La Stanza del Figlio (2001)

Waarom een ego-kicker ? Doen wel meer regisseurs.

Ik zag 'm vandaag bij de videotheek liggen, maar had al 5 films in m'n had, volgende keer is deze aan de beurt.

Prachtige, ontroerende film van Moretti. Het nummer van Eno doet wel wat traantjes opwellen hoor, in dit gevoelige drama. Van het hier ook al genoemde Ordinary People ben ik al helemaal een fan, misschien raakt het thema me gewoon erg.

4*.

Gisterenavond startte Kappeuter een topic over films die handelen over rouwverwerking. Toevalligerwijs lag ook La Stanza del Figlio tussen het stapeltje dvd's dat ik afgelopen weekend gehuurd had. Na wat lofredes te hebben gelezen op deze pagina, werd de filmkeuze voor de avond niet bepaald moeilijk.

Moretti serveert een prachtfilm, die van begin tot eind weet te boeien. Geen halfbakken poging die het moet hebben van enkele ontroerende scènes. Nee, ik heb zo goed als de gehele film met een brok in de keel toegekeken. De film zoog me op, en spuwde me pas na de aftiteling terug uit, zit vol emoties, maar blijft realistisch en is nergens overgedramatiseerd.

Wat mij betreft samen met Love Liza, de beste film rond dit thema. 4,5*.

Ik vond deze toch wel een stuk beter dan Love Liza eigenlijk.

Absoluut.

Ben het daar eigenlijk niet mee eens ! Bovendien de setting is totaal niet met deze film te vergelijken.

Dat is dan ook weer waar, vergelijking gaat eigenlijk nergens over.

Daar ben ik het dan ook weer mee eens

Ik vergelijk de 2 dan ook niet. Ik doel enkel op de gemeenschappelijke thematiek naar aanleiding van het topic dat ik in het begin aanhaalde.

Prachtige film. Na de dood van Andrea ademt alles een sfeer van verlangen uit. Een verlangen naar het onbereikbare, naar iets dat nooit zo zal zijn of nooit (meer) naar je toe zal komen. En dat gevoel is zó intens (iedereen kent dat gevoel wel denk ik). Het grijpt je naar de keel en vervult je zelf ook weer met eenzelfde gevoel. Echt schitterend.

Het begint allemaal onbekommerd met de prachtige beelden van het onbezorgde dagelijkse leven in Italïe, wat erg herkenbaar was. Zo heb ik het ook ervaren tijdens een schoolreis naar Rome. In al zijn drukte is het daar eigenlijk heel rustig. En dat kwam hier erg goed over. Het zag er allemaal zo realistisch, eenvoudig en onbekommerd uit.

Ook de familieband wordt met veel gevoel voor detail in beeld gebracht. Elk lid van de familie lijkt gelukkig met elkaar en met zijn eigen leven. Toch beginnen zich kleine scheurtjes voor te doen als zoon Andrea beschuldigd wordt van diefstal. Na de fatale gebeurtenis reageert iedereen anders en is het eensgezinde gevoel verdwenen.
Een scène die dit heel subtiel en symbolisch onderstreept was voor mij die waar vader Giovanni zijn vrouw allerlei huishoudelijke spulletjes toont waar barstjes inzitten, die allemaal gewoon weggestopt werden achter goede huishoudelijke spullen. Dit stond voor mij synoniem voor de situatie van de familieleden. Van binnen zijn ze gebarsten, verscheurd door wat er gebeurd is, maar de buitenkant probeert dat te verbloemen.

Na de dood van Andrea begint het rouwproces en zien we hoe ieder hier op zijn eigen manier mee omgaat. Ook hier wordt weer veel nadruk gelegd op de eenvoud en realistische wijze van het handelen na het verlies van een naast familielid.

De muziekkeuze was zonder meer doeltreffend, het nummer van Eno is werkelijk schitterend en bereikte voor 100% zijn doel. Niet alleen door de tekst, maar ook de melodie wekte het weer dat gevoel van onbegrensd en onbereikbaar verlangen op. Eigenlijk een heel onbeschrijflijk gevoel, ook al weet ik bijna zeker dat iedereen het hier kent.

Bij de beelden van de laatste scène, aan de zee in Frankrijk, ondersteund door de muziek van Eno hield ik het met moeite droog. Het ademde gewoon zo'n prachtig gevoel uit. De familieleden beseffen hier echt wat er gebeurd is, verlangen naar iets dat nooit meer zal komen, maar krijgen weer hoop. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Inderdaad: het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar we moeten verder en kunnen dat nu.

Prachtpost

Tegenvallertje. Film kon op een bepaalde manier niet tot me doordringen en wekte ook geen emoties op. Vond het nummer van Eno wel heel erg mooi. Om een voor mij onbekende reden had ik denk ik iets meer verwacht als de films van Pedro Almodovar.

Overigens geef ik Quido voor elke alinea gelijk, maar het deed me gewoon niets, best jammer eigenlijk. 2,5*

Wat een mooie, gevoelige, oprechte film die zichzelf nergens verliest in stom sentiment. Alhoewel ik niet zoals velen hier, met een brok in de keel heb gekeken, heb ik wel degelijk genoten. Sterker nog, het lijkt nergens op een film, maar meer een verslag van wat werkelijk gebeurd is (weet hier de achtergrond ook niet van, misschien heeft Moretti of een familielid wel een kind verloren) en dat vind ik de kracht van de film. Gecombineerd met sterk acteerwerk en goede muziek komt deze film me op een 4* te staan.

best wel een mooie film, met goed acteerwerk vol emoties.

het is mooi om te zien hoe iedereen er anders mee omgaat.

vond de patienten van de psycholoog wel erg iritant, net als de muziek in de film.

