The Elephant Man (1980)

Enorm zielig, maar aangrijpend drama.

De film begint pas echt goed wanneer John Merrick meer in beeld komt. Het is allemaal zo zielig. Soms wat sentimenteel, maar dat mag wel.
Enkele personages zijn wat cliché, da's wat spijtig. De 'slechterikken' zijn heel obvious 'slecht'.
Er zit ook een aantal mooie scènes in. De 'I am a man!'-scène is zo ongelooflijk mooi. Ook het einde is dat, al past dat droomgedoe wat mij betreft niet helemaal in de lijn van de film.

John Hurt verbaast mij met zijn acteerprestatie. Ik was eerst wat sceptisch, aangezien je niets van z'n mimiek ziet. Hurt weet dat echter goed aan te pakken. Met zijn stem en ogen brengt hij meer dan geloofwaardig de gevoelens van John Merrick over. Anthony Hopkins is eveneens meer dan degelijk.
De rest van de cast daarentegen is zwak.

David Lynch zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Verre van, zelfs. Met The Elephant Man levert hij eindelijk wel eens een "simpele" film af. Mede daarom dat het spijtig is dat hij er weer een bijbetekenis moet bijflikkeren. Ik denk dat het nog beter had kunnen zijn als het allemaal simpel afgebakend was.
Zijn zwart-witbeelden ogen redelijk sfeervol, maar doen de film ouder lijken dan hij werkelijk is. Enkele scènes doen mij aan een klassieke overacting jaren 50-film denken. Ook de muziek versterkt dat gevoel. De muziek tijdens de laatste scène is wél heel erg goed.

4

Kijk, dat is je betere logica.

John Gielgud, Anne Bancroft, inderdaad, ronduit zwak.

Ja, eindelijk eens een simpele film (Elephant Man is z'n tweede film, dus het werd tijd) en het blijft natuurlijk enorm vervelend als een regisseur er zo maar een "bijbetekenis (wat dat ook moge zijn) bijflikkert."

Ik vond 'm in kleur toch mooier.

Ik heb het niet over de hoeveelste film van Lynch dit is. Het gaat om de hoeveelste die ik gezien heb. Ik had verwacht dat iemand die mij woorden in de mond legt die ik nooit gezegd heb dat wel zou begrijpen.

Fijn dat je mijn mening deelt.

Natuurlijk, het probleem ligt totaal niet bij je kraakheldere proza.

Had ook niet anders verwacht.

Anders dan Lynch flikker jij er geen bijbedoeldingen bij.

Snap waar alle lof voor deze klassieker vandaan komt en ik sluit graag aan in de rij enthousiastelingen. De hoofdrollen worden op puike wijze vertolkt door Hopkins en Hurt en het verhaal van The Elephant Man komt, waarschijnlijk niet in de laatste plaats omdat alles vrij dicht bij het echte verhaal van Joseph Merrick blijft, knap tot leven. Enige probleem is wel dat ik nimmer in de wereld van de olifantenman terecht kwam, alsof het gedurende twee uur vrij afstandelijk bleef. Vind het lastig de vinger op de zere plek te leggen, maar daardoor bleef het echt film, terwijl een onderwerp als deze een intensievere beleving op zou kunnen/moeten leveren. Neemt niet weg Lynch een prima poging heeft gedaan het leven van Merrick te vertalen naar het witte doek.

Grappig en mischien zelfs wel ironisch dat een van de meest rechtlijnige Lynch-verfilmingen ook een van zijn beste is. Uitmuntende acteerprestaties van Hurt en Hopkins en een voortreffelijke sfeer.

Klassieker, en zo wordt ie ook bedoelt. Het is duidelijk dat Lynch hier een film probeerde te maken die dicht bij zijn intellectuele aard ligt, maar dan wel op een manier die veel mensen aan zou spreken. Dit opgemaakt uit het feit dat zelfs mijn MTV-zus er om moest huilen.

De sfeer is (zoals veel mensen hier melden) prachtig en het verhaal is lekker dramatisch. Hoewel ik meer fan ben van Lynch' andere werk dat een stuk vager is, mag dit imponerende zwart-witje er ook zeker wezen.

