Apocalypse Now (1979)

Ik zag de redux variant. (de 3h13m dus)

Eerste helft van de film uitstekend, slightly different als de normale Viëtnam films zeg maar, maar erg goed.

Tweede helft ging me iets te ver in verhouding tot de eerste helft.

Ga hier verder ook niet te ver op in, want ik merk dat ik m gewoon nog eens een keertje zou moeten bekijken voordat t allemaal duidelijker wordt.

voor nu 4* want als geheel echt een prima prent, waarbij ik me ook zat te verbazen dat dit in deze kwaliteit al een jaar na mijn b-day was gemaakt.

4*

Na een periode van 4-5 jaar terug Apocalypse Now bekeken, en deze keer de 'Redux' versie ipv de originele film waar ik na de helft heb uitgezet.

De film zelf is een prachtparel...de sfeer die rondhangt..de acteerprestaties van iedereen en vooral Martin Sheen die een fenomenale rol speelt die in feite heel weinig zegt in de 202 minuten van de film..ik denk dat het grootste dialoog die hij kreeg was in de eerste halfuur..daarna was het vooral Chef,Hubert en alle andere castpersonen die meer spraken en Martin Sheen vooral moest hebben van zijn blikken 'i'm going insane'...

Het verhaal is in feite zo simpel als het kan zijn..Willard moet Kurtz opzoeken in de middle of nowhere omdat hij 'gek' verklaard is...terwijl 'Willard' naarmate de film zelf zijn verstand aan het verliezen is samen Lance the Surfer, die ook een goeie rol neerzet.

Ik neem aan dat in de Redux versie Robert Duvall een stuk meer voorkomt omdat je daar meer achtergrond verhaal krijgt van zijn favoriete hobby en het een beetje langdradiger is gemaakt..het surfen dus in feite.

Zelf over het algemeen vond ik de Redux versie niet saai, misschien waren er gewoon veel te kalme momenten..zoals ik had gelezen..die gure kamp met die bunnies,de Fransen met hun plantage..maar ik vond het opzich samen een geheel vormen..het saaiste gedeelte was het wanneer Willard Kurtz gevonden heeft, op zich acteert Marlon Brando uitstekend maar het was allemaal iets te lang...hetgeen wat mij vooral aangreep tijdens de film was de hele bootreis.

Natuurlijk ook de epische scene met de helikopters met Wagner en de beroemdste quote van heel de film 'i love the smell of napalm in the morning'

En ook gewoon prachtig om The Doors te horen =) met hun 12" versie van The End op het begin en Einde .

4.5/5.0*

Fijne, haast surrealistisch aandoende oorlogsfilm met uitstekend acteerwerk.

Ik heb de Redux versie aanschouwd, wat een hele cruise over de Mekong rivier betekent met de bijbehorende uitstapjes aan de wal. Mooi hoe de figuur Kurtz steeds meer mythische proporties krijgt. Mr Brando is al indrukwekkend door haast niks te doen, wat een uitstraling. Trouwens, die figuur van John Locke uit Lost lijkt qua uiterlijk ook wat op het karakter van Kurtz gebaseerd, maar dat geheel terzijde.

4½ kolonelssterretje

Goh. Had een ander soort film verwacht. Misschien daarom dat deze me (heel) lichtjes tegenvalt. Allez, tegenvallen doet hij niet, ik had gewoon iets anders verwacht.

Wat we te zien krijgen is vooral de missie van Willard. Zijn gedachten daarbij, hoe hij die helse tocht door de rimboe beleeft. Gezien de filmbeschrijving niet meer dan logisch, maar ik had meer oorlog verwacht. Nu krijg je vooral het verhaal van enkel en alleen Willard in z'n zoektocht naar Kurtz. De waanzin daarvan is heel mooi in beeld gebracht. Ik had altijd de indruk dat Willard naast de oorlog leefde. Hij zat er wel middenin, maar toch zo in z'n eigen wereldje verzonken dat je ook als kijker niet echt in die oorlog zit. Zal wel de bedoeling geweest zijn, en is op zich niks mis mee. Ik had het alleen wat anders verwacht. Meer de waanzin van de oorlog op zich dan de waanzin van een gekke kolonel zoeken terwijl er een oorlog bezig is.

Soit, de bedoeling van Coppola (die zelf een cameo'tje heeft) is dus dat 2e en dat brengt hij magnifiek in beeld, met die zweverige sfeer op dat riviertje, de bezwete voorhoofden, de gele schijn bij sommige shots. Prima camerawerk, weer maar eens, van Coppola.

Het acteerwerk vond ik natuurlijk uitstekend. Martin Sheen speelt overtuigend (al moest ik ook altijd aan Charlie denken vanwege Platoon). De kleinere rollen voor Duvall (goed geacteerd, maar cliché personage..), Laurence Fishburne (steengoed voor een toen 15-jarige -filmen startte in 1976), Dennis Hopper en Harrison Ford ondersteunden uitstekend. Ook Marlon Brando was weeral uitstekend, maar ik vond dat col. Kurtz nogal legendarisch afgeschilderd werd, en ik had het gevoel dat dat alleen maar kon omdat ook Brando als acteur gerespecteerd wordt. Verder vond ik hem een iets te beperkte rol hebben. Ik heb de redux-versie, en op 200min amper een 20min Brando.. Viel wat tegen.

Soit; een geslaagde prent, geweldige sfeer en schitterend camerawerk.

4*

Vandaag voor het eerst gekeken, de 'Redux'-versie wel te verstaan. Aardige film, die mij goed beviel tot het laatste half uur. De scene met de Fransen vond ik eigenlijk al overbodig, en ook enigzins langdradig, maar het einde vond ik echt niet boeiend. Het was niet helemaal wat ik er van verwacht had, en de monoloog van Kurtz kon mij ook niet boeien. Jammer, want tot dan toe was het een prima Vietnam-film. De waanzin van de oorlog werd prima in beeld gebracht. Misschien ooit nog eens de kortere versie bekijken, misschien bevalt die nog wat beter.

