Stay (2005)

Beetje tweeledig. De cleane look heeft wel wat maar vind ik niet lekker matchen met het onderwerp (dat veel effectiever is verfilmd). Ben het eens met Gauke, nogal afstandelijk. Aan het einde maakt de film eindelijk wat los, alleen ook weer niet zoveel dat het indruk maakt.

Er zijn wel een paar sterke momenten zoals de scene in de striptent, met dank aan dat geile nummertje Angel van Massive Attack. De scene-overgangen en gezichtswisselingen etc. zijn ook prettig, jammer dat ze zo overdadig zijn.

Op zich wel een vermakelijk film, alleen soort van jammer dat het een droom blijkt te zijn die zich in het hoofd van Sam heeft afgespeeld.

Maar visueel is het echt mooi gefilmd met hier en daar hints die worden gedropt en bepaalde scènes die zich meerdere malen achter elkaar afspelen.

3,5 Sterren.

Tegenvaller! Ondanks de relatief lage score hier op MM had ik toch hoge verwachtingen van deze film. Ryan Gosling en Naomi Watts kan ik vaak erg waarderen maar konden deze film helaas niet redden. Stay startte met een sterk eerste half uur maar daarna zakte het steeds verder weg, werd het steeds vager en verloor ik steeds meer mijn aandacht wat te wijten is aan het steeds minder interessant worden van het verhaal. Jammer, want het idee en de juiste acteurs waren aanwezig maar helaas is het zeer mager uitgewerkt! 2,0* op basis van vooral het eerste half uur!

Pure cinema, en hij wordt bij herzien beter en beter.

Visueel een spektakel, voedsel voor de echte liefhebber.

Verhaal zit goed in elkaar, acteurs doen het prima en alle vraagtekens en losse eindjes worden aan het einde prachtig aan elkaar geknoopt. Verder een belachelijk lage score hier.

Goed acteerwerk van Gosling en Watts, maar ik begreep dus echt niets van het plot?

'k keek wel uit naar deze film, maar hij is me wat tegengevallen. De cast was wel dik in orde, maar het einde viel tegen. Ze maken het verhaal enorm mysterieus en als de finale er dan aankomt had 'k echt wel iets van is dit het nu, 'k had dat eigenlijk wel al de helft van de film door.

Voor mij was het een tegenvaller.

Het laatste stuk maakte alles goed. Wat een beklemmende sfeer en prachtige en geloofwaardige psychedelische beelden en sound, met trippy herhalingen van belevingen en hallucinaties.
Voor die tijd kon ik minder binding met de personages krijgen, ook al waren met name de beeldtransities tussen de scenes erg mooi en de beelden afzonderlijk ook. Ewan kon mij de eerste helft niet helemaal overtuigen, terwijl Gosling en Watts dat wel deden.
Een aparte film, langdurig vaag blijvend, met een prachtige finale.

Tsja, meer mysterie dan plot heb ik het idee..enorm veel hints en losse lijntjes worden losgelaten terwijl het een stuk eenvoudiger in elkaar blijkt te zitten, waardoor je met heel veel extra nutteloze touwtjes in je hoofd achterblijft. Op zich wel aardig geacteerd, maar niet veel bijzonders.

jammer, het einde verpest de hele film! ik vond ryan geweldig in deze film & had veel meer van deze film verwacht maar dat werd aan het eind niet waargemaakt!

‘Nu voor mij de bardo van het sterven daagt,

Zal ik alle grijpen, verlangen en hechten opgeven,

Onafgeleid het helder gewaar-zijn van het onderricht binnentreden,

En mijn bewustzijn uitstoten, de ruimte van ongeboren Rigpa in; 

Wanneer ik dit lichaam van vlees en bloed achterlaat,

Zal ik het herkennen als een voorbijgaande illusie.’

Vers van Padmasambhava uit de cyclus van het Tibetaanse Dodenboek.

Mijns inziens een film met een Boeddhistische insteek.

Schitterende beelden, dito muziek en in meer dan één opzicht gefilmd vanuit een uniek perspectief of retrospectief. Een stuk spirituele poëzie of een abstract schilderij.
Een subliminaal geheel waar met symboliek, sfeer en decorkeuze een toestand wordt uitgedrukt die je bij het kijken absoluut aanvoelt maar tijdens de film moeilijk kunt uitdrukken in woorden.

