Anthony Hopkins. Het zwart-wit gebruik geeft de film nog wat extra sfeer. Het tweede deel van de film is iets minder boeiend, omdat Merrick in zijn eentje niet zo heel erg boeiend is. De film had dan ook iets minder lang mogen duren. Ook de emoties in de film waren niet altijd even overtuigend, soms iets te sentimenteel.

"I am not an elephant! I am not an animal! I am a human being! I am a man!"

Geweldige film! Het dramatisch (haast ontroerende) verhaal van John Merrick. Door het Zwart-wit word de dramatische sfeer alleen maar versterkt.

John Hurt doet het hier echt meesterlijk als John Merrick. De make-up ect. van "The Elephant Man" zijn erg goed gedaan en lijken erg goed op de echte John Merrick. Anthony Hopkins doet het erg goed als de geleerde Frederick Treves. Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller, Michael Elphick en Hannah Gordon waren ook erg goed. Freddie Jones doet het hier ook echt heel erg goed. Normaal gesproken speelt hij hele andere rollen zoals in Krull als de wijze Ynyr, In Dune als de goede Thufir Hawat, In The Black Cauldron als de tovenaar Dallben of in David Copperfield als de trauwe Barkis. Hier speelt hij de bad-guy en hij doet het voortreffelijk.

De muziek van John Morris die ook de muziek van Spaceballs componeerde is echt geweldig en is echt zeer ontroerend soms.

Zoals ik al zij heeft het zwart-wit een erg dramatisch effect op de film. De film lijkt er ook erg gedateerd door. Maar ik kan deze keuze wel waarderen. Stel je voor dat de film in kleur was dan had hij een veel minder mooi effect.

En tegenstelling tot wat je misschien zou denken is deze film gebaseerd op het echte levensverhaal van Joseph Merrick. Die ook John Merrick of The Elephant Man werd genoemd. Het is wel iets wat veranderd of verromantiseert. Merrick zou namelijk als een normaal kind geboren zijn en later pas last hebben gekregen van het Proteus-syndroom. Ook zou hij zelf het circus in zijn gegaan. In België (Oostende) werd hij van al zijn geld berooft en daarom keerde hij terug naar Engeland waar hij werd opgenomen in de kliniek van zijn vriend Frederick Treves. Op 11 april 1890 stierf Merrick omdat hij plat op zijn bed was gaan liggen (maar ze sluiten niet uit dat een ongeluk was). De film zit wel redelijk dicht bij de realiteit ook hebben ze pas in 2003 zeker vastgesteld door middel van DNA onderzoek dat Merrick aan deze ziekte leed.

Ik had tijdens het kijken echt heel erg veel medelijden met John. Ook echt wonderlijk goed gemaakt. Als ik dan toch een klein beetje kritiek mag geven is het dat ik het gehuil van Treves iets te overdreven vond. Dat het een beetje te typisch was dat ze de koninklijke familie er bij haalde en dat ze niet helemaal correct op het leven van Joseph Merrick af zijn gegaan.

Erg goede film van David Lynch. Ik had al eerder zijn Dune gezien die vond ik ook erg goed.