Apocalypse Now (1979)

“We train young men to drop fire on people, but their commanders won't allow them to write "fuck" on their airplanes because it's obscene!”

Waanzinnige film. Ik weet niet hoe Coppola het allemaal voor elkaar heeft gekregen met alle tegenslagen die hij tijdens het filmen te verwerken kreeg, maar Apocalypse Now is een regelrecht meesterwerk die er werkelijk schitterend uitziet. De waanzin van de oorlog is nog nooit zo indringend op film vastgelegd en je voelt de gekte van de personages per minuut toenemen. Het lijkt wel of de acteurs zelf ook langzaam gek zijn geworden tijdens het filmen.

De film laveert moeiteloos tussen de verschrikkingen van de oorlog en de heerlijke gitzwarte humor. Vooral Robert Duvall en zijn personage Kolonel Kilgore zal ik niet snel meer vergeten. Zijn passie voor surfen terwijl de oorlog in volle gang is, is waanzinnig, hilarisch, absurd en very disturbing. “I love the smell of napalm in the morning.”... Meesterlijk. De tocht door de jungle naar Kolonel Kurtz (de manische Brando) is ook interessant, alhoewel ik hier wel begon te voelen dat ik de 202 minuten durende versie aan het kijken was. Maar door de regie, de acteurs en de prachtige cinematografie blijft het boeien. Sheen, Fishburne, Hall, Bottoms etc. allemaal leveren ze een magistrale acteerprestatie. Dat Sheen een hartaanval heeft gehad tijdens het filmen wil ik best geloven. Apocalypse Now is cinema op zijn best en mooist. Een masterclass van Coppola.

De Redux-versie gezien en ik begrijp nu waarom mijn oudere broer mij deze film aanraadde. Een film met nogal wat gruwelijke momenten die je tot denken aanzet. Het is totaal niet raar als je met een ernstige trauma thuiskomt na een lange tijd in zo'n hel te hebben geleefd. Geweldig initiatief van Coppola.

Apocalypse Now, een film die ik bij heel wat gebruikers zien staan heb in hun top 10. In de mijne zal deze niet zo snel terecht komen of het moet zijn bij een volgende herkijk, maar ik vrees ervoor.

De Redux-versie is wat mij betreft toch wat aan de lange kant. Ik vond sommige scènes uitermate saai. Vooral eigenlijk dat filosofisch gezever of wat het ook mocht voorstellen van kolonel Kurtz. Ook de dinerscène was niet direct voor mij weggelegd. Wat wel echt ongelooflijk is, is hoe deze film er zo modern uitziet. Ik ben echt onder de indruk want deze film ziet er helemaal niet oud uit. Dat komt waarschijnlijk vooral door de omgeving van Vietnam, maar toch. Ook mooie shots van de natuur, een zonsondergang tussen 2 kliffen, en ga zo maar door. Misschien had ik er teveel van verwacht want Vietnam-films lijken me over het algemeen minder te interesseren dan bijvoorbeeld een film als The Pianist, Fury, Inglorious Bastards of een Hacksaw Ridge. Sommige nummers van de soundtrack waren wel geinig zoals "Satisfaction" dat een mooie scène opleverde.

Coppola’s vrouw Eleanor hield tijdens de productie van deze film een videodagboek bij, aangevuld met audio-fragmenten die ze stiekem opnam tijdens gesprekken met haar man. Francis verklaarde zichzelf voor gek, was er van overtuigd dat hij een afschuwelijke film aan het maken was en kreeg te maken met de ene na de andere tegenslag. Hij zorgde zelf voor de financiering en liep dus enorm veel risico, zeker toen hij gedwongen was om zijn eigen vermogen – dat hij te danken had aan The Godfather en The Godfather II – te investeren in deze geplaagde productie. Dit is allemaal vastgelegd in de documentaire “Hearts Of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse”, samen met “Burden Of Dreams” [over de waanzinnige productie van “Fitzcarraldo”] en “Lost In La Mancha” [over de mislukte pogingen van Terry Gilliam om een Don Quichote te verfilmen] de boeiendste documentaire over het filmproces. Een greep uit de problemen: Coppola besloot zijn aanvankelijke hoofdrolspeler Harvey Keitel te ontslaan, zijn opvolger Martin Sheen kreeg een zware hartaanval kort nadat hij een uiterst emotionele scène had gespeeld [shots van deze scène zien we wanneer Sheen een spiegel kapot slaat en stomdronken met bebloede hand op de grond tegen zijn bed zit], de Filipijnse helicopterpiloten werden tijdens opnames weggeroepen omdat ze de strijd moesten aangaan tegen rebellen. En dan was er nog Marlon Brando, die 1 miljoen per week kreeg voor een periode van 3 weken. Hij had Coppola belooft af te vallen en het boek ‘Heart Of Darkness’ van Joseph Conrad, waarop het scenario van Apocalypse Now is gebaseerd, te lezen. Brando was echter nog dikker geworden en bleek het boek helemaal niet te hebben gelezen. Bovendien stelde Brando allerlei vragen over de motivatie van zijn karakter waarop Coppola geen antwoord had. Ten einde raad heeft hij Brando en Sheen uren achtereen laten improviseren in de (wan)hoop dat er iets bruikbaars uit zou komen.

In “Apocalypse Now” krijgt Captain Ben Willard [Martin Sheen] een geheime opdracht om Colonel Kurtz [Marlon Brando] te liquideren. Hiervoor moet hij per boot over de Nung River door vijandig gebied in Vietnam naar Cambodja reizen. Zijn bemanning bestaat uit de kapitein Chief Phillips [Albert Hall], kok “Chef” Hick [Frederic Forrest], topsurfer Lance Johnson [Timothy Bottoms] en tiener Tyrone “Clean” Miller [een piepjonge Laurence Fishburne], die echter niets weten over de missie. Tijdens hun reis over de rivier hebben ze aantal surrealistische ontmoetingen, waaronder die met een helikopterbrigade onder leiding van de doorgeslagen Lieutenant-Colonel Bill Kilgore [een geniale Robert Duvall] die de beroemde woorden ‘I love the smell of napalm in the morning’ uitspreekt en een verpletterende indruk achter laat. En dan is er nog de volledig uit de hand lopende show die drie Playmates geven voor enkele honderden opgefokte Amerikaanse soldaten.

