Stay (2005)

Leuke film, positieve verrassing. Valt uiteindelijk iets te licht uit om met de groten mee te draaien, maar een filmpje dat zeker overtuigt.

Vooral visueel erg veel moois. Zowal qua locaties, als shots (hoewel ook hier weer de kritiek dat ze vaak te kort aangehouden worden), maar ook opvallend de vele leuke sceneovergangen. Geen nieuwe techniek, maar het gebruik hier zorgt wel voor wat extras. Verder doet vooral Ryan Gosling het erg goed, en heeft Watts eindelijk nog eens een goeie film uitgekozen. McGregor verpest het jammer genoeg iets te vaak. Speelt nogal sullig, wat de sfeer af en toe uit de film haalt. Leuke cameo ook van die Pi opa trouwens

Qua verhaal lijkt het mij dat de hele film een soort van hersenspinsel is van Henry, die halfdood op de baan ligt. Een halve droom die hij samenraapt met de elementen die hij in z'n heldere momenten opvangt. Fair enough, en meer zoek ik er ook niet achter. Het was sfeervol gedaan, en dat zoek ik in dit soort films. Was ook weer een tijdje geleden dat ik zo'n goeie gezien heb (laatste was Zhixi).

Fijne film, verkeerd publiek. Lijkt wel een One Point O geval. Kleine maar verdiende 4*

Visueel hier en daar wel aardig. Verder zo ongeveer de 10e keer dat deze film de afgelopen 5 jaar gemaakt is. No offence, maar je moet wel heel erg onder een steen gezeten hebben de laatste jaren als je dit onbegrijpelijk of uniek vindt.

2,5 *

Ik vond het een goeie film, met een ingewikkeld verhaal.

Goed gefilmd, en Ryan Gosling vond ik geweldig acteren.

Ik wil deze zeker nog een keer zien!

4 Sterren van mij!

Gave film. Fenomenaal gestileerd, met mooie muziek (Massive Attack!). Het verhaaltje in zijn meest banale zin is inmiddels wel afgekloven inderdaad, maar wat Forster er mee doet vind ik toch wel inventief. Hij kan er in ieder geval zijn prachtige sfeer aan ophangen.

4*

Welk nummer wordt er trouwens gedraaid als McGregor op "kroegentocht" gaat? Dat zat volgens mij ook in een andere film. The Matrix ofzo?

Een enorme verrassing.

Verwachtte er eigenlijk niet veel van. Iemand die ik qua filmkennis hoog heb zitten vond het niet zo `n goede film. Met name het ongestructureerde verhaal zat hem dwars. Maar gelukkig toch maar besloten om de film van hem te lenen.

Wat er voor mij bij deze film uitspringt is absoluut de editing. De scènes zijn prachtig aan een stuk aan elkaar gedraaid. Het beeld wordt niet zwart tijdens een scèneovergang, maar er wordt telkens ingezoomd op een voorwerp die de gedaante van de volgende setting aanneemt. Zo volgen we een losgelaten ballon waarin zich de volgende scène aandient, zien we hoe een persoon uit bed stapt terwijl de omgeving veranderd en hij zich plots niet meer in de slaapkamer maar op straat bevindt en wordt er op een lamp ingezooomd.

Verder een film die opvalt dankzij prachtige kleuren: blauwe trappen, groene wanden, het auto ongeluk omhuld in een bruin getint jasje en felle lichtgeel/groene blaadjes weerspiegeld tegen glasheldere blauwe ramen.

Het verhaal is niet vernieuwend maar wel interessant om te volgen. Met name Naomi Watts speelde een fijne rol. Mc Gregor valt wat uit de toon, hij kan het beter bij rollen houden waarin hij een straatventje moet neerzetten, zoals in Trainspotting. Ik vond het verhaal ook helemaal niet vaag, maar dat kan komen doordat deze film bol staat van prachtige op zichzelf staande scènes. Vooral het stukje in de kroeg onder begeleiding van prachtige muziek was heerlijk. Maar ook het auto - ongeluk en de aanspreekscène in de tram waren van een bijzonder hoog niveau. Ik denk er trouwens het volgende van: het auto ongeluk brengt Gregor en Naomi bij elkaar, daardoor wordt de zelfmoordpoging die Naomi wil ondernemen afgewend, Gosling werd immers steeds beticht van voorspellende gaven en kreeg gelijk in de hagelbui etc..