Een week geleden al herzien en ik waardeer hem nu een stuk beter dan eerst. Als beklemmende avonturenfilm kent het bijna geen gelijke. Als semi-surrealistische oorlogsfilm gaat alleen Idi i Smotri er overheen. En het is een van de beste horrorfilms die nooit een horrorfilm genoemd wordt. Ook niet dan lof over de broeierige, maar wonderschone cinematografie en de perfecte soundtrack (ja, The End is onvervangbaar). De hoofdrol van Martin Sheen is gepast apathisch en de meeste bijrollen zijn even sterk. Het levert een geweldige odyssee op, die ook bij de derde kijkbeurt blijft verbazen. De vele plaatsen waar de personages langskomen hebben ook allemaal wat te bieden en er zitten veel sterke kleine momenten of minirolletjes in die gedenkwaardig zijn. Zelfs het stuk vanaf de aankomst bij Kurtz werkte voor mu beter. Tot nu toe vond ik het altijd een anticlimax, maar nou zie ik het als de enige mogelijke, koortsachtige afsluiting van dit verhaal.

In feite zou dit nu zomaar één van mijn favoriete films kunnen zijn, maar ik blijf er toch net een te grote zwakte in vinden zitten die me van de 4,5* afhoudt. Ja, de romance met de Franse vrouw blijft belachelijk en overbodig, maar dat is niet wat me het meest stoorde. Het pijnpunt bleef de derde keer weer bij Brando zitten. Voor mij brengt hij wel de waanzin over van Kurtz, maar niet de genialiteit en het charisma dat er kennelijk achter zou moeten zitten. Hoppers journalist praat over hem alsof het de messias is, maar ik kan me niet voorstellen dat zo'n in zichzelf mompelende, afstandelijke dromer zoveel volgeling trekt en de beschrijving dat hij een geweldig spreker zou zijn lijkt ook nergens op toepasbaar te zijn. Naar mijn gevoel slaapwandelt Brando door de film heen en dat kan toch eigenlijk niet de bedoeling zijn, gek of niet.

Buiten dat om is het een zo perfecte film als het mogelijk had kunnen zijn. Om deze recensie positief af te sluiten: de 'Asshole of the World' scène is een echt meesterwerk.

4*

Onlangs is deze film op blu-ray verschenen en als fan van deze film kon het dus niet anders of ik moest hem opnieuw bekijken op dit nieuwe medium.

De film heeft nog steeds dezelfde indruk bij me achtergelaten als toen ik hem de eerste of de tweede keer zag... maar op dit BD schijfje is de sound nog overweldiger dan op de DVD versie.

Het loont zeker de moeite om hem eens opnieuw te bekijken, het is en blijft een klassieker in zijn genre.

Mooie weergave van de Vietnamoorlog met een aantal spannende momenten. Helaas vond ik de eerste helft niet super bijzonder en ik heb het gevoel dat ik de diverse toestanden met de helikopters en explosies allemaal wel een keer vaker heb gezien, buiten het feit dat de soldaten muziek opzetten om de vijand angst aan te jagen. Toch komen er een aantal spannende en sfeervolle momenten voorbij, waaronder het sublieme einde met het hemelse rijk van Kurtz. Ik vond het wel een beetje twijfelachtig dat alle Vietnamezen gingen knielen voor Willard terwijl ze meer bezig leken te zijn met het slachten van een rund in plaats van met hun leider in de gaten te houden.
Bijzonder oorlogsdrama met een aantal originele aspecten maar tergelijkertijd ook dingen die ik wel vaker heb aangetroffen en die ik niet zou verwachten in dit 'meesterwerk' van Francis Ford Cappola.

Gisteren zonder na te denken maar in de PlayStation gedrukt. Ik had hem al weken thuis liggen maar dankzij het speelduur had ik er nooit zin in. Maar gisteravond ben ik dan eindelijk begonnen aan de 3 en een half uur lange film (Redux)

Deze film heeft me verrast. Hij was stukken beter dan dat ik had verwacht. Eigenlijk dacht ik dat ik me zou gaan vervelen en dat een film van zo'n 30 jaar oud niet veel moois meer zou kunnen laten zien maar ik vond het echt een goed film.

Ik kon me goed inleven in de hoofdpersoon en was benieuwd hoe het zou aflopen. Ondertussen ga je ook nadenken over wat er zal gebeuren wanneer je Kurtz bereikt en hoe je het gaat aanpakken. Soms dacht ik dat Willard zelf gek zou worden voordat hij Kurtz zou bereiken maar zelf op het einde had hij zichzelf nog niet verloren. Die Lance was toen al een tijdje van god los geloof ik.

Apocalypse Now vind ik een uitstekende film die een super goed beeld geeft van de Vietnam oorlog en een erg mooie opbouw heeft. Ook verveelt de film niet terwijl hij zo lang duurt. Maar waarschijnlijk moet je hem niet zo snel opnieuw bekijken.

Welke scenes zaten eigenlijk niet in de normale versie maar wel in de Redux?

Eindelijk Apocalypse Now helemaal gekeken, de Redux om precies te zijn. Ik houd er een dubbel gevoel aan over, of eigenlijk een driedubbel gevoel. In het kort: prachtig gefilmd, onvergetelijke scènes, maar ook irritante personages, waar ik alleen maar een geweldige afkeer voor voelde, en tot slot (letterlijk) te veel surrealisme, oftewel zweverige abracadabra en wierrookfiguren.

Ik heb ooit geleerd dat je bij het geven van feedback moet beginnen bij de positieve punten, dus beste Francis (leeft hij nog?), daar gaan we dan: Visueel de mooiste film die ik ken? Het zou zomaar kunnen. Geweldige kleurrijke beelden van de jungle en de oorlog. Ik kom net terug uit Cambodja en mijn vakantiefoto's kunnen de prullenbak in. Ik heb serieus honderden foto's gemaakt van Angkor Wat, inzoomen, uitzoomen, draaien, focussen, photo shop, alles, maar niks komt in de buurt van die paar shots van Francis. Dus ja, meesterlijk, of zoiets. Verder zitten er een aantal geweldige scènes in de film: Wagner, napalm, aan tafel bij de Fransen, onvergetelijk.

