La Stanza del Figlio (2001)

Mooie, aangrijpende film over het verlies van een naast familielid.

De hoofdrolspeler (en regisseur), Nanni Moretti, acteert heel goed.

Eenvoudige, maar knap gemaakte film.

Bloedstollend mooie, ontroerende en meeslepende film. Nauwelijks met woorden te omschrijven, dus laat ik het maar in sterren uitdrukken: vijf stuks. De laatste minuut is wat mij betreft filmgeschiedenis. Kippenvel, prikkende tranen. Formidabel.

Waar Nanni Moretti met zijn La Stanza del Figlio mij bij mijn vorige en eerste kijkbeurt (ik denk zo'n jaar geleden) totaal niet wist te raken of te ontroeren deed het mij nu wel.
Moretti's uitgangpunt is erg moeilijk doch erg interessant om een echt goeie film over te maken: het verliezen van een kind; wellicht één van de ergste dingen die je kan overkomen als ouder. Moretti weet met de minimale middelen (alle te verwachten cliché's worden gemeden; Moretti speelt het toe op de pure menselijke emotie) een hartverscheurend en verschrikkelijke aangrijpende film af te leveren. Alle 'acties' van de hoofdrolspelers en natuurlijk ook Moretti zelf zijn 100% begrijpbaar en hierdoor jank, treur en leef je de gehele speelduur met de karakters mee.
Hoe ik aan die 2,5* van mij vorige kijkbeurt kwam is mij een raadsel; nu kom ik (nog) even niet verder dan 4,5*; wellicht de volgende keer meer.

Heel mooie film. Het is een kwalificatie die ik niet veel gebruik in mijn commentaartjes maar 'realistisch' was een gedachte die vaak opdook tijdens het kijken. Die kwalificatie brengt de vragen met zich mee: waarom maak je zo'n film dan? Waarom dan geen documentaire? Of, zoals iemand op IMDb zich terecht afvroeg: huil je om wat er in de film gebeurt of omdat je je voorstelt dat het jezelf overkomt (of herinnert aan de tijd dát het je overkwam)? Dus dat vind ik een wonderlijke tegenstelling. Want juist door het realisme moest ik ook soms denken aan de befaamde waargebeurde-rtl-woensdagavond-films. Puur omdat ze waargebeurd zijn, niet omdat ze realistisch zijn, wat ze vaak volstrekt niet zijn. Kijk maar eens naar het eerste half uur van La Stanza del Figlio. Het zijn echte mensen met echte gevoelens en echte fouten. In een waargebeurde-woensdagavond-film wordt de situatie in het gezin in de exposé bijna altijd geïdealiseerd.
Het is allemaal niet spectaculair in de vormgeving of montage of beelden en het tempo ligt laag maar de film is beschouwend van aard en dat vond ik heel prettig. Moretti heeft een prachtig zachtmoedig observerende manier van naar de wereld kijken. Ik wil zeker meer van hem zien.
De laatste scènes met het vriendinnetje (en haar nieuwe vriendje - wat een heerlijke banaliteit) en het rijden naar de Franse grens en de allerlaatste scènes aan het strand waren van een schoonheid!
Wat de film niet nodig had waren de scènes tijdens de zoon zijn dood, waarbij de dochter gevaarlijk aan het scooteren is, de moeder bijna omver wordt gelopen op de markt en de vader meen ik bijna door een vrachtwagen wordt aangereden. Waarom nu die dreiging oproepen? De terloopsheid van de film vond ik nu juist de grote kracht.

De film is grotendeels gebaseerd rond één gegeven, maar dit maakt hem niet minder beklemmend. De transformatie van de familie kwam erg akelig en dus goed over, en de sobere stijl en muziek zijn goed uitgekozen. 3,5* met ruimte voor meer.

Alhoewel een prachtige film qua verhaal en regie kon Nanni Moretti als acteur mij niet helemaal overtuigen. Speelde emotieloos en ongeînteresseerd. Komt daarbij nog zijn stem als schuurpapier die mij helemaal deed denken aan die van Urbanus.

Laura Morante, die Poala speelde (Giovanni's echtgenote) speelde de pannen van het dak. Na de film een derde maal op 5 dagen bekeken te hebben ga ik van 3* naar 3,5*. Later misschien meer na een herevaluatie.

Prachtige, ontroerende film van Moretti. Het nummer van Eno doet wel wat traantjes opwellen hoor, in dit gevoelige drama. Van het hier ook al genoemde Ordinary People ben ik al helemaal een fan, misschien raakt het thema me gewoon erg.