Wel ongelofelijk ondergewaardeerd hier. Waren er maar meer van zulke luchtige, visueel aardige drama `s. Dikke 4*

Eens. Filmisch gezien hier en daar wel interessant. Aantal mooi gefilmde scenes en een aantal mooie locaties.

Verder een erg lege film met bordkartonnen personages. McGregor kan getergd kijken, maar dat is ook zo'n beetje de enige expressie die deze acteur kan maken. Gosling acteert hem van het scherm.

Stay lijkt grote thema's aan te snijden (leven, dood, het daar tussen hangen, en zelfmoord), maar gaat in de eerste instantie over plottwists - van het krampachtige soort.

De film lijkt volledig geschreven vanuit het doel om het publiek constant op het verkeerde been te zetten (of, in ieder geval, een ander been), hierin zelfs valsspelend qua filmlogica voor extra vervreemdend effect. Hierdoor mist het geheel uiteindelijk een sterke basis en zul je nooit meeleven met de personages; duidelijk niets meer dan pionnen in het grotere spel van de scriptschrijver.

Daar komt nog eens bij dat het volledige concept (het verzinnen van een anderhalf uur durend mysterie rond je eigen persoon, inclusief details van omstanders, op het moment dat je plots op sterven ligt) bijzonder vergezocht lijkt.

Doordat geen van de 'diepere' thema's echt worden uitgewerkt, lijkt Stay dan ook in de eerste plaats een stijloefening voor Marc Forster, die zich op technisch vlak mag uitleven met de koortsdroom. Ongetwijfeld een belangrijke schakel in zijn carrière richting Quantum of Solace, maar an sich een film die zijn ambities niet kan waarmaken. 2*

Toch wel onder de indruk van Stay moet ik zeggen. Mooi gestileerde (misschien wel iets te gelikt) prent met sterke acteerprestaties. Dat de "puzzel" op zich niet zo heel veel voorstelt, stoort me eigenlijk helemaal niet.

Er valt namelijk genoeg te genieten: zo zijn de locaties fantastisch (wat moet daar werk zijn ingekropen!) en passeren er aardig wat originele shots & scènewisselingen de revue.

Daarnaast vind ik ook de acteurs zeer indrukwekkend: Gosling laat weer een volledig nieuwe kant van zichzelf zien, maar ook Naomi Watts en Ewan McGregor (blijkbaar niet door iedereen gesmaakt) zijn ouderwets goed. Na The International had mijn bewondering voor Watts namelijk een serieuze knauw gekregen.

Sommigen vinden dat Forster hier lelijk met hun voeten speelt, maar persoonlijk heb ik gewoon anderhalf uur erg genoten van de strak ontworpen wereld van Stay.

Rare film maar wel goed.

Vooral filmtechnisch vond ik Stay schitterend. Het weergeven van de mind-fuck zelf door het camerawerk en montage vond ik subliem en is het grootste pluspunt aan de film. Forster weet wel hoe hij een film moet verzorgen.

Ander pluspunt is Ryan Gosling, een acteur die zijn rol perfect weet neer te zetten. Ook Ewan McGregor (stelt nooit teleur) en Noami Watts presteren degenlijk.

Maar het is dus zoweer een typische mind-fuck film met weinig logica. Al deed het einde me denken aan Mulholland Drive. Dromen en realiteit gaan door elkaar. Het lukt wel maar MD vond ik dan wel beter.

Achja heb het normaal niet voor zo van die rommelige scripts maar de rest was van zo een hoog niveau dat het rapport een hoog cijfer krijgt.

****

The time is out of joint.

Forster haalde Hamlet al aan, ik speel dan ook gewoon het spelletje even mee. Ik vond het een beetje vreemd dat hij deze bekende Shakespeare citaat achterwege heeft gelaten, want het is zowaar diens meest bekende zinsnede en eigenlijk best toepasbaar op deze film. Niet dat ik van plan ben om beide heren met elkaar te vergelijken. Het is gewoon zo dat deze film ook niet in de haak is.