Een objectieve waarheid bestaat niet, of zoals Dr. Leon Patterson het verwoordde: "De Boeddhisten hadden gelijk: de wereld is een illusie".

Indrukwekkende stijloefening, zowel in gedachten als in beeld.

Goh, mooie recensie. Je hebt gelijk, deze verdient 4*

Ik wilde er niet aan want ik dacht gedurende het eerste stuk dat het een slechte versie van een film zou worden die ik 5* gaf ('k zal de vergelijking niet spoilen alhier),

maar deze was achteraf gezien minstens ook erg goed en in mijn straatje

Een hele verrassende keuze van Forster na het ontroerende Finding Neverland. Deze film is namelijk een lange hallucinerende trip waarin je nooit weet wat echt is en wat niet. Met mindere acteurs was dit een wellicht een slechte film geworden, maar met McGregor, Watts en vooral de ijzersterke Gosling tillen het geheel naar een hoger plan.

waarom heeft iedereen dezelfde kleren aan na een half uurtje in dat museum ? (budget op?)

3 dames met een koffer in t zelfde pak

3 dames met dezelfde jas

3 dames in een zwarte leren jas

?

Ik denk dat je iets gemist hebt. De man stierf op het eind.
Natuurlijk is het realisme dan vrijwel weg als de film achteraf blijkt te bestaan uit herinneringen, belevingen en hallucinaties van de stervende man. Waarom steeds 3? Daar kun je over nadenken inderdaad.

Een redelijk drama/mysterie film...

Redelijk verhaal, kan geen verhaal volgen,

kreeg slaap van...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Ewan McGregor, Ryan Gosling en

Naomi Watts spelen wel goed...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Dit BDE filmpje heeft wel wat weg van Jacob's ladder, al is deze niet zo naargeestig. In tegenstelling tot J's L. heeft de film een meer positievere sfeer. Mooi kleur gebruik, mooie muziek, er wordt prachtig gebruik gemaakt van gebouwen, vormen en overgang van de ene naar andere scene. Ik snap die boeddhistische kijk op deze film wel. Inderdaad, dit is een film die meer vragen dan antwoorden zal geven. Nee dit is niet een gewoon een hapklare Prestige/Memento film. Deze gaat over leven, dood en ...........

Voor mij tot nu toe, de beste van Marc Foster.

Quasi intelligente thriller die zo extreem willekeurig aan elkaar hangt, dat mij het einde na een half uur gestolen kon worden. De cast doet anders verwachten, maar dit is niets meer dan een verdwaalde hoop pretenties. Dat het einde al het voorgaande ook nog eens in een minder interessant daglicht zet, maakt deze overbodige kijkervaring compleet.

Lekker mysterieuze film, maar wel wat te rommelig.
Met de sfeer zit het wel goed. Typisch zo'n film waarbij de puzzelstukjes langzaam in elkaar vallen. De film kent ook een hoog 'Parallel universum' gehalte, althans zo heb ik dat ervaren. Net of aan het einde alle gebeurtenissen uit diverse parallelle universum bij elkaar komen in het huidige (Moet je mij eens horen, ik kon wel gezopen hebben gisteren ...).
Het einde is ook wel een rommelig punt aan deze film. Je kunt het op diverse manieren interpreteren, maar echte logica heb ik er niet in kunnen ontdekken. Het komt allemaal wel mysterieus, maar tevens doelloos op mij over. Zo van: "Het einde is klaar, hoe het precies zit weten wij zelf ook niet maar de kijker ziet maar wat hij ermee doet".

Nou goed, wel een voldoende voor het goede acteerwerk, een paar mooie scenes (die stripclub vooral...) en de aangename mysterieuze sfeer.

***

Wat een geweldige overgangen!
Jacob's Ladder, The Life Before Her Eyes, The Machinist gekeken. Nu Mulholland Drive, Donnie Darko en The Jacket nog

Mindfuckend mysterie.

De film Stay gaat een beetje ten onder aan rommeligheid en een teveel aan eigen interpretatie. Maar wie echt wil mindfucken moet toch van betere huize komen, dit blijft een halfslachtige poging. Gelukkig zijn de acteerprestaties in orde en houdt het mysterie de kijker tot aan het einde bij de les.

