The Magnificent Seven (1960)

Prima western, deze remake van Seven Samurai. Qua plot niet heel verrassend als je het origineel hebt gezien, maar dat doet verder weinig aan de film af. Los van het goede plot kent de film namelijk een uitstekende cast met veel bekende gezichten. Enkele sterke one-liners, vooral van McQueen. Ook de soundtrack is uitstekend, de muziek zorgt voor een fijne sfeertje en past goed bij een western als deze. Zeer vermakelijke en sfeervolle film.

De film is nog altijd leuk om zien. Het is niet de beste western, daarvoor zijn er betere titels, maar langs de andere kant is dit dankzij de sterrencast (later sterren, toen nog quasi nieuwe gezichten), een plezier om kijken. Het meest sfeervolle zal misschien nog wel de begrafenis van de indiaan zijn. De rest is wel bekend als remake van Seven Samurai, maar zelfs dan toch vrij goed gedaan. Enkel de jonge Horst Buchholz (Chico) valt tegen. Hij moet wel de rol van overambitieuze jongeman spelen, maar is zelfs dan nog te druk en te theatraal. Zelfs tussen veel van die acteurs die nog oldscool spelen.

Een langdradige saaie, opvallend ingestudeerde film, met voortdurend herhalingen. Kon me geen enkel ogenblik meebelevend bekoren. Het verhaal was verknipt. Sorry, maar ik heb het origineel niet gezien. Maar je zag dat het een gemoderniseerde oude film was die (gelukkig) gedragen werd door een uitgebreide resem beginnende artiesten die het in de latere jaren wel deden. Zoals een Brynner, McQueen, Vaughn of Bronson. Zelf Buchholz leverde een zielig vertoon tot op het einde.

Spijtig. Met dit verhaal is veel meer mogelijk dan het marionettenspel van uitgedokterde poses van opvallende standen. Nergens word je ingehaakt. Eerder gesust om in te dommelen.

Met zo'n mogelijkheden en waarschijnlijk ook budget kon men een veel spontaner en creatiever verhaal brengen. Dit heeft me echt ontgoocheld en ik begrijp niet de lovende reacties.

Bovendien een remake moet openbloeien van kwaliteit en minstens het origineel evenaren of zelfs verbeteren. Dat geldt ook voor de covers in de muziek. Ofwel breng je, met hetzelfde, heel wat anders, hedendaags...

Als gewone ontspannende kijknamiddag kan ik dit nog net slikken. Maar de ellenlange dialogen kraakten de gedrevenheid, spanning en de soepelheid. Ineens werden dat goud en zilver op een ongepast moment bijgehaald en kon ze nergens in het verhaal thuiswijzen. Mag toch allemaal niet als men naar een topproductie mikt. Je ziet het ook aan het aantal reacties (berichten en meningen) dat de interesse ver weg is. Oppervlakkigheid troef.

Meer dan 2 punten is me deze middag niet waard. Sorry voor de cast waarvan me latere blikvangers nauw aan het hart liggen. Maar dan in andere films. Misschien te jong of gemis aan spontaniteit.

Dit is inderdaad een westernklassieker, de tijd trotserend. Een pleiade aan vedetten in een film met spectaculaire gevechtsscènes (Uitzonderlijk schieten de slechten ook redelijk goed) en mooie natuurbeelden, knappe montage met alleen dat ronselgedoe in de beginne dat toch al te langdradig was. De romantiek is matig gedoseerd.

Redelijk western'tje. Dat niet heel bijzonder was.

Kwam erachter dat dit een remake is in het begin van de film. Stiekem kreeg ik toen een beetje spijt. Ik kijk het liefst het origineel. Maargoed, toen ik me later in het origineel ging verdiepen bleek dat dus Seven Samurai te zijn. En nee die ga ik niet snel kijken. Een 3,5 uur lange speelduur en de Japanse taal. Twee afknappers. Laat die voorlopig even links liggen dus.