Stay bruist van de visuele truckjes, vooral in shotovergangen dan, maar weet eigenlijk nergens echt te overtuigen. Het leek meer op 'natte vinger'-werk en hipdoenerij. Ik val een beetje in herhaling maar net als Tôkyô Zankoku Keisatsu is dit een duidelijk voorbeeld van 'overdaad schaadt'. Beetje zonde, want de film begon best aardig. Daarna wordt het allemaal iets te veel van het goede en is het allemaal iets te glad naar mijn goesting. Er wordt daarbij overigens te weinig met het auditieve aspect gespeeld. Dit vond ik de grootste tekortkoming voor een film die duidelijk de audiovisuele tour opgaat. Op één been kan men immers niet staan.

Het verhaaltje trekt bovendien heel de tijd iets te uitdrukkelijk de kaart van 'mindfuck', maar schiet schromelijk tekort om echt overtuigend en origineel te zijn. Toegegeven de twist had ik niet zien aankomen, maar ik denk dat niemand eerlijkheidshalve kan zeggen dat het plot voorspelbaar was. Daarvoor was de zogenaamde twist dan ook veel te ver gezocht. Wederom zonde.

Acteerprestaties dan; McGregor stelt wederom teleur, idem voor Watts, maar al een geluk was Gosling er nog om de boel te redden. Ook opa Pi was een leuke verschijning. Maar ze bieden iets te weinig tegenwind.

De gehele toon van deze recensie komt negatiever over dan bedoeld, want ik heb mij toch wel geamuseerd. De intro en de eindgeneriek zijn bijvoorbeeld om van te smullen. Ook de taxi-scène kan hier vermeld worden en de heerlijk bevreemdende dialogen doordat de camera steeds weer over de 180°-as sprong.

3,5*

Toch wel mooi gefilmd hoor. Cinematografisch en qua montage worden er fraaie dingen gedaan, hoewel het er soms ook net over is. Verhaaltje is verre van boeiend, vind sowieso de basisgedachte van zo'n soort plot al zwak. (Dat geldt zelfs voor de topper binnen dit genre, Mulholland Dr.) Style over substance noemde Reinbo het, ik zou het zelf wat positiever formuleren; Stay wordt gered door de stijl.

Het zag er wel mooi allemaal.
Meer positiefs kan ik er ook niet bij noemen.
Mcgregor speelt hier een psycholoog wat een ongelooflijke sterke rol zet hij hier neer. Echt gewoon niks op te merken aan die kerel.
Constant een beetje verbaasde gezichtsuitdrukking hij begint een beetje op Steven Seagal te lijken. Al praat hij over hevige onderwerpen zoals zelfmoord met zijn vriendin of hij zit een krant te lezen hij kijkt daar gewoon hetzelfde bij.

Dan krijg je een constante stroom van niet te verklaren gebeurtenissen. Nou ok laten we gewoon kijken op het einde zal het grotendeels te verklaren zijn.

Wat ik erg irritant vond zijn die ronddraaiende beelden als Mcgregor een trap naar beneden loopt begint die camera rond te draaien om die wazige gebeurtenissen nog iets extra's te geven.
Om de kijker het gevoel te geven '' O o ja nou begint het wel echt bij te duizelen hoor''.
Maar deed mij totaal niks laten we gewoon doorkijken op het einde dan krijgen we bevredigende antwoorden.

Wat ik ook erg irritant vond was dat Gosling telkens naar Mcgregor toekwam en zei ik ga zelfmoord plegen en jij bent de enigste die mij kan helpen en dan naait hij eruit. En Mcgregor top psycholoog maar zoeken. Wat een troubled mind heeft hij toch die Gosling.

En dan de hele tijd die beelden die blijven hangen zie je Mcgregor een taxi instappen of zijn appartement instappen en dat word dan 10 keer herhaald wat is daar het praktish nut van.

En dan op het einde krijg je helemaal niks misschien als je de film 10 keer kijkt of er een guide trough bij houd is elke scene gewoon uit te leggen maar vond het maar een rommelige bedoeling.

Ow maar natuurlijk hij ligt dood te gaan en zit nu een soort tussenwereld wat ontzettend geniaal.

