Hellraiser: Hellworld (2005)

Totaal bagger.

Heeft echt helemaal niks met de Hellraiser films te maken.

1,5*

Zo, deel 1 t/m 8 zit erop.

Helaas ging 't na de eerste 2 delen (3,5*) meteen bergafwaarts met alleen nog maar onvoldoendes.

1: Hellraiser (1987)

2: Hellbound: Hellraiser 2 (1988)

3: Hellraiser: Inferno (2000)

4: Hellraiser: Deader (2005)

5: Hellaiser: Hellseeker (2002)

6: Hellraiser 3: Hell on Earth (1992)

7: Hellraiser: Hellworld (2005)

8: Hellraiser Bloodline (1996)

Niet echt goed en niet echt slecht, redelijk.

Wat een irritant filmpje. Alleen de stukjes met Pinhead zijn grappig al slaat het allemaal nergens op. De rest mogen ze er uit knippen.

ben het helemaal met je eens.

De inmiddels achtste film uit de Hellraiser-franchise. Waarvoor Rick Bota voor de derde achtereenvolgende keer de regie op zich nam. Deze film wijkt behoorlijk af van de eerste paar films, maar door zijn iets andere aanpak sprak de film mij nog wel aan. Het eindproduct is een net geslaagde tienerslasherfilm. Met natuurlijk veel ontblote vrouwelijke borsten. De film begint als een groep jongeren de begrafenis bijwonen van één van hun vrienden die onder mysterieuze omstandigheden zelfmoord heeft gepleegd, nadat hij het spel Hellworld heeft gespeeld. Chelsea heeft nog altijd nachtmerries over zijn dood. Die Chelsea wordt gespeeld door Katheryn Winnick de mooie Lagertha uit de serie Vikings en ook is te bewonderen in de The Dark Tower. Als de vriendengroep een uitnodiging krijgt voor het geheime Hellraiser-feest is Chelsea aanvankelijk terughoudend, maar ze gaat toch overstag. De gastheer wordt gespeeld door de welbekende Lance Henriksen. En op het feestje zien we de natuurlijk de nodige ontblote vrouwelijke borsten. Aan dit alles is niet veel verhevens, het wordt pas interessant als er nog maar twee levenden over zijn. De uitleg die de gastheer geeft aan het gebeurde maken ineens verschillende dingen duidelijk (terwijl het ook ons laat zitten met de nodige plotgaten) en volgen er nog een aantal verrassende scènes. Door die aardige twist, de aanwezigheid van Lance Henriksen en Katheryn Winnick en (had ik ze al genoemd?) ontblote vrouwelijke borsten is het nog een leuke film geworden, al zij wel heel mager.

Ik denk even terug aan 1987, toen we de eerste Hellraiser kregen. Duister, mysterieus, schokkend; een combinatie van een zwartgallig liefdesverhaal en een duistere horror. Nog geen twintig jaar later en hier is Hellraiser: Hellword, deeltje 8 - straight to DVD - met een Matrix-achtige cover met de tagline ‘Evil Goes Online’ op het voorhoofd van Pinhead, die niet eens meer boos kijkt, maar vooral verward. Je ziet hem denken: ‘Really? We’re doing this?’

Nu hoeft Pinhead zich niet heel druk te maken, want hij heeft maar weinig met dit prul te maken. De connectie tussen Hellworld en Hellraiser is namelijk wederom erg ver te zoeken. De film over een online spel, een groep vrienden, een mysterieus feest, Lance Hendriksen en een twist heeft geen hol te maken met Pinhead, de Cenobites of Hellraiser. Naar verluidt kreeg Rick Bota heel kort de tijd om - tegelijkertijd met de vorige film Deader - ook deze film uit te poepen en het is duidelijk dat hij het ook allemaal niet meer weet. Althans, de film slingert alle kanten op als een schip zonder kapitein of bemanning in een heftige storm. De film wil Hellraiser zijn, maar leent ook steevast van Scream (en loopt daarmee enorm achter de feiten aan) en voelt aan als Halloween: Resurrection (inclusief willekeurige kung-fu trappen). En dat is álles behalve een goed teken. De personages zijn oersaai en strontvervelend, het is enkel grappig om meneer Man of Steel in een vroegere rol rond te zien lopen. Verder is de film gewoon dom. Heel erg dom.

