La Stanza del Figlio (2001)

Ik heb 'm liggen, binnenkort eens herzien. wellicht zit er bij mij ook meer in.

DVD is nu 5,99 bij FRS. Weet iemand iets over de specificaties van deze DVD ?

http://www.moviegids.be/artdet.cfm?tekstnr=91228&rubrieknr=6

Voor die prijs vind ik het ontbreken van extra's niet zo erg. Bedankt voor de tip Fisherking, ik ga 'm bestellen!

In dat geval ga ik hem ook bestellen. Bedankt Kapp.

wow thanks! for the tip, ik bedoel : bedankt voor de tip

PRACHTIGE FILM!

Past in het rijtje van "Ordinary People" en "In the bedroom" als het om rouw en verdriet gaat.

Zeer goede rol van Nanni Moretti als de vader, goed camerawerk van Giuseppe Lanci ("Nostalghia", "Kaos"), mooie filmscore van Nicola Piovani ("La Vita è bella", "Kaos"), goed verhaal, goed geacteerd, en ook nog een heel mooi nummer van Brian Eno, "By This River" (wat ook in de film "Y tu mamá también" zit).

Zeker een 4,5* waard!

Ja, het nummer van Brian Eno hakt er berhoorlijk in. Het geeft extra lading mee. De vader probeert zich te verplaatsen in de muziek die zijn zoon goed vond. Het maakt deel uit van het rouwproces om je meer te verdiepen in de interesses van je naasten. Iets waar je normaal niet bij stil staat wordt opeens heel belangrijk om te weten te komen. Door het beluisteren van zo'n nummer probeert de vader nog iets van zijn zoon tot leven te wekken. In ieder geval voor zijn eigen gemoedsrust.

Klopt helemaal. Nu toch maar eens mijn cijfer voor "Ordinary People" verhogen.

En eigenlijk zou die andere film, waarin dat nummer van Brian Eno wordt gebruikt, "Y tu mamá también", ook nog eens herzien moeten worden door sommigen

Die Mexicaanse Road-movie krijgt misschien nog wel eens een kans ...

Haha! Tja, een film spreekt je aan of niet. Ik vrees dat ik reeds voldoende van "Y tu mamá también" gezien heb.

Waar Nanni Moretti met zijn La Stanza del Figlio mij bij mijn vorige en eerste kijkbeurt (ik denk zo'n jaar geleden) totaal niet wist te raken of te ontroeren deed het mij nu wel.
Moretti's uitgangpunt is erg moeilijk doch erg interessant om een echt goeie film over te maken: het verliezen van een kind; wellicht één van de ergste dingen die je kan overkomen als ouder. Moretti weet met de minimale middelen (alle te verwachten cliché's worden gemeden; Moretti speelt het toe op de pure menselijke emotie) een hartverscheurend en verschrikkelijke aangrijpende film af te leveren. Alle 'acties' van de hoofdrolspelers en natuurlijk ook Moretti zelf zijn 100% begrijpbaar en hierdoor jank, treur en leef je de gehele speelduur met de karakters mee.
Hoe ik aan die 2,5* van mij vorige kijkbeurt kwam is mij een raadsel; nu kom ik (nog) even niet verder dan 4,5*; wellicht de volgende keer meer.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens over deze film. Aan de ene kant behoorlijk indrukwekkend. De reactie van vader, moeder en zus als ze 'het' net te horen hebben gekregen en bij elkaar zijn, zo'n omhelzing zegt meer dan woorden kunnen doen. Ook het verwerkingsproces van de familie was mooi om te zien . Toch sprak lang niet alles me evenveel aan. Eigenlijk deed het hele personage Giovanni me bar weinig. Ik weet niet precies waar het aan lag, ik vond het vanaf het begin al een apart personage. Ik vond hem zo kil overkomen. Het verwerkingsproces van hem alleen deed me dan ook niet zo veel.
Wat mij ook net iets te gemakkelijk ging was de band met dat meisje, Andrea's vriendinnetje. Als ik het goed begreep kenden de 2 elkaar amper. Ik vond dit eigenlijk nogal ongeloofwaardig overkomen dat de familie van Andrea zo'n goede band ontwikkeld met het meisje (of ik moet me hebben vergist in de band tussen Andrea en het meisje).
Weer zo'n typisch 3,25 geval. 3,5 is me wat aan de hoge kant dus ik geef de film voorlopig toch maar 3 sterren. (sorry kapp )

