Inherit the Wind (1960)

Prima klassieker met spetterend acteerwerk van Tracy en March, echt geweldig. De hierboven geroemde love interest vond ik iets minder, was er nogal met de haren bijgesleept leek het.

Ik ga voor een flink deel met Ramon mee. Al reken ik het de film net wat minder zwaar aan. Deze film is inmiddels de derde die ik van Kramer zie en net als On the Beach is ook dit een boeiende film met een prachtig thema, maar beiden blijven ze toch vrij ver achter bij Judgment at Nuremberg. Ik krijg het gevoel dat ik begonnen ben met Kramers absolute topper.

Opvallend genoeg mis ik een deze film juist een kenmerk van allebei de films. Het ingetogene van On the Beach en de zorgvuldige opbouw van Judgment. Hoewel we hier en daar sterke acteerstaaltjes zien is zowel het acteren als de hele enscenering te dik aangezet. Regelmatig met een komsch effect, kan er best om lachen, maar het is deze context een beetje jammer. De subtiliteit in de door Ramon genoemde scenes tegen het einde, waaronder de sublieme eindscene mis ik in de eerste 100 minuten. Ook ik heb wat problemen met de love-interest. Het doel is me duidelijk, maar het schiet zijn doel wat voorbij. Dat komt omdat haar vader, de dominee het platste en karikaturaalste karakter is uit de hele film (ik moest denken aan de moeder uit Brian DePalma's Carrie eerlijk gezegd) en de ontwikkeling van haar personage is me ook te weinig subtiel, waardoor de reden van de aanwezigheid in het verhaal er wat al te duimendik bovenop komt te liggen.

Met dezelfde elementen had een veel zorgvuldiger film gemaakt kunnen worden als we de subtiliteiten in de belangrijkste karakters wat gedoseerder en eerder hadden leren kennen en niet in de laatste 20 minuten en als de sfeer in het dorpje niet bijna als een parodie had aangevoeld. Een bedachtzamere film vooral.

Desalnietemin tòch ook veel mooie elementen. De eindscene is fantastisch. Het thema is nog altijd actueel en erg boeiend en de film stelt hier en daar erg zinvolle vragen.

3.5*

Grappig dat er een hele discussie is losgebarsten over de film, net nu ik eraan ben weten te komen (dat soort ‘toevalligheden’ maak ik trouwens wel vaker mee op MovieMeter: MM houdt me in de gaten..?). Jammer alleen dat ik geen zin heb om die lap teksten helemaal door te nemen, dus excuseer me als ik volgens sommigen in herhaling val

Hetgeen wat deze film voor mij zo interessant maakte, had eigenlijk weinig van doen met het cinematografische. Het is het onderwerp wat mij trok, aangezien ik me nogal kan op'winden' (oeh, woordspeling) over de dogmatische benaderingen van de evolutietheorie door religieuze kringen. De verfilming van een manifestatie van deze controverse, moet je dan natuurlijk simpelweg achter de kiezen hebben.

Helaas werd van het begin af aan al duidelijk dat de makers zich meer wilden richten op klassiek melodrama à la Hollywood, dan de op zichzelf al erg interessante materie van de zaak. Dat hoeft niet meteen een ramp te betekenen (en is natuurlijk een onontkoombaar verschijnsel als we het over film hebben), ware het niet dat ook dat aspect nogal simplistisch was afgewerkt. Het extreem karikaturale van de (bij)personages is hierboven reeds genoemd, maar ook de geforceerde romantiek was niet om aan te zien en de bombastische muziek niet om aan te horen.

Als we het dan over de materie van de zaak hebben, zien we dat de film ook daar tekortschiet. Het hele verhaal is in feite bij voorbaat al gedoemd te mislukken, aangezien het in dezelfde juridische fout vervalt als menig ander Amerikaans rechtbankdrama: men gaat volledig voorbij aan de eigenlijke rechtsvraag die centraal zou moeten staan in de hele zaak, in casu de vraag of Cates strafbaar is op grond van de wetgeving van Tennessee, ja of nee. In plaats hiervan, volgen er hele betogen over de (on)grondwettelijkheid van de bewuste wetsbepaling, een kwestie waar dat kleine rechtbankje totaal geen bevoegdheid over heeft. Zie in dit verband bijvoorbeeld ook mijn commentaar bij Emily Rose (maar waar het daar ging om een ‘puik stukje christelijke propaganda’, lijken we bij deze film getuige te zijn van precies het omgekeerde ).

