La Stanza del Figlio (2001)

Wat een teleurstelling. "La Stanza del Figlio" heeft me echt geen moment kunnen grijpen. Zoals hierboven geschetst, dat eerste half uur was TE stereotype voor woorden: laat een heel gelukkig gezinnetje zien, samen zingend in de auto, samen joggend, lachend etc etc etc en je WEET al weer genoeg: hier gaat zodadelijk verandering in komen ...

Wat volgde was nogal voorspelbaar mijn inziens de vader was overduidelijk te snel weer gaan werken, dat zou mis gaan en ging ook mis, wriktie in de familie, tja ... erg voorspelbaar allemaal en niet echt boeiend vorm gegeven

Verder vond ik de film op bepaalde momenten te snel gaan en juist op andere momenten weer te langzaam ... Het enige mooie was de slotscene, wanneer de bus wegrijdt met die muziek eronder, maar ook hier was weer sprake van een mijn inziens compleet verkeerde 'dikte' van tijd: dit was juist een scene die nog veel langer had moeten duren en dan pas goed tot z'n recht was gekomen

De uitwerking van de personages vond ik maar matig; niet zo zeer dat er slecht geacteerd werd, helemaal niet, maar het waren bijvoorbeeld de reacties die ik niet vond kloppen, ik kreeg niet bepaald het gevoel dat de vader en moeder nou KAPOT waren van verdriet, terwijl ze dat wel probeerden uit te stralen, maar dat lag mijn inziens meer aan de regie dan aan de acteurs voorbeeldje is de houding van de vader als ie z'n dochter tijdens de wedstrijd komt vertellen dat Andrea overleden is; de indruk die hij maakt is nou niet echt de indruk die je zou hebben bij iemand die net te horen heeft gekregen dat z'n zoon overleden is, daar verwacht je toch een heel wat meer ontdaan persoon ....

Anyway, 2 *

Had er ook wel wat meer van verwacht.

Keek de film samen met een vriendin, waarop zij plots opmerkte dat Moretti meer een pastoor leek, dan op een vader voor zijn kind. De lichaamstaal van hem als hij zijn hand op diens schouder legde en de wat zweverige manier van praten en bewegen, tegen het nonchalant acterende aan waren hier voorbeelden van.

Kreeg daardoor nauwelijks een band met de pastoor of een van de andere personages. De sessies waren verder ook vooral een teveel van herhalende aard. Als men eenmaal de draad weer op probeert te pakken blijkt dat alles gelukkig toch wel wat meer om het lijf heeft dan een simpele film. De humor was al aanwezig in het begin, in de vorm van gemoedelijkheid of als je het in een negatief daglicht wil plaatsen: het manipuleerde de impact van latere gebeurtenissen doordat je het gezin eerst samen in de auto zag zingen. Iets wat de film tesamen met de aardige muziek voor mij wel boeiend hield. De humor in de vorm van, aan het einde weer met elkaar kunnen lachen oogde aardig. Na het wat standaard begin, ontvouwt zich een fraaie karakterschets waarin het thema rouwverwerking fijn wordt uitgewerkt. De manieren waarop afleiding wordt gezocht ogen natuurlijk.

Alleen is de film in zijn totaliteit te herhalend van karakter, waarbij je jezelf afvraagt of men niet beter op wat andere aspecten had ingezoomd. Daarnaast was het acteerwerk van Moretti ondermaats. Laat hem maar gauw pastoor worden.

Vreemd trouwens dat sommige mensen hier die manier van acteren typerend voor Italianen vinden. Het temperament wordt vast afgewisseld met een relaxte houding, alleen de passiviteit van Moretti hier, straalde desinteresse uit voor alles en iedereen. Daarnaast vond het maar een irritant, prekerig mannetje die zich boven alles en iedereen verheven voelde. Krappe 3,5*

Stevende af op een degelijke vier sterren, maar de tweede helft van de film overtuigt niet. De acteurs weten hun verdriet niet over te brengen, door dit matige acteerwerk werden enkele (huil)scènes zelfs wat ongemakkelijk om naar te kijken.

Zoals hierboven al aangehaald, het was niet de bedoeling om er een onvolwassen drama van te maken, daar is de hoofdpersoon te sterk voor. Psychisch wordt dit op de meest rationele zin verwerkt.

De kunst om een rouwproces op deze manier te verwerken is behoorlijk puur en verstandig.

Ik heb weinig films met zo' n sfeertje zo luchtig gezien. Sterke acteurs en ook de kinderen waren geloofwaardig. Het leek net of er een luchtbel om de film heenzat. Kreeg er i.i.g een licht gevoel bij.

Aparte ervaring!