Op het einde had ik niet echt een mindfuck maar voelde me gewoon fucked.

2

Oninteressant genre werkje.

Aangezien de meeste MM 'prominenten' de film allang hebben gezien sluit ik me bij hun aan. Want eigenlijk is alles over deze film wel gezegd.

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van het schitterende camerawerk en de sublieme montage. Nog nooit zo mooi de Brooklyn Bridge in een film gezien. Van het verhaal kon ik niet veel wijs maar dat is voor mij nu even van ondergeschikt belang. Alleen vanwege de visuele pracht vind ik het de moeite waard deze film ooit weer een keer opnieuw te gaan bekijken. Hoe het verhaal in elkaar zit, daar kom ik dan vanzelf wel achter.

Waardering; voorlopig 3,5*

Tegenvallende thriller met goeie acteurs, die helaas niet kunnen schitteren in deze film. De uiteindelijke ontknoping valt erg tegen, mede omdat je dus de gehele film naar een soort droom hebt zitten kijken. Een erg gemakkelijke uitweg dus. Ook de aparte camerashots, montage en kleurgebruik komen nogal geforceerd over. Vooral omdat deze trucjes al zo vaak gebruikt worden bij dit soort films. En ik vond de algehele look van deze film er nog niet eens mooi uitzien ook.

Ik geloof niet in bijgeloof, dat brengt ongeluk

Stay is David Benioff's derde screenplay, na "25th hour" en "Troy" heb ik het gevoel dat hij lekker aan het spelen is. "Stay" is een eenvoudig "Twilight Zone" Geïnspireerde (wat is realiteit?) hersenkraker, een creatieve schrijf oefening ondernomen door een talentvol schrijver, als een slager die een hamburger bakt. Het screenplay is mooi opgemaakt door indrukwekkend visueel schoon en symboliek. Sommige (visuele) details zijn compleet irrelevant, maar het maakt de film bijzonder aantrekkelijk. Kijk naar wat regisseur Marc Forster (Finding Neverland) doet met de dialogen tussen Sam en Henry: In één scène, wisselen we heen en weer van Henry naar sam terwijl ze aan het spreken zijn, beiden kijken dezelfde kant uit (in beeld, kijkend naar rechts), worden als foto-negatieven in beeld gebracht; Sam in het donker, Henry in het licht, verder zijn de shots identiek.

Later in de film, wanneer de heren op twee verschillende lokaties zijn, identiek geframed -- beiden staan in een deurportiek, beiden zitten in een stoel, etc. -- Dus wanneer de film van de ene naar de andere scène gaat, lijken we dubbel te zien, maar niets is minder waar aangezien we simpelweg beide mannen op dezelfde manier gepositioneerd op het scherm zien.

Dit gebeurd niet zomaar of per ongeluk; Forster speelt spelletjes met opzet. Heeft dit een betekenis? Speelt het een rol in de psychologie van de film? Of hebben Forster, zijn cinematograaf Roberto Schaefer en zijn editor gewoon een leuke tijd?

Kortom, alhoewel Stay niet bijzonder innovatief is, is het een interessante puzzel voor oplettenden. Zelden worden er toch films gemaakt die zo goed gedetailleerd zijn, ook al zijn deze vaak abstract. En wie weet, misschien verduidelijkt een herziening wat. Er moet toch EEN reden zijn waarom Ewan McGregor's broeken zo kort zijn. Zoals ik al zei, zoeits is niet zomaar of zonder reden.

Stay is bij vlagen interessant, vooral door het visuele aspect en de puzzelstukjes die je constant aangereikt krijgt van regisseur Marc Forster. Dan bedoel ik vooral tijdens het kijken, want eerlijk gezegd ben ik het grotendeels alweer vergeten (5 dagen geleden gezien). Wat mij betreft inderdaad wannabe-mindfuck, de middelmaat niet overtreffend.

2.5*

Beetje tweeledig. De cleane look heeft wel wat maar vind ik niet lekker matchen met het onderwerp (dat veel effectiever is verfilmd). Ben het eens met Gauke, nogal afstandelijk. Aan het einde maakt de film eindelijk wat los, alleen ook weer niet zoveel dat het indruk maakt.