Apocalypse Now is een opeenvolging van waanzinnige, bizarre gebeurtenissen. Timothy Bottoms erkende dat er flink wat drugs werden gebruikt op de set en dat is te merken aan de vertolkingen, maar het versterkt het gevoel dat we een blik krijgen in een wereld waarin de waanzin de boventoon voert. De hele film was een waanzinnige onderneming vanaf het begin, gezien de keuze om de film volledig op locatie in de Filipijnen op te nemen! De acteurs zochten de grenzen van hun kunnen op, Coppola filmt onmogelijke scènes, enkele gigantische explosies bijvoorbeeld, maar ook de extreem laag overvliegende helicopters. Vittoria Storaro versterkt het hallucinerende aspect met zijn Oscarwinnende camerawerk, dat resulteerde in prachtig belichte shots, die nog heel lang in je hoofd zullen blijven spoken. Walter Murch, Mark Berger, Richard Beggs en Nat Boxer wonnen ook een Oscar voor het oorverdovende, maar zeer effectieve geluid .Coppola en scenarist John Milius kregen – net als Robert Duvall – een Oscarnominatie voor hun werk. Dit is geen gemakkelijke film, hij ligt erg zwaar op de hand en zal niet naar ieders smaak zijn. Maar het is een film waarin de makers hun hart en ziel bloot hebben gegeven en zichzelf hebben weggecijferd om je als kijker een achtbaanrit te bezorgen die je niet onberoerd zal laten. De film open met de klanken van “The End” van The Doors, een lied dat perfect de stemming van deze film weergeeft en die je na het zien van deze film voortaan zal doen denken aan de onvergetelijke, schokkende finale van dit meesterwerk. Niks geen CGI, dit is ‘The Real Deal’ en daar kan geen CGI-geweld tegenop!

“The Horror...The Horror”

Hoewel ik grote interesse heb in Geschiedenis in het algemeen, heb ik de Vietnamoorlog nooit echt een bijzonder interessant conflict gevonden. Toch zijn er wel een hoop erg sterke oorlogsfilms over deze oorlog gemaakt. The Deer Hunter van Michael Cimino, Platoon van Oliver Stone en Full Metal Jacket van Stanley Kubrick, om er enkele te noemen. Van alle Vietnam-films is Apocalypse Now van Francis Ford Coppola het hoogst gewaardeerd.

Als Captain Willard net terug is van een missie krijgt hij een geheime opdracht. Hij moet de krankzinnig geworden Colonel Kurtz zien te vermoorden. Wat volgt is een reis op de Nùng rivier waarin Willard en zijn metgezellen de meest bizarre en gestoorde kant van de oorlog te zien krijgen.

Joseph Conrad's boek Heart of Darkness lag als basis voor het script van Apocalypse Now. Coppola veranderde de locatie van Congo naar Vietnam en verving Belgisch kolonialisme met Amerikaans Interventionisme. Hoewel er heel veel wijzigingen in het verhaal zijn aangebracht zijn veel dialogen letterlijk uit het boek overgenomen.

Apocalypse Now zou aanvankelijk door George Lucas – de geestelijk vader van het Star Wars-universum - geregisseerd worden. Lucas en Coppola (als producent) waren van plan om de film op te nemen in Zuid-Vietnam terwijl de oorlog nog aan de gang was. Geen enkele studio durfde echter dit risicovolle project te financieren. Coppola ging aan de slag met The Godfather en dat werd een succes waardoor het project weer kans kreeg. Lucas was inmiddels echter druk bezig met Star Wars, waardoor Coppola de rol van regisseur zelf op zich moest nemen. Aanvankelijk zouden de opnames 6 weken in beslag nemen, uiteindelijk werden dit 16 maanden met nog eens 3 jaar voor de montage van de film. De opnames in de Filipijnen waren niet zonder problemen. Conflicten met acteurs, Sheen die een hartaanval kreeg, Filipijnse piloten die werden opgeroepen om het tegen rebellen op te nemen en Brando die een belachelijk hoog loon eiste waren slechts enkele van de vele tegenslagen.

De film is meesterlijk opgenomen. Coppola doet onmogelijke dingen. Het is er allemaal: helikopteraanvallen, explosies, grote constructies. De cinematografie was magnifiek en het kleurgebruik in veel van de beelden was ook ongelofelijk sfeervol, briljant gebruik gemaakt van schaduw en licht. Waar het in Star Wars een originele keuze was om een orkestrale soundtrack te gebruiken in plaats van het voor Sciencefiction voor de hand liggende elektronische, is het hier precies omgekeerd. In plaats van epische militaire muziek bestaat de soundtrack van Apocalyps Now uit muziek van The Doors, flarden van inheemse Vietnamese muziek en elektronische muziek van Carmine en Francis Ford Coppola. Briljant hoe het geluid van helikopters is verwerkt tussen de moog-synthesizers. Het gebruik van Wagner tijdens de helikopteraanval - wat overigens echt gedaan werd in de oorlog, de theorie was dat omdat het Hitler's favoriete muziek was het iedereen agressief zou maken – lijkt zelfs een soort aanklacht van Coppola op het feit dat er vaak heroïsche muziek is te horen in oorlogsfilms.

Af en toe werd de film voor mij iets te absurd. Die Kilgore met z’n surfplank bijvoorbeeld. Maar verder zorgde het surrealisme naarmate Willard hoger op de rivier komt juist wel een prettig vervreemdend effect. De extra scènes van de Redux-versie vond ik echt wat toevoegen. De scène op de Franse plantage voegt een hele nieuwe dimensie toe aan de film die in vrijwel alle Vietnam-films ontbreekt. Namelijk dat Vietnam oorspronkelijk een Franse kolonie is en dat de enige reden dat de Amerikanen er zijn is omdat ze willen voorkomen dat het land communistisch wordt. De kritiek op het Amerikaanse beleid uit de mond van de Fransoos en de rustige kalme sfeer in het koloniale gebied bood een prettige afwisseling tussen het geweld door. Sowieso vind ik langere versies altijd prettig, een film heeft eerder gebreken omdat hij te kort is dan omdat hij te lang is.

Een kritiekpunt vind ik wel dat er niet echt sprake is van een conflict tussen Willard en Kurtz. Ik zou graag gezien hebben hoe Kurtz Willard probeert te beïnvloeden en hoe Willard omgaat met de mannen van Kurtz. Nu lijkt het alsof iedereen Willards opdracht accepteert en Kurtz vermoord wil worden (wat uiteindelijk ook zo is). Nu begrijp ik dat Brando zijn tekst niet wilde leren en Coppala Brando en Sheen uren lang samen heeft gefilmd in de hoop dat er wat goeds uit kwam. Dat bedenkende is het einde toch nog erg meningsvol en geslaagd geworden.

Martin Sheen speelde een sterke rol als Willard. Ook de voice-over (ingesproken door Joe Estevez) was sterk gedaan en gaf de film een boekachtige vertelstructuur. Marlon Brando is natuurlijk een sterke method-actor, ook al is hij dan zo’n enorme lastpost. Verder waren er dan ook nog onder andere Robert Duvall, Harrison Ford en een piepjonge Laurence Fishburne.

