The Straight Story (1999)

Had er gezien de hoge notering veel van verwacht. Maar wat een ontzettende tegenvaller vond ik deze film. Ik kan me deze hoge notering niet voorstellen. Afijn, smaken verschillen maar ik kan er niet over uit

Maar wat had je dan meer verwacht? Zoals hier al eens gezegt is. Het is gewoon een roadmovie. Met een oud mannetje. Mooi toch?

De mooiste roadmovie die ik in mijn leven heb gezien.

Simpel, helder, rechtlijnig, maar uiterst doeltreffend en bloedmooi. Een poëtische, schilderachtige straight story die je raakt in je ziel. Een odyssee naar binnen via schitterende fotografie en eindeloze landschappen, haast Edward Hopperiaans, gelardeerd met net zulke ingehouden en mooie muziek. Poëzie van de pure eenvoud; geabstraheerd zoals alleen de grote kunnen.

Een prachtige road movie, waarin het leven van Alvin min of meer overpeinsd wordt door hemzelf. Zijn gedachten komen voorbij, zijn herinneringen en tijdens gesprekken met mensen tijdens zijn reis kan hij een en ander bewust worden. Het is als kijker ook interessant om kennis te nemen van de verhalen van de mensen die hij onderweg tegenkomt. Die interactie tussen mensen vond ik boeiend.

Lynch heeft hier totaal iets anders neergezet dan ik van hem gewoon was. Het is even wennen, maar zeker een film die de moeite waard is.

Ik vond dit tevens een fraaie, goed uitgebalanceerde, combinatie van beeld en muziek.

Ik heb pas This Must Be The Place gezien en die vond ik ook schitterend.

Nog een slagje pakkender voor mij, eerlijk gezegd. Misschien ook iets voor jou

This must be the place is ook met Harry dean Stanton, en die speelt ook mee in de beste roadmovie die ik ooit gezien heb nl. PARIS TEXAS.

Ok, moet ik ook nog zien, thanx voor de tip

Heerlijk rustig.

The Straight Story is perfect geworden wat ik ervan verwacht had, namelijk een heerlijk ingetogen drama dat de tijd neemt om verteld te worden.
Waar The Straight Story goed aan gedaan heeft, is de valkuilen vermijden. Zo zit er nergens vals sentiment in en komt alles oprecht over. De scène waarin Alvin met een glas melk z'n oorlogstrauma vertelt is zo mooi.
Na een lange rit krijgen we dan nog eens een prachtig einde voorgeschoteld. Het is trouwens verstandig geweest om te stoppen op het moment dat Alvin bij Lyle aankomt, zodat we geen overtollig drama krijgen.

Richard Farnsworth zet een dijk van een rol neer. Als hij geen lijntje tekst gekregen had, zou hij nog iedereen geïmponeerd hebben. Nog meer dan verbaal, is hij qua mimiek outstanding.
Ook de bijrollen zijn erg goed, waarbij vooral Sissy Spacek in het oog springt als mentaal licht gehandicapte dochter van Alvin.

Cinematografisch is The Straight Story keurig gemaakt. De gehele omgeving brengt een melancholische sfeer teweeg. Maar nog beter dan het visuele, is het muzikale aspect. Ik ga eens snel opzoeken wie verantwoordelijk is voor de muziek in deze film, want die mens heeft prachtig werk afgeleverd. Het is ontroerend en opzwepend tegelijkertijd; perfect wat muziek hoort te doen.

Petje af.
4

Redelijke roadmovie, maar had me er toch nog iets meer bij voorgesteld gezien de hoge score hier. Farnsworth zet een prima rol neer van een oude man die alles al eens heeft meegemaakt. Met zijn opgedane kennis kan hij gedurende zijn lange weg andere mensen inspireren en zelfs op het juiste pad brengen. Wat ik een beetje jammer vond is dat Alvin alleen maar te maken krijgt met extreem vriendelijke en hulpvaardige mensen. Ik had liever gezien dat hij wat meer tegenslagen te verduren had gehad. Zo'n lange en eenzame weg is tegenwoordig haast niet meer mogelijk zonder dat je overvallen of wat dan ook wordt. Deze film is zoals het zou moeten gaan in de wereld, maar de realiteit is helaas anders. Hierdoor werd het allemaal teveel een sprookje, waardoor ik niet helemaal gepakt werd door het verhaal. Het moddert allemaal lekker door, maar wordt nergens echt emotioneel. De laatste 2 minuten vond ik het sterkst van de hele film. Prima dat ze ook niet meer langer doorgingen. 3 sterren is voorlopig even voldoende.