Over deze dan. Leuk gespeelt. Maar nergens bijzonder. Hele tijd het idee dat ik naar Tuco en Harmonica aan het kijken ben. Die Rus in de hoofdrol was degelijk. Maar kan de Western helden als netgenoemde Harmonica en Eastwood niet doen vergeten.

Muziek nogal bombastisch. Niet echt mijn ding. Het bereikt nergens zn hoogtepunt. Zoals een Ecstacy of gold. Maar eigenlijk mag ik het daar nieteens mee vergelijken.

Nog iets vergeten? Ja, leuk om eens gezien te hebben. Maar oke. Ik vergeef het hem dat ie iets suffer is dan de western toppers. Die toch allemaal iets later zijn gemaakt en zodoende aanzienlijk zijn verbeterd.

Wat mij betreft wel een western topper. Nergens verrassend en de rollen zijn vanaf het begin duidelijk, maar wat mij betreft deert dat niet in dit genre. Wel had het allemaal wat fraaier vormgegeven mogen zijn, een mooi long shot o.i.d. ontbreekt.

Het mooiste vond ik eigenlijk dat in moderne films de helden vaak breed en grofgebekt moeten zijn, terwijl hier weer een ultiem bewijs werd geleverd dat Yul Brynner, Steve McQueen en James Coburn met hun simpele bouw en nauwelijks tekst toch extreem cool en stoer kunnen zijn. Puur op karakter en houding.

Na deze film snap ik ook nog iets meer van de magie die rondom Steve mcQueen hangt, zijn coolness spat van het scherm.

Ook na de x-te herziening blijft 'The Magnificent Seven' een dijk van een film.

De opbouw van de film (ik weet het: toen al gekopieerd) werd later in de '80er jaren de basis voor bijna elke actiefilm (misstanden worden getoond, de helden worden geselecteerd op hun capaciteiten en hoe verschillend ze ook zijn: allen met ruwe bolster en blanke pit, tenslotte bijten de slechterikken en een paar van de 'goeien' in het stof) en is vandaag de dag nog steeds maatgevend voor de onbekommerde actietoppers in het genre (met 'The Expendables' als waarschijnlijk beste voorbeeld).

Natuurlijk worden de karakters niet al te diep uitgewerkt, maar daarvoor kijk ik ook geen (amerikaanse) western. Het is juist fijn dat het drama-gehalte niet al te ver opgeschroefd wordt, de beweegredenen om aan de reddingsoperatie deel te nemen en de aanduiding bij enkelen dat er nog onderliggende problemen bestaan (Robert Vaughn), volstaan om deze film tot een prettige kijkervaring te maken. Hier ligt ook het grote verschil met het origineel: om deze te bekijken moet ik in de stemming zijn en dan is hij groots. 'The Magnificent Seven' daarentegen kan ik altijd bekijken, de filmervaring is en blijft goed, en vooral fijn. De muziek van Elmer Bernstein draagt hiertoe aanzienlijk bij.

Uitstekend is ook dat niet alleen aandacht wordt besteed aan de '7', maar dat ook Eli Wallach de tijd krijgt de slechterikken een gezicht te geven. En dat doet hij op perfecte wijze. Met zijn grijns en zijn sarcasme geeft hij juist genoeg diepte om zelfs bij tijd en wijle enige sympathie voor zijn karakter te kweken. Dit kunstje zou hij nog enkele malen succesvol in navolgende spaghetti-westerns toepassen (the good, the bad & the ugly, ace high)

De sfeer die over de gehele film hangt helpt mij tenslotte ook door een of twee wellicht overbodige of langdradige scenes, geen enkel moment slaat de verveling toe. En hoewel er zoveel hoofdrolspelers aanwezig zijn en dientengevolge de screentime voor de enkeling niet al te groot is, leef je met allen mee en wordt het zelfs voor mij emotioneel (anderen noemen het wellicht kitsch) als blijkt dat niet allen het einde van de film halen.

