The Straight Story (1999)

Gewoon fantastisch......

Saai en traag, ik kon er niet van genieten. Ik begrijp dat meerdere mensen het hier erg leuk en hartverwarmend vinden, maar als film was het me een té niet-boeiende tocht.. Ook de acteurs konden me niet echt aanspreken, het is natuurlijk een waargebeurd verhaal en ze willen dat zo goed mogelijk in beeld brengen, maar ik kan gewoon niet meeleven met die té Amerikaanse farmers..

Heerlijk om weer eens een film te zien die rust uitstraalt en de scenes ook echt de tijd geeft. Samen met de mooie beelden en een geloofwaardige rol van Richard Farnsworth is deze film zeker de moeite waard.

Helaas bleef het voor mij toch echt bij een film over een man die heel lang op z'n grasmaaier rijdt, terwijl het juist zou moeten gaan over de inspirerende ontmoetingen met de verschillende personen onderweg. Deze ontmoetingen halen helaas niet de diepgang die deze film tot een echte topper zou maken. sommige scenes zijn zelfs ongeloofwaardig (gespeeld), terwijl ze toch echt zijn gebeurd.

Tijdens de film kreeg ik ook niet het idee dat hij al zo lang onderweg was. Het had toegevoegde waarde gehad als er af en toe een tijdslijn in beeld was geweest oid.

De slotscene zou de klapper moeten zijn, maar gaf mij de indruk dat hij al vaak was overgedaan en liet mij helaas niet achter met het echte 'feel good' gevoel.

Een Lynch op z'n Lynch is het niet, nee, maar de hand van de meester is - vooral in het begin - zeker te voelen, met name in het acteerwerk en het mooie camerawerk. Voor het overige had deze film bijna door iemand anders kunnen gemaakt, mits diegene houdt van een ontzettend traag tempo (soms zelfs iets té traag) en hier en daar wat bijna absurde humor erdoorheen verweeft. Richard Farnsworth speelt de sterren van de hemel, de muziek is mooi, de sfeer is hartverwarmend, maar helaas wordt het af en toe een tikkeltje te zoetsappig. Een plezierige roadmovie is het verder wel geworden. David Lynch bewijst dat hij ook wel wat anders kan dan dromen verfilmen.

3,5*

Of juist weer wel. De film heeft veel gemeen met het verhaal-technisch ook wat conventionelere Twin Peaks. Ook hier zijn het de rare figuren die de show stelen, hoewel ze hier iets meer warmte en menselijkheid uitstralen.

Het ligt eraan hoe je 'Lynch op z'n Lynch' definieert, natuurlijk. Ik moet bij de naam David Lynch automatisch denken aan Lost Highway en Mulholland Drive, desnoods nog Eraserhead of Wild At Heart. Dat is natuurlijk maar een deel van zijn oeuvre en het is misschien ook niet helemaal terecht dat ik dát als typisch Lynch zie, maar het is wel de associatie die ik en velen met mij hebben. Sluit natuurlijk niet uit dat ook in deze film elementen daaruit terug te vinden zijn: de elementen die jij noemt onder andere; ook het acteerwerk vind ik af en toe erg Lynchiaans.

3,5

Hoe Straight wil je de Story zien. erg mooi.

Mooi, maar erg traag en daardoor soms wat saai. De avond toen ik 'm keek was ik ook erg moe, dus dat zal der wel aan hebben bijgedragen. Enkele hele goede scenes met bijvoorbeeld de oorlogsveteranen en het einde. De beelden van de natuur en de muziek derbij was ook goed. Toch niet het type Lynch-film wat ik gewend ben, maar dat bevalt me ook zeker wel.

3,5*

Traag en oninteressant. Ik heb een berg betere roadmovies gezien. En als deze niet van Lynch was geweest, had ie vast niet zo hoog gestaan. Ander werk van hem is natuurlijk totaal anders - en een stuk intrigerender dan deze loomheid.

