Patton (1970)

Na een moeizaam begin vind ik dat de film naar het einde toe steeds beter wordt.

George C. Scott is een voortreffelijke Patton. Opmerkelijk detail is dat hij 'nog maar' 43 was, terwijl hij een generaal speelt van ongeveer 20 jaar ouder.

Eeuwig zonde van de lengte. De film heeft volgens mij baat bij een compactere vertelling. Nu zitten er teveel stukken in die maar wat voort kabbelen.

In hetzelfde genre vind ik The Life and Death of Colonel Blimp een betere en meer afwisselende film.

indrukwekkende kijk op het leven van Patton. Schaffner (prima regisseur, die wel om kan gaan met grote projecten (Planet of the Apes/ Papillon), weet goed te voorkomen dat de film niet alleen een kille aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten (zoals vaak bij dergelijke films) is. het is een goedlopend verhaal en dat is best knap omdat er een grote tijdsspanne behandeld wordt, waar van alles in gebeurt.

Scott is veel geprezen voor deze rol en terecht. er lijken dan ook niet veel rollen te zijn die hij niet aan kon. ook zijn minder goede kant komt regelmatig naar boven en dat is heel wat, wanneer Amerikanen een biografische film maken over een van hun helden. de film lijkt historisch behoorlijk correct te zijn, voor zover ik me de geschiedenisboeken nog voor de geest kan halen.

de strategische voorbereidingen vond ik minstens net zo interessant als het uitvoeren ervan (de actiescènes dus). dat zorgde voor een acceptabele speelduur van bijna drie uur. 4 sterren.

Toch een kleine tegenvaller, vond de film iets te langdradig en niet boeiend genoeg. Ook visueel ben ik er niet heel erg over te spreken.

Acteerprestaties zijn in orde en het verhaal is in principe ook interessant, maar ik zie er geen meesterwerk o.i.d. in.

Hehe, dat vond ik ook wel een beetje, leek of Scott die rol nog eens dunnetjes overdeed. Maar misschien zegt het meer over het inzicht wat Kubrick had ten aanzien van politieke en militaire leiders

Film over ijzervreter Patton, die bijzonder goed wordt neergezet door George C Scott, meteen ook verreweg de beste rol uit de film want de rest lijkt allemaal meer bijzaak (vond vooral Montgomery niet veel meer dan een karikatuur).

De film is een oorlogsfilm van het oude stempel, groots en episch opgezet met flink wat aandacht voor militaire bombast en heroiek. Het levert enkele spectaculair in beeld gebrachte veldslagen op waarbij vooral de slag in de Ardenne wel indruk wist te maken bij mij.

jammer is toch wel dat de film vrij kritiekloos is, en behoorlijk bol staat van het amerikaans patriotisme. Alles lijkt braaf te zijn overgenomen zoals het in de geschiedenisboekjes vermeld staat. In dit geval de geschiedschrijving van de overwinaars uiteraard, de voorzichtige kritiek die hier en daar geuit wordt wordt dan ook weer snel van de hand gedaan. Uiteindelijk blijft het beeld van de held stevig op zijn voetstuk staan (al dan niet terecht). Het had allemaal wel wat pittiger gemogen van mij.

Ook de erg lange speelduur van 3 uur vind ik niet de gehele tijd gerechtvaardigd, had het idee dat de film makkelijk een uur korter kon. Erg veel ontwikkeling zit er namelijk niet in het karakter van Patton, na drie uur weet ik nog bijna net zoveel van de man als na het eerste uur.

Nu klinkt dit vrij negatief maar eigenlijk heb ik me best vermaakt hoor met deze film. Er zitten ook zeker enkele sterke punten in ik zie er alleen niet echt een meesterwerk in 3.5*.

Tja, weer een klassieker gezien. Als oorlogsfilm vond ik het niet zo bijzonder. De gevechten werden goed in beeld gebracht, maar niet bijzonder, maar die speelden dan ook niet een centrale rol. De film draait vooral over de persoon die Patton was. Ook al wordt er een goed beeld gegeven, de film zelf wordt nergens heel interessant, wat betekent dat 3* het maximum is.