Maar helaas zijn er ook minpunten wat mij betreft. De personages zijn, zonder uitzondering, op zijn minst vervelend. De hoofdpersoon overdenkt elke zin drie minuten, alsof die beste Sheen bij elke scène gesouffleerd moest worden. Hoe dan ook, de hoofdpersoon is misschien een beetje traag, enige sympathie kon ik er nog wel voor opbrengen. Dat gold niet voor de andere personages. De een schiet onschuldige vietnamesen dood, de ander wil surfen tijdens een napalmbombardement, weer een ander vraagt zich af waar zijn hondje is terwijl zijn makker net is doodgeschoten, en de laatste, tsja de laatste is krankzinnig?

En dan het einde. Ik vond het te surrealistisch. Yoga, wierrook, inheemse rituelen en een verhandeling over het ware oorlog voeren. De Aziaten doen weer niet veel meer dan achterlijk zijn, en ondertussen filosoferen de blanken over hun lot. Maar goed, nu lijk ik heel negatief, en dat is ook weer niet de bedoeling, een dikke 3,5*

Bizarre trip door de Vietnam-oorlog

Soms heb je van die films die geweldig zijn, maar waarvan het moeilijk uit te leggen is wat er precies geweldig aan is. Apocalypse Now is een dergelijke film.

Het verhaal: kapitein Benjamin Willard krijgt tijdens de Vietnamoorlog de opdracht om kolonel Kurtz te elimineren, omdat hij krankzinnig is geworden en geen orders meer aanneemt van de legerleiding. Kurtz heeft midden in de jungle de leiding over een groep inboorlingen, die hem als een soort god eren. Willard gaat met een bemanning in een bootje een rivier opvaren, om zo naar Kurtz toe te gaan. Onderweg maken ze de meest bizarre en schokkende dingen mee en zien de de waanzin van de oorlog.

Apocalypse Now is het beste te omschrijven als een bizarre trip. Van begin tot eind zit je in een soort van trance waar je maar niet uitkomt. De bizarre en gruwelijke toestanden stapelen zich maar op.

“In Vietnam the bullshit piled up so fast, you needed wings to stay above it.”

De film zit vol met onvergetelijke scenes. De scene die mij het meest bijblijft is de helikopteraanval met kolonel Kilgore, waarbij ze een Vietnamees dorpje aanvallen. De vele helikopters die over de zee vliegen, begeleid door de muziek van Wagner: prachtig. Een perfectie combinatie van beeld en geluid (waarvan niet alleen sprake is in deze scene). Wat volgt is een orgie aan explosies en wapenvuur, terwijl je de Vietnamezen in het dorpje ziet die wanhopig proberen te vluchten van de vuurzee.

Wat deze scene zo geweldig maakt is de wirwar van emoties die de kijker ervaart. Enerzijds voel je de opwinding van de oorlog, maar aan de andere kant zie je gelijk de minder leuke, gruwelijke kant van de oorlog. Een zeer krachtige scene, en wellicht één van de beste scenes ooit op film geschoten.

Een andere prachtige scene is het begin van de film, waarin Willard ligt te hallucineren op zijn hotelkamer. Beelden van de hotelkamer worden afgewisseld met beelden van vuurzeeën en helikopters. Dit alles ondersteund door het nummer ‘The End’ van The Doors. Een geweldige introductie die je meteen bij de strot pakt. Ook dit is een perfecte combinatie van beeld en geluid.

Apocalypse Now is in mijn ogen audiovisueel gezien één van de beste films ooit. De broeierige sfeer is echt heerlijk, het is net alsof je zelf in Vietnam bent. Als je sommige personages ziet zweten krijg je het zelf net zo benauwd als hen.

Zoals ik al zei, het is moeilijk uit te leggen wat precies geweldig is aan Apocalypse Now. Het is een vreemde film die niet echt te vergelijken is met andere films. Ik zou zeggen: gewoon kijken. En het liefst alleen, want als je hem kijkt met een groep is de kans groot dat deze trip je niet zal grijpen. Het is echt een film die je moet ervaren. Zoals vele recensenten al zeiden: “Apocalypse Now is not a film, but an experience.”

Aan het einde blijf je als het ware in een ‘shell shock’-toestand achter, alsof je zelf de gruwelijkheden van de Vietnamoorlog hebt meegemaakt. De prachtige, verontrustende trip is voorbij. “This is the end...”

Heb twee keer geprobeerd hem uit te kijken, twee keer niet gelukt.

Dat zegt voldoende denk ik.

Kan ook eraan liggen dat ik Sheen een vreselijke acteur vind.

Beetje mislukte poging tot diepzinnigheid.

enfin... wat mij betreft geen aanrader.

Dit is de beste oorlogsfilm die ik ken. De waanzin van de oorlog tezamen met de persoonlijke transformatie is zeer goed uitgebeeld. De film neemt je mee in de psychologische druk en het zich verliezen in en aan de oorlog. Gaandeweg deze film voel je zelf hoe vervreemdend de (schrijnende) ervaringen als trauma werken op/in het individu, waardoor het steeds meer een trip gaat lijken (op psychotische wijze).

Nogmaals, een enorm goede verwoording van psychologische processen, naast de onvergetelijke oorlogsbeelden, en daarmee voor mij een klassieker pur sang.

Mooi uitgewerkte film, maar richting het einde werd het voor mij steeds zwaarder om de aandacht erbij te houden. In de eerste 1,5 uur zitten een paar erg mooie en sterke scène's. Ik had gehoopt dat de tweede 1,5 uur dit nog zou overtreffen, maar dat was helaas een zware domper voor mij. Vooral de scène's op het einde vind ik een stuk minder. Misschien was mijn verwachting te hoog, maar alles bij elkaar geen echte klapper voor mij.

Een goede 3,5 sterren.

