The Straight Story (1999)

Als het over deze tekst is, dan heb je ergens wel gelijk.

Maar het is ook een feit dat mensen makkelijker zeggen van "hé, het is een Kubrick of een Lynch-film" en dat ze denken dat het daarom automatisch een goede film zou zijn. De teleurstelling is nadien nog zo groot als ze zien dat de film niet hun smaak is.

Maar allé, ik kan er weinig kwaad van zeggen. Van The Straight Story natuurlijk.

Beetje nutteloze opmerking toch? Tuurlijk vinden mensen deze film goed juist omdat Lynch hem geregisseerd heeft, omdat Lynch een briljant regisseur is met een geheel eigen stijl. Mocht een andere regisseur The Straight Story gemaakt hebben was het een totaal andere film geworden, zonder de hand de meester.

Hetzelfde geld natuurlijk ook voor de andere grote filmkunstenaars, A Clockwork Orange bv. is ook zo geworden juist omdat Kubrick hem gemaakt heeft. Kijk, of die stijl je ligt is wat anders maar dat zegt alleen maar iets over jezelf en niet over andere users die wel liefhebber van Lynch of Kubrick of wie dan ook zijn...

Hele mooie film. Bij het einde moest ik toch bijna een traantje weg pinken.

4.0*

Wat geïmpliceerd werd, was dat de stijl van de meester helemaal niet herkenbaar was en mensen de film puur goed vinden op basis van de naam van de regisseur.

Onder het motto het is een Lynch dus kan het niet slecht zijn, dus vinden we het maar goed.

Hoe mooi de film ook gefilmd is.. er is niets typisch Lynch aan in mijn ogen Evenmin dat ik Dune trouwens erg Lynch vond, zelfs the Elephant Man heeft weinig duidelijke Lynch kenmerken.

Zonder de prachtige kop van Farnsworth en het prima acteerwerk van Spacek was deze film me ook niet bijgebleven denk ik.

Zou ik hem nog maar eens kijken, is geen straf Maar ik vind dat deze film veel stijlkenmerken van een Lynchfilm heeft, misschien qua thematiek wat minder maar de beelden en de sfeer zijn toch typisch Lynch als je het mij vraagt.

Ik proef nergens die 'onderhuidse spanning' waar jij het over hebt, misschien moet je hem zelf nog eens kijken? Bovendien vind ik dat zeker niet een typisch stijlkenmerk van Lynch, laat staan donkere interieurs

Surrealisme, dat is wat anders.. maar dat valt in deze film wel erg mee toch?

Zijn die minutenlange stiltes je niet opgevallen ?

Of de typische inleefmomenten, zoals de modale benadering van huis, tuin en doe-het-zelf-zaak om de hoek ?

De angst om de dokter te raadplegen (en hoe het in beeld gebracht wordt) ?

De langdurige close-ups van voorwerpen, met een doodse stilte op de achtergrond ?

The Straight Story is geen thriller of mystery, maar daar eindigen ook de verschillen.

Blue Velvet of Mulholland Drive is nooit ver om de hoek.

Nee orbit, jij bent het die de film even moet herzien.

Ja, idd, (en dan noem je het belangrijkste ding nog niet, hoeft ook niet want ergens vind ik dat een spoiler)

Wat bedoel je dan FK ? (kan je toch onder spoilertags aanbrengen).

Als je dat al onderhuidse spanning vind, dat kan ik ook wel met iedere film opnoemen In vrijwel iedere europese film/ arthouse film vallen minutenlange stiltes.

Niet te vergelijken dus met het eerdere werk van Lynch

Ik moet niets herzien, bovendien vond ik dit een mooie film. Heb ik al gezegd

Ik geef een combinatie van stijlkenmerken. Jij pikt er één uit en zegt dat ze ook in andere films te zien zijn.

Makkelijk.

Beiden meer dan deze film, vind ik. Zeker Dune, ook al is Dat de minste van de drie. Dit is een wat gewonere film van Lynch. Blijkbaar kan hij dat ook goed.

Nee, het is makkelijk om wat samengeraapte scènes op te sommen en dan te zeggen dat die iets met de manier van filmen door Lynch te maken hebben.

Zo kan je ook wel zeggen dat iedere vakkundig gemaakte actiefilm eigenlijk door Spielberg is gemaakt.

Als je het over een typerend kenmerk hebt moet je wel de 'onderscheidende' kenmerken opnoemen, die zijn in deze film amper aanwezig.

Had ik het bij vootbaat niet geweten, ik zou echt nooit gedacht hebben dat dit een Lynch-film was.

Herinner je dat shot van die graansilo, met dat bijpassende geluid. Vlak vóór en na zijn er andere beelden (vergezeld van stilte), die niets hiermee te maken hebben. Het geluidscontrast vóór en na dat shot vallen heel sterk op. In Mulholland Drive komt dit stijlkenmerk heel vaak terug.

Ach het is onbegonnen werk om hier scène na scène te gaan beschrijven, om de stijl van Lynch aan te tonen. En dat voor iemand die, overtuigd van zijn eigen gelijk, de film zélf niet wilt herzien.

Laat maar.

Wat een geweldig goede film. De sfeer is zo perfect, de hoofdrolspeler magnifiek. Zitten genieten van begin tot eind. Ik snap overigens niet waarom men deze film in een hokje wil duwen. De sfeer in deze film, of die nu komt door farnswort, lynch of wat dan ook is geweldig. Je houdt ervan of je verveelt je ermee dood.

Ik hou ervan.

Ik ga niet op commando een film herzien nee, dan ben ik nog wel even bezig. Als ik hem met tijd en wijlen weer eens terugzie en ik zie inderdaad duidelijke Lynchkenmerken zal ik zo eerlijk zijn mijn ongelijk hier toe te geven, goed?

Voorlopig is mij dus niets bijgebleven wat dat betreft, en die scène met graansilo zegt me even niks.

Gisteren herzien en de 4 sterren die ik gaf beginnen naar een 4,5 te neigen. Op de e.o.a. manier is de rustige vertelstijl (wat een gezeur over traagheid op pagina 1), zo rustgevend dat de film voorbij vliegt. Heel apart.

Het is een prachtig verhaal over oud worden, over een vader/ dochter relatie, over broederschap, over bekommering om anderen. En dit verpakt in een heerlijke roadmovie, en wordt ondersteund door prachtige cinematografie (heerlijke shots van landschappen, prachtig naturel gefilmd), heerlijke muziek (Badalementi is altijd goed) en een van de beste acteerprestaties van de afgelopen jaren (grof schandaal dat Farnsworth die oscar niet won).

Mooie film met sterke acteerprestaties en een lekker relaxte sfeer. Niet Lynch beste maar zeker de moeite waard.

Het meeste van Lynch heb ik wel gezien maar deze nog niet, het lijkt me trouwens een typische heterofilm.

Een typische heterofilm? Verklaar je nader...

Hetero als in Straight... echte lolbroek die Mojo Pin

Hè hè hè.

Ah, op die fiets...

Nee, grasmaaier.

Hele fraaie film. Het verhaal is eenvoudig en puur, de muziek is zowel weemoedig als vrolijk en de visuele stijl is vrijwel perfect: de wereld van David Lynch is ook in deze film ongelofelijk gestileerd, wat nog versterkt wordt door de intensiteit en de spanning die hij in elke camerabeweging weet te leggen.

Enkele momenten (herinneringen aan WO II, de vrouw met de herten, het sterke einde) geven de film net dat vleugje genialiteit voor 4*.