Er zijn wel een paar sterke momenten zoals de scene in de striptent, met dank aan dat geile nummertje Angel van Massive Attack. De scene-overgangen en gezichtswisselingen etc. zijn ook prettig, jammer dat ze zo overdadig zijn.

Op zich wel een vermakelijk film, alleen soort van jammer dat het een droom blijkt te zijn die zich in het hoofd van Sam heeft afgespeeld.

Maar visueel is het echt mooi gefilmd met hier en daar hints die worden gedropt en bepaalde scènes die zich meerdere malen achter elkaar afspelen.

3,5 Sterren.

'k keek wel uit naar deze film, maar hij is me wat tegengevallen. De cast was wel dik in orde, maar het einde viel tegen. Ze maken het verhaal enorm mysterieus en als de finale er dan aankomt had 'k echt wel iets van is dit het nu, 'k had dat eigenlijk wel al de helft van de film door.

Voor mij was het een tegenvaller.

Het laatste stuk maakte alles goed. Wat een beklemmende sfeer en prachtige en geloofwaardige psychedelische beelden en sound, met trippy herhalingen van belevingen en hallucinaties.
Voor die tijd kon ik minder binding met de personages krijgen, ook al waren met name de beeldtransities tussen de scenes erg mooi en de beelden afzonderlijk ook. Ewan kon mij de eerste helft niet helemaal overtuigen, terwijl Gosling en Watts dat wel deden.
Een aparte film, langdurig vaag blijvend, met een prachtige finale.

Een hele verrassende keuze van Forster na het ontroerende Finding Neverland. Deze film is namelijk een lange hallucinerende trip waarin je nooit weet wat echt is en wat niet. Met mindere acteurs was dit een wellicht een slechte film geworden, maar met McGregor, Watts en vooral de ijzersterke Gosling tillen het geheel naar een hoger plan.

Een redelijk drama/mysterie film...

Redelijk verhaal, kan geen verhaal volgen,

kreeg slaap van...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Ewan McGregor, Ryan Gosling en

Naomi Watts spelen wel goed...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Lekker mysterieuze film, maar wel wat te rommelig.
Met de sfeer zit het wel goed. Typisch zo'n film waarbij de puzzelstukjes langzaam in elkaar vallen. De film kent ook een hoog 'Parallel universum' gehalte, althans zo heb ik dat ervaren. Net of aan het einde alle gebeurtenissen uit diverse parallelle universum bij elkaar komen in het huidige (Moet je mij eens horen, ik kon wel gezopen hebben gisteren ...).
Het einde is ook wel een rommelig punt aan deze film. Je kunt het op diverse manieren interpreteren, maar echte logica heb ik er niet in kunnen ontdekken. Het komt allemaal wel mysterieus, maar tevens doelloos op mij over. Zo van: "Het einde is klaar, hoe het precies zit weten wij zelf ook niet maar de kijker ziet maar wat hij ermee doet".

Nou goed, wel een voldoende voor het goede acteerwerk, een paar mooie scenes (die stripclub vooral...) en de aangename mysterieuze sfeer.

***

Mindfuckend mysterie.

De film Stay gaat een beetje ten onder aan rommeligheid en een teveel aan eigen interpretatie. Maar wie echt wil mindfucken moet toch van betere huize komen, dit blijft een halfslachtige poging. Gelukkig zijn de acteerprestaties in orde en houdt het mysterie de kijker tot aan het einde bij de les.

Redelijk.

Marc Foster heeft een paar heel aardige films achter zijn naam staan. In deze film overspeelt hij echter zijn hand. Met hallucinerende beelden probeert hij een film à la David Lynch te maken: style over substance. Het voornaamste slachtoffer van die poging is het verhaal, dat verwordt tot een verzameling onsamenhangende puzzelstukjes waaruit volgens mij op d’n duur niemand nog wijs kan worden: take your pick. Zo ongeveer driekwart in de film heb ik het maar opgegeven. Het interesseerde mij niet echt meer hoe de vork in de steel zat.