Heb me gewaagd aan een 'herziening'. Ik mag het eigenlijk zo niet noemen, want het enige wat me bij is gebleven van een (complete?) vroegere kijkervaring was Dennis Hopper met bandana en een camera. Dus eigenlijk gekeken voor de eerste keer, geen idee waar die 3.5* vandaan kwam. Ik zie veel mensen zeggen dat de toegevoegde scenes vaak geen extra waarde geven aan de film en zelfs het tempo eruit halen. Okay 195 minuten film is veel(in 2 delen gezien, maar niet vanwege tijdsduur), maar ik heb een heerlijke filmervaring gehad. Platoon is nog steeds ietsjes beter, maar deze film laat op een heerlijke wijze de gekte van de Vietnam-oorlog zien. Soldaten worden stapelgek daar en dat kan ik goed begrijpen, krankzinnig en bedwelmend tegelijkertijd. Heerlijke rol van Duvall als knots- en surfgekke luitenant, Brando mag zijn maniakale blik opzetten en Sheen is meer dan degelijk in zijn hoofdrol. Daarnaast komen Harrison Ford, Dennis Hopper en Scott Glenn nog even vlug langs en in een iets grotere rol een piepjonge Laurence(toen nog Larry) Fishburne.

Tot slot HET moment v/d film: Duvall met zijn mannen tijdens een strand-invasie. Inkomende mortiergranaat, iedereen duikt weg behalve de luitenant, die rustig blijft staan

Ik vond dit een behoorlijk sterke vietnam film. Het eerste deel van de film verdient vooral op technisch gebied veel lof.Prachtige montage, actiescenes en muziek. Echter kon deinktzwarte 'humor' kon mij ook goed bekoren. Dit eerste deel van de film geeft vermoedelijk wel een erg goed beeld van de vietnamoorlog aan het front. De film blijft tot dan toe wel echt een typische 'oorlogsfilm'' maar zodra het Willard en de crew op het bootje in de buurt komen van Kurtz wordt de sfeer anders; het gaat dan echt om de personen zelf, de vietnamoorlog is in principe niet meer van belang op dat moment. In mijn geschiedenisboek stond dat de voornaamste kritiek op de film bij verschijnen vooral was dat de vietnamoorlog werd afgedaan als een soort gekkencircus met vuurdansers en moordlustige maniakken. Maar die kritiek kan ik totaal niet plaatsen. Vanaf het moment dat het bootje aankomt bij Kurtz slaat de film over naar een film met een veel dieper thema. Dit stuk heeft mij echt aan het denken gezet over de mens en haar handelen. Ik vond het idee van Kurtz die als een soort god werd aanboden totaal niet ongepast, misschien niet volledig realistisch maar het maakte de film wel een stuk dieper. Overigens een applausje voor (vrijwel) alle acteurs. Fantastisch acteerwerk van o.a Brando, Sheen, Duvall & Hopper.

Surrealistische oorlogshorror uitmondend in een existentiële nachtmerrie. Tot zover de grote woorden. Redux versie gezien en ik had wel zonder het Franse segment gekund. Film verkeert daar even in een praatstand en valt sowieso wat buiten het bootje, zeg maar. Verder over de volle speelduur genieten geblazen. Sublieme fotografie, spokende score en tal van indrukwekkende scenes op en langs de rivier. Hoed af voor de helikopteraanval met Ride of the Valkyries uit de speakers.

Robert Duvall steelt de film daar ook even met met zijn bravado en beroemde zinnetje over napalm. Willard's zoektocht en bedenkingen vormen uiteraard de rode draad, Majestueus hoe daarbij de figuur Kurtz stilaan tot mythische proporties wordt opgeblazen. De (visuele) pay-off in zijn kamp is navenant. Fenomenale karakterintroductie, idem voor Brando's uitstraling. Zo zijn er nog wel wat superlatieven te bedenken, maar de strekking lijkt me wel duidelijk. Nou, nog eentje dan. Groots.

” I was going to the worst place in the world and I didn't even know it yet.”

Ik heb een drietal weken geleden de documentaire Hearts of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse gezien. Deze documentaire vertelt de totstandkoming van Apocalypse Now, en alle problemen, die regisseur Francis Ford Coppola te verwerken kreeg bij de totstandkoming ervan. Dat was een interessante documentaire en bovendien kreeg ik erna ook wel weer zin om Apocalypse Now weer eens een keertje te herzien. Voor een film van 200 minuten is het even nodig om een goed moment uit te kiezen. Gisteravond was het goede moment, en had ik de tijd en zin, om de Redux versie weer eens een keer te herzien.

Het is in ieder geval mooi om te zien dat Apocalypse Now na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Het is een behoorlijk beklemmende oorlogsfilm, die een sterke broeierige sfeer uitademt. Daarnaast is het ook een surrealistische trip, die eigenlijk iedereen wel een keertje zou moeten ondergaan. Martin Sheen speelt de hoofdrol als Captain Willard, die hier voor een missie de gek geworden kolonel Kurz moet vinden en uitschakelen, gespeeld door Marlon Brando. De zoektocht van Martin Sheen naar Kolonel Kurz is al een visuele belevenis op zich. Op dat moment zat ik ook weer helemaal in het verhaal en daarbij onderga je net als Willard langzaam maar zeker de waanzin van deze oorlog.

De mooiste scène van Apocalypse Now speelt zich echter al iets daarvoor af. Bij een daarvoor geplande helikopteraanval op de Vietcong, wordt alles rustig in beeld gebracht door Coppola. De ondersteunende muziek, die op een gegeven moment op komt zetten bij deze scène, is wel zo krachtig en mooi, dat het de scène iets ongelofelijk krachtigs meegeeft, waardoor deze scène ook voor de bij de zoveelste kijkbeurt weer een enorme indruk maakt. De “Ride of the Valkyries” van Wagner klinken zo indrukwekkend dat er als tegenstander bij wijze van spreken wel bang van moet worden. Qua muziek valt er sowieso niets te klagen over deze film, want dat is allemaal erg goed.