Uiteindelijk is ook Apocalyps Now weer een meesterwerk dat New Hollywood heeft voortgebracht. Opvallend is hoe modern de film overkomt en hoe hij in geen enkel opzicht gedateerd is. De combinatie van het anti-oorlogssentiment, de cinematografische perfectie, de originele invalshoek en de literaire oorsprong maken Apocalyps Now tot een bijzonder boeiende en intrigerende film.

Deze klassieker weer eens herzien. Niet meer zo onder de indruk als toen bij mijn eerste kijkbeurt en dat ligt toch vooral aan te veel overbodige scènes - de ontmoeting met de Fransen bij voorbeeld - die soms flink de vaart uit de film haalden. De boottocht is nog steeds erg mooi dat wel. Af en toe leek het net of je naar een roadmovie zat te kijken maar dan over water. Had voor mij zo de hele film mogen blijven. Het gaf de film doorgaans ook een zeer beklemmende sfeer. Ook het einde mocht er wezen uiteraard en dat onder de muziek van The Doors. "The End". Inderdaad ja The End.

4.0* na herziening

Over Apocalypse now is al heel weer neergeschreven. Het hoeft dan ook niet nog eens herkauwd te worden door mezelf. Onnodig dus om te zeggen dat dit inderdaad één van de beste Vietnamfilms is ooit gemaakt. Al zijn vergelijking niet altijd fair omdat diverse films andere klemtonen leggen en onderwerpen behandelen (The deer hunter, Full metal jacket, Casualties of war, enz ...) en al deze films hun topkwaliteiten hebben. Wat echter wel algemeen geldt, is dat het eerste half uur - drie kwartier van Apocalypse now het allerbeste was dat ik ooit zag in een Vietnamfilm.

De muzikale intro van The doors is zo overweldigend dat je er gewoon sprakeloos van wordt. De beelden van de brandende palmbomen staan zo op je netvlies gebrand ook al heb je het niet aan den lijve zelf ondervonden. Ook de fameuze Walkure van Wagner met de helikopterbeelden bij een opgaande zon in die prachtige geel-oranje gloed is zo wow dat het zelfs één van de meest iconische beelden is in de gehele filmgeschiedenis.

Wetende welk huzarenstukje het gevergd heeft van de crew om deze klassieker tot stand te brengen, dan kan je alleen maar je petje voor afdoen. Kilgore (Robert Duvall) blijft een fascinerend figuur die een impact creëert in én buiten de film. De surftoestanden zijn wat absurd, maar dat geldt wel voor de hele Vietnamoorlog denk ik dan. Nog een topvoorbeeldje uit het eerste deel van de film dat me erg is bijgebleven is de priester die een misviering brengt met in de achtergrond zwevende helikopters en brandende palmbomen. Fenomenaal!

Ook het vervolg van de film blijft uiteraard zeer goed, maar evenaart niet het begin. De extra toevoegingen van de Redux (Franse etentje bvb) vond ik zeker niet misstaan en geven een andere kijk op Vietnam.

Kortom, een dikke 4,0*, aanleunend bij 4,5*!

Er zijn twee films in de historie van de cinema waar je niet om heen kunt. Orson Welles' 'Citizen Kane' en Francis Ford Coppola's 'Apocalypse Now' zijn beide dermate groot en geprezen en daardoor al zo kapot geanalyseerd dat je naarstig op zoek gaat naar kritische noten. Die zijn mogelijk te verzinnen op momenten dat je de films niet bekijkt, maar voor beide geldt: zodra je er voor gaat zitten wordt je ingepakt. Er zijn een aantal versies van 'Apocalypse Now'. Het origineel verscheen in 1979, maar de allerbeste is de Redux-cut uit 2001. De ruim drie kwartier extra komt de spanningsboog ten goede en tilt de film ruimschoots uit boven het genre Oorlogs-film of Vietnam-film. 'Apocalypse Now' is de verbeelding van de hypocrisie van het leven, van het doorbreken van de illusie dat er een verschil is tussen goed en kwaad en dat eigenlijk alles onder de zon volkomen zinloos is.

Prachtige cinematografie, prima geluid, geweldige jaren 60 muziek, topacteurs. En toch van mij slechts 3 sterren; een zesje dus en dat komt vooral door het slappe einde van de film, de onnodige rookpotten en in mijn ogen slecht acteerwerk/script van Sheen en Brando.

Het hart van de film is dat 4 soldaten een kapitein een rivier op moeten varen om ver weg een losgeslagen militair te vermoorden. Dat gegeven levert mooie beelden op, enigszins vlotte verhaallijn, interessante en absurde ontmoetingen en soms een oorlogsmisdaad. Helaas zijn de 4 bemanningsleden van de rivierboot erg ééndimensionaal en soms stomvervelend. Ik was gewoon opgelucht toen mr. Clean doodging. De enige met wat diepgang was Chef maar kapitein Sheen blonk vooral uit in nietszeggende blikken en plichtmatige voiceovers.

Robert Duvall schitterde dan wel weer in een bijna Tarentino-achtige setting. Ook de belachelijk lange en risicovolle reis over de rivier die met gemak ook per helicopter had gekund, vergeef ik de filmmakers met gemak. Het vele gebruik van de gekleurde rookpotten en andere aandachtstrekkerij in een levensgevaarlijke omgeving dan weer totaal niet.

De Franse plantagescene had nog wel wat vond ik maar vanaf de drugspijpscene in bed ging het heel hard bergafwaarts. De belachelijke setting van een te dikke, ongeinspireerde en ongeloofwaardige supersoldaat Brando als god in een jungle vol inboorlingen met pretentieus acteerwerk dat nergens heen ging en semi filosofisch gebrabbel over hoe the horror wel de oorlog is, vond ik echt een minachting naar de kijker. Had dan Sheen laten sterven in de armen van een bunny of zo en de film daar laten eindigen.

Een film met toch ook heel veel leuks en moois maar ook heel veel slechts en irritants. Ik moet wel zeggen dat een film uit 1979 op veel punten de tand des tijds goed heeft doorstaan en ik begrijp waarom veel mensen dit als klassieker aanmerken. Toch voor mij als geheel niet meer dan een voldoende.

Normaal schrijf ik direct na het kijken een review, maar hier moest ik eerst een nachtje over slapen.

Want niet alleen door de lengte is dit een stevige kluif (heb overigens niet de redux-versie gezien, dat ging me echt te ver), maar ook de film zelf is wel even iets anders dan een doordeweeks tussendoortje.

Het is denk ik ook onmogelijk om er na één kijkbeurt al iets definitiefs over te zeggen. Het is dat ik een hekel heb aan lange films en ik deze dus waarschijnlijk ook niet snel weer zal gaan kijken (wel stukjes vandaag), maar ik denk wel dat ik hem dan nog beter zal vinden aangezien je dan veel beter op de sfeer en de details kunt gaan letten.