Missie volbracht, ik geniet elke keer weer : 4 dikke sterren

The Magnificent Seven is één van die klassiekers waar ik mijn vader wel meer dan eens over heb horen praten. Op de een of andere manier voel ik me altijd wel min of meer aangetrokken tot, of iig een zekere nieuwsgierigheid naar, de films die hij vroeger zo leuk vond.

Zodoende, na onlangs nog Ben-Hur te hebben gezien, was het nu de beurt aan deze klassieker. Het verhaaltje is best eenvoudig, maar wel zeer vermakelijk. Op basis hiervan kon het speelduur gemakkelijk gevuld worden zonder te vervelen. Wat dat speelduur overigens betreft; hoe prachtig ik die groots opgezette, epische westerns van Leone ook vind, een dergelijke film van iets meer dan twee uurtjes is ook wel eens aangenaam. Mijn favoriete genre zal het immers nooit worden. Toch mag ook deze film zich aansluiten bij het selecte groepje waar ik van kan genieten.

Eén van de sterkere punten van de film is de sublieme cast. Met namen als Steve McQueen, Charles Bronson en Eli Wallach had ik al hoge verwachtingen, en die werden dan ook helemaal waargemaakt. Vooral Wallach krijgt de gelegenheid zich flink uit te leven in zijn rol als slechterik. Ook Robert Vaughn, Yul Brynner en Horst Buchholz vallen in positieve zin op. De ontwikkelingen in de relaties tussen de zeven huurlingen en de dorpsbewoners worden interessant overgebracht; niet te dramatisch en zonder overacting. Er is een beperkte hoeveelheid script voor de acteurs, maar dat is geen gemis. Door de eenvoud is het namelijk altijd duidelijk waar de film heen wil. De actiescènes zijn uiteraard wel wat gedateerd, maar evengoed erg gaaf. Het zijn niet de flitsende beelden van tegenwoordig, maar misschien is dat juist wel wat de actie hier extra realistisch maakt: het voelt meer aan als een registratie.

Al met al kan ik zeggen dat ik me hier prima mee vermaakt heb. Het is leuk om zo'n grote groep iconen uit die tijd samen aan het werk te zien en de film zelf is toch wel cult geworden. Ik vond het verder ook niet echt uitzonderlijk goed, maar het alles behalve een vervelende zit.

3,5*

De film, die ondertussen meer dan 50 jaar oud is, eens opnieuw bekeken, ditmaal op Blu-ray.

Het is en blijft een van mijn favoriete westerns, een genre dat ik toch ook graag zie.

Dit is een van de betere westerns ooit gemaakt en een plezier om hem telkens weer opnieuw te bekijken.

Een jaartje of tien geleden nog eens gezien, en dat was toen op een avond direct na het grote voorbeeld. Toen maakte deze film een diepe indruk, en ik vond hem eigenlijk beter dan het origineel - maar als ik hem nu terugzie vraag ik me even af hoe ik dat heb kunnen vinden. Misschien ben ik toch wel wat radicaler geworden in mijn opvatting.

Waar vooral wat irritatie uit voortkomt is dat de moraal, en als onderbouwing daarvan wat details in het verhaal, aangepast zijn aan een wat meer Westers denkkader. Toegankelijker wordt het daar misschien wel van, maar ook een stuk platter en vlakker - en terug bij de radicalere opvatting die ik daar ondertussen over op nahoud, kost dat wel wat puntjes op de meetlat van bijzonderheid.

Buiten dat blijft het wel een genot om Brynner en Bronson te zien, samen met de vijf andere helden. Dat blijft toch wel erg sterk.

Zo, deze maar eens uit het stof gehaald. Wat een heerlijke western, deze vrije remake van 'Shichinin no Samurai'. Dat gegeven heb ik los gelaten en ik heb heerlijk achterover gehangen - genoten van deze sfeervolle, vermakelijke en prachtig geschoten western. Brynner, Bronson, McQueen en co. weten hun personages erg cool neer te zetten. Verhaaltechnisch niet groots, qua uitvoering wel wat mij betreft. Geen Leone, maar wel vermaak van een hoge plank. DeLuxe Color, Panavision.. dit zag er weer mooi uit.