Ook het acteerwerk mag er zijn. Sheen is erg goed en de diverse bijrollen zijn ook meer dan in orde. Van Robert Duvall en Dennis Hopper tot Laurens Fishburne, allemaal doen ze het vrij goed. Brando weet vooral de gekte enorm goed over te brengen. Dat doet hij sterk, maar toch vind ik het een klein beetje een vervelend mannetje, omdat uit de documentaire bleek dat hij wel erg vervelend deed tijdens de opnames. Dat doet onbewust toch een klein beetje afbreuk aan zijn rol, ook al is die dan wel goed gespeeld.

Apocalypse Now is een erg goede oorlogsfilm, die vooral een heel andere insteek geeft van het beeld van de oorlog. Toch vind ik het net geen meesterwerk, omdat er soms net wat teveel scènes inzitten, die overbodig aanvoelen en mij daarnaast een beetje uit de trip zelf haalden. Die scène met de playboybunnies sloeg bijvoorbeeld echt nergens op als je het mij vraagt. Toch was het desondanks weer een leuke sterk surrealistische trip. Erg goed, maar net geen meesterwerk dus.

4,0* blijven staan

202 minuten is behoorlijk lang, en toch heb ik me absoluut niet verveeld me deze film. Apocalypse Now wordt zeker in het eerste uur voornamelijk gekenmerkt door de mooie beelden. Het wolkendek in combinatie met het doorbreken van het zonlicht leveren soms prachtige plaatjes op. Wanneer dit vervolgens nog gecombineerd wordt met de muziek van Richard Wagner, kan ik spreken van een heel mooi geheel. Des te confronterender is de brute actie de erop volgt. De Vietnamese bevolking wordt in Apocalypse Now herhaaldelijk blootgesteld aan het brute geweld van het Amerikaanse leger, dat (soms letterlijk) uit de hemel komt neervallen.

De zoektocht naar de door de Amerikaanse legertop krankzinnig verklaarde Colonel Kurtz krijgt een nare bijsmaak wanneer hoofdpersonage Captain Willard geconfronteerd wordt met de mentale toestand van een groot deel van het in Vietnam gestationeerde Amerikaanse leger. De indruk wordt gewekt dat het juist zij zijn die hun grip op de realiteit verloren zijn. Diverse opmerkelijke scènes (waarvan het gebruiken van de bunnygirls als ruilwaar wellicht de meest schokkende is) getuigen hiervan.

Wanneer het dan uiteindelijk tot de confrontatie tussen Kurtz en Willard komt, heb je als kijker al zoveel bedenkelijke dingen gezien dat je begint af te vragen of Kurtz nu werkelijk moreel verwerpelijkere misdaden heeft gepleegd dan zijn collega's in de rest van het land.

Dit interessante vraagstuk heeft me de rest van de dag beziggehouden, zonder dat ik tot een definitief antwoord ben gekomen. Wanneer een film een dergelijk effect op me heeft, weet ik dat ik een werkelijk goede film heb gezien. Voorlopig geef ik Apocalypse Now 4 sterren. In het enthousiasme van het moment wil ik niet direct de volledige score uitdelen, al denk ik dat na een mogelijke herziening dit alsnog zou kunnen gebeuren.

Jaren terug deze gezien in z'n geheel, toen mijn examen geschiedenis over Vietnam ging. Wilde ook weleens de films zien die werden genoemd in mijn cahier. Ik zag toen een heel aardige actiefilm, maar wel wat langdradig en niet heel bijzonder. Jaren verder, met veel uitstelmomenten en af en toe losse scènes die ik zag had ik nu mooi de tijd (been in gips, je kent dat wel). Kunst was het, met de allergrootste K,

Het begint al met The Doors die van die tijd zijn en met muziek die heel goed past binnen de psychedelische kanten van de film. 'This is the End' zingt Morrison en napalm verwoest een stukje jungle, en waar doelt hij op? Als synoniem voor Apocalypse Now, of verklapt hij het einde van de film? Je hebt geen idee en zal dat de hele film niet zien. Ik denk zelf dat het ook het einde is, dat uiteindelijk het kamp wordt verwoest door bommenwerpers. Ook gezien de laatste wens van Kurtz. En dan die scène die overgaat in helikoptergeluid met het beeld van de ventilator en vervolgens Willard die door zijn luxaflex kijkt, Je verwacht dan buiten een heli te zien, toch wel, maar die komt niet. Ik vond dat ergens echt fantastisch, en die hele scène staat voor de rest van de film, in beeld, geluid, montage, waanzin en gekte, genialiteit.

Subtiel hoe de film toch wel enigszins als een normaal verhaal begint en die plot werkt als rode draad om je door de film te leiden, maar het zijn de afzonderlijke scènes die je bijblijven en de waanzin die het overneemt. Subliem geacteerd en vooral fantastisch gefilmd. Ik heb weinig films in Technicolor gezien die niet verouderd lijken maar ondertussen wel de grote kracht van felle kleuren behoudt. Ook nimmer zag de jungle er zo mooi uit. En dan hele synergie tussen beeld en geluid.

Ik heb de Redux-versie gezien. Laat ik zo zeggen, enkel die plantagescène vergrootte of verbeterde de trip en waanzin niet. Alle overige extra scènes wel. Anderzijds gaf die scène wel inhoudelijks wat extra, juist over de waanzin van die oorlog (waarvoor en waarom vechten we) maar ook wel voor in beginsel elke oorlog.

Met groot gemak 5*, en wellicht een notering in mijn top 10. Maar ik heb daar al een Coppola, dus zal dan het e.e.a. moeten schuiven.

Apocalypse Now is een film die ik al vaak ben tegengekomen op de site hier, maar die ik nog nooit eerder gezien had. Het lange speelduur was iets wat me niet aanstond, ondanks dat een groot deel van de films die ik goed vind een lang speelduur kent. Toch hebben de vele lovende commentaren mij overgehaald deze eens te bekijken.

Ik heb meteen, zonder te weten dat er twee versies zijn, de Redux gezien. De film begint al meteen tamelijk interessant met een behoorlijke openingsscene. Daarna volgt een kennismaking met Willard en de rest van de personages. De vertolingen in Apocalypse Now zijn gewoonweg erg sterk. Martin Sheen is geweldig als Willard. Marlon Brando zet een akelig, onbetrouwbaar type neer. De hele crew op de boot is ook erg aangenaam. Het zijn met name de scenes op deze boot waar de personages goed uit de verf komen. De rollen van Fishburne, Hall, Duvall en Hopper hebben allen hun eigen kenmerken en komen goed naar voren.