Scott is groots in deze fantastische film over een even vervelend als fascinerend man. De beginmonoloog (voor die grote vlag) is werkelijk geweldig, een prachtige introductie van het hoofdkarakter. Film vol mooie quotes, ook.

4*!

Prima film over het leven van de beroemde Amerikaanse generaal George S. Patton Jr. (George C. Scott), tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het begin van de film is even wennen, maar daarna weet de film eigenlijk tot aan het einde toe te boeien. Dat is ook voor een groot deel de verdienste van George C. Scott. Wat een fenomenale rol zet de man neer als man met een verschrikkelijk boze blik in zijn ogen en de hunkering naar macht. Beter had Patton in mijn ogen eigenlijk niet neergezet kunnen worden. George C. Scott is gewoon Patton! Ook de gevechten zijn mooi in beeld gebracht en daarnaast bevat de film ook nog een beste dosis humor. Heb me uitstekend vermaakt met deze lange, maar erg goede oorlogsfilm!

4,0*

WOII-Generaals als Montgomery, Eisenhower en Rommel kende ik tenminste nog van naam. Maar Patton zei me echt helemaal niets, voordat ik aan deze film begon Interessante bio-film (de beginscene is fenomenaal!), waarbij de kijker vrij gelaten wordt om een oordeel over deze ruwe, soms volstrekt onbeschofte, generaal te vormen. George Scott zet hem erg, erg goed neer. Na een tijdje werd het toch best wel veel van hetzelfde. Het karakter was mij wel duidelijk en het gedrag van Patton werd hierdoor voorspelbaar. Al met al wel een ruime voldoende.

Goede oorlogs film.

De film is eigenlijk erg sterk qua acteerwerk en het interessante verhaal etc. Maar de film duurt 170 minuten dus best wel lang. Op zich is het wel het kijken waard. Alleen is het soms best saai, traag en ook niet boeiend. Maar voor de rest is het toch wel een klein spektakel. Ik geef toch een 3.5.

Op zich wel een leuke film om te zien, dankzij een briljante performance van George C. Scott als Patton, die zichtbaar moeite heeft met autoriteit en herrie schopt i.p.v. diplomatie te bedrijven. Zeker knap gedaan, aangezien Patton niet geforceerd dwars gaat liggen, maar hij soms echt geen flauw benul heeft van zijn lompheid en gebrek aan vaardigheid, tot conformeren.

Op een gegeven moment beroept hij zich noodzakelijkerwijs steeds meer op zelfreflectie en daarmee gaat toch wel wat pit in deze film verloren. De film duurt ook veel te lang......

De film kent een paar mooie oorlogsscenes, maar het is toch vooral krijger en tevens de bezetene Patton die deze film nog enigzins de moeite waard maakt met zijn doldwaze, voor onmogelijk gehouden acties en gedrevenheid. Een 3*

Wat een geweldige film.

Dit heeft echt een diepe indruk gemaakt. Het is een verfilming van geschreven verhalen van Patton, die vele campagnes en opmars heeft geleid. In Afrika, Italië, Frankrijk en België. Het is ook verdomd interessant om deze film te zien, om alleen maar te zien hoe Patton verschillende aanvallen bedacht en in uitvoering heeft gezet.

Acteren was ijzersterk. C. Scott acteerde Patton zeer overtuigend. Ook van emotie's afwisselend; de ene moment de gevoelloze leider die niets om zijn mannen geeft en de andere keer bezorgd zijn mannen bezoeken. Ook zijn rivaliteit met Montgomery was komisch en om te snijden. Daarnaast ook met zijn troepen als zijn officieren een woord- en gedachtewisseling. En zijn haat over de Russen een goed voorbeeld is de scène bij het eind; toen de Amerikanen en Russen samen feest vierden - Patton had het erg naar z'n zin... Allemaal sterk gespeeld.

Om dan nog over de effecten en materialen te zwijgen. Zulke films zijn de klassiekers, denk dus aan Kelly's Heroes, Battle of the Bulge en A Bridge Too Far. Van zulke oorlogsfilms moet je het hebben, niet de oorlogsfilm van 1 tot 4 jaar oud, die geen fatsoenlijke slagveld kunnen presenteren zonder het te vergooien met belachelijke effecten.