Zeer taai.

Aan de vergelijking met het origineel heeft het niet echt gelegen, een geweldige Seven Samurai fan ben ik niet en het is ook alweer even geleden dat ik die film gezien heb, dus buiten het plot om is het lastig om nog echt concrete vergelijking te maken. Wat echter niet hielp was dat deze film het plot van SS relatief strak volgt, waardoor ook dat weinig verfrissing bracht.

Van de sterrencast kende ik bijna niemand. Enkel McQueen staat mij bij als een groot acteur. Bronson is verder van naam bekend maar staat in mijn boekje ergens on de Z-acteurs. Van de meeste anderen had ik zelfs nog nooit gehoord. Ze doen het ook zonder uitzonderig erg pover wat mij betreft. Erg gekunsteld en met veel geposeer, en ik heb het al niet zo met cowboy figuren.

Viel me verder ook op dat er geregeld op sets geschoten werd. Zal er nooit echt fan van worden, vooral niet als het té duidelijk zichtbaar is. Het dorre landschap blijft verder een persoonlijke afknapper, da's iets waar ik noch het genre ooit veel aan kunnen veranderen vrees ik.

All American Western gebeuren. De link met Seven Samurai is er maar voegt weinig toe of neemt weinig weg van de film wat mij betreft. Ik blijf het gewoon allemaal erg geforceerd en saai vinden. Werkelijk een genre waar ik nog niks goeds ben tegengekomen.

0.5*

Een paar dagen geleden weer een terug gezien maar de glans van destijds is er toch wel een beetje van af.Zeker als je de film vergelijkt met de spaghetti westerns die een paar jaren later hun intrede deden.

Het blijft allemaal wel vermakelijk,zeker door de vele bekende gezichten (de rol van Bucholz vond ik overigens verschrikkelijk) maar een klassieker of een topper in het western genre vind ik the Magnificent seven zeker niet.Daarvoor ontbreekt het de film aan echte spanning en goede actie,kwam allemaal iets te kneuterig over.

Qua sfeer zit het wel goed in deze western, ook leuk dat het in Mexico speelt met dat stenen kerkje erbij. En het ziet er allemaal wel fraai uit, kleurrijk (de lucht, die roodbruine koe) maar wat minder fel dan Technicolor uit die jaren. En alle acteurs die een bepaalde uitstraling hebben geven ook wel wat mee aan deze film. Maar het is ook een wat stijf geacteerde film waarbij de relatie tussen de zeven en de dorpsbewoners nooit gaat leven. Dat deed Seven Samurai beter, deze western op momenten maar te weinig. Dat ligt er ook aan dat deze film keurig twee uur duurt en er gewoonweg de tijd niet voor vrijmaakt. Daardoor gaat de film nooit leven en soms zelfs vervelen. En het mist gewoon echt diepgang. Meer dan een aardige avonturenfilm wordt dit niet. 3,0*.

Eigenlijk een heel fantastische western met een goed tempo, fijne opbouw en een paar mooie, archetypische personages. Totdat je erachter komt dat de opbouw allang geen opbouw maar climax en vervolgens afwikkeling is. Nog net geen nachtkaarsje, deze erg mooi geschoten maar toch net iets te kabbelende klassieker.