4*.

Prachtige film. Na de dood van Andrea ademt alles een sfeer van verlangen uit. Een verlangen naar het onbereikbare, naar iets dat nooit zo zal zijn of nooit (meer) naar je toe zal komen. En dat gevoel is zó intens (iedereen kent dat gevoel wel denk ik). Het grijpt je naar de keel en vervult je zelf ook weer met eenzelfde gevoel. Echt schitterend.

Het begint allemaal onbekommerd met de prachtige beelden van het onbezorgde dagelijkse leven in Italïe, wat erg herkenbaar was. Zo heb ik het ook ervaren tijdens een schoolreis naar Rome. In al zijn drukte is het daar eigenlijk heel rustig. En dat kwam hier erg goed over. Het zag er allemaal zo realistisch, eenvoudig en onbekommerd uit.

Ook de familieband wordt met veel gevoel voor detail in beeld gebracht. Elk lid van de familie lijkt gelukkig met elkaar en met zijn eigen leven. Toch beginnen zich kleine scheurtjes voor te doen als zoon Andrea beschuldigd wordt van diefstal. Na de fatale gebeurtenis reageert iedereen anders en is het eensgezinde gevoel verdwenen.
Een scène die dit heel subtiel en symbolisch onderstreept was voor mij die waar vader Giovanni zijn vrouw allerlei huishoudelijke spulletjes toont waar barstjes inzitten, die allemaal gewoon weggestopt werden achter goede huishoudelijke spullen. Dit stond voor mij synoniem voor de situatie van de familieleden. Van binnen zijn ze gebarsten, verscheurd door wat er gebeurd is, maar de buitenkant probeert dat te verbloemen.

Na de dood van Andrea begint het rouwproces en zien we hoe ieder hier op zijn eigen manier mee omgaat. Ook hier wordt weer veel nadruk gelegd op de eenvoud en realistische wijze van het handelen na het verlies van een naast familielid.

De muziekkeuze was zonder meer doeltreffend, het nummer van Eno is werkelijk schitterend en bereikte voor 100% zijn doel. Niet alleen door de tekst, maar ook de melodie wekte het weer dat gevoel van onbegrensd en onbereikbaar verlangen op. Eigenlijk een heel onbeschrijflijk gevoel, ook al weet ik bijna zeker dat iedereen het hier kent.

Bij de beelden van de laatste scène, aan de zee in Frankrijk, ondersteund door de muziek van Eno hield ik het met moeite droog. Het ademde gewoon zo'n prachtig gevoel uit. De familieleden beseffen hier echt wat er gebeurd is, verlangen naar iets dat nooit meer zal komen, maar krijgen weer hoop. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Inderdaad: het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar we moeten verder en kunnen dat nu.

Film bouwt heel langzaam op. Het was niet saai, maar ik vroeg me echt af wanneer het eindelijk van start zou gaan. Achteraf gezien was dat al vanaf minuut 1. Zo'n film werkt op de opbouw en met de kleine details die het geheel realistischer maken en het laatste half uur des te emotioneler. Vanaf het moment dat Arianne in de film kwam, heb ik echt met kippevel op mijn arm gezeten.

Dat laatste trekt het net over de rand naar 4*

Symathie is voor mij wel het sleutelwoord in deze film. Het eerste half uur van de film heeft bij mij sympathie gewekt voor dit gezinnetje, wat in de rest van de film doorwerkte. Postieve mensen, mooie karakters, ietwat lief, niks bijzonders. Van wat lichte 'uitspattingen' van een diefstalletje en een vriendje dat joints rookt, naar een schitterend dramatisch middenstuk, tot een beginnend aanvaardende lach aan het einde op een strand na een nachtelijke rit. By This River van Brian Eno is ook heerlijk. Bello.

4,5*

Had er ook wel wat meer van verwacht.

Keek de film samen met een vriendin, waarop zij plots opmerkte dat Moretti meer een pastoor leek, dan op een vader voor zijn kind. De lichaamstaal van hem als hij zijn hand op diens schouder legde en de wat zweverige manier van praten en bewegen, tegen het nonchalant acterende aan waren hier voorbeelden van.