Maar ook als we deze juridische fout buiten beschouwing laten en slechts kijken naar de gevoerde discussie over de evolutietheorie en de argumenten die hierbij worden aangevoerd, weet de film mij niet te bekoren. Drummond komt mijns inziens geen enkel moment overtuigend over en maakt eerder een verschrikkelijk vermoeide en twijfelachtige indruk. Ik dacht nog dat de Bijbel voor enig vuurwerk zou zorgen, maar ook daar stelt Drummond de verkeerde vragen. Je gaat een diepreligieuze man toch niet vragen of hij gelooft dat God de zon kan laten stilstaan zonder dat dit schade berokkent aan het leven op aarde? God is toch niet voor niets ‘God’, de ‘Almachtige’? Natuurlijk verricht Hij dan wonderen en natuurlijk kun je een gelovige daar niet op pakken. Het enige argument dat enigszins hout weet te snijden, daar wordt dan weer niet genoeg op ingegaan, nl. het argument over de vermeende oudheid van de aarde.

Wat rest zijn dan een aantal clichématige one-liners, die mij, vooruit ik geef toe, zo nu en dan wel hebben weten te raken. Dan heb ik het met name over de allerlaatste scène van de film die mij toch nog heeft kunnen ontroeren:

Een aantal van dit soort scènes zorgen ervoor dat de film er nog een paar sterretjes uit weet te halen: 1,5* .

Ik heb het al vaak gezegd maar ik ga het nog eens zeggen: rechtbankfilms is één van m'n favoriete genres. De gehele film rust op acteren en script en niet op CGI, ingewikkeld camerawerk, etc.

Zo ook krijgen we bij deze film meteen één grote morele vraag en het hele proces errond. En dan krijg je die fantastische zaken die bij zo'n klassieke rechtbankfilm horen. Het kiezen van de juryleden, de kruisverhoren, de eindspeech, het vonnis met de bijbehorende kibbelende advocaten die "Objection" roepen waarop de rechter misschien "Overruled!" zal roepen. Heerlijk ! De klasse van Tracy, March en Kelly, wiens rol helaas te klein was, maken deze film tot een absoluut meesterwerk, die meer mensen horen gezien te hebben. 4.5*

Ik heb een grote zwak voor rechtbankfilms, ik heb een zwak voor goede toneelverfilmingen en sinds vandaag heb ik ook een zwak voor Spencer Tracy. Fantastische rol in een fantastische film waarin de rol van Fredric March (Brady) helaas, naarmate de film vordert, steeds meer in een karikatuur vervalt, en dat zeg ik ondanks het feit dat de Intoleranten der Aarde van zichzelf ook regelmatig een karikatuur maken.

Helaas voor Tracy ging de Oscar het jaar erop naar Burt Lancaster voor diens eveneens fantastische rol in Elmer Gantry.

De film (Inherit the Wind dus) zit vol fantastische dialogen, one-liners en andere heerlijke quotes waarmee ik ook de hedendaagse 'Creationisten' met liefde om de oren zou willen slaan.

Drummond die niet komt om te winnen, hoewel hij het wel zou willen, maar om te strijden voor het recht om te denken en waarin in een geweldige omdraaiing van dat feit Brady zich moet realiseren dat de reden waaróm hij en zijn mede-fanatisten zo graag zeggen dat we niet kúnnen afstammen van 'lower species' (of hoe ze dat ook zeggen in de film) nu juist ons vermogen tot denken is. Maar ja, gebruik maken van die mogelijkheid is voor sommigen een stap te ver...

De meningen van Drummond, in soms slechts een blik van Tracy, zoals bijv. de tragiek van een democratie waarin het soms jaren kan duren voor onterechte wetten eindelijk worden teruggedraaid. Zucht Drummond: 'weet jij iets beters?' Maar ondertussen zit die leraar gevangen en krijgen de kindertjes de lessen niet in deze toch basale wetenschappelijke theorieën. Wat een rol van Tracy, wat goed geschreven en wat goed geregisseerd.

Ik denk dat ik in een toneelstuk de toenemende karikatuur van Brady wel zou pikken, maar hier helaas niet. Dus 5 sterretjes wordt het niet, maar wel 4 dikke, en ik twijfel nog of ik er een halfje bij doe.