Het acteren was trouwens wel oké. Als dat nou ook formidabel was geweest, had ik 5* gegeven (nu wil ik Hopkins niet ten onrechte doen aan die scène waarin hij John Merrick voor de eerste keer ziet, want dat is toch wel geniaal).

Eerlijk is eerlijk, Joseph Merkins aka The Elephant Man is best een makkelijk onderwerp om een aangrijpende film over te maken. Het verhaal zelf is namelijk al ontzettend aangrijpend. Maar, ook hierin moet ik eerlijk zijn, het is daarbij heel makkelijk om te vervallen in vals sentiment, en daarmee wellicht de massa te bereiken. Als de regisseur David Lynch is weet je je dat dat echter niet zal gebeuren. Deze man doet gewoon z'n eigen ding.

Dat hoef je niet geweldig te vinden, natuurlijk, en echt geweldig vind ik het ook niet, hoezeer ik Lynch ook waardeer. Ik had weleens vaag van The Elephant Man gehoord, maar zijn verhaal kende ik nog niet, en dat wist me zeker te raken. De manier waarop het gebracht werd vond ik echter bij vlagen niet heel sterk, althans, ik had het gevoel dat er meer in had gezeten. Dat het in zwart-wit is, heb ik geen enkel probleem mee, en vond ik ook wel passend. Het klinkt misschien raar, maar ik had af en toe het gevoel dat het verhaal een beetje werd afgeraffeld. Wellicht was het verhaal net iets te lang om goed in een film van twee uur te verwerken, en werd het daarom soms wat te oppervlakkig danwel afgeraffeld. Slaat misschien nergens op, maar dat was het gevoel dat ik erbij had.

Daarbij waren er ook een hoop scènes die totaal niet bij me overkwamen. Daarentegen stonden ook wel een aantal prachtscènes, maar dat wist Lynch niet de hele film lang vol te houden. Dat neemt niet weg dat het een mooi verhaal is om verfilmd te zien, en ik moet zeggen, de olifantenman zag er realistisch uit, ik vond hem zeer goed gelukt. En daarbij was de allerlaatste scène wel weer waanzinnig mooi, dat maakte heel veel goed. Sommigen zie ik zeggen dat Lynch het er makkelijk vanaf brengt met de muziekkeuze, maar ik vond Adagio for Strings juist perfect bij de scène passen. Het zou pas oversentimenteel zijn als het een veel dramatisch gespeeldere versie van het lied zou zijn, dat ook nog eens meer op de voorgrond geplaatst zou zijn. Want ik vond het vrij subtiel en op de achtergrond, maar toch perfect de beelden ondersteunend. Prachtige beelden overigens. Bij het einde heb ik wel een traantje weggepinkt.

Al met al een prima film, maar er had voor m'n gevoel toch meer in gezeten.

Zeer indrukwekkende film waarin we zien hoe een mens die er anders uitzag dan de anderen tentoongesteld werd in vroegere tijden.

Je krijgt medelijden met de man en nadat een professor zich over hem ontfermd gaat het een tijd goed met de 'elephant man'.

Helaas, levens zijn geen sprookjes en loopt op een bepaald moment ook dit leven weer eens mis.

Het verhaal is prima verfilmd en dat mag je van een regiseur als David Lynch ook verwachten.

Sterke en gevoelige film die lang blijft hangen!

Het is in dit soort drama’s nooit echt vanzelfsprekend om ook meer te bieden dan een waterval aan luchtige emoties. Deze film heeft gelukkige wat meer te bieden dan dat, en onderscheid zich op vele vlakken van de doorsnee vijfTV-film

Eerst en vooral is de film in het zwart-wit. Dat lijkt op het eerste zicht misschien een bizarre keuze, (Die wat ruikt naar interessantdoenerij) maar het doet het in deze film verrassend goed. Je moet maar eens tijdens de film - op een willekeurig moment - de lakmoesproef doen: “hoe zou deze scéne er nu uit zien in kleur?”. Je komt al snel tot de conclusie dat de film er stukken beter uit ziet zonder kleur. Eerst en vooral zorgt het er voor dat bepaalde scènes er stukken beter gaan uit zien, dan wanneer ze in kleur zouden zijn. Het deed me op bepaalde momenten aan een Film Noir denken.
Een tweede pluspunt van de film in zwart-wit te doen, is dat het op de gemoedstoestand werkt. Het verhaal is nogal ‘duister’ (als in ‘bedroevend’). Je kan natuurlijk met kleuren werken, waardoor je het risico loopt dat alles net iets vrolijker gaat worden.