Nu de remake rondwaart in de bios wilde ik toch eerst het origineel bekijken. De film is gebaseerd op Shichinin no Samurai (1954) Een film die als een absoluut meesterwerk te boek staat. (niet gezien)

In de hoofdrol zien we de opvallende en kale Yul Brinner als Chris Een pracht verschijning! De andere leden van de Magnificent Seven zijn: Eli Wallach, Robert Vaughn, Charles Bronson, James Coburn en Steve McQueen. Stuk voor stuk goede koppen en prima acteurs. Het verhaal zelf is vrij simpel maar effectief. Een Mexicaans stadje heeft hulp nodig en huurt daarvoor dus revolverhelden in. Het is dan ook door de uitstraling van de acteurs dat deze film zo goed is. Verder is er dan ook nog de prima Western-sfeer waarbij ook de bijzondere setting in Mexico bijdraagt. De film neemt de tijd om de zeven cowboys voor te stellen en de actiescènes zijn pas laat in de film te zien. Dit is een pluspunt en ook al is hierdoor de tijdsduur langer, het verveeld niet. Steve McQueen als Vin Tanner viel extra op doordat hij fantastische en humoristische uitspraken deed.Bijvoorbeeld met de tekst: "Dat doet me denken aan die man die van tien hoog naar beneden viel, halverwege zei die: tot nu toe valt het allemaal nog mee." Echt heerlijk! Wat me wel opviel is dat er in de film geen beauty aanwezig was.

“We deal in lead friend.”

Kleine tegenvaller. Slecht is The Magnificent Seven zeker niet, maar de film lijkt maar niet op gang te komen. Het eerste uur met de introductie van de personages en de band die opgebouwd wordt tussen de dorpsbewoners en de zeven huurlingen is aardig gedaan, maar ook erg langdradig en taai. Op de één of andere manier komt het allemaal erg houterig en ongeloofwaardig over en het acteerwerk is wisselend.

De grote vier (McQueen, Brynner, Wallach en Bronson in een te kleine rol) doen het goed, maar voor de rest is het erg matig. Daardoor miste ik ook iets van betrokkenheid en meespelend wil het gevecht tussen de zeven/dorpelingen en Wallach en zijn leger niet worden. Alhoewel het eindgevecht leuk gedaan is en die echte Westernsfeer uitstraalt. Maar dan is al driekwart van de film voorbij en voelt het een beetje als mosterd na de maaltijd.

Morning. I'm a friend of Harry Luck's. He tells me you're broke.

Nah. I'm doing this because I'm an eccentric millionaire.

Dé western voor mij en een ongelooflijk stuk jeugdsentiment. Wat maakte deze film destijds en indruk met de hard maar faire leider Brenner en zijn vlotte oneliners uitspugende sidekick McQueen. En de film scoort wat mij betreft nog steeds goed en vermaakt altijd nog steeds in den bijzonder.

Hoewel de film met alle hedendaagse westerns verre van realistisch of grimmig over komt maakt dat bij The Magnificent Seven niet bepaald uit. TMS draait in die zin om het opgeleukte avonturenbeeld a la Arendsoog of De Mississippi Express die vooral een geromantiseerd beeld uitdraagt. De film is vlot, er zitten een aantal prima schietscenes in, er zitten veel humoristische oneliners en dialogen in, en de groep mannen valt op door de verscheidenheid aan karakters die erg uiteenlopen zijn en ieders voor zich opvallen. De harde leider, de vlotte sidekick, de jonge hond, de twijfelaar die zichzelf moet zien te hervinden, de vechter met het grote hart, de stille kracht....en ga zomaar door.

Brenner en McQueen geven zonder meer in het begin hun visitekaartje al af als duo dat elkaar aanvoelt, chemie heeft en voor de duivel niet bang. Zeer humoristisch is de aanloop naar het kerkhof waarna de ronselen voor de klus begint. Een aantal erg vermakelijke scenes trekt voorbij en de groep mannen overtuigd als huurlingen en vooral Brenner en McQueen doen het heel goed als duo. Vooral McQueen vind ik geweldig als de onderkoelde ladysman met zijn snedige grappen. Een aantal prima actiescenes komt voorbij waar toch prima gewerkt wordt voor die tijd met het nodige spektakel. De film rond zich in die zin prima af met de nodige offers, het feit dat ze er nauwelijks aan verdienen en de scene waarin de charme die Chico in het beroep lijkt te zien behoorlijk realistische en hard door de de mannen de grond ingeboord wordt. Het leven als huurling is wellicht avontuurlijk als je jong bent maar bied weinig perspectief op lange termijn.