Mooie, rustige film. Goed acteerwerk en bovendien goeie muziek uitgekozen! Ik snap bovendien echt niet dat mensen deze film 1,5* geven, met als reden dat ie saai/langdurig was. Als je niet het geduld hebt voor bepaalde films ga ze dan ook niet kijken! En ga al helemaal geen 1,5* geven, omdat de film, die zeker sterke punten bevatte, jou toevallig niet echt kon boeien...

4* !!

Heerlijke film. Prachtige muziek. De blik in de ogen van de broer als hij de grasmaaier ziet...

Leuk om te zien dat David Lynch ook zo'n rustig voortkabbelende film kan maken, zonder mysterie en ingewikkelde toestanden.

Film die zeer goed in elkaar zit. Het verhaal zet je misschien niet op het puntje van je stoel, maar weet toch goed te boeien. Zoals al gezegd hier, een vrij warme film voor Lynch-begrippen.

Maar vooral het oog voor detail en de exact juist gekozen karakters zonder overdreven emoties en onzinnige oneliners zorgen ervoor dat dit een meesterwerk is.

Een film die niet voor ieder publiek is weggelegd.

Simpele mooie film die aan de ene kant totaal niet, maar aan de andere kant helemaal wel Lynch is. Prachtige soundtrack van Badalamenti. 4*

Film jaren geleden op VHS gezien (Maar als Ex-rental gekocht bij de Videotheek toen destijds) Prima film, echt een combinatie tussen drama en roadmovie en wel heel apart met een grasmaaier zes weken te reizen. Dikke 3*

Relaxte film, met mooi rustig spel en een goed verhaal.

Prachtige film,wat er al niet moet gebeuren om vrede te sluiten.

Een (zeer) mooi verhaal, maar ik heb het meer voor films met een hoger tempo. Het tempo in The Straight Story lag niet hoger dan de snelheid van de grasmaaier waarme Alvin zijn reis heeft gemaakt: tergend traag dus. Richard Farnsworth speelt de rol van Alvin echt met verve, maar helaas heeft een film dus meer nodig dan een goede vertolking om te scoren.

Ja, ook nog een (zeer) mooi verhaal bijvoorbeeld.

En als het zich dan ook nog in precies het goede tempo afspeelt hebben we een klassieker.

Als de motorische handicap van Sissy Spacek's personage met haar hysterische gestotter je niet lichtelijk op je zenuwen begint te werken dan is de rest van de film een aangenaam doorkabbelende zit die je de welwillende broodnuchtere kant laat zien van Amerikanen. Iets waar Hollywood zich niet graag op laat voorstaan. Wat aangezet script maar niet onfunctioneel, afgezet tegen het voor sommige misschien wat saaie landschap. Een vreemde eend in de bijt waar het Lynch werk betreft zal menigeen denken maar ik denk dat Lynch vooral het Amerika in zijn eigen hoofd wil vatten en niemand zal ooit weten wat dat precies is. Zijn werk is te subjectief om compleet te kunnen duiden, misschien te meer omdat ie er niets over loslaat maar ik geloof niet dat er in deze film een dubbele bodem zit. Het is wat het is dit maal. Een mooie road movie.

Doordravende Lynch-exegeten vinden overigens geen feedback van de meester zelve. En zo hoort het.

Ach ja het is soms net kunst.je snapt het of je vertelt maar wat je ingegeven wordt.

Misschien valt er aan heel David Lynch zijn ouvre wel helemaal niets te snappen maar vul je de hiaten van de mysteries wel vanzelf in. Je bent pas echt een kunstenaar als je iets schept waaraan toeschouwers meer interpreterende waarde toedichten dan de artiest zelve ooit voor mogelijk had gehouden.

De eerste Lynch voor mij, hoewel ik Elephant Man en Lost Highway al maanden heb liggen. Net als deze overigens, die gisteravond toch eindelijk eens de beeldbuis mocht opvullen. Wat fijn om te zien dat er eens goed de tijd wordt genomen om alles in beeld te brengen en in combinatie met het werkelijk fenomenale camerawerk, maakte dat Straight's verhaal een lust voor het oog.