De film is tevens een van de meest realistische films ik heb ervaren. Ik had laatst een discussie met een vriend. Na deze film kwam dezelfde discussie weer opgang. Hij prijst het predicaat 'realisme' en realistische stroming in een film niet zozeer. Hij ziet cinema als een ontsnapping poging uit de realiteit. Ik citeer zijn woorden: Waarom moet film dan altijd realisme tonen om in smaak en prijzen te vallen? Wat is het nut van film als we dingen te zien krijgen wat we dagelijks ook kunnen zien?

Ik vond dat hij absoluut een punt had. Tevens is het niet gemakkelijk om daar een antwoord op te geven. Als er dan een antwoord moet zijn is het dat ik film somtijds zie als een medium voor een auteur of een gewone persoon om zo zich te uiten. Of het nou zijn gevoelens zijn of zijn kijk op het leven, media, cultuur, politiek etc... Film is mijn inzien immer de beste middel voor iemand om zich het best laten begrijpen door een ander.

Dat is zo'n beetje wat Nanni Moretti doet. de kijker meeslepen in een situatie als dit en tonen (zo Humanistisch mogelijk) hoe op dergelijke situatie zou worden gereageerd. Met eenvoudigste middels, geen audiovisueel trucjes, geen betoverende kleuren. Geen overdonderde camerawerk, geen overdreven dramatische muziek (Maar juist zacht en lief), geen melodramatisch gedoe maar een ijzersterke verhaal is de sleutel tot de film. Wellicht een film die me niet helemaal raakte maar zonder twijfel een regisseur om in gaten te houden.

Ik sluit me met uitzondering van het eerste gedeelte van zijn laatste zin volledig bij rokkenjager aan. Ik voel hetzelfde. Het lukt mij alleen niet om het zo goed als hem onder woorden te brengen. Ik weet desondanks zeker dat dit de op twee na beste film is die ik ooit heb gezien.

Ik wilde de film grààg goed vinden, maar het deed me bitter weinig.

Ik kon me heel moeilijk inleven in de talrijke stereotypes: op bepaalde momenten leek de film haast een aaneenrijging van clichés. Het hele opzet deed bijna TV-film niveau aan: one big happy family spat uiteen. Vooraf is er amper een vuiltje aan de lucht: met zijn allen gezellig zingen in de auto, grappend rond de tafel. Nog erger was wellicht het soort scènes waarin wanhopig geprobeerd wordt om uiting te geven aan de breuk in het leven van de vader. In de keuken is alles kapot, alles barst, hoek af. Flauwtjes.

Maar wat me nog het meeste stoorde, was het totale onvermogen van Moretti om iets visueel aantrekkelijks op pelicule te krijgen. Bijna lamentabel.

Jammer, maar helaas.

Visueel leek het voor mij op een film van 20 jaar oud, stoffig en lelijk. Maar het gaat hier om de inhoud en niet zozeer om de verpakking.

Het psycholoog gebeuren was niet zo interessant, de patientscenes waarin Morretti wordt geconfronteerd met zijn eigen ervaringen voelde te geforceerd. Het rouwproces heeft dan wel een paar krachtige scenes, het moment dat ze voor de kist staan en het wordt dichtgelast was aangrijpend.

Emotioneel heeft het me niet echt geraakt, iets teveel formulewerk aangekleed in een arthouse jasje. Ietwat voorspelbaar soms ook, zoals het moment waarop de vader wordt opgebeld door de patient en je weet dat dit aan hem zal blijven knagen. Het einde was ook wel erg makkelijk.

2,5* dan maar, Morretti brengt het best mooi soms.

Ik word hier heel verdrietig van. Ik heb de kracht niet meer om hierop te reageren. Deze film heeft mij heel diep geraakt. Dat gevoel neemt niemand me af.

Dit is een prachtige film over het niet kunnen omgaan met het immense verdriet van het verlies van een kind. Elk achterblijvend gezinslid probeert dit op zijn eigen manier te doen. Er is echter geen sprake van samen het grote verlies een plaats proberen te geven. Dit leidt tot spanningen. Alle menselijke emoties en gevoelens worden in dit meesterwerk op voortreffelijke wijze uitgewerkt. Je moet wel van steen zijn om bij dit drama je ogen droog te houden.

Mooie film over de verwerking van een sterfgeval, maar wel jammer van het eerste half uur. Het gezin is daarin namelijk wel érg vrolijk. Ik weet wel waarom dit gedaan is, maar het lag er net iets te dik bovenop allemaal. Die fossielendiefstal doet er niets aan af. Sterker nog, het draagt er aan bij.

Pas na de dood gaat de film erop vooruit en bouwt het zijn emoties langzaam en mooi op, om te eindigen met een prachtige finale aan zee. Die scène waarin het gezin kort lachte om het feit dat ze helemaal naar de grens gereden waren en met name het lange laatste shot, waarin we ze van een afstand op het strand zien staan is werkelijk ontroerend. Knap ook dat de film elke sentimentaliteit weet te ontwijken.