3*

Wordt weer achterlijk laat uitgezonden vanavond.

Tot half 2 duurt het, is niet vroeg nee. Wel zeker aan te raden hoor

Prachtige mooie liefdevolle film. Het was voor mij niet moeilijk wakker te blijven om deze film te bekijken tot half 2 's nachts! 4*

Prachtige film! Echt oprecht drama, nergens aangedikt, en alle personages komen zeer geloofwaardig over. Zeer knap geacteerd.

De hele sfeer van de film is op een of andere manier gewoon goed. Mooi gefilmd, mooie muziek, de film ken geen echt zwakke plek vind ik. En er zitten een paar zeer mooie en gevoelige scenes in. Het is niet zo dat ik heel de film door nou heel geëmotioneerd was of zo, maar ik zat wel echt in de film, leefde met de personages mee.

3.5* lijkt me wel op zijn plaats voor deze goede dramafilm. Aanradertje!

Mooie ontroerende film, zonder dat het vervalt in teveel sentiment.

Het is opvallend te zien hoe een ieder zijn/haar proces ondergaat.

Ondanks dat het soms vrij langzaam beweegt, met tussendoor enkele irritante patienten, wordt je toch in de film gezogen, met de personages, met de dramatiek.

De drang van de ouders naar het onbekende vriendinnetje, was voelbaar. Je voelde mee met de achterblijvers, de ouders en de zus. Daarmee bleef het einde (zee bij Frankrijk; het volgen naar de familie op het strand) een tijdje ná de film bij me hangen.

Een film die dat voor elkaar krijgt, is gewoon een sterke film.

Film bouwt heel langzaam op. Het was niet saai, maar ik vroeg me echt af wanneer het eindelijk van start zou gaan. Achteraf gezien was dat al vanaf minuut 1. Zo'n film werkt op de opbouw en met de kleine details die het geheel realistischer maken en het laatste half uur des te emotioneler. Vanaf het moment dat Arianne in de film kwam, heb ik echt met kippevel op mijn arm gezeten.

Dat laatste trekt het net over de rand naar 4*

In het brede spectrum van films over liefde neemt deze een speciale plaats in.

Prachtige film die, ondanks zijn zwakheden, niet zomaar te vergeten is. Het eerste half uur van de film komt wat traag en mat over, maar staat volledig in dienst voor de rest van de film. Ook de vele scenes waarin Moretti zijn beroep beoefend (psychiater) worden beetje bij beetje krachtiger en treffender. De laatste drie kwartier van de film zijn adembenemend mooi met als absoluut hoogtepunt de slotscène aan zee. Zelden zo'n gevoelige, oprechte scène, overgoten met melancholie, gezien.

Pareltje: 4*

Nietszeggend, en bijgevolg saai. Meer kan ik daar jammer genoeg niet over kwijt.

2*

Oninterressant voor sommige kan ik begrijpen, maar nietszeggend?

De film raakte mij pas ook volledig bij de tweede kijkbeurt. De eerste keer deed het me vrij weinig. Als je het gevoel van de film niet helemaal te pakken hebt, kan ik me best voorstellen dat je het nogal nietszeggend vind...

Symathie is voor mij wel het sleutelwoord in deze film. Het eerste half uur van de film heeft bij mij sympathie gewekt voor dit gezinnetje, wat in de rest van de film doorwerkte. Postieve mensen, mooie karakters, ietwat lief, niks bijzonders. Van wat lichte 'uitspattingen' van een diefstalletje en een vriendje dat joints rookt, naar een schitterend dramatisch middenstuk, tot een beginnend aanvaardende lach aan het einde op een strand na een nachtelijke rit. By This River van Brian Eno is ook heerlijk. Bello.

4,5*

Zal de leeftijd misschien wel zijn....

Jawel, wat mij betreft helemaal nietszeggend. Het eerste halfuur is überstereotiep: het gezin is gelukkig, wat betekent: papa jogt met zoon en het hele gezin zingt samen in de auto. Voeling met de personages tot dan toe? Nihil.
Vervolgens sterft Andrea, en gaat er geen scène voorbij of de personages barsten in tranen uit. Wat zou daaraan interessant moeten zijn? De 3 verschillende manieren van verwerken (resp. "woede" bij de zus, verbijten bij de vader en "heimwee" bij de vrouw), die zelfs de minst psychologische blockbusters het publiek aanreiken als de held sterft? Of de overeenkomsten/tegenstellingen tussen de patiënten en de psycholoog, die niet echt stof tot nadenken bieden?
Neen, wat mij betreft hoefde het allemaal niet, het gevoel zat (inderdaad) volledig verkeerd. Het kan zijn dat een tweede keer kijken daar verandering in brengt, maar het wijten aan de leeftijd lijkt me gemakszuchtig. Of misschien verandert het overlijden van een verwante (wat me tot op heden gelukkig gespaard is gebleven) mijn kijk op de personages wel?

Niet zozeer leeftijd, eerder levenservaring (alhoewel dat natuurlijk enigszins samengaat). La Stanza del Figlio geeft namelijk een uiterst realistisch beeld van het omgaan met een sterfgeval.