Redelijk.

Stay is een film met de bedoeling dat iedereen die de film kijkt er over na gaat denken en uiteindelijk met een plot komt. Zelf vond ik het de moeite waard om de film af te kijken, mede door het goede acteerwerk en door het mysterie.

Marc Foster heeft een paar heel aardige films achter zijn naam staan. In deze film overspeelt hij echter zijn hand. Met hallucinerende beelden probeert hij een film à la David Lynch te maken: style over substance. Het voornaamste slachtoffer van die poging is het verhaal, dat verwordt tot een verzameling onsamenhangende puzzelstukjes waaruit volgens mij op d’n duur niemand nog wijs kan worden: take your pick. Zo ongeveer driekwart in de film heb ik het maar opgegeven. Het interesseerde mij niet echt meer hoe de vork in de steel zat.

Het tweede slachtoffer van deze onontwarbare knoop dreigt de kijker te worden, die als hij of zij niet uitkijkt na afloop van de film zelf rijp is voor de psychiater.

Echt waardeloos, Marc Foster onwaardig.

Het is dat McGregor, Gosling, Watts en Hoskins nog enigszins staande blijven in deze dolgedraaide mallemolen, anders zou de minimumscore nog te veel zijn geweest.

Prettig gestoorde film. Zeker het eerste gedeelte prikkelt op een goede manier en houdt je betrokken over hoe het in elkaar zit. Je voelt aan alles dat er iets niet klopt en hoofdrolspelers acteren prima in deze film. De opzettelijk bevreemdende beelden (schokkerig soms als een glitch in The Matrix en qua kleur/beeld) voegen toe aan het verhaal.
In het tweede gedeelte blijft wat mij betreft de clou (of hints naar de clou) echter te lang achterwege en dan gaan de eerder genoemde sterke punten tegenwerken. Uiteindelijk volgt er dan een interessant einde wat op zich (net) genoeg verklaard over de plot. Ten minste, ik zag het in het kort gezegd als volgt Ryan Gosling veroorzaakt een auto ongeluk, Ewan McGregor als arts en Naomi Watts (als verpleegster) zijn snel bij hem en proberen hem erbij te houden. De beelden voorafgaand aan dit einde zijn volgens mij andere mogelijke levenslijnen van de mensen rondom hem waarmee Ryans afstervende hersenen/geest/ziel/whatever een verhaal van probeert te maken. Zie hier de link naar boedhistische uitspraken in de film over realiteit/droom UIt elk slecht onderdeel volgt iets goeds want Ewan en Naomi beginnen te daten In een ander universum...etcetera. Op zich prima maar wat mij betreft te laat voor een echt hoge score. Wel goed genoeg voor een aardige film.

Een film die me best kon bekoren, maar dan ook om louter 1 échte reden, namelijk het (audiovisuele). Voor de rest een nogal conventionele film onder het hele mindfuck-genre, dus voor originaliteit zit je nogal aan het verkeerde adres.

Maar zoals gezegd, audiovisueel erg mooi. Prachtige cleane look, stijlvolle shots, met als apotheose de eindscene waarin Gosling zelfmoord pleegt. Qua soundtrack net dat beetje minder, maar niettemin ruim voldoende. Deze elementen bij elkaar zijn in dit geval eigenlijk al genoeg voor een best verdienstelijk stukje cinema, en zorgen ervoor dat de film, ondanks de platgewalste paden die het betreed, gewoon een aangename indruk achterlaat.

Kortom, niks wat m'n mond open doet vallen, maar toch wel een aardige film. 3,0*.

Nee, nee, en nog eens nee. Vol goede moed opgezet maar ik vond hem vrij teleurstellend. Stiekem had ik ergens een beetje gehoopt op een soort The Machinist maar kwam bedrogen uit. Eerste helft van de film heb je nog zoiets van waar gaat dit naar toe. Is de interesse aanwezig, maar halverwege begon ik mij te irriteren aan de stijl van filmen en het hele mindfuckachtige verhaal an sich.

Misschien was ik er gewoon niet voor in de stemming, kan natuurlijk ook, en zal ik bij een herziening misschien wel een hoger cijfer toekennen, maar als bij mij de irritatie factor wordt getriggerd komt het, ben ik bang, met mijn kijkbeleveing voor wat betreft deze film niet meer goed.