Je weet natuurlijk op voorhand dat deze film het doel heeft van je te ontroeren. En daar slaagt hij ook in, zonder al te veel opdringerig te worden en de emotie er te dik op te leggen. Je kan wel discussiëren over het gebruik van de muziek, maar ik ben van mening dat ‘Adagio for strings’ zeer goed gebruikt is in deze film. Je kan daar toch geen andere muziek bij gebruiken dan dat?

Anthony Hopkins is hier haast onherkenbaar, en speelt een rol waarmee ik hem zal blijven associëren. Hoewel alle aandacht in de film natuurlijk naar John Merrich gaat, vind ik Dr. Treves best een intrigerend personage. Op het einde van de film heb je nog steeds niet door of de hij Merrick hielp om carrière te maken, of omdat hij echt in zat met zijn lot. En hoe kijkt hij (- en niet alleen hij-) naar Merrick? Als een echte vriend, of als een patiënt? Stellen ze zijn aanwezigheid echt op prijs, of doen ze het gewoon uit vriendelijkheid (Omdat ze hem zo zielig vinden)?
Dat hij er zelf niet helemaal uit was (en dat dat zijn geweten knaagde) wordt ook duidelijk in de film.
En stiekem doet het ook je eigen geweten knagen: Iedereen kent wel zo van die mensen waar je soms noodgedwongen op bezoek moet gaan (om het nu eenmaal moet), maar waar je diep vanbinnen niet graag bent.


Zijn er dan minpuntjes in deze film?
Misschien kon men nog net ietsje intensiever gaan in het overbrengen van de emoties? Ik heb het gevoel dat men de grens (waarbij de emotie er te dik op ligt) nog iets verder kan aftasten. Maar desalniettemin is dit een echte tranentrekker.


4,5*

Degelijke klassieker van David Lynch. Zijn rechtlijnigere films bevallen mij toch een stuk beter. De film begint vrij sterk, waarbij vooral de scenes tussen Treves en Merrick erbovenuit steken. Prima acteerwerk van Anthony Hopkins. Het zwart-wit gebruik geeft de film nog wat extra sfeer. Het tweede deel van de film is iets minder boeiend, omdat Merrick in zijn eentje niet zo heel erg boeiend is. De film had dan ook iets minder lang mogen duren. Ook de emoties in de film waren niet altijd even overtuigend, soms iets te sentimenteel.

Bij zijn regiedebuut, Eraserhead, maakte regisseur David Lynch al gebruik van zwartwit kleurgebruik, stoom, rook en aparte situaties. Bij The Elephant Man doet hij dit weer, maar dit keer om een aangrijpende drama over de menselijkheid te maken in plaats van een horrorfilm over bijzondere excentriciteit.

Het is vooral interessant te zien hoe eindelijk eens het ware verhaal van Joseph Merrick (in deze film John geheette) wordt vertelt. Producent Mel Brooks heeft er slim aan gedaan om regisseur David Lynch te betrekken bij het verhaal. Er wordt een schitterende 19-eeuws tijdbeeld gegeven van London en dit is mooi.

De film wordt nooit te abnormaal en scoort ijzersterk op al haar factoren. Ik denk dat dit te danken is aan Lynch, die hiermee liet zien nog veel meer kwaliteiten te hebben dan 'freak'-films.

"I am not an elephant! I am not an animal! I am a human being! I am a man!"

Geweldige film! Het dramatisch (haast ontroerende) verhaal van John Merrick. Door het Zwart-wit word de dramatische sfeer alleen maar versterkt.

John Hurt doet het hier echt meesterlijk als John Merrick. De make-up ect. van "The Elephant Man" zijn erg goed gedaan en lijken erg goed op de echte John Merrick. Anthony Hopkins doet het erg goed als de geleerde Frederick Treves. Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller, Michael Elphick en Hannah Gordon waren ook erg goed. Freddie Jones doet het hier ook echt heel erg goed. Normaal gesproken speelt hij hele andere rollen zoals in Krull als de wijze Ynyr, In Dune als de goede Thufir Hawat, In The Black Cauldron als de tovenaar Dallben of in David Copperfield als de trauwe Barkis. Hier speelt hij de bad-guy en hij doet het voortreffelijk.