Heel mooie film. Het is een kwalificatie die ik niet veel gebruik in mijn commentaartjes maar 'realistisch' was een gedachte die vaak opdook tijdens het kijken. Die kwalificatie brengt de vragen met zich mee: waarom maak je zo'n film dan? Waarom dan geen documentaire? Of, zoals iemand op IMDb zich terecht afvroeg: huil je om wat er in de film gebeurt of omdat je je voorstelt dat het jezelf overkomt (of herinnert aan de tijd dát het je overkwam)? Dus dat vind ik een wonderlijke tegenstelling. Want juist door het realisme moest ik ook soms denken aan de befaamde waargebeurde-rtl-woensdagavond-films. Puur omdat ze waargebeurd zijn, niet omdat ze realistisch zijn, wat ze vaak volstrekt niet zijn. Kijk maar eens naar het eerste half uur van La Stanza del Figlio. Het zijn echte mensen met echte gevoelens en echte fouten. In een waargebeurde-woensdagavond-film wordt de situatie in het gezin in de exposé bijna altijd geïdealiseerd.
Het is allemaal niet spectaculair in de vormgeving of montage of beelden en het tempo ligt laag maar de film is beschouwend van aard en dat vond ik heel prettig. Moretti heeft een prachtig zachtmoedig observerende manier van naar de wereld kijken. Ik wil zeker meer van hem zien.
De laatste scènes met het vriendinnetje (en haar nieuwe vriendje - wat een heerlijke banaliteit) en het rijden naar de Franse grens en de allerlaatste scènes aan het strand waren van een schoonheid!
Wat de film niet nodig had waren de scènes tijdens de zoon zijn dood, waarbij de dochter gevaarlijk aan het scooteren is, de moeder bijna omver wordt gelopen op de markt en de vader meen ik bijna door een vrachtwagen wordt aangereden. Waarom nu die dreiging oproepen? De terloopsheid van de film vond ik nu juist de grote kracht.

had 'm al eerder gezien, maar hij is erg mooi

4*

Het was volgens mij nu mijn vijfde kijkbeurt ofzo... De film blijft ontroeren... Nog meer zelfs dan de eerste keer. Het verhaal is vrij persoonlijk en primair toegespitst op de beleving binnen het gezin. Dit maakt je als kijker volledig deelgenoot van het leed binnen het gezin. Ik heb de film weer als buitengewoon emotioneel ervaren.

Ik heb een beetje rare gevoelens overgehouden aan deze film. Aan de ene kant vond ik de gebeurtenissen heel erg en aan de andere kant vond ik de film toch een beetje indutten. Voorlopig hou ik het even op 3*. met de bedoeling om hem nog een keer te gaan kijken.

De film is grotendeels gebaseerd rond één gegeven, maar dit maakt hem niet minder beklemmend. De transformatie van de familie kwam erg akelig en dus goed over, en de sobere stijl en muziek zijn goed uitgekozen. 3,5* met ruimte voor meer.

Ik vond deze film te weinig bevatten om me echt te boeien. Een paar gaapjes vlogen los en emotioneel deed het me ook niet veel. Wel vond ik dat de familiesituatie goed is vertoond en de scènes waarin Giovannie met zijn patienten praat zorgt voor variatie.

Het acteerwerk was bovengemiddeld en kwam realistisch over.

Al met al toch nog een 3.0*

Een hele mooie film. Sterke acteerprestaties van vooral Nanni Moretti. Het verhaal raakt je enorm en het wordt allemaal erg mooi in beeld gebracht.

4 sterren.

Ik kan niet anders zeggen dan dat deze film de emoties in de familie schitterend en teglijkertijd heel subtiel weergeven. Er wordt niks gedramatiseerd, maar ook niks genegeerd. De hele film steekt werkelijk prachtig in elkaar.

Maar waar ik me ook aan ergerde is de plotselinge verschijning van Arianne en de ineens bestaande vriendschap tussen haar en de familie. Maar dit was maar een smetje op een verder prachtige film.

Ook de muziek was prachtig. Net zo subtiel, maar toch gevoelig als de film zelf.

Dikke 4****

Heel mooi en ontroerend. 4*

Afgelopen woensdag nog eens herzien (was een paar maanden terug ook al op de Belg). En deze dient van mij het hoogste aantal stemmen te krijgen: 5 dus. Meer dan films met een soortgelijk verhaal als "Ordinary People" of "In the Bedroom".

De muziek, de sfeer, de regie, het camerawerk, de "echtheid". Soms lijkt het allemaal net iets te afstandelijk, maar daar moet je even doorheen prikken.

Verhoogd naar 5* dus.

Alhoewel een prachtige film qua verhaal en regie kon Nanni Moretti als acteur mij niet helemaal overtuigen. Speelde emotieloos en ongeînteresseerd. Komt daarbij nog zijn stem als schuurpapier die mij helemaal deed denken aan die van Urbanus.

Laura Morante, die Poala speelde (Giovanni's echtgenote) speelde de pannen van het dak. Na de film een derde maal op 5 dagen bekeken te hebben ga ik van 3* naar 3,5*. Later misschien meer na een herevaluatie.

Hier ben ik het dan helemaal niet mee eens. Heerlijke stem vind ik juist, makes me want to speak Italian. Had ik ook in een andere film van hem (Caro Diario)

In een woord geweldig... Ik had deze film een tijdje terug opgenomen, maar was er nog niet aan toe gekomen om hem te kijken, maar wat een geweldige film. Erg realistisch.

Een hele aangrijpende film, goed spel, zeer emotioneel.

Wat een ego-kicker is die Moretti eigenlijk door in al zijn films een belangrijke/de belangrijkste rol te spelen