Veel stukken zijn erg goed, met name natuurlijk het Wagner-bombardement is wel een hoogtepunt qua actie en een van de meest spectaculaire oorlogsscènes die ik ooit heb gezien. Het personage Kilgore vond ik overigens, ondanks alle lof die hij krijgt, maar karikaturaal en ongeloofwaardig. Met dat surfgedoe kom je dan ineens bijna in een soort Tarantino-eske situatie terecht waarvan ik niet weet of ik het echt in de film vond passen. Hoewel, gekte genoeg natuurlijk de eerste twee uur. De scène met het doorzoeken van de boot die ze tegenkomen is ook weer vrij absurd, net als de Playboybunnies ('waar kijk ik naar?'). De dood van Clean met op de achtergrond het bandje van zijn familie was dan weer erg mooi en vrij aangrijpend gedaan.

Het ziet er ook zeer prima uit allemaal, vooral de kleuren. Van een film uit die tijd had ik op dat vlak toch veel minder verwacht, maar dit zou je anno nu nog kunnen uitbrengen.

Dan het laatste half uur. Daarvan weet ik het (nog) niet helemaal. Ik vond alles met Kurtz eigenlijk het minste gedeelte. Het wordt enorm opgebouwd (vond die scène waar zijn gezicht in de schaduw blijft ook te onsubtiel en echt overdone), maar uiteindelijk heeft hij niet eens echt heel veel interessants te melden. Maar goed, dat is misschien ook weer zoiets dat je later gaat inzien en waarderen.

Overigens wil ik Dennis Hopper nog even noemen. Vind dat echt een geweldige vertolking, de rol zelf is ook zo spot-on iemand die van het padje af is in obsessie en adoratie.

Achter de gekte van de film schuilt ook genoeg echte gekte. Ik las wat trivia op IMDB en de beerput ging open. Bizar en spraakmakend project op alle fronten. In die zin ben ik misschien nog wel meer gefascineerd door alles achter de film dan door de film zelf, en ik ga dus ook zeker de documentaire Hearts of Darkness nog kijken, wellicht dat die mijn beoordeling nog verder beïnvloedt.

voor nu 4*

Ten tijde van de Vietnamoorlog wordt kapitein Willard (Michael Sheen) de jungle in gestuurd om kolonel Kurtz (een geweldige rol van Marlon Brando) te vinden en te vermoorden. Kurtz heeft namelijk zijn eigen leger opgebouwd, en weigert nog naar de legerleiding te luisteren.

Ik zag de uitgebreide ('redux') versie, de versie die Francis Ford Coppola wilde maken, maar niet kon omdat het Amerikaanse publiek er nog niet aan toe was; de Vietnamoorlog was nog te vers. Ik heb genoten van elke minuut van deze drieënhalf uur durende film, de oorlogsfilm aller oorlogsfilms. Een absoluut meesterwerk. Deze film verdient absoluut een plek in mijn persoonlijke top 10 van beste films aller tijden. 5*

Dit is en zal altijd mijn persoonlijke nr 1 blijven. Een beklijvende, hallucinante film..

Memorabel is de aanloop en het gevecht bij de Do Lung Bridge. Soldaat Lance heeft hier zijn laatste LSD geslikt. Coppola heeft hier cinematografisch een klein meesterwerkje afgeleverd.

Bizarre en verontrustende ciinema.

Misschien hielp het ook dat ik 40 jaar geleden voor ik de cinema inging eens een paar trekjes van een joint genomen had; wie weet.

Magnifieke schets van de horror en gruwel van oorlog. En hoe we ons verstand verliezen bij een te veel.

“Smell that? You smell that? I love the smell of napalm in the morning. You know, one time we had a hill bombed, for 12 hours. When it was all over, I walked up. We didn't find one of 'em, not one stinkin' dink body. The smell, you know that gasoline smell? The whole hill. Smelled like... victory.”

De bovenste quote blijft mij nog jaren bij denk ik, puur omdat dit de intro line is van ‘Napalm in the Morning’, een nummer van de thrashmetal giganten ‘Sodom’. Dat nummer ga ik zeker nog vaak genoeg draaien en dan moet ik eigenlijk wel constant denken aan deze film, prachtig en een heerlijk nummer!

De film had ik nog nooit gezien, en de drie en een half uur die Netflix er zo’n beetje voor had staan schrok ook wel aardig af moet ik zeggen. Gelukkig nu dat ik vakantie heb, heb ik ook de mogelijkheden zulke films te kijken dus ik heb hem lekker aan geslingerd en was aangenaam verrast van de uitwerking, wat een te gekke film was dit zeg! De film was rauw en vooral vaak erg duister, de lugubere oorlog kwam fantastisch in beeld, maar met soms wat gekke soldaten kwam je al lachend de film toch door. Maar je kon ook zien hoe de soldaten psychisch door de strijd kropen, met gevaar voor eigen leven gingen ze de strijd aan en wat me telkens opviel was dat eigenlijk niemand meer interesse had of ze het wel overleefden. Ze wouden of naar huis maar ze waren ook niet meer bang voor de dood, de angst leek wel voorbij.

Francis Ford Coppola levert prima werk af vond ik zelf. Je werd echt meegesleurd in een settingsverandering en dat leek echt op een hels avontuur. De film weet hierdoor nog interessanter over te komen omdat je constant een andere omgeving had om van te genieten en naar te kijken. Voeg daar een lekkere soundtrack aan toe (ook o.a. ‘The Doors’ en de stones) en we rollen lekker door.

Het verhaal was dan wel niet heel bijzonder, want ‘Captain Benjamin L. Willard’ kreeg de opdracht een gezochte soldaat te vinden die zeer gevaarlijk is ergens in Cambodja. Maar alles wat er omheen kwam kijken trekt interesses. Vooral natuurlijk de playmates was heerlijk om even te zien, en wat daarna gebeurde was nog mooier. Maar ook de gevechten en noem maar op, er gebeurde constant wel wat voor dat kleine doel.

“They train young men to drop fire on people. But their commanders won't allow them to write 'fuck' on their airplanes because it is obscene.”

De acteurs leverden een knap staaltje werk af. En ik heb echt zitten genieten, hoewel de film op het eind wat eentonig voor me werd (drie en een half uur is lang) en ik hem in twee keer heb moeten kijken heb ik echt wel genoten, fantastische prent die van mij de volle lading krijgt. Ik zal niet te veel inhaken op zaken, want gezien de reacties is dat al genoeg gebeurd: ik heb genoten.

5.0*

ik vond Apocalypse Now (Comparison: Final Cut - Redux Version) - Movie-Censorship.com best gedetailleerd...

Vandaag voor het eerst gezien, in de bios welteverstaan. Helaas toch wel iets teleurgesteld.

Cinematografisch is dit een pareltje, geweldige beelden waar de muziek vaak uitstekend op aansloot.