Het tweede slachtoffer van deze onontwarbare knoop dreigt de kijker te worden, die als hij of zij niet uitkijkt na afloop van de film zelf rijp is voor de psychiater.

Echt waardeloos, Marc Foster onwaardig.

Het is dat McGregor, Gosling, Watts en Hoskins nog enigszins staande blijven in deze dolgedraaide mallemolen, anders zou de minimumscore nog te veel zijn geweest.

Een film die me best kon bekoren, maar dan ook om louter 1 échte reden, namelijk het (audiovisuele). Voor de rest een nogal conventionele film onder het hele mindfuck-genre, dus voor originaliteit zit je nogal aan het verkeerde adres.

Maar zoals gezegd, audiovisueel erg mooi. Prachtige cleane look, stijlvolle shots, met als apotheose de eindscene waarin Gosling zelfmoord pleegt. Qua soundtrack net dat beetje minder, maar niettemin ruim voldoende. Deze elementen bij elkaar zijn in dit geval eigenlijk al genoeg voor een best verdienstelijk stukje cinema, en zorgen ervoor dat de film, ondanks de platgewalste paden die het betreed, gewoon een aangename indruk achterlaat.

Kortom, niks wat m'n mond open doet vallen, maar toch wel een aardige film. 3,0*.

Nee, nee, en nog eens nee. Vol goede moed opgezet maar ik vond hem vrij teleurstellend. Stiekem had ik ergens een beetje gehoopt op een soort The Machinist maar kwam bedrogen uit. Eerste helft van de film heb je nog zoiets van waar gaat dit naar toe. Is de interesse aanwezig, maar halverwege begon ik mij te irriteren aan de stijl van filmen en het hele mindfuckachtige verhaal an sich.

Misschien was ik er gewoon niet voor in de stemming, kan natuurlijk ook, en zal ik bij een herziening misschien wel een hoger cijfer toekennen, maar als bij mij de irritatie factor wordt getriggerd komt het, ben ik bang, met mijn kijkbeleveing voor wat betreft deze film niet meer goed.

Overslaan dus.

Niet slecht.
Dat de hele premisse van de film ergens halverwege al duidelijk wordt, lijkt eerst nog het grootste mankement van Stay, maar het einde geeft daar een draai aan en maakt veel goed. Tussendoor is het genieten van visueel fijne vondsten, zoals de knappe overgangen. Gosling speelt sterk, terwijl McGregor en Watts een eerder dienende rol hebben. Het hoge mindfuck-gehalte, het open einde en de onopgeloste vragen (parallelle universa, iemand?) voegen nog meer kwaliteit toe.

Een film met hoogte en dieptepunten. Toch overheersen de positieve punten. Allang achterhaald, maar best wel een sfeervol en spannend thrillertje. Overigens audiovisueel dik in orde. Maar wel nogal ongeloofwaardig. Magere 7.

“If this is a dream, the whole world is inside it.”

Vakkundig gemaakte film van Marc Foster. Stay is een echte ‘mindfuck’, maar de grote kracht van de film is dat alles goed te volgen is. En dat we gelukkig slimme mensen hebben die de film helemaal hebben ontleedt en ieder detail hebben opgepikt. Lezen en luisteren hoe andere mensen de film hebben ervaren is bijna nog leuker dan het bekijken ervan.

Audiovisueel is Stay schitterend vormgegeven, en de regie en het camerawerk zorgen voor een soms hallucinerende filmervaring. Wel toepasselijk. McGregor en Watts zijn sterk, maar Gosling spring er toch wel in positieve zin uit. Als je ziet en hoort hoeveel werk het is geweest om alle details goed te krijgen, dan kan je daar de makers daar alleen maar de complimenten voor geven.

Middelmatig.

Intussen ietwat gedateerd. De visuele flair van Marc Forster leek toentertijd in de mode. Het geeft de film wat bekijks, maar grootse cinema is het ook weer niet. Inhoudelijk lijkt het een soort paranoia-thriller te zijn, al blijft het soms gissen welke kant het nu eigenlijk uit wil gaan. Blijkt dus een tragische wending te zijn. Mede dankzij een goed acterende Ryan Gosling valt de film niet door de mand, maar echt geslaagd vind ik deze combo eigenlijk niet.

2,5