Kan me kritische geluiden over deze film wel voorstellen hoor. Toch vond ik het erg vermakelijk en het punt dat vanaf minuut 1 al te nadrukkelijk gemaakt wordt, kan ik me ook gewoon in vinden. Dat helpt natuurlijk ook. Wat dat betreft is dit wel een redelijk sterk pamflet tegen hypocritische geloven. Ik heb daar echt een schurfthekel aan en zo’n film is natuurlijk een prettige lange neus. Jammer was alleen dat lang niet alle gegeven argumenten, door met name Tracy, even overtuigend zijn. Daar had toch veel meer ingezeten. Zag gisteren the People vs Larry Flynth, waar Edward Norton en Woody Harrelson de vloer aan vegen met rechtse ballen door middel van ijzersterke argumenten. Dat is dus hier niet gelukt. Die Brady was ook teveel (beetje vind ik niet erg) een wandelende karikatuur.

Maar het is erg vermakelijk, goed geacteerd (hoewel ik geen fan van Tracy ben), veel vaart en de film heeft sowieso mijn sympathie (omdat ik het erg een ben met het punt dat het wil maken, maar goed wie niet tegenwoordig). Verder was dit een beetje de opmaat voor het veel betere Judgement at Nuremberg. Als je dit meer wil zien als satire, is het toch wel erg de moeite waard. Ga toch eens wat meer films van die Kramer zien, heeft nog wel wat interessante titels op zijn naam staan. 4 sterren.

Erg mooie film over een in Amerika beroemde rechtszaak (‘Scopes Monkey Trial’) uit 1925, waarin het darwinisme en creationisme tegenover elkaar kwamen te staan. Die tegenstelling duikt ook heden ten dage nog regelmatig op, niet in alleen in Amerika, maar ook hier.

De film wordt gedragen door een (zoals zo vaak) uitmuntende Spencer Tracy. Het acteren van Fredric March is nogal vet aangezet, maar dat kan heel goed de bedoeling zijn geweest, gezien het vaak theatrale optreden van geloofsfanatici.

De beste film van Stanley Kramer als regisseur, zij het onder voorbehoud, want ik heb zijn Judgement at Nuremberg nog niet gezien.

Prachtige film over een daadwerkelijk plaatsgevonden proces waarin een leraar terecht staat omdat hij uit het boek van Darwin onderwijst. Een uitermate boeiende en niet-alledaagse rechtbankfilm over het scheppingsverhaal vs de evolutietheorie. Goed geschreven dialogen en het spel van Spencer Tracy en Frederic March is zowel sterk als heerlijk om naar te kijken. Met gemak 4.0 sterren.

Een goede rechtbankfilm van regisseur Stanley Kramer, die het echter bij lange na niet haalt bij zijn meesterwerk Judgment at Nuremberg.

Het uitgangspunt is in ieder geval erg sterk. Wel is het duidelijk een aanklacht tegen het geloof en dat wordt er af en toe wel wat te nadrukkelijk op gelegd. Ook het liefdesverhaaltje lijkt er wat bij de haren bijgesleept te zijn en leidt alleen maar af van de echte kern van het verhaal. Toch is het verder best vermakelijk en verveelt het allemaal geen moment. De personages zijn hier en daar wat dik aangezet, maar dat levert soms best leuke satirische momenten op. Spencer Tracy vond ik trouwens ook wel sterk acteren.

Het laatste half uur is beter dan ik had gedacht. Vooral de laatste scene mag er absoluut zijn en tevens is het een einde, waar ik goed mee kon leven. Hier en daar zijn er wat puntjes die nog beter hadden gekund, vooral de scherpheid in de rechtszaal. Kramer bewijst echter hiervan geleerd te hebben en liet een jaar later zien hoe het echt moet. Inherit the Wind is echter ook zeker de moeite van het kijken waard, al is het alleen al door zijn zeer interessante onderwerp.

3,5*

Een wat minder bekend rechtbankdrama, maar het mag er heus zijn! Het is gebaseerd op een proces, waar een leraar terecht staat voor het onderwijzen van de evolutietheorie. Dit alles neemt plaats in een klein stadje ergens in het zuiden van Amerika. De bewoners aldaar hebben hun oordeel natuurlijk meteen paraat, maar dan schijnt Spencer Tracy op het toneel! Hij blaast iedereen omver met zijn performance! Inherit the Wind heeft daarbij tof geschreven dialogen en is de hele tijd meeslepend en heel interessant.