Wat me het meeste opviel en nu, een aantal dagen nadat ik de film gezien heb, het meeste bijblijft is dat de film er gewoon erg goed uitziet. De film stamt uit '79, maar ik betwijfel sterk of ze dit anno 2013 beter kunnen doen. Of het nou gaat om actiescenes zoals bombardementen of puur om mooie beelden zoals de schitterende locaties waar de film zich afspeelt: alles ziet er heel goed uit. Het voelt allemaal levensecht aan; alsof je er bij bent. De afgelopen dagen heb ik op tv stukken voorbij zien komen van enkele moderne Amerikaanse rampenfilms, waarbij de sfeer gewoon niet ten goede komt doordat het allemaal té nep uitziet. Deze film lijkt gewoon veel natuurlijker. Dat vind ik echt mooi aan dit soort films. Coppola laat zijn creativiteit op een ongekende wijze zien. Een sterk script en een sterke uitvoering. Van een rustig begin tot een zinderende climax.

Toch is het niet een en al enthousiasme wat de film bij me oproept. Want ja, hoe interessant en boeiend het verhaal ook mocht zijn, en hoe goed ik ook sommige lange films vind, 200 minuten waren er toch net iets te veel. Er zaten enkele langdradige scenes in, die niet zo interessant waren. Eén daarvan was geloof ik een dinerscene waar diverse mensen stuk voor stuk van tafel gingen. Mede door dit soort scenes kan de film niet voorkomen dat ik toch op enkele momenten de aandacht een beetje kwijtraakte. Het duurde meestal niet erg lang eer die aandacht weer terugkwam, maar het is toch een reden waarom het wel weer even zal duren voordat ik deze herzie. Wellicht dat de 150 minuten versie mij beter bevalt, maar ik heb nu eenmaal de Redux DVD.

Al met al is dit gewoon een sterke film. Ik heb geloof ik ergens gelezen dat hier meerdere jaren aan gefilmd is (ik kan het mis hebben), dat alleen al, en ook de samengestelde Redux, laat al zien hoe goed Coppola deze film wilde maken. En dat kan ik erg waarderen. Ik twijfel heel erg over mijn cijfer bij deze film, wat waarschijnlijk ook de reden is dat ik zo laat ben met beoordelen. Het schommelt van een 3,5* naar een 4,5* en weer terug. Een uiteindelijke herziening zal mij benieuwen of het cijfer dan met een halfje omhoog of omlaag gaat of dat ik, net zo als nu, weer voor de middenweg kies.

4*

Ik heb veel oorlogfilms gezien, maar films over de Vietnam-oorlog hebben me altijd het meeste geboeid. Maar deze film is toch wel mijn favoriet in dat genre.

Het begint met de eerste, meesterlijke scene. Ondersteund door het wereldnummer van The Doors. Ik zat er meteen helemaal in. Dan begint het grote schouwspel van meer dan 3 uur. De sfeer is fantastisch, de shots zijn wonderschoon en de waanzin van de oorlog is zelden zó goed in beeld gebracht.

Dan te bedenken dat deze film zoveel problemen gehad. Vele problemen met de acteurs, geld en het weer. Ondanks of misschien dankzij maakt dat deze film tot een meesterwerk.

Dan komt de laatste scene en dat maakt dat deze film in de top 10 van mijn favoriete films staat!

Apocalypse Now

Dit is een van de laatste grote Vietnamfilms die nog aan mijn collectie ontbrak. Gezien het een van best waardeerde is heb ik dus de crème de la crème voor het laatst bewaard. Na films waarin humor, terror, psychologische afstomping en allerlei gruwelen voorbij zijn gekomen was ik benieuwd wat Apocalypse Now nieuw te bieden had. Wat blijkt: Apocalypse Now brengt weer een geheel nieuwe weergave van het misschien wel meest gruwelijke internationale conflict na de Tweede Wereldoorlog.

Het verhaal steekt gewoon bijzonder sterk in elkaar. Willard moet met 4 compleet geschifte collega's de rivier opvaren om Kurtz klein te maken. Het begin biedt dan niet alleen een compleet ridicule weergave van de oorlog, maar ook veel vermaak en vertier. Gezien het zware, donkere einde goed gekozen.

Surfen tijdens een gevecht, liggen zonnen op de boot, waterskiën over de rivier en geen verzadiging krijgen met de Stones maken het begin en het middenstuk van de film tot een raar en grappig geheel. Naarmate de weg, en dus de film vordert wordt de toon een stuk serieuzer, en de film een stuk sterker. Alle gruwelen en psychologische veranderingen die ontstaan door moord en trauma's worden perfect verfilmd. Niet alleen de vijf compagnons op de boot, maar ook de soldaten die ze tegen komen werken hier fantastisch aan mee.

Het einde is gruwelijk en somber; en erg sterk. Omringt door compleet doorgedraaide soldaten weet je ook niet meer of Willard alles op een rijtje heeft. Sterk, en gruwelijk: dat is het einde.

Martin Sheen speelt in dit sterke verhaal een fantastische rol. Aan de ene kant zijn onverschilligheid, ervaring en koelbloedigheid staan lijnrecht tegenover zijn obscuriteit en mentale verandering gedurende film. Hij zet hier een zeer sterke vertolking van Capt. Willard neer en is echt geknipt voor de rol.

Dennis Hopper heeft als de "fotojournalist" een plekje in mijn geheugen veroverd. De man is compleet geschift en Hopper speelt dit fenomenaal. Marlon Brando als Kurtz vond ik echter minder. Naar aanleiding van zijn dossier had ik een angstaanjagende man verwacht, en Brando stelde me daarin enigszins teleur.