De soundtrack van Bernstein is prima, mag je ook verwachten overigens, en de mannen doen het prima. Brenner overtuigend, Buchholz prima, net als Bronson en Vaughn, zelf vind ik McQueen het meest tot de verbeelding spreken. De chemie van de groep is prima, net als de locaties. The Magnificent Seven is ondertussen al heel wat jaartjes oud maar overtuigd mij nog altijd meer dan prima als heerlijke, vlotte, met humor doorspekte western die voor mij de standaard van het genre is. Heerlijke film.

Tegenvaller.

Oude westerns zijn dan ook niet meteen mijn ding, maar dit vond ik in het algemeen gewoon ondermaats. Ik heb de inspiratie van de film nooit gezien en de remake ook niet, dus ik wist nog niet echt hoe het verhaal zou verlopen. Dat is natuurlijk ergens wel prettig.

Westerns zoals deze blijven in ieder geval wel vaak de mooie omgevingen uitkiezen. Ook hier bevinden we ons weer op mooie vlaktes en warme gebieden. Sets zijn knap ingericht en bevatten veel sfeer, en de omgeving is tevens sterk gekozen om zo'n film als deze neer te zetten.

Bijna het volledige eerste uur betreft introductie van de magnifieke 7, dus het is bijzonder dat we bijna van geen enkel figuur een achtergrond te weten komen. Het blijven vooral lege karakters die (bijna) allemaal gewoon goed kunnen schieten en stoer kunnen kijken. In principe is de introductie ook niet veel meer dan huurlingen opsporen en inzetten.

Acteerwerk is ondermaats, vooral van de boeren zelf. De dialogen zijn bijna pijnlijk slecht getimed, en bovendien ook nergens echt scherp. Een beetje typerend western-gebrabbel dat nooit echt memorabel weet te zijn. De 7 zelf lijken over iets meer acteerervaring te bezitten maar laten ook regelmatig nog houterig acteerwerk zien.

Tweede deel van de film wordt gelukkig wat meer opgevuld met actie en dat komt de film ten goede. Leuk geschoten actie, en vooral een sterke opbouw naar de actiescènes toe. Wallach staat zijn mannetje als brutale schurk en ik moet zeggen dat de eerste confrontatie tussen Wallach en de 7 erg goed opgebouwd is.

Het werkt allemaal toe naar een bevredigende slotfase waarbij de actie toch wel goed in beeld wordt gebracht. De editing daar is ook wat vloeiender, dus boeien doet het volop. Jammer dat de sterfscènes van een aantal huurlingen tussendoor niet al te best geacteerd waren.

Wel leuk vermaak, maar het duurt iets te lang allemaal en het acteerwerk laat het regelmatig behoorlijk afweten. Een paar clichés (natuurlijk komt er een love-interest opdraven) hadden vermeden mogen worden. De actie en omgeving zijn dan wel weer knap geschoten en goed gebruikt, en dat krikt het cijfer nog iets omhoog.

Precies 10 jaar geleden gaf ik deze film 4 sterren. Gaat nu toch een half puntje eraf. Komt misschien omdat ik al veel van dit soort films gezien heb en de originele tijd er dan een beetje afgaat. Voor de zoveelste keer is er een groepje dit keer boeren die worden geterroriseerd. Afijn hij smoelt zeker goed en de sterrencast is indrukwekkend groot. Na 10 jaar is nu wel zo'n beetje alles overleden. Hij mist hier en daar best wel vaart maar het blijft leuk om te zien. Vooral de bad guy is hier lekker gecast. Beetje zwak vond ik wel dat de jongste van het stel zomaar even tussendoor ging infiltreren in de Mexicaanse bende. Onmogelijke gedachten.

Overigens heb ik nog nooit de eerste versie gezien uit 1954 The Seven Samurai. Wil ik toch ook een keertje zien!