De muziek van John Morris die ook de muziek van Spaceballs componeerde is echt geweldig en is echt zeer ontroerend soms.

Zoals ik al zij heeft het zwart-wit een erg dramatisch effect op de film. De film lijkt er ook erg gedateerd door. Maar ik kan deze keuze wel waarderen. Stel je voor dat de film in kleur was dan had hij een veel minder mooi effect.

En tegenstelling tot wat je misschien zou denken is deze film gebaseerd op het echte levensverhaal van Joseph Merrick. Die ook John Merrick of The Elephant Man werd genoemd. Het is wel iets wat veranderd of verromantiseert. Merrick zou namelijk als een normaal kind geboren zijn en later pas last hebben gekregen van het Proteus-syndroom. Ook zou hij zelf het circus in zijn gegaan. In België (Oostende) werd hij van al zijn geld berooft en daarom keerde hij terug naar Engeland waar hij werd opgenomen in de kliniek van zijn vriend Frederick Treves. Op 11 april 1890 stierf Merrick omdat hij plat op zijn bed was gaan liggen (maar ze sluiten niet uit dat een ongeluk was). De film zit wel redelijk dicht bij de realiteit ook hebben ze pas in 2003 zeker vastgesteld door middel van DNA onderzoek dat Merrick aan deze ziekte leed.

Ik had tijdens het kijken echt heel erg veel medelijden met John. Ook echt wonderlijk goed gemaakt. Als ik dan toch een klein beetje kritiek mag geven is het dat ik het gehuil van Treves iets te overdreven vond. Dat het een beetje te typisch was dat ze de koninklijke familie er bij haalde en dat ze niet helemaal correct op het leven van Joseph Merrick af zijn gegaan.

Erg goede film van David Lynch. Ik had al eerder zijn Dune gezien die vond ik ook erg goed.

The Elephant Man

I am not an animal! I am a human being! I am a man!

The Elephant Man deed me qua sfeer erg denken aan de vorige film van David Lynch, Eraserhead maar ik vond dat het bij The Elephant Man veel aangrijpender werkte.

Het verhaal van Joseph Merrick (in de film John Merrick) vind ik ook heel erg interessant omdat ik iemand ken die ook die ziekte heeft. John Hurt zet deze misvormde arme man neer met een hoop menselijkheid in zich. Anthony Hopkins doet het ook goed als Dr. Frederic Treves, die John aan de ene kant wil helpen maar aan de andere kant ook zijn carrière een zetje daarmee wil geven.

Qua sfeer is The Elephant Man erg vergelijkbaar met Eraserhead, , maar bij die film komt heel erg bizar en raar over als surrealistische horrorfilm. The Elephant Man heeft surrealistische trekjes maar kwam bij mij veel aangrijpend en aandoenlijker over. Met een hoeveelheid rook, stoom en industriële machines wordt de sfeer van de Industriële Revolutie goed overgebracht.

Een sfeervolle, aangrijpende dramafilm van David Lynch met een hoop menselijkheid.

* 4,5

Lang geleden dat ik deze heb gezien en kan mij er nog maar weinig van herinneren. Of ik tot een herkijbeurt ga komen weet ik niet, want ik heb achteraf iets meer gelezen over de echte "Elephant man". Dit deed me beseffen dat de film maar een heel klein stukje uit het leven van Merrick belichtte. Hij werd helemaal niet slecht behandeld in het circus bijvoorbeeld en er gebeurde nog zoveel meer in zijn leven dat helemaal niet in de film werd getoond. Ik had het liever wat biografischer gehad. De film was overigens wel aangrijpend maar nu dat ik achteraf zie dat het verhaal toch sterk is gefictionaliseerd en beperkt tot vooral medelijden wekken voor Merrick, hoop ik dat er op een dag iemand een iets accuratere verfilming van zal maken.