De film ziet er werkelijk fantastisch uit. De rivier is de hoofdader van de film en als kijker wordt je meerdere malen verwend met prachtige kiekjes van de rivier en haar omgeving. Ook de actie zit puik in elkaar. Overzichtelijk, helder en bloederig. Een heerlijke ingrediëntenlijst voor een prachtige weergave van 'Nam.

Apocalypse Now is zeker een film die aanvulling weet te geven in de lange lijst van Vietnamfilms. Sterk en zijn positie in de Top250 waard.

4*

Afgelopen week twee 'oude' oorlogsfilms herzien. Das Boot en deze.

Das Boot viel me een klein beetje tegen. Net wat minder sterk dan in mijn herinnering. Apocalypse Now daarentegen lijkt met het verstrijken van de tijd alleen maar sterker te worden. Cinematografie en geluid zijn perfect en versterken elkaar, het verhaal bouwt een perfecte climax op - inclusief de veelbesproken scenes op de plantage, die mij dan weer erg goed bevallen. Zo ongeveer de enige film die een zinvol gebruik maakt van een voice-over, maar ook erg sterke dialogen en citaten die vrijwel iedereen herkent. De acteurs zijn zonder enige uitzondering perfect, niemand laat ook maar het kleinste steekje vallen - en hoeveel acteurs lopen er wel niet rond in deze film, en hoeveel daarvan hebben hun bekendheid in belangrijke mate aan het succes van deze film te danken.

Het verhaal is, zoals ik er tegenaan kijk, een ruim drie uur durende aanklacht tegen de waanzin van de oorlog. Niet precies waar gebeurd, maar wel uitermate realistisch - een metafoor meer dan historie. Een bad trip die in de hel eindigt - en daarbij zowel subtiel als lomp ondersteund door visuele symboliek. Toch schijnen er mensen te zijn die er oorlogsverheerlijking aan toeschrijven - het is me een raadsel hoe, eigenlijk.

Een icoon van de tijd, en een film die nu nauwelijks meer gemaakt kan worden - het soort ideologie en de vrije hand voor de regisseur om die uit te beelden met een enorm budget achter de hand is nu nauwelijks meer denkbaar. We moeten het nu doen met commercieel verantwoorde films waarin de risico's worden beheerst door grootschalig CGI toe te passen. Jammer eigenlijk, in meerdere opzichten - de cinematografie van deze film toont duidelijk aan dat CGI eigenlijk niet zoveel gebracht heeft.

Ikzelf had deze film ook nog niet gezien, dat komt soms voor . Ik heb de DVD gekocht en voor ik hem heb afgespeeld ben ik eerst wat info over de film op gaan zoeken.

Helaas kwam ik erachter dat er een dier voor de film is geslacht, dit is ook gewoon te zien in de film.

Ik heb begrepen dat de lokale bevolking dit dier al ging slachten, maar ik vind het persoonlijk niet nodig het dan op deze manier te doen en het dier te gebruiken om uiteindelijk geld te verdienen aan zijn dood.

Je kan ervan vinden wat je vind, daarin staan we allemaal vrij en denken we ook vast verschillend.

De DVD, is zonder te kijken (maar daar het plastic wel was open gemaakt) ongekeken en ongebruikt de prullenbak in verdwenen.

Daar ik de film niet gezien heb zal ik daarom ook niet stemmen, een 0,5 geven puur vanwege wat ik vind dierenmishandeling, dat zou ook niet eerlijk zijn, de dvd weggooien, dat dan weer wel.

Dé oorlogsfilm die alle andere generaliseerde.

Over een missie langs een rivier die je dieper en dieper de oorlog in zuigt; en een kolonel die deze rivier duidelijk ook heeft afgelegd en zich inmiddels voorbij de laatste voorpost van het Amerikaanse leger bevindt; die leugenachtige laatste voorpost die overdag telkens weer voor de bühne wordt opgetuigd om vervolgens elke nacht weer net zo makkelijk te worden afgebroken. Wat een symboliek! En wat een apotheose; de soldaat als perfect volmaakte gespleten persoonlijkheid. Bam. Vol-in-je-gezicht-cinema van de bovenste plank.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Niet minder dan een briljant meesterwerk. Het laat andere oorlogsfilms mijlenver achter zich met gitzwarte ironische humor en een knotsgekke apocalyptische verbeelding van de volstrekte waanzin van oorlogslogica. Ik wist dat er een aantal memorabele scénes in zouden zitten, maar het perfecte visuele spektakel dat er wordt gepresenteerd had ik met de beste wil van de wereld niet kunnen voorspellen. Marlon Brando en Martin Sheen zijn ook echt aan elkaar gewaagd als de twee kanten van dezelfde medaille van beschadigde mannen die psychisch gevormd zijn door het afstompende oorlogsgeweld.

Misschien is de aanklacht tegen het Amerikaanse buitenlandbeleid en zijn afstandelijke oorlogsvoering wel actueler dan ooit tegen de huidige politieke context. Vroeger had je nog grondsoldaten nodig om iets te bewerkstelligen en nu stuur je simpelweg een drone eropaf die massaal burgerslachtoffers maakt.

Ik stelde vast dat ik nog geen recensie had geschreven voor deze film. Maar ik twijfelde nog wel over mijn score, dus leek het me geen slecht idee om de film gewoon opnieuw te bekijken. Vraag was of het mijn gemiddelde score zou behouden, gezien dit toch als een klassieker wordt bestempeld en voor velen de ultieme oorlogsfilm is.

Er is al veel geschreven over deze film. Apocalypse now is in mijn ogen vooral een psychedelische trip van soldaten die gek worden als effect door de oorlog. Alleen lijkt het soms wel dat iedereen van begin tot einde al gek is en ik kan mij niet van het idee ontdoen dat velen van hen tot karikaturen zijn geworden. Dan had ik liever het effect gezien hoe die mannen gek werden. Het effect van de oorlog zie je zo bvb veel beter bij andere oorlogsfilms als Deer Hunter of All Quiet on the Western Front.

