The Elephant Man (1980)

The Elephant Man snijdt een moeilijk onderwerp aan in mijn ogen. Niet zozeer het anders zijn op zich is een complex gegeven, maar er ook daadwerkelijk heel anders uitzien wel. Wat mij aangreep in deze film is dat John Merrick altijd een soort van 'freak' zal blijven. Hij kan zich nog zo sympathiek en menselijk gedragen en hij kan oprecht vrienden krijgen, maar voor zowel de grote buitenwereld, als voor zijn vrienden, als voor zichzelf zal hij altijd 'anders' zijn. Zelfs het krijgen van vrienden is een direct gevolg van zijn vreemde uiterlijk. Bijna iedere reactie die Merrick kan krijgen heeft direct of indirect betrekking op zijn 'anders zijn'. Het doet me een beetje denken aan dwergacteurs die nooit als iets anders gecast kunnen worden dan als dwerg. Als een 'gewoon mens' kunnen ze door hun uiterlijk niet gezien worden, zelfs al hebben andere mensen er de beste bedoelingen bij. Dat vind ik best een droevige gedachte.

Daarom werkte voor mij de finale waarin Merrick een staande ovatie krijgt in het theater. Ik snap dat dit voor sommige een iets te sentimentele scène is, maar ik ervaarde het anders. Ik vroeg me af waarom die mensen klapten. Omdat ze daadwerkelijk respect hebben voor Merrick? Ik geloof er eigenlijk niets van. Het zou mij niet verbazen als deze mensen applaudisseerden omdat ze zichzelf er beter door voelde. Of gewoon om mee te doen met de trend. Ze klapten naar mijn gevoel ook te hard. Zelfs van het personage van Anne Bancroft wist ik niet of haar eerbetoon oprecht is. Ik weet niet of er meer mensen zijn die op deze manier naar deze scène bekeken hebben.

Het personage van Hopkins is een van de weinige die zich ook van dit dilemma bewust lijkt te zijn en tot aan het einde toe, waarin Merrick Treves een echte vriend noemt leek ik een soort schuldgevoel bij Treves te merken. Hij geeft oprecht om Merrick, maar tegelijkertijd kleeft bij hem het gevoel eraan dat hij Merrick uitbuit. Misschien ten goede voor Merrick, maar het is toch een vorm van uitbuiting.

De film is echter niet zonder hoop. Merrick zal altijd een buitenbeentje blijven, gerespecteerd of niet. De film probeert Merrick dan ook niet te laten ontsnappen aan zijn 'anders zijn', maar probeert hem eigenwaarde te laten ontdekken. De gehele film klaagt hij niet als iemand hem iets naars aandoedt. Hij klaagt zelfs niet over de gemene man die regelmatig toeristen naar zijn kamer brengt. Waarschijnlijk is Merrick zo bang om mensen af te stoten dat hij niet voor zichzelf durft op te komen. Op het einde - op het toilet nota bene - komt Merrick echter wel voor zichzelf op, als hij schreeuwt dat hij geen beest is. Hij laat zich niet meer als een dier in een hokje (zowel letterlijk als figuurlijk) duwen en komt op voor zijn recht om als mens gezien te worden. In een mindere film zou dit te geforceerd overkomen, maar hier werkte het uitstekend.

De film steunt verder op prima performances, al vraag ik me af of Hurt's rol eigenlijk niet heel simpel is (waarmee ik niet wil zeggen dat hij niet overtuigd, integendeel). De keuze van Mel Brooks (jawel, de komiek) om Lynch als regisseur te kiezen zou in een tijd waarin we Blue Velvet en Mulholland Dr. achter de kiezen hebben onlogisch lijken, maar pakt perfect uit. Het zwart-wit is prachtig en toepasselijk, evenals de art-direction en de geweldige soundtrack. Het zou misschien zelfs leuk zijn als Lynch eens wat vaker uitstapjes maakte naar andere genres om daar zijn kunsten ten toon te stellen. Ik heb niets tegen zijn surrealistische thrillers, ik vind ze over het algemeen zelfs superieur aan deze film, maar het zou toch jammer zijn als Lynch zijn grote talenten voor een truukje zou blijven gebruiken.