Wat is het voor mij dan dat dit geen echte topper is? Waar ik tegenaan liep is eigenlijk hetzelfde als wat ik soms andere gebruikers hoor noemen: het kijkt zo moeilijk weg (hier had ik overigens bij The Godfather ook last van, misschien dat Coppola mij gewoon niet zo goed ligt?). Het verhaal is dun en de sfeer en cinematografie alleen is daarin voor mij niet voldoende om de aandacht te bewaren. Na anderhalf uur keek ik toch steeds vaker op de klok. Dit is niet iets waar ik vaak last van heb bij films, andere "lange" films wisten mij vaak wel geboeid te houden.

Tevens vond ik het einde niet heel sterk en een behoorlijke anticlimax.

Ten slotte begon de voice-over van Sheen mij al vrij snel tegen te staan. Net iets te laag en over-de-top.

Zoals gezegd blijft de film voor mij wel staan door de cinematografie.

3*

Apocalypse Now is veertig jaar later nog steeds een imposant portret over de waanzin van oorlog. Hoe dieper kapitein Willard en zijn crew met een bootje de Vietnamese/Cambodjaanse rivieren afstruinen, hoe hallucinanter de geheime missie op zoek naar de doorgedraaide kolonel Kurtz wordt. Voor de Final Cut heeft Francis Coppola's meesterwerk een audiovisuele restauratie gekregen wat deze surrealistische trip alleen maar versterkt. Mijn advies: watch with extreme prejudice...

Charlie don't surf!

Er zijn zo van die films die je volgens mij echt op een te jonge leeftijd kijkt. Niet in de zin dat ze je traumatiseren of iets dergelijks (dat heb ik alleszins nooit gehad, al zullen er vast wel andere mensen zijn die dat zullen tegenspreken) maar gewoon omdat je niet genoeg levenswijsheid hebt om hem ten volle te bevatten. Ik was 15 jaar oud toen ik voor het eerst de Redux versie van Apocalypse Now zag en wat ik toen zag, beviel me wel maar ik vond de film niet de klassiekerstatus waard die hij in de loop der jaren heeft gekregen. De film kreeg 3.5* en nu bijna dag op dag 13 jaar later kwam er de herziening.

Geen idee waarom ik juist net nu zin had in dit oorlogsepos maar ik vermoed dat mijn recente herwaardering voor The Doors er wel iets mee te maken zal hebben. De openingsscène onder begeleiding van The End zet dan meteen ook de toon en wat volgt is gewoon één waanzinnige tocht doorheen de jungle van Vietnam. Ik heb opnieuw de Redux versie gezien en hoewel ik er van overtuigd ben dat dat altijd de versie der versies voor mij zal zijn, blijf ik het enorm jammer vinden dat Francis Ford Coppola dat stuk op de Franse plantage er nog altijd heeft inzitten. Naar wat ik heb gelezen is dat iets dat je enkel in de Redux variant tegen komt en het is de enige scène die naar mijn gevoel niets toevoegt aan het geheel. Langs de andere kant bevat de Redux versie ook de tweede ontmoeting met de Playboy Bunnies en laat dat nu net één van mijn favoriete scènes zijn.. Wat overblijft is gewoon een ontzettend mooi en indrukwekkend gefilmde bootreis waar niets is wat het lijkt en waar je enkel maar kunt afgaan op de kleur paars om te weten dat er iets zit aan te komen.

Visueel dus echt overdonderend maar ook de cast mag er wezen. Altijd een groot fan geweest van Marlon Brando - niet in het minst door die andere Coppola klassieker - en hoewel zijn rol al bij al redelijk beperkt is, is gewoon de aanwezigheid van Kurtz doorheen heel de film voelbaar. Brando was qua fysiek verre van hetgeen Kurtz moest voorstellen (de oude foto's in het leger uit, ik vermoed, Reflections in a Golden Eye kwamen beter overeen met hoe Joseph Conrad het personage beschreef) maar juist die transformatie in die luttele 12 jaar maakt van Kurtz zo'n iconisch personage. Brando was meer dan 40 kilo verdikt maar de manier waarop Coppola hem in beeld brengt.. Fabelachtig gewoon. Ook het groepje op de boot met Martin Sheen (Willard), Frederic Forrest (Chef), Sam Bottoms (Lance), Laurence Fishburne (Clean) en Albert Hall (Chief) staat garant voor een aantal legendarische momenten en dan is het nog maar te zwijgen over bijrollen zoals die van Robert Duvall als Kilgore. Dit is sowieso het soort film waar werkelijk alles lijkt te kloppen, want ook qua soundtrack is dit dus echt genieten.

Zo zonde van die scène op de plantage, anders had dit wel eens de volle pot kunnen krijgen. Ik ben eerlijk gezegd geen fan van oorlogsfilms maar er zijn er zo'n aantal die een enorme indruk weten te maken en Apocalypse Now hoort daar absoluut zeker bij. De enige die ik momenteel voor de geest kan halen die ook zo'n indruk maakte is Paths of Glory, al staan beide films wel mijlenver van elkaar. Ik heb enkel de bekende Coppola films gezien (Godfather saga, deze en Dracula) dus als iemand nog aanraders heeft? Hij komt nu hoog op het lijstje van 'hier moet ik meer van zien' te staan.

4.5*

I'm not going! I'm not going! I'm not going!

Gisteren de geest gekregen omdat hij op tv was en de film maar even uit de collectie gevist. Wat vond ik dit destijds, toen ik de film op mijn vijftiende of zestiende zag, een stomvervelende en rare film. De best Vietnamfilm ooit werd er gezegd...maar waarom dan? Een vraag waar ik toen geen antwoord op had, maar nu tientallen jaren later, een zoveelste herkijk en het inzicht om de filosofie achter de film te begrijpen, wel. Een mythisch product is dan ook het eindresultaat. Waar Platoon vooral erg treffend het beeld van de gewone jongen laat zien, gaat Apocalypse Now vooral in op de filosofie, ontaarding, smerige praktijken, belangen van hogerhand en hypocrisie van het geheel. Voeg daar een regisseur aan toe die tijdens de opnames herhaaldelijk over zelfmoord sprak, Harvey Keitel die eerst gecast werd voor Willard en na enkele weken aan de kant gezet voor Sheen, een Brando die veel te zwaar op de set verscheen en daarom weinig in beeld komt, zich tevens minachtend over het script uitliet en naar eigen zeggen de meest belangrijke dialogen zelf aandroeg en toevoegde, rampzalige verlopen opnames door storm, een misgelopen tijdsschema en veel te duur, voeg daar nog enkele waanzinnige geruchten bij als dat men echte menselijk lijken gebruikt en dat Kurtz op een echt iemand gebasseerd is, en je hebt al heel wat om over na te denken. Dan vergeet ik nog te zeggen dat Sheen ergens tijdens de opnames een hartinfarct kreeg...