Kreeg daardoor nauwelijks een band met de pastoor of een van de andere personages. De sessies waren verder ook vooral een teveel van herhalende aard. Als men eenmaal de draad weer op probeert te pakken blijkt dat alles gelukkig toch wel wat meer om het lijf heeft dan een simpele film. De humor was al aanwezig in het begin, in de vorm van gemoedelijkheid of als je het in een negatief daglicht wil plaatsen: het manipuleerde de impact van latere gebeurtenissen doordat je het gezin eerst samen in de auto zag zingen. Iets wat de film tesamen met de aardige muziek voor mij wel boeiend hield. De humor in de vorm van, aan het einde weer met elkaar kunnen lachen oogde aardig. Na het wat standaard begin, ontvouwt zich een fraaie karakterschets waarin het thema rouwverwerking fijn wordt uitgewerkt. De manieren waarop afleiding wordt gezocht ogen natuurlijk.

Alleen is de film in zijn totaliteit te herhalend van karakter, waarbij je jezelf afvraagt of men niet beter op wat andere aspecten had ingezoomd. Daarnaast was het acteerwerk van Moretti ondermaats. Laat hem maar gauw pastoor worden.

Vreemd trouwens dat sommige mensen hier die manier van acteren typerend voor Italianen vinden. Het temperament wordt vast afgewisseld met een relaxte houding, alleen de passiviteit van Moretti hier, straalde desinteresse uit voor alles en iedereen. Daarnaast vond het maar een irritant, prekerig mannetje die zich boven alles en iedereen verheven voelde. Krappe 3,5*

Stevende af op een degelijke vier sterren, maar de tweede helft van de film overtuigt niet. De acteurs weten hun verdriet niet over te brengen, door dit matige acteerwerk werden enkele (huil)scènes zelfs wat ongemakkelijk om naar te kijken.

Zoals hierboven al aangehaald, het was niet de bedoeling om er een onvolwassen drama van te maken, daar is de hoofdpersoon te sterk voor. Psychisch wordt dit op de meest rationele zin verwerkt.

De kunst om een rouwproces op deze manier te verwerken is behoorlijk puur en verstandig.

Ik heb weinig films met zo' n sfeertje zo luchtig gezien. Sterke acteurs en ook de kinderen waren geloofwaardig. Het leek net of er een luchtbel om de film heenzat. Kreeg er i.i.g een licht gevoel bij.

Aparte ervaring!

De film is tevens een van de meest realistische films ik heb ervaren. Ik had laatst een discussie met een vriend. Na deze film kwam dezelfde discussie weer opgang. Hij prijst het predicaat 'realisme' en realistische stroming in een film niet zozeer. Hij ziet cinema als een ontsnapping poging uit de realiteit. Ik citeer zijn woorden: Waarom moet film dan altijd realisme tonen om in smaak en prijzen te vallen? Wat is het nut van film als we dingen te zien krijgen wat we dagelijks ook kunnen zien?

Ik vond dat hij absoluut een punt had. Tevens is het niet gemakkelijk om daar een antwoord op te geven. Als er dan een antwoord moet zijn is het dat ik film somtijds zie als een medium voor een auteur of een gewone persoon om zo zich te uiten. Of het nou zijn gevoelens zijn of zijn kijk op het leven, media, cultuur, politiek etc... Film is mijn inzien immer de beste middel voor iemand om zich het best laten begrijpen door een ander.

Dat is zo'n beetje wat Nanni Moretti doet. de kijker meeslepen in een situatie als dit en tonen (zo Humanistisch mogelijk) hoe op dergelijke situatie zou worden gereageerd. Met eenvoudigste middels, geen audiovisueel trucjes, geen betoverende kleuren. Geen overdonderde camerawerk, geen overdreven dramatische muziek (Maar juist zacht en lief), geen melodramatisch gedoe maar een ijzersterke verhaal is de sleutel tot de film. Wellicht een film die me niet helemaal raakte maar zonder twijfel een regisseur om in gaten te houden.

Mooie film over de verwerking van een sterfgeval, maar wel jammer van het eerste half uur. Het gezin is daarin namelijk wel érg vrolijk. Ik weet wel waarom dit gedaan is, maar het lag er net iets te dik bovenop allemaal. Die fossielendiefstal doet er niets aan af. Sterker nog, het draagt er aan bij.

Pas na de dood gaat de film erop vooruit en bouwt het zijn emoties langzaam en mooi op, om te eindigen met een prachtige finale aan zee. Die scène waarin het gezin kort lachte om het feit dat ze helemaal naar de grens gereden waren en met name het lange laatste shot, waarin we ze van een afstand op het strand zien staan is werkelijk ontroerend. Knap ook dat de film elke sentimentaliteit weet te ontwijken.