Outfits, wapens, materialen (auto's, wagens, tank-vernietigers en tanks) zagen er allemaal prima uit. De tank-gevechten in Afrika en Frankrijk waren gruwlijk mooi op beeld (onderhoudende ontploffingen) en het camerawerk was goed, geen verwarring ontstond er door onduidelijk camerabeeld of wat dan ook. De beelden vond ik dus weinig storend of in aanmerking met veroudering te maken, het zag er allemaal prima uit! De landschappen tijdens wat rustigere momenten zien er prachtig en rustgevend uit, vlak voordat je een kogel door je heen krijgt althans.

Prima verhaal, uitstekende effecten, acteerwerk goed. Heb me dus prima vermaakt en erg geïnteresseerd naar zitten te kijken.

8 Awards + best picture: Zéér terecht!

Zeer aardige film.

De film toont in het eerste deel een aspect waar zelden films over gemaakt zijn; de oorlog in Afrika.

Alleen daarom al interessant! Bovendien zien we nog de onderlinge competitie tussen de Britse en de Amerikaanse generaals. Zulke prestatiedrang heeft er voor gezorgd dat alles net wat rapper ging, en dat men de manschappen meer ging motiveren.

Daarna zien we operatie Fortitude, waar ook zelden iets over gezegd wordt in films. En ook het Ardennenoffensief komt aan het bod.

Ik vind alles zeer mooi geïllustreerd zijn. Wie twijfelt aan de echtheid hier van, dit is een van de enige films die op een persoon gebaseerd zijn die geen negatieve kritieken kreeg van familieleden en mensen die hem kenden. Werkelijk alles dat aan bod komt is waarheidsgetrouw.

Een groot nadeel is dat de film eigenlijk te kort is. Men moest hier minstens een uur extra in gestoken hebben (Lawrence of Arabia is bijvoorbeeld ook 228min, en Das Boot 293min). De film vliegt eigenlijk te veel voorbij, en bepaalde zaken worden helemaal niet, of nauwelijks getoond. Zo mocht men voor de herverovering van Frankrijk wel wat meer tijd uittrekken, evenals voor het Ardennenoffensief.

Iets dat zelf helemaal niet getoond is, is dat Patton bijna in Tsjechië zat, en verder wou oprukken naar Rusland. Verder kwam in de film zijn afkeer voor de Russen maar zeer lichtjes aan het bod.

Hij is dan ook een van de weinige generaals die wel graten zag in het voorstel van Reichspräsident Donitz:

Dat plan hielt in dat men de nazi’s buiten spel zou zetten, en intussen de Wehrmacht en de SS zou hergroeperen. Vervolgens zou men met behulp van de geallieerden de Russen eerst verdrijven uit Duitsland, en dan hen helemaal Europa buiten schoppen.

Nuja, de Wehrmacht stelde over land niet veel meer voor, en de SS’ers die overbleven waren ook al zo goed als op het einde van hun krachten (de meeste van die overblijvers waren trouwens Vlamingen, Nederlanders en Fransen, die na een paar jaar ploeteren in de oostfrontmodder intussen ook wel oorlogsmoe waren)

Patton werd voor het provoceren van de Russen, en het prijzen van de vechtlust van de Duitsers en de nazi’s uit zijn ambt ontgeven. Hij moest terugkeren naar Amerika … maar kwam in verdachte omstandigheden om het leven. Er wordt vermoed dat hij uit de weg is geruimd door hogerop.

En het zijn net die dingen die ik te veel mis. Men wou een beetje te veel vanalles tonen, maar men toonde eigenlijk niets.

Helemaal niet.

Hoe snel de geallieerden naar Berijn reden maakte niets uit. De bolsjewieken zouden er toch eind april 45 geweest zijn, of de Amerikanen nu op 100 of 1000km van Berlijn waren verwijderd.

De tactiek die Patton gebruikte om snel terrein te maken in Frankrijk was trouwens niet origineel.: Rommel had de tactiek (“Blitzkrieg”) in 1940 al toegepast bij de invasie van Frankrijk. De Britten die gingen komen helpen mochten direct terug op hun boten stappen waarmee ze net aan wal waren gekomen.