Het is een meeslepende film, zeker omdat je bijna niet kan bevatten hoe de mens zo'n meedogenloos en oppervlakkig wezen kan zijn. Deze film maakt ook een belangerijke boodschap over de wereld van nu. Nog meer dan vroeger is het een plastische wereld geworden waar uiterlijk schoon en oppervlakkigheid meer belangerijk zijn geworden dan intelligent, innerlijke schoonheid en karakter. Het gaat toch zeker om wat een mens zegt en niet hoe en mens eruit ziet. Zeker als je zelf ooit gepest bent dan kun je je misschien ergens inleven in de boodschap van de film. Als je zelf een pestkop bent en na het zien van deze film nog niet tot inkeer komt dan vrees ik voor je (emotionele) toekomst

Op National Geographic was er overigens een aantal jaren geleden een documentaire te zien waarin een soortgelijke man te zien was.

YouTube - I Am the Elephant Man

Sterk en ontroetend film drama met een voor Lynch wat afwijkende sfeer. Hoewel het duidelijk een Lynch film is, is the elephant man een erg teder en persoonlijk werk. De opbouw in deze film is geweldig en het decor doet me hier en daar denken aan de serie Carnivale (een aanrader overigens). John Hurt speel overtuigend en de jonge Hopkins doet het ook niet verkeerd. Een prachtig drama dat dingen durft aan te dikken, maar altijd zijn nodige subtiele karakter behoudt. Bravo.

Prachtig drama. David Lynch weet er voor te zorgen dat je John wil helpen en troosten. Wat een vreselijk leven heeft hij gehad. Cinematografisch is het briljant. Anthony Hopkins speelde vreselijk goed...

Briljant.

Het schokkende verhaal over een misvormde Engelse man, die in zijn kindertijd mishandeld was, werd emotioneel, gevoelig en ontroerend gebracht. Een film over de menselijke geest en eenzaamheid en het verlangen naar geborgenheid binnen een meedogenloze, materialistische wereld. En toch vond ik de productie destijds te esthetisch en teveel een parabel om me volledig omver te blazen.

Soms lees je bewust geen samenvattingen van films voordat je ze kijkt. Met Eraserhead in mijn achterhoofd en het zien van het vreemde figuur op de poster, denk je al snel dat David Lynch op zijn bizarre tour. Blijkt helaas dat er weinig fictie te zien is in The Elephant Man. Lynch doet zijn best om je te laten inleven in de situatie van zijn hoofdpersoon. Ik geef toe dat er goed geacteerd wordt en op visueel vlak de film best sterk is, maar er blijft niet veel over dan een misvormde man met wie je vooral medelijden hoort te hebben. The Elephant Man leert ons dat we onbewust vaak net zo erg zijn als de mensen die koste wat kost dingen willen zien en/of meemaken, zonder dat we doorhebben dat we er mensen flink mee kunnen kwetsen. Nee, deze prent laat weer eens goed zien waarom ik niet dol ben op biografische films: beetje saai.

Erg mooie film, goed geacteerd door de hoofdpersoon. Heb er van genoten. Met oog voor veel 19e eeuw detail. Zo vond ik bijvoorbeeld het portret van de queen in de ziekenzaal mooi op zijn plaats en ook het veelvuldig in beeld brengen van de centraal aangestuurde petroleum verlichting in het ziekenhuis was -voor de liefhebber- erg goed gekozen.

Nog steeds één van de klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Net als later met The Straight Story kiest David Lynch hier voor een diepmenselijk klein verhaaltje met een vreemde touch.

Hier gaat het over een misvormde man die niets liever wil dan erkenning krijgen van zijn menselijkheid in het Victoriaanse tijdperk van vormelijkheid, etiquette en algemeen geldende Christelijke moraal. Wat in handen van een mindere regisseur zou ontaarden in een vlakke tearjearker wordt hier een filmisch meesterstuk vol visuele vondsten die zowel de afzichtelijkheid als de schoonheid van het hoofdpersonage mooi weten te verbeelden.

Ook mooi dat Lynch de ontwikkeling toont van hoe anderen naar hem leren kijken als zij meer gecultiveerd en geïnformeerd raken. Wat mij betreft is het daarmee ook een subtiel pleidooi voor hogere cultuur als het middel om empathie en betrokkenheid te verkrijgen boven de slopende werking van denigrerend volksvermaak.