Fijn, Kronos, goed verwoord; ik kwam even niet verder dan wat lullige smileys ( en ).

-De tweelingbroers worden meer neergezet als een wat dom koddig duo dan echte slechte mensen.

-Lange reizen door een oude man op een maaimachine heeft wel wat meer kans om de verkeerde types tegen te komen. Komt niet dagelijks voor dit soort vervoer en van deze leeftijd.

-Het verleden van de hoofdpersoon was geen sprookje, maar hoe de reis in beeld wordt gebracht en welke brave, vriendelijke, hulpvaardige mensen hij tegenkomt deed me meer aan een sprookje denken dan de harde werkelijkheid dezer dagen.

-Misschien had ik gister een wat nuchtere bui toen ik deze film opzette, dat is waar. Toch raakte het me als geheel op 1 of andere manier niet. Puur persoonlijk uiteraard zoals het altijd bij films is.

Nee, maar ik zie ook graag de schaduwzijde van het leven. Het is allemaal zo braaf en lief. Beetje meer drama had ik wel graag gezien. Even zo'n moment dat je denkt autsj dat zag ik niet aankomen. Hartaanval, zodat hij het net niet redt om zijn broer te bereiken, weet ik het. Het blijft zo vlak nu en heeft geen positieve of negatieve uitschieters.

Ik kan bijna niet geloven dat je uitgerekend in deze film het drama mist... maar het is dus wel het soort - verstilde - drama dat kennelijk niet meer binnenkomt als men de 'Hollywoodnorm' als standaard gaat hanteren, want daar doet je reactie mij erg aan denken...

Toen ik de film voor het eerst zag verwachtte ik ook dat de hoofdpersoon met allerlei tuig geconfronteerd zou worden dat zijn karretje in elkaar zou trappen en zo. In 999 van de 1000 films zou dat ook gebeuren, maar hier niet. Dat maakt de film dus uniek. Lynch heeft zich goed weten te beheersen. Had hij dat niet gedaan, dan was het een middelmatig product geworden dat ik snel zou zijn vergeten.

Zag deze film weer wat keren voorbij gaan en had zin om maar weer eens het DVDtje op te zetten. Ik ben geen liefhebber van David Lynch, meestal pretentieus, maar hier is hij rechtlijnig en dat maakt de film voor ook een uitzondering in zijn werk en tegelijkertijd de beste film die hij gemaakt heeft. De ogen van Richard Farnsworth vertellen hele verhalen, je kijkt in zijn verleden. Dan weer is hij een ondeugend jongetje, dan daalt hij weer af in wat alleen hij gezien heeft. Een fabelachtige rol. Een genoegen om steeds weer te bekijken deze film.

Haha, dat is nog eens een eigen draai geven aan een waargebeurd verhaal.

Wat een tegenvaller deze film. Het gaat allemaal zo tergend langzaam dat het bijna niet leuk meer is. Het verhaal op zich wordt helemaal nergens interessant. En de dialogen eigenlijk ook niet. Ik snap de hoge score ook niet zo... maar smaken verschillen nu eenmaal. Veel te saai deze oninteressante film. Ik geef een magere 1,5 ster

Mee eens. Het verhaal/idee an sich is aardig, maar de uitvoering was weinig boeiend. Ik vond een hoop dialogen wel aardig, maar er gebeurt verder gewoon eigenlijk niks. De ontmoetingen met de andere mensen waren ook weinig interessant.

2,5*.

Het is inderdaad een trage film. Maar ik zou niet zeggen dat er niets gebeurt. Misschien hebben jullie gewoon te snel gekeken.

Of ik heb gewoon een andere mening dan jij.

Dat is prima. Ik gaf enkel een mogelijke verklaring bij het onbegrip van Pazmaster (waar jij het mee eens was) omtrent het hoge gemiddelde.

De verklaring dat ik 'te snel' heb gekeken, nam ik niet echt serieus. Als dat niet als een soort grap was bedoeld (als reactie op de traagheid van de film), dan kan ik eerlijk zeggen dat ik zelden zo'n idiote opmerking heb gelezen.

Zo, iemand is op z'n teentjes getrapt!

Eh... nee, niet echt.

Kronos bedoelt dat je te oppervlakkig naar de film gekeken hebt en dat je hierdoor gigantisch veel over het hoofd gezien hebt, wat ik volledig met hem eens ben. Zijn opmerking was figuurlijk en misschien moet je ook eens naar de film kijken met het oog op mogelijk figuurlijke verwijzingen om erachter te komen wat je allemaal gemist hebt..

Nee hoor. Niks gemist, niet oppervlakkig gekeken. Gewoon een andere mening dan jullie.