En eerlijk is eerlijk, als zelfs Lance Hendriksen je film niet iets kan opfleuren, dan doe je echt iets grandioos verkeerd. Jammerlijk afscheid voor Doug Bradley als Pinhead, je gunt zo’n man toch een iets beter slot dan dit. Dan had Robert Englund het met Freddy vs. Jason zo slecht nog niet.

1,5 sterren.

Had er niks van verwacht nav negatieve recensies hier. Maar vond hem echt meevallen. Gelukkig meer cenobites en lekker veel gore. Verhaal is wel flinterdun, maar dat is met de meeste horror. Echt beter dan de gemiddelde horror van nu.

Zaterdagavond griezelavond en daarom maar weer eens op de Hellraiser toer, en bij gebrek aan alle andere delen tussen deel 1 en dit deel dus uitgekomen bij Hellworld. Ach, zou het veel uitmaken?

Ik had reeds gelezen dat de cijfers en comments niet mals zijn volgens verschillende eigenlijk heel weinig weer met het Hellraiser concept te maken hebben. En ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn, want de film begint niet anders dan de gemiddelde slasher met zo'n groepje irritante jong volwassenen op pad, ergens naartoe, om vervolgens in de problemen te raken. En dat is het ook wel beetje, hoewel de locatie er best mag zijn, er op zich genoeg Gore is, maar de link met Hellraiser en Pinhead zelf toch vooral een hoax blijkt te zijn. Ach, het zal...

Gelukkig kent de film een ongelooflijk sterk pluspunt in de zalige Katheryn Winnick die de film absoluut het kijken waard maakt, daarnaast hebben we een jonge Superman en is Lance Henriksen het echte zwaargewicht. Uiteraard mogen we Doug Bradley niet vergeten hoewel het een rol in de marge is. Aardig is op zijn minst het plot met de wraak en het hallucinante middel, het verklaart alleen niet waarom Chelsea niet zichtbaar was voor het raam. Maar waar buiten dat is Hellworld een film die eigenlijk niet zo heel veel met Hellraiser te maken heeft en net zo goed een gemiddelde andere slasher had kunnen zijn.

Eindoordeel is dan ook net niet voldoende, niet bijzonder en op het vlak van Hellraiser een teleurstellend. Ik hoop op termijn de andere delen nog tegen te komen en dat die leuker zijn.

De mysterieuze dood van Adam [Stelian Urian], die geobsedeerd was door Hellraiser en een hoop memorabilia verzamelde, weerhoudt vijf van zijn vrienden er niet van om via een online game exclusieve toegang te krijgen tot het jaarlijkse Hellworld-feest. Lance Henriksen speelt de gastheer die vanzelfsprekend duistere motieven heeft in dit vrij afgezaagde vervolg van Hellraiser-franchise dat in ieder geval wat meer aandacht heeft voor personages, ook al is het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven. Vervolg: Hellraiser: Revelations.

Voor de derde keer neemt regisseur Rick Bota het roer aan om nog een deel binnen deze uitgemolken reeks te dirigeren. Dit keer wordt er (eindelijk) een andere setting gekozen, maar betreedt daardoor wel eerder de paden van een platgetreden slasher dan een originele Hellraiser-film. Opnieuw is er weinig ruimte voor Doug Bradley als Pinhead en wordt Lance Henriksen dit keer naar voren geschoven als de primaire antagonist. Het gebeuren profiteert van wat bloederige slachtpartijen en schaarse momenten van doeltreffende sfeer, maar met de fantasierijke oorsprong heeft het nog weinig te maken en inhoudelijk grijpen de makers naar alles wat er maar te rapen valt. Hierdoor pakt Hellworld uiteindelijk vooral dwaas uit en onderstreept dat er met weinig liefde en passie aan deze productie begonnen is.

Hellraiser nummer zoveel. Met de eerdere hellraisers heeft het allemaal niet zo veel meer te maken, al komt Pinhead hier incidenteel nog wel in voor. Ik vond sowieso het verhaal nogal onduidelijk, en de link met de Hellraiser-mythologie al helemaal. Ja, iets met een online game waar ook die satanische dozen in voorkomen, en er is een soort van link met Pinhead en de cenobites al worden die er voor mijn gevoel met de haren bijgesleept. Gelukkig nog wel redelijk acteerwerk van Lance Henriksen en de hoofdactrice, en ook nog wel op momenten wat gore, maar het was uiteindelijk niet heel best.