Ook naar het einde toe wordt de speech van Kurtz geprezen. Maar dat is ook niet meer dan een hoop filosofische praat. En in tegenstelling tot de fotograaf (Dennis Hopper) ben ik niet in extase over de man z'n woorden. Ik hou ook niet echt van dergelijke filosofische insteken die er te vingerdik op liggen. Had ik ook met 2001: a space oddysey en A clockwork orange. Ik begrijp de insteek wel, maar als de film voor mij gaat denken is de fun er wat af.

Toch eindigen met een positieve noot. Het is een psychedelische trip, als oorlogsfilm zijn er betere gemaakt. Maar de acteurs spelen die 'gekke' rollen best wel goed. En sommige scènes springen er even uit en zijn best wel mooi om zien. Sommige dingen geven mij (misschien wel onbedoeld) een lach op. Dat gedoe met die surfers is best wel lachen.

Apocalypse Now is geen slechte film geworden en ik kan wel begrijpen dat sommigen (velen) hier een klassieker in zien. Mijn lag het niet helemaal, maar er zijn uiteraard slechtere films.

Na het zien van deze film - 1980? 1981? - was ik als jonge gast echt onder de indruk. Wat een overweldigende prent. 150 min zit je in een andere wereld. Een aantal scenes en quotes uit deze film zijn gewoon subliem ("I love the smell of napalm in the morning, it's the smell of victory. One day this war is going to end."). Fantastische muziek (blending van het geluid van een helicopter en een synth). 1 opmerking: vergeet de redux versie - brengt niks nieuws.

Ongeveer drie jaar terug bekeek ik voor het eerst de Redux-versie van Apocalypse Now. Ondanks de mythische status van dit werk was ik niet onder de indruk: ik vond de film vooral veel te lang, en bij vlagen zo surrealistisch en grimmig dat Coppola’s aanklacht juíst niet bij me binnenkwam. Nu, drie jaar later, werd het in het kader van een cursus over de Vietnamoorlog hoog tijd dit werk te herzien. Ik hoopte en vermoedde dat ik nu enthousiaster zou zijn…

En dat bleek. Apocalypse Now verplettert mij nog steeds niet zoals Platoon dat in het verleden deed, maar ze heeft haar connotatie van grote Vietnam-en oorlogsklassieker in ieder geval ruimschoots verdient in mijn eigen filmcatalogus.

De eerste tonen van ‘the End’, een onheilspellende hymne van the Doors, maken direct al duidelijk wat voor soort film dit gaat worden. ‘All the children are insane’, zingt Jim Morrison, waarna we ‘Cap’ Willard, de hoofdpersoon van de film, in een achterkamertje in sSaigon langzaam door zien draaien. Willard wordt opgelapt door twee militaire oversten, die hem op een geheime missie de Vietnamese jungle insturen. Generaal Kurtz (een haast apocalyptische verschijning, gespeeld door ‘Godfather’ Brando) heeft in de hel van Vietnam namelijk het recht in eigen handen genomen, en regeert nu als een soort lokale war lord zijn Amerikaanse als ook Vietnamese marionetten. Willard (Martin Sheen) krijgt een vrij eenvoudige opdracht: spoor Kurtz op en dood hem (met andere woorden, ‘search and destroy’, zoals de Amerikanen zouden zeggen).

Wat volgt is een beklemmende reis door een landschap dat door dood en verderf getekend is. Geen moment laat Francis Ford Coppola twijfel bestaan over zijn motieven: de futiliteit van de oorlog wordt op vrijwel ieder beeld pijnlijk zichtbaar. Hoe verder Willard en zijn mannen de rivier op varen, hoe krankzinniger ze worden van de miserabele toestanden waarin ze belanden. De laatste drie kwartier laten zich dan ook kenmerken door de representatie van menselijke waanzin, op een zo extreme manier dat de kijker bijna zou kunnen vergeten dat deze film op een échte oorlog gebaseerd is.

‘I love the smell of napalm in the morning’, zegt de Amerikaanse luitenant-kolonel Kilgore (Robert Duvall), nadat zijn eenheid met helikopters en bommen een kleine Vietnamese nederzetting met de grond gelijk heeft gemaakt op de luide tonen van ‘The Ride of the Valkyries’ van Wagner. Een even iconische als pijnlijke quote; bombarderen wordt hierdoor een spel, mensenlevens worden een nuance. Het gaat nog een stapje verder wanneer dezelfde … zijn surfbord opeist om in de nog na-rokende golven te kunnen surfen.

Het is een klassieke scene die uitblinkt in absurditeit, en meteen de toon zet voor wat volgen zal. Een boottocht over een in nevelen gehulde rivier culmineert in een nachtmerrie. Een wat vreemde eend in de bijt (volgens mij gaat het hier ook om een apart opgenomen Redux-scene) betreft een bezoek van Willard en zijn mannen aan een Franse plantage. Aan de eettafel ontvouwt zich een zeer interessante dialoog, waarin de Amerikaanse motieven voor de oorlog danig aan de kaak gesteld worden. We springen terug in de tijd en belanden in een dromerige ‘50s-setting, waarin een stel Fransen zegt thuis te zijn, maar verdwaald oogt.

Het is geen toeval dat ik bij deze scene, ondanks de kracht die schuilt in deze historische toevoeging, toch even mijn aandacht verloor. De speelduur van Apocalypse Now is tegelijk haar kracht en haar zwakte. De ene kijker zal hier meer moeite mee hebben dan de ander; ikzelf kan me ook herinneren dat ik bij de eerste kijkbeurt meer met de duur worstelde dan toen ik de film van de week herzag. Ook het reeds genoemde surrealistische aspect van de film-met name zichtbaar in het slotstuk- speelde me parten. Waar Platoon de grens van menselijkheid opzocht, ging Apocalypse Now daar ruim overheen. Platoon raakte me daardoor enorm, terwijl Apocalypse Now zodanig cultisch aandeed dat ze me niet genoeg bij de strot wist te pakken.

Desalniettemin is Apocalypse Now uniek in zijn soort; de waanzin van oorlog wordt verpersoonlijkt in dit vrij tijdloze meesterwerk van ‘movie brat’ Coppola.

4* (was 2*)