Via het meesterwerk Judgement at Nuremberg kwam ik bij Inherit the Wind. Beiden een Kramer-Tracy-samenwerking, beiden een rechtbankdrama en beiden erg imponerend. Nee, een scène als met de massagraven in Judgement at Nuremberg heeft Inherit the Wind niet, maar daar waar eerdergenoemde film meer op het oppervlak blijft, heeft Inherit the Wind wat mij betreft meer stof tot nadenken.

Is het een moralistische film of meer filosofisch? Daar waar Inherit the Wind een duidelijk aanklacht lijkt tegen religies mondt het toch uit in een meer realistische benadering van religie vs. atheïsme.

De setting lijkt me perfect weergegeven. Anno 2014 nog steeds actueel en dat vond ik heel wat voor een film die ruim 50 jaar geleden gemaakt was. En nu blijkt zelfs dat het om een zaak gaat uit de jaren '20. Tja, het lerend vermogen van de mens is zoals gewoonlijk erg matig.

In tegenstelling tot de film dus, waarbij messcherpe dialogen, sterk acteerwerk en bij vlagen erg fijn camerawerk Inherit the Wind tot de laatste seconde spannend maakt.

Deze film stond al een behoorlijke tijd op mijn watchlist. Ik had er in het begin nogal moeite mee om in het verhaal te komen, maar uiteindelijk bleek Inherit The Wind toch uit te lopen op een solide courtroom drama. Het verhaal is gebaseerd op de Scopes Monkey trial, waarin een leraar op de middelbare school in de jaren '20 aangeklaagd werd voor het onderwijzen van evolutie in plaats van creationisme. Schijnbaar zijn er nog wel wat vrijheden genomen met de werkelijkheid, en als je de film plaatst in de tijd van het McCarthyisme en de Red Scare krijgen veel van de speeches ook een extra lading.

Maar hoe dan ook, na enige gewenningsproblemen heb ik het grootste deel van de film geboeid gekeken. De show wordt gestolen door een sterke Spencer Tracy als advocaat Drummond die de docent in kwestie verdedigt, en met vuur de reden en de vrijheid om zelf te denken vertegenwoordigt, en ook zijn nemesis Fredric March als de streng gelovige politicus Matt Brady is sterk bezig. De film speelt zich grotendeels in de rechtbank af, maar ook daarbuiten zijn er een paar sterke scenes, waarbij ik vooral denk aan de marcherende christenfundamentalisten die als Amerikaanse Taliban zowel Drummond als de leraar aan de hoogste boom op willen knopen. Helaas krijgt het met de huidige politieke situatie een extra sinistere lading. Ik denk dat ieder weldenkend mens het inmiddels wel eens is aan welke kant de geschiedenis staat, en ook de makers van de film zijn ondubbelzinnig op de hand van Drummond en co. Terecht, en de inhoudelijke punten worden ook eloquent gemaakt, maar het wordt wel nogal voorgekauwd gebracht. Desalniettemin, ik ben tevreden. 4.0*

“Those who bring trouble on their families inherit the wind”, of, zoals onze statenvertaling zegt: “Wie zijn huis beroert, zal wind erven” [Spreuken 11, vers 29]. Deze bijbelquote verklaart niet alleen de titel van deze film, maar is ook de ironische conclusie van dit uiterst actuele en relevante rechtbankdrama.

Geen enkele rechtszaak in de 20e eeuw had zo’n grote impact op de manier waarop we naar de wereld kijken als een rechtszaak uit 1925 die in de volksmond bekend stond als de Scopes Monkey Trial. De aangeklaagde was John Scopes, een leraar op een middelbare school in Dayton, Tennessee, die ondanks waarschuwingen van de schoolleiding de evolutie-theorie van Darwin onderwees. Volgens de aanklacht was dit in strijd met de pas aangenomen Butlerwet die aangaf dat het verboden was om iets te onderwijzen dat in strijd was met het scheppingsverhaal uit de Bijbel. De rechtszaak werd een regelrechte mediasensatie wanneer de aanklagers hulp kregen van niemand minder dan William Jennings Bryan, een fundamentalist die rond de eeuwwisseling maar liefst drie keer (zonder succes) meedeed aan de presidentsverkiezingen. Daarop besloot de beroemde agnostische advocaat Clarence Darrow de verdediging op zich te nemen, waardoor een titanenstrijd gegarandeerd was.