Overslaan dus.

Niet slecht.
Dat de hele premisse van de film ergens halverwege al duidelijk wordt, lijkt eerst nog het grootste mankement van Stay, maar het einde geeft daar een draai aan en maakt veel goed. Tussendoor is het genieten van visueel fijne vondsten, zoals de knappe overgangen. Gosling speelt sterk, terwijl McGregor en Watts een eerder dienende rol hebben. Het hoge mindfuck-gehalte, het open einde en de onopgeloste vragen (parallelle universa, iemand?) voegen nog meer kwaliteit toe.

Een film met hoogte en dieptepunten. Toch overheersen de positieve punten. Allang achterhaald, maar best wel een sfeervol en spannend thrillertje. Overigens audiovisueel dik in orde. Maar wel nogal ongeloofwaardig. Magere 7.

Met gemengde gevoelens deze prent in, Ewan McGregor en Ryan Gosling, met Ewan heb ik weinig en met Ryan kan ik leven. Dat zou betekenen dat Watts de film zou moeten redden omdat ik bepaalde films van de regisseur tot nu toe niet erg hoge beoordelingen heb gegeven. Ik kan met gerust hart zeggen dat ik huiverig voor de man zijn werk ben, zo nu en dan moet ik daar van mijzelf doorheen bijten en deze prent was het beoogde doelwit. Hopend op dat het thriller gedeelte het drama gedeelte in toom kon houden.

Flashbacks van Henry Letham's ongeluk trekken ons door de film. "Dankzij" het ongeluk heeft hij visioenen waarmee hij in de toekomst kan kijken. Al snel wordt dit fenomeen Sam Foster, Henry's psychiater, duidelijk. Twee van de drie personages zijn depressief, daartussen de psych die zelf al snel wat vreemde trekken laat zien.

Maar wat wil de film nu echt, het verhaal is gedraaid en gedraaid om het intelligent te laten lijken. Dit soort films zijn er al veel meer gemaakt en pretentie werd vaak meegebracht. Iets onnodig draaien en door elkaar schudden, incluis tijd, om het mysterieus en intelligent aan te laten voelen werkt gewoon niet bij mij. Bij deze prent heb je het allemaal wel aardig snel door aangezien veel van de twists ook al eerder of later gebruikt zijn. De prent doet traag aan en schijnt je maar geen lichtpuntje van de omstandigheden te willen geven. Nee eerder complexiteit in onbegrijpelijke taal.

Een paar hele mooie beelden heeft de cameraman mogen maken van de regisseur, de kleuren zijn lekker om te kijken. Ook zijn er goede locaties uitgezocht om de verkniptheid extra boost te geven, de editing liet de beelden menigmaal fantastisch vloeien. Daarnaast was de soundtrack ook erg goed. Bob Hoskins is altijd een aangename verrassing, de rest van de cast doet het goed maar kan het verhaal verder niet redden. Het is een overdosis aan ont- en verwikkelingen op drie sporen, uitmondend in een overkill. Het einde laat dan ook weer een enorm grote vraagteken achter, is dat bewust of heeft men het script niet rond kunnen krijgen?

2,5** voor de mooie beelden.

“If this is a dream, the whole world is inside it.”

Vakkundig gemaakte film van Marc Foster. Stay is een echte ‘mindfuck’, maar de grote kracht van de film is dat alles goed te volgen is. En dat we gelukkig slimme mensen hebben die de film helemaal hebben ontleedt en ieder detail hebben opgepikt. Lezen en luisteren hoe andere mensen de film hebben ervaren is bijna nog leuker dan het bekijken ervan.

Audiovisueel is Stay schitterend vormgegeven, en de regie en het camerawerk zorgen voor een soms hallucinerende filmervaring. Wel toepasselijk. McGregor en Watts zijn sterk, maar Gosling spring er toch wel in positieve zin uit. Als je ziet en hoort hoeveel werk het is geweest om alle details goed te krijgen, dan kan je daar de makers daar alleen maar de complimenten voor geven.

Goede cast. De rol van creep is Gosling op het lijf geschreven. De rest is aan mij niet besteed. Een beetje te wazig en te rommelig.