Film 3.5

Beeld 4.0

Geluid 3.5

Film met een vrij lange speelduur valt me nu op. Gelukkig gebeurt er altijd wel wat, ook in het eerste uur. Al dacht ik soms wel ‘get on with it’ uitkijkend naar de finale. De combinatie van script, acteurs en de geweldige soundtrack van Elmer Bernstein is vrij onweerstaanbaar. En wat me ook opvalt. Hoewel de bodycount niet minder dan een massaslachting betekent, komt dit bij mij toch over als een jolige feel good movie met hier en daar een vleugje romantiek en een luchtig moment. Daar hadden ze toch wel een handje van weg in dat oude Hollywood. Als ik dan toch 1 favoriet onder de acteurs eruit zou pikken, dan is dat voor mij bad guy Eli Wallach. Hij speelt met veel charisma de dreiging uit die hij geacht wordt te vertegenwoordigen, als hoofd van de bandietenbende. Hij vormt een dankbaar contrapunt voor de good guys.

Ook eindelijk gezien. Mooi geschoten en soepel lopend geheel, maar hier en daar ook wat te braaf en voorspelbaar. Drijft voor een aanzienlijk gedeelte op het charisma van o.a. Brynner en McQueen. Niettemin zeker mee vermaakt. Rosenda Monteros had wat meer screentime verdiend trouwens.

Er zit een traag en ietwat saai middenstuk in, maar de confrontaties zijn schitterend gefilmd en gemonteerd. Wat een spektakelfilm. Het Japanse bronmateriaal heb ik nog niet gezien, maar de remake uit 2016 kreeg dezelfde score als dit gelijknamig origineel.

Zeer beroemde en bekende western met een lading grote acteurs. Een simpel verhaal waarin Mexicaanse boeren huurlingen inhuren om een roversbende te verjagen. De film duurt twee uur en werd her en der opgevuld met de nodige meligheid, zoals de kindjes die achter Bernardo (Charles Bronson) aanlopen of het Mexicaans meisje dat verliefd wordt op Chico (Horst Buchholz). Maar nog het meest storende vond ik dat de roversleider op het einde de wapens gewoon teruggeeft aan de huurlingen al snap ik de redenering wel. Hij rekent er niet op dat ze hun leven zouden riskeren voor een stel boeren. De grote shootout op het einde is om van te smullen. Een leuke western maar haalt het niet bij het mythische origineel van Kurosawa.

"You forget one thing. We took a contract."

"It's sure not the kind any court would enforce."

"That's just the kind you've got to keep."

Als je opzoek bent naar een film om te kijken, kom je wel eens het nodige spul tegen wat je nog niet kent. Maar er komt ook veel spul langs wat je al wel eens hebt gezien, en zo schoot de remake van de week langs, die ik een poos geleden voor het laatst heb gezien, en welke ik nog wel eens graag wou kijken. tijdens het kijken kwam ook dit origineel voorbij, waar ik na het zien van de remake erg in geïnteresseerd was. Maar achteraf durf ik wel te zeggen dat ik de remake een tikkeltje leuker vind.

Toch heb ik me niet verveeld, en kent dit deel echt een totaal andere sfeer. Waar ik misschien wel iets te veel van verwachtte, en dan kom je behoorlijk bedrogen uit. Niet dat het slecht is, integendeel, maar wel een heel stuk rustiger. En opzich is dat wel heel erg fijn hoor, die rust; maar na anderhalf uur was ik daar opzich ook wel een beetje klaar mee.

Maar het verhaal verschilt niet veel en is hier wat dat betreft net zo leuk. Niet te veel poes pas, maar wel direct met waar Sturges heen wilt. Qua actie wordt er na verloop van tijd genoeg energie in gestoken, en komen we uit bij best leuke vuurgevechten. Maar de film wist me niet te overdonderen, was misschien op sommige momenten nogal tam en ik had toch wel iets meer actie verwacht zo nu en dan. Neemt niet weg dat dit gewoon een hele leuke zit was, zeker met deze warme tempraturen!