Als Hitler toen niet de dwaze beslissing genomen zou hebben om de Britten te laten ontsnapen (als gunst, om goed te staan bij het Britse volk, en zo te kunnen praten over bondgenootschap of vrede)had Rommel eind Mei 1940 honderdduizenden Britten, Fransen, Belgen en Nederlanders tot krijgsgevangen kunnen maken.

Bon, tot zover mijn bespreking over de inhoud en het thema van de film

In het begin heb je nogal de indruk dat de film propagandistisch is. Uitspraken als “alle real Americans love to fight” en vooral “That’s why Americans have never lost and will never lose a war.” moesten duidelijk de vechtlust bij de kijkers aanwakkeren. Bij het maken van de film zat Amerika in Vietnam verwikkeld in een gevecht dat ze wel aan het verliezen waren!

Maar later in de film ebt dit Amerikaans-patriotische gevoel weg. Ook omdat de hoofdpersoon het aan de stok krijgt met de Amerikaanse politieke machten.

Overigens is de film zeer mooi gefilmd en zijn de locaties zeer goed gekozen. Neem bijvoorbeeld dat gevecht tegen die tanks in Afrika. Beter dan dat kan je een oorlogstafereel toch niet verfilmen?

Mijn complimenten voor de keuze van de muziek. Het is in deze film niet zo’n belangrijk onderdeel, maar de momenten waar de muziek er wel in voor komt worden daardoor nog net ietsje meer in de kijker gezet.

Ik had het eigenlijk niet verwacht, maar er worden ‘vreemde talen’ in deze film gesproken. Aardig wat zinnen Duits, en ook een zinnetje Frans tussendoor. Bij ‘wereldfilms’ uit deze tijd toch niet echt evident.

En George C. Scott heeft die Oscar zeker verdiend. Een rol die hem op het lijf geschreven was. De anderen spelen ook uitmuntend. Alsof ze er allemaal bij waren. Om een of andere reden krijg ik bij dit soort grote films steeds het gevoel dat de omgevingen motiverend werken bij de cast.

Kortom; Zeer goed uitgewerkt, maar het verhaal kon veel beter gebracht worden. Wel bizar dat deze niet in de top250 staat.

4,0*

Sterke oorlogsfilm/biopic, die het vooral moet hebben van het acteerwerk van George C. Scott: hij IS gewoon Patton. Daarnaast bevat de film goed camerawerk: de omgevingen zien er werkelijk prachtig uit en de gevechten worden goed in beeld gebracht. Ondanks dat de film 170 minuten duurt heb ik mij eigenlijk zelden verveeld, het is heel boeiend om naar te kijken, onder meer omdat Patton een interessant persoon is. Kortom, Patton is een hele sterke film waar weinig mis mee is.

Weer een klassieke biografische oorlogsfilm over de typische driftkikkerige generaal genaamd Patton. Cynisch, meedogenloos enz. We nemen zo een kijkje in zijn leven, en zo zien we hoe hij, zoals vele andere machthebbende generalen, samen met zijn peleton het ene land na de andere bezet. Eigenlijk een soort Adolf Hitler, maar dan geen lafaard omdat hij wel steeds met zijn leger meegaat, aan andere kanten is het wel een laffe meedogenloze hond, maarja: welke generaal is dat nou niet. De film is ook een combi met stevige oorlogsscenes en erg interesante toespraken en plannen die hij houd. Het einde als je ziet hoe hij uiteindelijk afdruipt is erg indrukwekkend.

Zeer boeiende oorlogsfilm.

4,0*

Een markante prima donna en romantische held in een verkeerde tijd met zijn eigen grote waffel als grootste vijand. Een soort all American hero of iets dergelijks. Scott weet dat met zijn robuuste en tegelijkertijd gesofisticeerde voorkomen mooi vorm te geven en zo heb je een karakter en carrière waarmee je redelijk wat film kunt vullen. De opening met de enorme vlag en speech is alvast sterk.

Het gedeelte in Afrika is daarentegen wat aan de moeizame kant. Wanneer Patton onder druk komt te staan, ontstaat een interessanter portret. Vooral het moment dat hij zich zorgen maakt om Hitler's lot is net zo geweldig als tekenend voor de man. Het Duitse perspectief is een kleine meerwaarde en de slagvelden zijn nog altijd prachtig. Mooie vent, die Patton, in al met al een onderhoudende bio.