“Inherit The Wind” is in grote lijnen een reconstructie van die rechtszaak, al heet de aanklager hier Matthew Harrison Brady [Fredric March] en de verdediger Henry Drummond [Spencer Tracy]. In een snikhete rechtszaal bespelen ze de media, het publiek en elkaar in een imposant duel van woorden en levensovertuigingen. Brady wordt als een held ontvangen in een grootse parade waarin het publiek massaal de 19e-eeuwse Gospelklassieker “That Old Time Religion” zingt. Hoezeer het publiek meeleeft blijkt wel tijdens voortdurende demonstraties, waarin ze dreigend zingen “We’ll hang Henry Drummond from a sour apple tree” op de melodie van “The Battle Hymn of the Republic” In de film zijn de Brady en Drummond overigens oude collega’s en vrienden, die uit elkaar zijn gegroeid door hun verschillende levensvisies. Spencer Tracy en Fredric March geven monumentale rollen die hun status als topacteurs nog maar eens bevestigen. Gene Kelly doet zijn best in een goed geschreven, maar past niet goed in zijn rol als E.K. Hornbeck, een cynische journalist die zijn minachting voor het Christelijke fundamentalisme van Brady niet onder stoelen of banken steekt. Harry Morgans uitgebalanceerde, ingetogen vertolking als de rechter in deze zaak verdient meer erkenning dan het heeft gekregen.

In weldenkend Nederland is er hooguit nog een hele kleine minderheid die denkt dat we het scheppingsverhaal uit De Bijbel letterlijk moeten nemen en dat alles wat in De Bijbel staat per definitie juist is. Wereldwijd zien we ons echter geconfronteerd met fundamentalistische Moslims die de Koran (en daarmee ook het scheppingsverhaal) letterlijk opvatten en er dus middeleeuwse, onverlichte denkbeelden op na houden. Henry Drummond zegt in de film dat hier de denkende mens voor het gerecht staat. Immers: John Scopes deed niets minder dan de theorie van Darwin delen met de leerlingen. Wanneer Drummond één van die leerlingen onder ede vraagt of hij denkt dat De Bijbel en Darwins Theorie elkaar tegenspreken, is zijn antwoord ook: “Dat weet ik niet, daar moet ik over nadenken!” Dat is de essentie van deze film, het is de essentie van de Scopes Monkey Trial en het grote probleem met fundamentalisten: als het gaat om hun geloof schakelen ze het vermogen tot (kritisch) denken, de menselijke eigenschap die ons bij uitstek verheft boven (de meeste) andere diersoorten volledig uit. “Inherit The Wind” is daarmee geen aanklacht tegen religie in het algemeen, maar een pleidooi voor het menselijk denkvermogen. Weldenkend Nederland weet dat het Scheppingsverhaal en de evolutietheorie elkaar niet uitsluiten, maar dat betekent niet dat je daar niet anders over mag denken. Zolang je maar denkt!

Gebaseerd op de Monkey Trial van 1925.

Niet de eerste keer dat Spencer Tracy furore maakt in een rechtbankzaak. Een paar jaar later, zal hij het opnieuw doen in "Judgement at Nuremberg", eveneens van Stanley Kramer.

Interessant natuurlijk -en de hoofdbrok- is de tweespalt godsdienst tegenover Darwin. Thema dat nog al dikwijls is voorgekomen en dat wellicht zal blijven doen.

Knappe film met een stevige script en goed tot zeer goed acteerwerk.