Wel jammer dan weer dat veel scènes zo ongeloofelijk kort duren. Dit gevoel had ik met name in het begin, toen iedere scène maar ongeveer 1 minuut lang aangehouden werd. Later verbeterde dit, maar er zaten nog genoeg scènes in waarvan ik vermoede dat ze beter zouden zijn geweest als ze langer geduurt hadden. Nu zijn ze vooral kernachtig, maar te vluchtig om emotionele waarde te hebben. Moretti had beter wat minder, maar langere scènes kunnen hebben dan deze hoeveelheid korte anekdotes.

3,5*

Liefhebbers van deze film moeten ook zeker Ordinary People gaan kijken. Een wat bitterdere film dan deze.

Prima drama, waar ik gaandeweg steeds meer betrokken raakte. Meestal vindt een sterfgeval in een dramafilm in het begin of tegen het eind plaats, maar hier was het plotsklaps middenin. Opvallende keuze, maar wat mij betreft wel goed gevonden. De kijker maakt eerst kennis met een (goed functionerende) familie uit de hogere klasse. Nadat je de karakters genoeg kent, gaat de film over op de verwerkingstoer, waardoor het geheel niet alleen maar eenzijdig kommer en kwel is.

Deed me niet zoveel.

Begrijp me niet verkeerd, een slechte film zal ik het niet noemen. Maar de uitwerking was gewoon absoluut niet indrukwekkend. Het drama voelt als een lege huls, het raakte bij mij kant noch wal. Het vervalt niet in een tearjerker, maar toch wist het me licht te irriteren. Ik denk dat het acteerwerk me gewoon niet kon overtuigen.

De muziek is ook niet overal even goed gekozen, zo kreeg ik een paar keer een soort feel good gevoel mee. En dan bedoel ik niet alleen in het eerste half uur.

1.5*

Prachtige film over een gelukkig modaal gezinnetje waarvan de zoon door een ongeluk om het leven komt. Bijzonder subtiel verteld (zo wordt het ongeluk niet eens in beeld gebracht), en ook het acteerwerk is ingetogen en zeer naturel. Dit alles maakt het een realistisch geheel, dat op het eerste gezicht wat afstandelijk kan overkomen, maar uiteindelijk toch emotioneel ontroerend. Prachtig gekozen nummer van Brian Eno ook (By This River).

Een hele mooie film zonder meer. Het eerste half uur bouwt mooi op met het "perfecte" gezin, dat het uiteindelijk saai wordt en dat je gaat hopen dat er nu toch maar iets moet gaan gebeuren. Maakt niet uit wat. En er gebeurt ook zeker wat. Het verdriet van het gezin is dan ook zo geloofwaardig dat acteren dan bijna vanzelf gaat. En zo komt het ook over. Echt hele mooie momenten in de film !! De tweede helft van de film gaat dan over de rouwverwerking en ook daar begint het uiteindelijk weer saai te worden. Iets wat ik overigens ook wel snel met Italiaanse films heb, en in die zin is ook deze film zeker geen uitzondering. Het blijft in de tweede helft ook allemaal wel heel mooi en heel geloofwaardig, maar ook hier geloof ik het uiteindelijk wel. Wat kan je er immers mee? De familie moet nou eenmaal door deze fase heen. En het einde met de "vriendin" is dan ook wel mooi gevonden om het gezin weer bij elkaar te brengen. Verder werkt het nummer "By the river" van Eno, Moebius en Roedelius erg mooi in deze film. Ik ken dit nummer al heel lang. De film zag ik nu voor het eerst. Maar ik weet zeker dat als ik het nummer weer eens draai, dat ik dan ook weer aan deze film zal denken. En dat ik hem dan wellicht weer wil gaan bekijken.

Krachtig drama, waarin een psycholoog na een verschrikkelijk incident in dezelfde toestand terecht als sommigen van zijn patiënten en dan eigenlijk niet in staat is om met het gebeurde om te gaan.

De inleiding naar het incident had wat mij betreft wel wat korter mogen zijn. Het slot daarentegen is misschien wat ver gezocht, maar niettemin heel aardig. Het geeft in ieder geval een goed gevoel. Prima geacteerd.

Knappe film dit, die op een subtiele, maar zeer realistische manier laat zien hoe een gezin, dat eerst gelukkig was, het zeer moeilijk krijgt na de dood van de zoon.