De film begint treffend met het beeld van Willard, duidelijk iemand die uit de jungle gekomen is, maar is de jungle ook uit hem? Neen! Treffend komen daar de beelden van een beschadigd en door PTSS geteisterd iemand die het liefst de roes van oorlogsvoering weer opzoekt om vooral niet na te hoeven denken. Achteraf vraag ik me af, mede door de gespeelde muziek van The Doors - The End, ohw wat heerlijk, of er misschien met de eindscène gestart wordt en Willard juist terug is na zijn missie...Kippenvel brengt de doordraaiende Willard tijdens die scenes. Wat doet oorlog toch met een mens. De hypocrisie van het hele verhaal, oorlog in het algemeen, wordt daarna al snel gebracht in het verkrijgen van de missie. Zoals Kurtz zelf op een gegeven moment zegt; jonge piloten bombarderen burgers met napalm maar ze mogen geen fuck op hun toestel schrijven want dat is obsceen. Zoekend naar de ware aard en missie van Willard, iets dat treffend wordt vertelt door Willard zelf, neemt zijn aanvang op de rivier. Een aantal iconische scenes komen voorbij als het eerste optreden van de Air-Cav met zijn biologerende leider Kilgore. De helikopteraanval op het dorp met Wagner uit de luidsprekers is episch, de toestand met de Bunny's vermakelijk, hun verhaal achteraf weer bedroevend, het gedoe rond de jonk waanzin, de Franse plantage is een draai om de oren, toch is de nachtmerrie-achtige trip rond de Do Lung Bridge voor mij de sterkste. Verontrustend zijn de panikerende mannen in het water, de totaal doorgedraaide en wezenloze soldaten die geen mannen meer zijn maar eerder geesten, karakters overigens uit de koker van co-scriptschrijver Michael Herr die dergelijke verschijningen meemaakte in Khe Sahn en dit beschrijft in zijn boek Dispatches, voeg daarbij de carnavaleske muziek...pfff...the horror!

In de filosofie van de film schijnen vooral veel verwijzing naar het geloof te liggen zoals het hindoeïsme en het boeddhisme. Zo zou de afdaling van de rivier een tocht langs alle zeven chakra's van het menselijk lichaam symboliseren. Tevens zouden er veel kenmerken van de Griekse mythologie zijn. Dingen die interessant zijn, toch hou ik het liever wat simpeler en zie de film vooral zoals hij vaak beschreven wordt als een soort afdaling in de hel en het ontdekken van de duisterste plekken van de menselijke zielen. Eigenlijk zoals Conrad het in zijn boek Hart der Duisternis beschrijft, weliswaar tijdens ivoor strooptochten in Belgisch Congo. De volledige ontaarding en degeneratie van menselijke waarden. Maar toch is daar niet de kous mee af, want de theorieën die Kurtz erop na houdt van opoffering, inzet en bereidwilligheid om te doen wat moet gebeuren snijd wel degelijk hout. Een bepaald inzicht en eerlijkheid kan Kurtz op dat vlak niet ontzegt worden, wellicht ook een reden om hem op te laten ruimen. Een legerleiding die liever domme soldaten heeft die blindelings opdrachten opvolgen in plaats van zelf denken. Bovendien is het tegelijk een schop tegen de schenen en een blik in de spiegel van wat men geworden is, en dat het niet langer de idealistische en ideologische oorlog is die er gevoerd word. Tevens is er de draai om de oren vanuit de Franse optiek. Zij vechten ergens voor, net als de Vietnamezen, maar waar vecht Amerika eigenlijk voor...? Kurtz lijkt vooral een verpersoonlijking van alles dat smerig is aan Vietnam, en vooral wat er onder het tapijt gemoffeld moet worden, iets waar Kurtz uiteindelijk aan toegeeft, klaar met wat hij uiteindelijk geworden is. Iets waar Willard zich toch voor laat gebruiken, wellicht daarom de tranen in de beginscene, bewustwording.

Dat Apocalypse Now vooral veel hoon oogstte onder critici, weliswaar wel verschillende nominaties ontving maar slechts twee won, is eigenlijk amper voor te stellen. De cinematografie is bij tijden wijlen betoverend, net als de natuur. Als acteur valt vooral Duvall natuurlijk op maar zijn kleine rolletjes van Ford ook leuk, net als de graatmagere en piepjonge Fisburne, die begin opnames 15 a 16 was, en een totaal onherkenbare Scott Glenn. De soundtrack, hoewel typische jaren '80 elektronisch, past best wel bij de sfeer. Dan is Coppola zelf nog even in beeld als cameraploeg en haal ik nog even de filmisch subliem gebracht helikopteraanval. Mijn God, wat is dat allemaal prachtig gefilmd en gemonteerd.

Om uiteindelijk weer terug te vallen op The End van The Doors, een apotheose waarin Jim Morrison uiteindelijk zingt 'father, I want to kill you' en verderop slechts 'kill, kill, kill...samen met het gitaarrif van Krieger die constant lijkt te veranderen, een ander tempo en volgorde lijkt te volgen maar nergens mis gaat. Een soort perfecte imperfectie, net als Apocalypse Now zelf die overal uit de bocht lijkt te vliegen, toch nergens een toon mist maar vooral de juiste aanslaat. De toon van ontmenselijking, vuiligheid en verlies van onschuld, de strijd tussen goed en kwaad. Filosofisch gezien iets om heel lang over na te praten, en iets waar veel mouwen aan te passen zijn. Apocalypse Now is met recht een soort van Pandora's Doos te noemen, iets waar onmogelijk de invloed en omvang binnen een eerst keer te bevatten valt.

Gisteravond heb ik de redox versie gezien. Waarschijnlijk is dit de beste (anti)oorlogsfilm die gemaakt is. De waanzin van de oorlog wordt goed weer gegeven door de ogen van de dienstplichtige soldaten die amper beseffen waar ze terecht zijn gekomen, door de gezagstrouwe militairen die hun plicht doen maar het niet goed begrijpen, de Fransen die hun verlies moeilijk kunnen nemen etc. etc.. De VC zien we niet maar is alom aanwezig in de gedachten en fantasiën van iedereen. Tenslotte nog de gek Kurtz die alsof hij de buitenland politiek van de VS zelf is, gewoon zelf bepaalt wat hij doet, met wie en hoe.

De biosversie indertijd was zonder het Franse intermezzo. Vond het ook niet strikt noodzakelijk in de film, maar kan begrijpen dat Coppola iets meer achtergrond wilde voor de Amerikaanse bemoeienis met Vietnam. Huiveringwekkend omdat het gevoel van een rivier landinwaarts opvaren en daarmee steeds verder in een nachtmerrie terecht te komen, goed overkwam. Als ik Brando zie als Col. Kurtz, moet ik altijd denken aan Elaine die haar baas Peterman in Birma opzoekt. Seinfeld Peterman Burma - YouTube

The Final Cut.