Naar aanleiding van de aankoop van het vervolg op deze film 'Last Days Of Patton', deze prent nog eens opnieuw bekeken.

Het is en blijft een indrukwekkend schouwspel, vooral de verscheidene slagvelden alleen al lonen de moeite om deze prent eens te bekijken.

Ook de vertolking van George C. Scott is een van de beste rollen ooit.

En tenslotte, wat ik niet eerder vernoemde en toch wel belangrijk vind in een film als deze, de Duitse personages spreken ook Duits !!!

Paar weken terug gekeken. Heb erg genoten van het acteerwerk van George C. Scott. Heb hem hiervoor alleen in Dr. Strangelove gezien, daarin vond ik hem ook erg goed! Kan er niet veel woorden over kwijt, gewoon een heerlijke film; mooie beelden en een geweldig drama rondom de omstreden generaal George S. Patton, die compleet geobsedeerd is met oorlog voeren, daar erg goed in is maar wiens intenties vaak niet worden gewaardeerd. Het gestoorde maar tegelijkertijd intrigerende karakter van Patton wordt uitstekend neergezet.

Ik kende eerlijk gezegd generaal Patton niet. Wel enkele van z'n veldslagen zoals in Noord-Afrika en het Ardennenoffensief. Als Amerikanen een film over WO II maken is dat meestal over de strijd in Frankrijk, waaronder de landing in Normandië. Ik wist dus niet wat ik moest verwachten van deze film die toch al uit 1970 dateert. Het leek me een lang episch verhaal te worden met de zoveelste blik op de oorlog.

Ik werd meteen verrast door de opening met een overweldigende speech van Patton voor de Amerikaanse vlag. Niet alleen was dat beeld een mooie opener, qua beeld dacht ik even dat ik een film aan het zien was van eind jaren '80. Het lijkt veel eerder op films als Full Metal Jacket of Platoon (qua stijl, andere oorlog natuurlijk) dan op bvb Dirty Dozen (3 jaar eerder) of MASH (zelfde jaar).

Nog te vermelden is de vertolking van George C. Scott. Hij kan het mankement van de lange tijdsduur vrij goed opvangen met z'n prestatie. De makers zorgen niet per se voor een puur Amerikaanse beleving (uiteindelijk gaat het over een Amerikaanse generaal) maar geven ook een duidelijk beeld van de gebeurtenissen op weg naar de bevrijding van Europa. Met de strategieën, de groffe bek van Patton, zijn verhouding tot Montgomery en de Russen en de reactie van de Duitsers.

Jammer van het einde wel. Er wordt enigszins verwezen naar het einde van Patton door die kar tegen de auto te laten rijden en het ietwat op opzet te doen lijken. Maar de echte Patton stierf wel degelijk doordat vrachtwagen tegen zijn auto reed, en dat al in december 1945. Waarom ze dan niet aansluitend de scène hebben laten zien is mij een raadsel. Misschien om het heroïsche van dit historisch figuur te benadrukken en niet te eindigen met z'n dood? Om complottheorieën geen voeding te geven? Omdat het Amerikanen zijn die een happy end willen? Ik weet het niet.

De film viel beter mee dan verwacht. Vooral de commentaar op de lange zit, hield me wat tegen. Het duurt inderdaad bijna 3 uur, maar het viel nog best mee. Zoals gezegd kunnen de vertolking van Scott en de beelden van de oorlog nog veel goedmaken.

Zijn daden benne groot, maar het waren er zo veel dat het er eigenlijk te veel waren om ze allemaal in één film te stoppen. In Patton worden echter zo veel mogelijk van de generaals belevenissen belicht, waardoor het me soms ondanks de lange speelduur allemaal even wat te snel ging. Oorlogvoering en slagvelden worden wel erg 'mooi' in beeld gebracht en de prestatie van George C. Scott is buitengewoon, maar er wordt erg veel tussen verschillende locaties geswitcht waardoor het soms moeilijk is om te volgen. Het zijn voor mij daarom voornamelijk een aantal momenten die de film interessant maken en van Patton daarom een film maken die vooral vanuit historisch perspectief interessant is.

Ik kan hier kort en krachtig over zijn.