Nanni Moretti regisseert niet alleen, maar neemt ook de hoofdrol voor zijn rekening. Moretti neemt goed de tijd om de kijker kennis te laten maken met de leden van het gezin en laat ook goed zien hoe de onderlinge verhoudingen tussen elkaar liggen. Het is een gezin, dat een goede onderlinge band met elkaar heeft, ook al zijn er hier en daar wel wat probleempjes. Het acteerwerk is goed en na dedood van de zoon, is het interessant om te zien hoe het verder gaat, maar tevens voelde ik medelijden. Moretti speelt een psycholoog die mensen raad geeft en probeert een luisterend oor te zijn, maar heeft daar op een gegeven moment zelf juist erg behoefte aan. Ook dat wordt mooi in de film verwerkt.

Even lijkt de film op een gegeven moment in te zakken, maar De laatste twintig minuten zijn echt uitstekend. Ik had niet verwacht dat we Arianne nog zouden zien, maar dat het wel gebeurd, was wel een fantastische keuze. Het geeft het gezin namelijk de kans, om het verleden gezamenlijk te verwerken en ook samen weer verder te gaan met het leven, ook al is dat misschien niet meer zo mooi als vroeger. Op het laatst valt me pas echt op, hoe mooi de soundtrack is. De eind scène is echt fantastisch en een geweldige mix, waarbij bijna alle gevoelens samenkomen.

Een sterke film dus, met een mooi verhaal dat op een fijne ingetogen en vooral erg overtuigende wijze aan de kijker gepresenteerd wordt. Ik heb hier best van genoten.

4,0*

Niet aan mij besteed, dit ietwat basale drama. Visuele eisen kun je bij voorbaat al beter laten varen; als ik niet beter geweten zou hebben had dit zo een jaren 80' product kunnen zijn. Niet per se een vereiste natuurlijk, maar gezien de overige aspecten me nou ook niet bepaald van m'n stoel bliezen is het wel een beetje een gemis. De soundtrack lijkt het enkel te accentueren, ook jammer.

Voor de rest natuurlijk een zwaar onderwerp, maar kom op.. Zo bijzonder komt het in deze film echt niet tot uiting, mijns inziens althans. Het gesoigneerde gezinnetje wist me ook niet echt te pakken, vond de acteurs stuksgewijs niet overtuigend genoeg. Het pijnlijke lot dat zoonlief moet ondergaan zorgt er weliswaar voor dat het gezin in een lastig parket komt te zitten, maar door de matige cast en de verder onindrukwekkende uitwerking kweekte het gewoon geen spatje emotie bij me los. Derhalve liet mijn aandachtsboog het al na een klein uurtje afweten, en heb ik het resterende halfuur ook maar met gematigde interesse aan zitten gluren.

Zal wel niet mijn kopje thee zijn, of zo. Het feit dat deze film kennelijk een gouden palm in de wacht heeft gesleept doet me dan ook meer versteld staan dan de film an sich. Ach. 1,5*, voor het nummertje van Eno.

De film is toch licht verouderd en visueel niet bepaald sterk. Maar het blijft een interessant verhaal dat goed geacteerd is. De kracht licht in de eenvoud, maar helaas wordt het tegelijk daarmee niet enorm groot. Heerlijke film, meer niet.

Goed geacteerd, maar niet bijzonder origineel uitgewerkt drama over Giovanni [Nanni Moretti, die tevens tekende voor regie en scenario], een psycholoog die verveeld raakt door de eindeloze verhalen van zijn patiënten. Wanneer zijn zoon Andrea [Giuseppe Sanfelice] omkomt bij een duikongeluk komt Giovanni zelf voor morele vraagstukken te staan waar hij in zijn ééntje niet uit komt en waar hij niet over kan communiceren met zijn echtgenote [Laura Morante].

Moretti's regie zorgt ervoor dat heden en verleden naadloos in elkaar overlopen en behandelt het zware thema van rouwverwerking op een redelijk luchtige wijze, maar juist daardoor is de film dramatisch weinig effectief en mist het de diepgang van onder anderen de Nederlandse films Romeo (1990) en Blind Date (1996).

Peer Mascini, rust in vrede...

Kleine simpele film. Het verhaal is treurig en de Italiaanse sfeer wordt goed neergezet.

Wat een verschil alweer in tijd. Een film die zo'n 20 jaar oud is. Toch lijkt het wel een film uit de jaren 80.

De hoofdrol speler is een knappe en lieve man. Die draagt de film. Want de film kent veel saaie momenten. En toch heeft het iets.

Dit karige Italiaanse drama over rouwverwerking begint wat saai maar intrigeerde me langzaam meer. De gesprekken met de psycholoog zijn aanvankelijk nietszeggend, maar worden langzaam wat interessanter. Dat de psycholoog zelf worstelt met een rouwproces is hier debet aan.