Ik kom nog steeds op hetzelfde cijfer uit, alhoewel het net wat beter is dan de Redux-versie. De korte versie nog (steeds) niet gezien. Het was eigenlijk ook de bedoeling dat ik die zag ipv The Final Cut, maar ik kwam er dus achter dat mijn opname The Final Cut betrof. Maar de remastered-versie was ook geen straf om uit te zitten.

Apocalypse Now kent een waanzinnig eerste uur, dat vond ik al in de eerste film. Het moordende tempo van de film slaat behoorlijk aan, en de overdaad aan iconische scenes blijven vermaken en opvallen. Apart in beeld gebracht / geschoten, Coppola laat hier goede regiekwaliteiten zien.

De helikopteraanval blijf ik de beste scene vinden van de film. Dit keer in remastered-kwaliteit wat het genot alleen maar versterkt. Toch ga ik geen punten geven voor het feit dat The Final Cut remastered is, omdat elke film er mogelijk beter/anders uitziet als opgepoetste versie. Ik vind het een klein beetje oneerlijk.

Acteerwerk is in orde. Ik begreep alleen nooit de hype rondom het karakter van Duvall. Ik vind het maar een behoorlijk stereotiepe verschijning. Sheen & co doen het ook goed, zeker gezien de omstandigheden waarin ze moesten werken. De jonge Fishburne is ook zeker grappig om zo te zien.

Het is fijn dat een aantal overbodige scenes eruit zijn geknipt, scenes die wel in de Redux-versie zaten. De seksscène met de bunnies is er bijvoorbeeld uit. Kon ik alleen maar toejuichen. Andere scenes die ik ook nogal remmers vond ik de Redux-versie zitten er echter nog steeds in. De sequentie op de Franse plantage blijf ik de slechtste sequentie vinden. Het lijkt alsof iemand anders dit regisseerde. Ultiem slappe dialogen, ongezond tempo. Vreselijk gewoon.

De beelden en voice-overs, zeker in het eerste gedeelte, blijven sterk. Het eerste deel van de film gevolgd door het avonturengedeelte blijven sterke stukjes die volop boeien dankzij het hoge tempo van de film. De aparte manier van in beeld brengen, de volle sets, de gestoorde sfeer. Het blijf allemaal goed naar voren komen.

Ik ben minder fan van de stukken waarop Kurtz zijn intrede maakt, daar kan ik me nooit geboeid doorheen zetten. Dat stuk met een geschminkte Brando kan ik niet serieus nemen. Voor de rest verdient de film zeker zijn status, al zal het wat mij betreft meer om de productie zijn. Ik moet nog steeds de versie van 153 minuten zien, en kijken of mijn cijfer dan wel hoger kan worden. Ik ben namelijk dol op het eerste deel van de film, en minder dol op het tweede.

Wat een film is dit toch! Deze film schiet meteen uit de startblokken met een waanzinnig eerste uur. O.a een geweldige duvall, en de helikopter aanval is al helemaal geweldig. Daarna krijgen we de tocht op de rivier waarin de waanzin van de oorlog geweldig word uitgebeeld (alleen de seksscène vond ik een beetje raar). In de laatste 45 minuten maakt kurtz zijn intrede. Met echt een paar angstaanjagende scenes (echt geweldig gedaan door Coppola en Met name Brando. Dit is al met al echt een van mijn favoriete films.

Een dikke 5

Mon Dieu, wat een prachtige film is dit zeg.
Ik had hem natuurlijk wel eens gezien, toen ik er kennelijk te jong voor was.
In mijn herinnering was het 'gewoon' een oorlogsfilm.

Het is allesbehalve dat. 'Toevallig' speelt dit drama (en soms comedy) zich af tijdens de Vietnam-oorlog. Tijdens het segment waar Frans gesproken wordt had ik geen ondertiteling, en dat maakte het geheel alleen nog maar geheimzinniger; alsof je nog meer vanuit het hoofd van de hoofdrolspeler het geheel meebeleefd.

Ik hou niet zo van superlatieven, en van het prijzen van een film 'omdat iedereen hem goed vindt', maar bij deze film is echt fantastisch, ook 40 jaar na release. (En dan bedoel ik niet eens dat je er naar moet kijken vanuit het perspectief van toen.)

Vanavond er weer eens voor gaan zitten. Ik heb deze film gezien toen ik een puber was en had er goede herinneringen aan, dus volle hoop nogmaals bekeken vandaag.

Nou, wat kan een mening veranderen zeg. Na 30 jaar is mijn hoge score afgezakt naar een 2,5*, ik kan er echt niet meer van maken.

De reden: buiten die paar mooie nummers om vond ik de gekozen muziek tijdens de film tergend irritant, iedereen die op het toneel verscheen was al doorgedraaid of werd het wel, de spanningsboog werd opgebouwd naar iets wat maar niet tot uiting komt, ik vond ‘m mega langdradig en vond de karakters niet interessant maar meer irritant.

Ik kon dus met moeite mijn aandacht erbij houden.

Toen de film was afgelopen heb ik echt nogmaals gekeken naar de scores op zowel MM als IMDb en kan er nog steeds niet bij hoe deze film zo hoog scoort, ik heb toch echt betere Vietnam films gezien. En begrijp me niet verkeerd, een oorlogsfilm hoeft echt niet vol moord en doodslag te zitten voor mij, een diepere betekenis achter de film mag echt wel maar bij deze film kwam het niet bij mij binnen. Normaal gesproken zit ik ten opzichte van de IMDb scores vaak niet verder dan een punt verwijderd, IMDb is dan doorgaans mijn maatstaf of ik een film ga bekijken of niet. Helaas zit ik bij deze film er dus mijlenver vanaf.

Nu besef ik dat ik tussen alle lovende kritieken hier op MM een vreemde eend in de bijt ben maar ja, dat is de mooie wereld van meningen, maar toch blijf ik het raar vinden dat ik bij deze film er totaal buiten val... zal vast aan mij liggen.

Op naar de volgende film...

A must see film, maar nooit eerder gezien. Kwaliteitsmovie die de madness van oorlog goed laat zien. Iets te macaber naar mijn mening. Maar Coppolla en Brando zijn een goede combi.Als acteur vond ik de Martin Sheen gruelijk goed, zo weinig woorden zo karaktervol. Ik merk toch wel dat de oudere beste kwaliteitsfilms mij niet helemaal kunnen bekoren wat snelheid betreft. Topfilm, maar te traag. Maar dat bezien in de tijd van nu.

Het boek is korter.

Afijn, eindelijk gezien, vroeger had ik nogal bezwaren tegen de puberale en in mijn ogen van destijds immorele verheerlijking van oorlogsvoering met helikopters en napalm. Ik kan dat nu wat beter hanteren en ook wel plaatsen, hoewel een film als Jarhead bewijst dat Apocalypse now voor sommigen nog steeds een bron is van geweldsensatie en oorlogszucht.