De film is gebaseerd op de Scopes-trial uit 1925. Daarin werd John Thomas Scopes, een leraar aan een middelbare school, voor het gerecht gedaagd wegens overtreding van de Butler-Act. Die Act was kort daarvoor door de staat Tennessee aangenomen en verbood leraren van een door de staat gefinancierde school de evolutietheorie te onderwijzen. Het proces legde de controverse bloot tussen de opvatting dat de theorie van de menselijke evolutie niet per se in strijd was met religie en de fundamentalistische opvatting die dat wel verkondigde en oplegde dat het Woord van God altijd moest worden geprefereerd boven wetenschappelijke kennis.
Inherit trhe Wind is een schitterende film. De film laat een spannende strijd in de rechtszaal zien. De film doet dat behoorlijk objectief. Noch het creationisme noch het Darwinisme wordt in een belachelijke hoek geduwd. Veel meer staat het recht op vrijheid van denken centraal. Het recht van een ieder om te geloven en te uiten wat hij wil. Om dat te geloven en te uiten waar hij zich comfortabel bij voelt. De evolutietheorie moet in de samenleving naast de ‘fundamentele’ waarheid van het scheppingsverhaal kunnen bestaan. Niet meer dan fair, leek me. Niet iedereen is het echter met die fairness eens. De voors en tegens vliegen door de rechtszaal. De woordenstrijd is scherp en humoristisch.
In het middelpunt van de strijd staan de agnost Henry Drummond (Spencer Tracy) en de fanatische evangelist Matthew Harrison Brady (Fredric March). Drummond vertegenwoordigt het verstand. Brady zet het geloof in de waarheid van de Bijbel te allen tijde boven de wetenschappelijke waarheid. De strijd levert mooie scherpe dialogen op, die als geweersalvo’s op elkaar worden afgevuurd. Het acteerwerk is grandioos. Zowel Spencer Tracy als Fredric March vertegenwoordigen interessante personages. Vooral het personage Brady, die in de loop van het verhaal steeds meer devalueert tot een tragische figuur die in zijn leven alleen nog maar zijn geloof heeft om zich aan vast te houden, is interessant om in zijn psychologische blootlegging te aanschouwen
De show in de rechtbank mag dan een redelijk objectieve weergave van standpunten zijn, de show daarbuiten is dat minder. De rechtszaak vindt plaats in een orthodox Christelijk stadje en de kleingeestige inwoners zijn duidelijk in hun voorkeur. De meesten zijn onmiskenbare fans van Brady en betuigen hun bijstand met optochten en feestelijke bijeenkomsten. Aan andersdenkenden wordt geen ruimte gegeven om zich te laten horen. Een cynische reporter (Gene Kelly) verzucht op enig moment bij de zoveelste protestmars: “Well, those are the boobs that make our laws. That’s the democratic process.” Enige stemmingmakerij is regisseur Stanley Kramer hier toch niet vreemd. Ach, waarom ook niet. Prima tekst. Ik dacht er net zo over. Fijne teksten. Fijn acteerwerk. Inherit the Wind is een uitstekende film.

De film is gebaseerd op een toneelstuk en dat is eraan te zien aangezien er voornamelijk gepraat wordt. Hoewel het gebaseerd is op ware feiten - The Monkey Trial in de jaren ‘20 - van vorige eeuw - is het geen volledig historisch account. Omwille van het dramagegeven hebben ze hier en daar er een draai aan gegeven (bv. de relatie tussen de beschuldigde en domineesdochter is pure fictie die Hollywood nodig heeft). En dat is zeker te begrijpen en ok omwille van de spektakelwaarde van een product dat moet verkopen. De kern van de film - het recht om vrij te denken - maakt in elk geval indruk. En hoewel de film zich honderd jaar geleden afspeelt, is het onderwerp nog altijd actueel vermoed ik. Er zijn nog genoeg mensen (binnen de godsdiensten van Abraham) die een enge blik op de wereld en mens hebben.

Het is een heel kwaliteitsvolle productie met topacteurs die elk op hun manier intrigeren en de kijker aan zich binden. Het b&w past volledig bij het verhaal en de filosofische inhoud van de dialogen. Wat me dan wel opviel als een mogelijk anachronisme waren de vetkuiven van onder meer de dominee (!) en de schooljongens: dat lijkt me meer iets van de jaren ‘50 dan de jaren ‘20. Al met al een leuk anachronisme.

Positief verdict. Vreemd genoeg een film die nog geen spatje gedateerd is en nog steeds relevant om gezien te worden.

Ik ben er wel voor te vinden om mij van tijd tot tijd eens te laten onderdompelen in een rechtbankfilm en Inherit the Wind is een zeer vermakelijke in zijn soort geworden. Het is in ieder geval een minder serieuze rechtbankfilm geworden dan Judgment at Nuremberg en dat komt in de eerste plaats door het geweldige acteerwerk van Spencer Tracy en Fredric March. Het is vooral Tracy die hier de show steelt als de advocaat van de leraar en voor heerlijke dialogen zorgt met zijn tegenspeler. Die bijbelfanaat, Matthew Brady is anders ook wel een interessant figuur, want meer en meer komt hij alleen te staan met zijn geloof en op het einde staat hij daar zielig alleen het woord te verkondigen, totdat hij dood neervalt.

3.5*