Wel jammer dan weer dat veel scènes zo ongeloofelijk kort duren. Dit gevoel had ik met name in het begin, toen iedere scène maar ongeveer 1 minuut lang aangehouden werd. Later verbeterde dit, maar er zaten nog genoeg scènes in waarvan ik vermoede dat ze beter zouden zijn geweest als ze langer geduurt hadden. Nu zijn ze vooral kernachtig, maar te vluchtig om emotionele waarde te hebben. Moretti had beter wat minder, maar langere scènes kunnen hebben dan deze hoeveelheid korte anekdotes.

3,5*

Liefhebbers van deze film moeten ook zeker Ordinary People gaan kijken. Een wat bitterdere film dan deze.

Een Moderne Sautet en vooral een Rohmer. Diep inleven met de mensen waar je mee omgaat. En die aanloop heb je nodig, je moet je eerst voldoende kunnen identificeren met het gezin voor de rest die daarna volgt.

Het werkt eigenlijk heel subtiel, wat schrijver Haruki Murakami ook zo mooi kan verwoorden. "je mist pas wat je mist, op het moment dat je het mist" En dan ervaart de rest van de familie de leegte. En vooral ook dat de jongere mensen dingen anders beleven dan ouderen.

Dat heet subtiliteit en inlevingsvermogen, alsnog een vette 5 voor Moretti (laten we niet zuinig doen)

Een film die er goed in slaagt een hardheid en voor realistisch beeld neer te zetten. Alleen wordt je als kijker niet altijd emotioneel betrokken. Een eigenaardige vaststelling moet ik zelf toegeven, omdat de sfeer net zo realistische wordt weergegeven. Misschien een mindere montage die de 'drive' er wat uithaalde. Maar qua acteerwerk valt in de stijl van de film zeker niets te zeggen.

Het beroep van Giovanni is in het begin gewoon een job als een ander, maar gaandeweg de film is het net belangrijk dat hij als psycholoog constant geconfronteerd wordt met andere problemen. In het begin lijk die ook voor de kijker belangrijker dan later als de problemen van Giovanni zelf mee in de weegschaal komen te liggen en groter blijken te zijn.

Ik heb in elk geval wel genoten van de film. Mooie soundtrack trouwens die past in de film.

Ben het met Film Pegasus eens dat door het camerawerk de drive uit de film wordt gehaald. Bizarre wending voor een psycholoog, die eerst allerlei soort problemen aanhoort van zijn "klanten" en daarna zelf keihard wordt geconfronteerd met het ergste wat een ouder kan overkomen.

Mooie realistische film, hard en confronterend en toch met veel liefde erin. Mooi einde ook...

Prima drama, waar ik gaandeweg steeds meer betrokken raakte. Meestal vindt een sterfgeval in een dramafilm in het begin of tegen het eind plaats, maar hier was het plotsklaps middenin. Opvallende keuze, maar wat mij betreft wel goed gevonden. De kijker maakt eerst kennis met een (goed functionerende) familie uit de hogere klasse. Nadat je de karakters genoeg kent, gaat de film over op de verwerkingstoer, waardoor het geheel niet alleen maar eenzijdig kommer en kwel is.

Dit drama wist mij te raken, puur gevoelsmatig tijdens het kijken. Kan het niet echt verklaren, goed uitgewerkt dus dit drama want ik ging er echt in mee.

Droevige film. En krachtig. Het schuldgevoel van Giovanni is mooi uitgewerkt, terwijl het maar zelden aan de oppervlakte komt. Elk gezinslid verwerkt het verdriet en het verlies op zijn/haar eigen manier. Mooi hoor, zoals het vriendinnetje van Andrea dan de factor is die het gezin in rouw toch weer enigszins bij elkaar brengt. Deze film ontroerde mij hevig.

Deed me niet zoveel.

Begrijp me niet verkeerd, een slechte film zal ik het niet noemen. Maar de uitwerking was gewoon absoluut niet indrukwekkend. Het drama voelt als een lege huls, het raakte bij mij kant noch wal. Het vervalt niet in een tearjerker, maar toch wist het me licht te irriteren. Ik denk dat het acteerwerk me gewoon niet kon overtuigen.

De muziek is ook niet overal even goed gekozen, zo kreeg ik een paar keer een soort feel good gevoel mee. En dan bedoel ik niet alleen in het eerste half uur.

1.5*

Zeer ingetogen, sterk drama. Absoluut niet melig, gewoon menselijk. Subtiele, maar overtuigende acteerprestaties.

Los daarvan vind ik dat Moretti geweldig goed op Steve Carell lijkt (zeker met zijn baard in Little Miss Sunshine).