De enige fout is het einde. Niet die waarin Merrick in bed gaat liggen, ook al deed dit mij op een bepaalde manier niet zoveel als bijna iedere scène ervoor. Ik doel meer op wat daarna komt. Die moeder die in de sterren nog wat dialoog uitspreekt. Ik vond het verschrikkelijk en totaal ongepast. Dit in tegenstelling tot de surrealistische openingsscène en de droomscène in het midden.
4*

deze film komt binnen kort als het goed is op tv

ga die zeker kijken

Ik heb eerst Mulholland Drive, Twin Peaks en Wild at Heart gezien van David Lynch. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat deze film door dezelfde man is geregisseerd. Ik beide soort films overigens waarderen.

Gister dan eindelijk gezien en wat een ongelofelijk ontroerend filmpje was dit zeg. Het acteerwerk van Hopkins maar vooral Hurt was erg sterk, de film barst van de emotie, de zwart wit fotografie was af en toe echt adembenemend mooi, de score werkte goed en ondanks dat dit natuurlijk geen typische Lynch film is was ik zwaar onder de indruk van de schitterende artistieke beelden die de beste man ook hier weer uit zijn mouw tovert. Toch was het net niet het grote meesterwerk wat ik hoopte dat het zou zijn, zo heel af en toe was het een klein beetje oversentimenteel en vond ik dat de film (vooral in het begin) erg fragmentarisch handelde iets dat op mij best een beetje storend overkwam. Heel erg jammer ook dat ik gister (ondanks dat ik me al een beetje suf/moe voelde) toch de film ben gaan kijken want dat maakte het geheel toch wat minder- indrukwekkend dus misschien kwam het daar wel door dat ik net het meesterwerk er niet in zag. Dit alles neemt echter niet weg dat het een topfilm van formaat is die me op wat kleine lichtpuntjes (hier en daar) bijna de gehele speelduur erg geintrigeerd heeft.

4 sterren

een film die me toch niet echt raakte!!

Een fascinerende film over een oerlelijke mens. Film die niet al mijn verwachtingen waarmaakte, omdat het me in het begin te traag ging qua opbouw.

Vanaf het moment dat John Merrick begint te praten wordt het beter en begint de film me zowaar te raken.

Zal over een tijdje zeker een herkijkbeurt krijgen, en als de opbouw me dan beter bevalt zou het cijfer wel eens hoger uit kunnen pakken.

Voor nu 3.5*

dat de film zwart wit is doet er zeker niet aan af !

Gisteren voor de eerste keer gezien. The Elephant Man is een prima film van regisseur David Lynch. Na Eraserhead, The Straight Story en Mulholland Drive is dit de vierde van hem die ik heb gezien. Een ook deze viel behoorlijk in de smaak. Weliswaar niet zo experimenteel als de eerst- en laatstgenoemde titel hierboven, maar wel met een prima plot, interessante personages en klasse opbouw.

Deze elementen maken The Elephant Man een prima te kijken film voor een zeer divers publiek. De gedachtegang van 'The One Ring', zoals hij die in zijn recensie uiteenzet, kan ik dan ook zeer goed volgen. Gelukkig is de film ook voor de wat minder filosofisch aangelegde mens prima te volgen. En misschien is dat wel het sterkste punt van deze film. Een dikke 4 sterren.

Drama is niet zo echt mijn ding maar toch een 3,5*

Bestaat er trouwens al een horrorfilm van The Elephant Man? Zou geen slecht personage zijn.

Lijkt mij niet echt een personage voor een horrorfilm.

Deze film een tijd geleden gezien. De film zag er heel erg oud uit, ouder dan het jaar van opname. Was die olifant de echte olifant-man? Of hebben ze dat gewoon heel goed neergezet?

Ha, ha, ha, goeie grap Bart!

John Hurt heet de acteur, moet je meer van zien!

Maar ga eerst maar eens slapen, je bent wel erg laat opgebleven vanacht!

Enrom sterke, indrukwekkende film met mooi spel van Anthony Hopkins en John Hurt. De Elephant man wekt toch wel wat emoties en is erg angrijpend.

Joseph Merrick was zijn echte naam, maar Frederick Treves had in 1927 in zijn boek Joseph vervangen door John omwille van een zekere anonimiteit of iets dergelijks. Werd gezegd in de extra 'The Real Elephant Man'.

mooie film, jammer van het einde

Deze wat genegeerde film van David Lynch bewijst dat de regisseur weldegelijk 'een coherent verhaal' kan vertellen, met diepgang, dat bol staat van oprechte emoties en dat de kijker echt kan ontroeren.