Hoewel sporadisch, soms toch wat té zoetsappig, hoewel het verhaal met gemak overeind blijft. Zowat alle personen die Alvin ontmoet zijn de moeite waard en komen authentiek over. Daarnaast kent het eind excact de juist toon waardoor ook als de credits rollen, een voldaan gevoel blijft hangen. Farnsworth acteert als klap op de vuurpijl weergaloos en had die Acadamy Award misschien wel verdiend. Pech dat hij Spacey tegenover zich had dat jaar, anders was hij geheid in de prijzen gevallen.

Geen typische Lynch nee, met zijn kenmerkende dromerige elementen, maar de titel van de film verklapt dat al een beetje.

Het tempo van de film (de traagheid) is geheel in de lijn van Alvins grasmaaier, zijn hoge leeftijd, en de weidse natuur tussen Iowa en Wisconsin. Perfect ook hoe de scènes plotsklaps en ingetogen stoppen. Less is more.

De wijsheden van Alvin Straight, die hij in de loop van zijn leven heeft verzameld, liggen er wat te dik bovenop. Maar toch, als hij zegt: 'Het ergste aan oud zijn, is te weten hoe het was om jong te zijn." En: 'Een broer is een broer' dan komt dat aan, vooral uit zijn behaarde muil.

Ik stond wel te kijken toen hij in een gesprek ineens zei al 5 weken onderweg te zijn. Ik kreeg het gevoel dingen gemist te hebben. Voorts prachtige beelden van maïsvelden en meer, en dat gaat uitstekend samen met de muziek van Angelo Badalamenti (Laurens Walking).

Richard Farnsworth is fantastisch, overtuigt en is de sympathie zelve. Ook een fijne bijrol voor Sissy Spacek, die in het begin nog voor een lichte komische noot zorgt.

De rol van Alvins broer is, naar mijn mening, niet helemaal goed ingevuld - het heeft o.a. met zijn uiterlijk te maken. Verder wel een prachtig einde.

Ook ik eindig met een sterrenhemel: ****

Aardige roadmovie van Lynch. Richard Farnsworth zet Alvin Straight heel goed neer, een prima acteerprestatie. Hij draagt de film, want de meeste overige personages zijn niet al te interessant. Het verhaaltempo ligt erg laag, bij vlagen iets te laag. Al met al toch een zeer aangename film met hier en daar een ontroerend moment. De scenes waarin Straight op zijn grasmaaier door verschillende landschappen trekt, in combinatie met daarbij bijbehorende muziek, waren absoluut de moeite waard.

De woorden traag en saai worden hier vrij veel gebruikt. Ik heb hier normaal ook wel eens last van, maar bij deze film gek genoeg helemaal niet. Van een tocht van zes weken op een grasmaaier (think about it) kun je natuurlijk ook geen vlot iets verwachten, maar ik vond het continu wel boeien en waar ik normaal vaak de neiging heb tussendoor te kijken hoe lang een film nog duurt had ik dat hier niet echt.

Het is alweer een tijd geleden dat ik de film had gezien. Maar toch stonden me nog wel een hoop beelden bij. Bijzondere film over een oude man die er zes weken overdoet om met een grasmaaier naar z'n broer te rijden. En onderweg krijgen we nog een aantal levenslessen, zoals we van een oude man mogen verwachten. Maar gelukkig is dat niet het hoofddoel van de film.

Het is een waargebeurd verhaal. Maar hoe is hij eigenlijk weer terug gegaan? Ook weer zes weken met de grasmaaier?

Gewoon met het vliegtuig. Dat bleek achteraf veel sneller en makkelijker te zijn.

Niets voor de actieliefhebber, maar ontroerende film.

Wat ontzettend fijn was dit. Ik ga in ieder geval met een warm gevoel slapen. Wat heeft een mens nog meer nodig?