Ik heb 'The final cut' gezien en vond het een goede film. Ik snap ook dat velen het als een meesterwerk beschouwen. Voor mij is het geen meesterwerk. Ik vond de dissolves overdadig, de dialogen matig en de film in z'n geheel wat pontificaal. Ook de scene met de Fransen is een totale mispeer. Juist het scheppen van een kader om de Amerikaanse Vietnambetrokkenheid aan de kaak te stellen als zinloos en misdadig is iets wat je bij zo'n film níet moet doen, dat spreekt toch voor zich. En Hopper, waar sloeg dat op?

Daar staat een resem aan indrukwekkende scenes tegenover, waar Francis Ford Coppola audiovisueel veel weet te bereiken. De wat rustigere scenes genieten daarbij mijn voorkeur: ik vond de beeldmontage nadat Chief Phillips het leven laat één van de mooiste momenten, met een sfeer die deed denken aan Stalker. Ook de muziek bij de aankomst in de Kurtz-enclave is geweldig goed. Dat laatste deel is essentieel voor de lading van de film als geheel, maar voor mijn gevoel had het indringender kunnen zijn, ik weet alleen niet goed waar dat aan ligt. Iets meer waarachtigheid en iets minder inzetten op het groteske misschien.

Hoe dan ook, Apocalypse now is me niet tegengevallen en ik zie mezelf dit ook nog wel eens meepakken in de bioscoop voor de optimale ervaring, liefst dan de korte versie.

The Final Cut drie uur lang met een alleraardigst beeld op 4K. Helaas niet met de Nederlandse subs, maar al met al aardig te doen, maar wel jammer voor zo'n bijzondere film. Afijn zelf heb ik Apocalyse Now nooit zo'n knaller gevonden. Hij verloopt traag heeft fantastische beelden. Surrealistisch maar verfijnd in de waanzin van de Vietnamoorlog. De zoektocht naar Kurz is goed verfilmd. Vooral de mooie boottocht door het jungle vond ik weer prachtig. De soort van Indianenstammen vond ik wat vreemd in Vietnam. Had zo meer het idee dat ik in Zuid Amerika zat. Zeker naar het einde toe. Het verhaal begint met een vervelende vertellijn. Een voice-over die wat mij betreft wat te lang duurt. Het mooiste van deze film is toch wel het hele lange middenstuk. We zien ook veel rariteiten en gekkigheden. Vooral op het strand met dat surfgedeelte en de mafste van het hele stel Lieutenant Colonel Bill Kilgore gespeeld door Robert Duvall. Overigens speelt Martin Sheen hier een puike rol ondanks zijn hartaanval tijdens het filmen. Muziek is hier ook een duidelijk pluspunt. Maar voor mij is Apocalypse Now geen topper. Ook niet op 4K. Had toch wel iets beters verwacht. Ruis is vooral bij donkere scenes aanwezig. Kleurenpallet is ook wat wisselend. Maar zo nu en dan zijn de beelden wel weer heel erg fraai en 4K waardig. Geldt ook voor het geluid op Dolby Atmos. Niet het allerbeste wel goed genoeg.

Film 3.5

Beeld 4,0 4K

Geluid 4.0 Dolby Atmos

Extra's 5.0

Deze film zou in de "50 Films To See Before You Die" van Film4 staan en aan de hand van de hoge score en positieve recensies hier op moviemeter dacht ik: "Duidelijk, die MOET ik zien."

Zojuist afgekeken, en helaas waren mijn verwachtingen blijkbaar veel te hoog. Ik kijk graag oorlogsfilms, maar man, man, man, wat een moeite heeft het gekost om deze film helemaal af te kijken.

Pluspunten:
- Prachtige camerashots
- Mooie omgeving
- Goed geacteerd

Minpunten:
- Veeeeeeel te langdradig. Ik moest de film in drie delen kijken, omdat m'n ogen voortdurend dichtvielen. Bij een aantal scènes dacht ik: 'Wat voor toegevoegde waarde heeft dit nou aan het verhaal dat de film wilt vertellen?' Die scène met dat lange gebrabbel en gezeur van die Fransman aan tafel kon absoluut ook weggelaten worden.

- De hele film wacht je op de confrontatie tussen Willard en Kurtz, maar ook dat viel tegen. Er is nauwelijks een gesprek tussen de twee, behalve Kurtz met een aantal zweverige verhalen.

- Soms voelde je een ongemakkelijke sfeer in de scènes met Marlon Brando. Na de film las ik dat hij blijkbaar een moeilijk persoon is om mee om te gaan, dat hij ook vaak ruzie had met collega's, dat hij niet eens de 'source material' had gelezen op verzoek van de regisseur als voorbereiding voor zijn rol, en dat hij nog steeds een aantal dingen wilde veranderen aan de film. Zo was hij bijvoorbeeld van mening dat de naam Kurtz niet bij zijn gespeelde personage zou passen, en vond hij de naam Leighley beter passen. Na het maken van de film besloot hij om de source material te lezen en besloot hij dat de naam Kurtz wel paste, en eiste hij dat de naam werd veranderd naar Kurtz. Daardoor moesten een aantal teksten in de film opnieuw ingesproken worden.

- Bij sommige scènes dacht ik: 'Wat bezielt die acteur nou?' Bijvoorbeeld Lance de surfer die uit het niets steeds meer en meer van de realiteit verwijderd lijkt te zijn. Na de film las ik dat er blijkbaar acteurs op de set waren met drugs en drank problemen.

Het is overduidelijk dat het een lastige film was om te maken. Niet alles ging als gepland en de regisseur heeft daardoor veel uit zijn eigen portemonnee moeten betalen.

Respect dat hij er toch nog 'iets' van heeft weten te maken, maar achteraf gezien kon ik deze film net zo goed hebben overgeslagen. Soms heb je gewoon van die films die op een overdreven manier de hemel in worden geprezen, en dit was wat mij betreft ook zo 'n film. Er zaten absoluut mooie shots en memorabele teksten tussen, maar het verhaal vind ik net zo belangrijk en het uitwerken ervan kon beter. Het voelde veel te rommelig.

Maar goed, dit is mijn persoonlijke mening en ik kan begrijpen dat anderen deze film anders beleven.
Dat is niet voor mij weggelegd en dit is zeker geen film waarvan ik zou zeggen: "Wowwww die moet je echt zien, joh!"

Fun fact: in de film Hot Shots Part Deux is er een scene op de boot met een cameo rolletje van Martin Sheen, verwijzend naar deze film.

Apocalypse Now is een geweldige film in beeld en geluid en zintuigelijk vermogen. Er zitten scenes tussen dat je gewoon aan het genieten bent van weinig wat toch veel heeft te zeggen. Zeer knappe film!!