In bloedmooi zwartwit, met Anthony Hopkins in een van zijn beste rollen, Mel Brooks (!) als producent en indrukwekkende droomscènes.

(N.B.: Producent Mel Brooks, actrice Anne Bancroft en Anthony Hopkins zouden gedrieën nog eens terugkomen met 84 Charing Cross road, een zeer ingetogen, bij vlagen humoristisch en mooi drama.)

Oooeh zo schrijnend is deze film! The Elephant Man is zo apart en triestig persoon tegelijk. Het begin van deze film steekt sterk in elkaar: de hele tijd krijg je het daadwerkelijke gezicht van The Elephant Man niet te zien, waardoor je als kijker in het ootje genomen wordt door Lynch. Vol spanning wacht je af wat voor misbaksel je te zien krijgt. Het kan zelfs een beetje eng worden denk je ! Opvallend, als kijker ervaarde ik dezelfde ideeën die de gemiddelde 19e eeuwse kermisbezoeker ook had...

Nadat The Elephant Man zich had geopenbaard, blijft de film sterk doordat je als kijker meekrijgt dat hij 'human' is en 'not a animal'. Heel mooi hoe hij zich ontwikkelt en meer geaccepteerd lijkt te worden. Het einde is desalniettemin een tranentrekker...

Daar is hij inderdaad eng genoeg voor haha.

Ik heb net From Hell gezien, met Johny Depp, daar komt The Elephant Man ook heel eventjes in beeld.

Geweldige "Victoriaanse" zwart-wit cinematografie, apart verfilmd door Lynch met sterk acteerwerk. Mag van mij wel een plaatje of 150 omhoog in de Top 250.

pfff, zelden met iemand zoveel medeleiden gehad in een film, het zwart wit maakt de sfeer nog wat duisterder, had toch wel een brok in me keel aan het eind van de film.

4*

Ik sluit me volledig aan bij The One Ring, mooi geschreven stukje. Je haalt me de woorden uit de mond over de theatherscene, de scene op het station en de slotscene.

Weet nog dat ik deze als kind al heel erg indrukwekkend vond. Dat zwart/wit voor David Lynch goed werkt was al te concluderen uit zijn shortfilms en het bizarre Eraserhead. Bij The Elephant Man pakt de cinematografie net iets rauwer en realistischer uit. Het verhaal is indrukwekkend en misschien wel één van de enige keren dat Lynch met een echt sterk verhaal op de proppen komt. Geslaagde film.

Indrukwekkende film.

Het waargebeurde verhaal is dramatisch mooi. De film is ook erg sfeervol. In zwart/ wit komt ie erg goed tot zijn recht. Het acteerwerk is geweldig en oprecht.

Dramatische film met een zielig verhaal die toch niet een kleffe tranentrekker is geworden maar gewoon mooi stuk realistisch drama. 4,0.

Hele mooie film! Aantal zeer aangrijpende stukjes:

- De psalm die John Merrick afzingt
- De staande ovatie die hij krijgt in het theater
- En natuurlijk de slot scène

De film komt ook perfect tot zijn recht in het zwart wit!

Aanradertje is ook het bekijken van een +/- 20 minuten durend interview met iemand die gespecialiseerd zegt te zijn in het verhaal over John Merrick (welke ook daadwerkelijk geleefd moet hebben)!

Personages en situaties uit de film worden vergelijkt met de mensen en gebeurtenissen uit de tijd van de echte John Merrick welke (als ik het goed heb) heeft geleefd van 1862 tot 1890!

je ziet nu wel weer zwart wit kan ook heel mooi zijn.

prachtige film.

Al tijden benieuwd naar, nu eindelijk gezien. Uitstekende film. Sfeervolle beelden, sterk plot en ook met één van de mooiste filmposters ooit.

Deze staat voor zometeen op het programma. De verwachtingen zijn hoog. Eraserhead heeft me aangenaam verrast (en dat is niet meteen de meest doorsnee film, sterker nog, een plot is moeilijk te ontdekken) en ik ben benieuwd of er in deze Elephant Man meer emotie zit. Aangezien het over sociale dilemma's gaat zit dat wel goed.