Prachtige film over een gelukkig modaal gezinnetje waarvan de zoon door een ongeluk om het leven komt. Bijzonder subtiel verteld (zo wordt het ongeluk niet eens in beeld gebracht), en ook het acteerwerk is ingetogen en zeer naturel. Dit alles maakt het een realistisch geheel, dat op het eerste gezicht wat afstandelijk kan overkomen, maar uiteindelijk toch emotioneel ontroerend. Prachtig gekozen nummer van Brian Eno ook (By This River).

Rustige, gevoelige film over verlies van zoon. Kan zomaar in elk gezin gebeuren.

Het vak van vader, een psycholoog, krijgt extra aandacht.

Goed weergegeven wordt, mijns inziens, welk een beroep, ook weer doorsnee mensen zoal doen, op hun therapeuten.

Je moet toch een soort masochist zijn om al die dwaasheden elke dag, soms een levenlang, aan te horen/te behandelen. Maar goed dat hij soms naar 'íntervisie' gaat.

Een hele mooie film zonder meer. Het eerste half uur bouwt mooi op met het "perfecte" gezin, dat het uiteindelijk saai wordt en dat je gaat hopen dat er nu toch maar iets moet gaan gebeuren. Maakt niet uit wat. En er gebeurt ook zeker wat. Het verdriet van het gezin is dan ook zo geloofwaardig dat acteren dan bijna vanzelf gaat. En zo komt het ook over. Echt hele mooie momenten in de film !! De tweede helft van de film gaat dan over de rouwverwerking en ook daar begint het uiteindelijk weer saai te worden. Iets wat ik overigens ook wel snel met Italiaanse films heb, en in die zin is ook deze film zeker geen uitzondering. Het blijft in de tweede helft ook allemaal wel heel mooi en heel geloofwaardig, maar ook hier geloof ik het uiteindelijk wel. Wat kan je er immers mee? De familie moet nou eenmaal door deze fase heen. En het einde met de "vriendin" is dan ook wel mooi gevonden om het gezin weer bij elkaar te brengen. Verder werkt het nummer "By the river" van Eno, Moebius en Roedelius erg mooi in deze film. Ik ken dit nummer al heel lang. De film zag ik nu voor het eerst. Maar ik weet zeker dat als ik het nummer weer eens draai, dat ik dan ook weer aan deze film zal denken. En dat ik hem dan wellicht weer wil gaan bekijken.

Tja, een redelijk familiedrama, maar de film was nou niet bepaald verrassend. Gelukkig gezin, een zwaar verlies en de verwerking daarvan erg standaard. Bijna zoals je verwacht zoals het zal gaan. Het wordt zelfs wat langdradig. De film wordt niet melodramatisch en is als geheel niet slecht.

Krachtig drama, waarin een psycholoog na een verschrikkelijk incident in dezelfde toestand terecht als sommigen van zijn patiënten en dan eigenlijk niet in staat is om met het gebeurde om te gaan.

De inleiding naar het incident had wat mij betreft wel wat korter mogen zijn. Het slot daarentegen is misschien wat ver gezocht, maar niettemin heel aardig. Het geeft in ieder geval een goed gevoel. Prima geacteerd.

Knappe film dit, die op een subtiele, maar zeer realistische manier laat zien hoe een gezin, dat eerst gelukkig was, het zeer moeilijk krijgt na de dood van de zoon.

Nanni Moretti regisseert niet alleen, maar neemt ook de hoofdrol voor zijn rekening. Moretti neemt goed de tijd om de kijker kennis te laten maken met de leden van het gezin en laat ook goed zien hoe de onderlinge verhoudingen tussen elkaar liggen. Het is een gezin, dat een goede onderlinge band met elkaar heeft, ook al zijn er hier en daar wel wat probleempjes. Het acteerwerk is goed en na dedood van de zoon, is het interessant om te zien hoe het verder gaat, maar tevens voelde ik medelijden. Moretti speelt een psycholoog die mensen raad geeft en probeert een luisterend oor te zijn, maar heeft daar op een gegeven moment zelf juist erg behoefte aan. Ook dat wordt mooi in de film verwerkt.

Even lijkt de film op een gegeven moment in te zakken, maar De laatste twintig minuten zijn echt uitstekend. Ik had niet verwacht dat we Arianne nog zouden zien, maar dat het wel gebeurd, was wel een fantastische keuze. Het geeft het gezin namelijk de kans, om het verleden gezamenlijk te verwerken en ook samen weer verder te gaan met het leven, ook al is dat misschien niet meer zo mooi als vroeger. Op het laatst valt me pas echt op, hoe mooi de soundtrack is. De eind scène is echt fantastisch en een geweldige mix, waarbij bijna alle gevoelens samenkomen.

Een sterke film dus, met een mooi verhaal dat op een fijne ingetogen en vooral erg overtuigende wijze aan de kijker gepresenteerd wordt. Ik heb hier best van genoten.

4,0*