Tsja, mensen met weinig of geen inlevingsvermogen hebben bij een film als deze natuurlijk weinig te zoeken.

Maar om dan zo’n lage score te geven.....

Zal ik ook eens bij iedere domme actiefilm 0,5 punten uit gaan delen?

Beetje denigrerend om zo over anderen te praten. Je inlevingsvermogen kan goed zijn en dan toch niet geraakt worden. Ik had het ook, het blijft steriel en ontroert niet. Geen moment kreeg ik een brok in mijn keel. Het acteren was goed maar de teksten deden weinig. Slecht scenario.

Neemt de cineast in het eerste gedeelte van de film rustig de tijd voor de kennismaking van het gezin, met aan het hoofd Giovanni, de psycholoog, rustig, kalm en onverstoorbaar en uiterst gehecht aan zijn familie, het tweede gedeelte brengt het relaas van de impact van een familiaal drama op de andere leden van het gezin, hun uiteenlopende manier van rouwverwerking, hun frustraties en trauma's met de barsten in hun onderlinge relaties, hun schuldgevoelens....

Er zijn wel meerdere films die dit thema behandelen. Deze echter valt wel stevig op door de natuurlijke eenvoud die van de personages uitgaat bij het ondergaan van het drama, overtuigend en gelovenswaardig en zonder overdrijving. Geen traan die niet gemeend is en het is aandoenlijk de ommekeer bij Giovanni te observeren, hoe ook hij ontspoort en kraakt.

Een goede regie en mooi uitgekiende montage. De scènes volgen elkaar op, zonder veel franje maar met betekenis en recht in de lijn van het verhaal.

Tegenvaller.

Met La Meglio Gioventù in het achterhoofd had ik gehoopt dat dit de tweede geslaagde Italiaanse film zou zijn en dat ze in een ketting hoge cijfers zouden krijgen. Helaas kwam La Stanza del Figlio enkel bij een normale voldoende. Jammer, want de verwachtingen waren er zeker.

Het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat ik niet betrokken raak in het verhaal. Ik voelde op geen enkele wijze sympathie voor de personages. Terwijl Moretti alle personages zo humaan mogelijk probeert neer te zetten. Maar op 1 of andere manier wil het gewoon niet werken.

De film zet een zware focus op de drama. Alles voelt zwaar aan en van luchtigheid of frisheid is eigenlijk geen sprake. Dat is opzicht geen ramp bij een dramafilm, maar als het zware sentiment niet werkt begint het wel op te vallen uiteindelijk. Een beetje luchtigheid is uiteindelijk wel gewenst dan.

Het acteerwerk is best ok. Ik vond Moretti net wat te stoïcijns acteren, maar Morante en Trinca doen het goed. De psychiater-scenes waren intrigerend, maar schaars. Bovendien vond ik niet elke patiënt overtuigend acteren. Moretti slaagt erin de familie humaan neer te zetten, maar weet dit eigenlijk niet te doen bij de patiënten.

Film zit voor de rest wel solide in elkaar. Menselijke personages, een goed neergezette familie en een onverwacht twistje. Het had een hoop potentie om meeslepend te zijn, maar dat wil het maar niet worden. Ik weet niet of het probleem is dat Moretti zich op de verkeerde voorwerpen focust, of dat de karakters me qua personaliteit niet meekrijgen, maar het wilde maar geen impact hebben op mij.

Wel mooie beelden hier en daar, zeker de laatste minuten waren prachtige locaties. Doorgaans mocht Moretti wel wat meer gebruik maken van de Italiaanse landschappen, maar voor de rest zit het prima in elkaar. Genoeg detail, genoeg invulling. Maar het mist gewoon een impact.

Film over rouwverwerking wanneer de zoon verongelukt. Ieder overgebleven familielid gaat op zijn eigen manier met het verdriet om. Dit alles in een setting van een familiale huiselijke sfeer. Weinig spectaculair en zo voelde het ook voor mij aan. Intens en ingetogen, maar ik raakte maar niet in de film.

De grote ALS-vraag wordt ook gesteld in een parallelle wereld, maar brengt weinig zoden aan een dijk. Het leven is wat het is en ieder probeert op zijn eigen manier het verdriet te verwerken. Miste misschien een beetje de balans tussen betrokkenheid en sentiment. Al bij al zeer degelijke film, prima geacteerd, vrij authentiek.