George C. Scott acteert echt geweldig. De film is gewoon goed, maar verder niet heel bijzonder. Gewoon een degelijke 'view' in het oorlogsleven van Patton.

Maarja, voor mij ligt de lat qua oorlogsfilms gewoon een stuk hoger dan dit. Punt.

Best knap en eigenlijk ook raar dat ik deze film nog geen punt en review heb gegeven, want deze uitstekende oorlogsfilm heb ik vroeger diverse keren bekeken (zeker als kind heb ik ervan gesmuld) en oorlogsfilms zijn één van mijn favoriete films (daarvan staan ook de nodige in mijn persoonlijke Top 10 van films).

Deze oorlogsfilm gaat natuurlijk over de bekende roemruchte Amerikaanse generaal George S. Patton, die zeer geliefd was bij zijn soldaten maar min of meer gehaat werd bij de legertop omdat hij behoorlijk eigenwijs was en ook een opvliegende karakter had. Qua overwinningen en resultaten die hij behaalde, was hij natuurlijk onbetwist. Veel van die overwinningen hadden te maken met zijn eigenwijsheid en dat viel vaak niet in goede aarde bij andere commandanten (o.a. bij de stijve Britse commandant Montgomery).

Deze film geeft een uitstekende weergave van generaal George S. Patton hoe hij was tijdens de Tweede Wereldoorlog en laat o.a. al zijn bekendste overwinningen zien (Afrika, Sicilië, Ardennen en Duitsland), maar ook zijn opvliegende karakter (o.a. het slaan van een soldaat die om psychische redenen niet meer wil vechten en Patton hem maar een lafaard vindt), welke hem regelmatig duur is komen te staan en hem ook heeft afgeremd tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het verhaal en de uitvoering ervan zitten goed in elkaar en de film weet zeker ook te boeien (als kind vond ik het zelfs spannend). Ook zit er meer dan voldoende actie in en de gevechten zijn fraai en groots in beeld gebracht. Sowieso ziet het er allemaal best fraai en realistische uit voor een begin jaren 70 film. De rol van George S. Patton wordt overigens uitstekend vertolkt George C. Scott en hij maakt het kijken van deze film al meer dan waard. Soms zelfs met wat humor. Ook de overige cast deed het goed zoals Karl Malden in de rol van de terughoudende generaal Omar N. Bradley. De film duurt met bijna 3 uren behoorlijk lang, maar omdat de film me vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te boeien vloog de tijd eigenlijk voorbij.

Helaas is George S. Patton vlak na de oorlog door een noodlottig ongeluk (er wordt overigens nog betwist of het een ongeluk was of juist aan aanslag) veel te vroeg aan zijn einde gekomen. Hetzelfde geldt min of meer voor de geweldige acteur George C. Scott.

Film over een brutale, halfgekke driftkop en vechtersbaas die zich in oorlogstijd "Generaal" mag noemen.

Vond het allemaal niet zo interessant en déjà vu behalve dan misschien dat achter het geallieerd bevrijdingsoffensief heel wat gebekvecht om macht en prestige plaatsvond, wat zonder enige twijfel veel dodelijke miskleunen zal hebben teweeg gebracht.

Filmisch zet het allemaal wel goed in elkaar.

Inderdaad een driftkikker(tje), de man moest en zou vaak zijn eigen er door drukken. Toch geweldig dat hij het in de geschiedenis dan nog zover geschopt heeft. Een mooie oorlogsfilm om te zien en te volgen, want het is bijna 3 uur. Ik heb deze in 2 delen opgeknipt waarvan de laatste honderd minuten op de laatste avond. Dit omdat er weinig tijd over was en dan moet je toch wat. En echt, ik heb mij met deze film prima vermaakt, uitstekende actiescènes, prima acteursspel en een mooi verhaal.7

Een ruime 7.

Degelijk portret van de eigenzinnige generaal Patton. Een prima rol van George C. Scott. De film is qua speelduur wel aan de lange kant, met name omdat Patton nu ook weer niet zo'n boeiend persoon is dat daar drie uur lang op interessante wijze over verteld kan worden. Op enig moment ken je zijn karaktertrekken wel. Een beknoptere speelduur was wat dat betreft beter geweest. De gevechten komen minder uitgebreid aan bod, terwijl die op zich best interessante scènes opleverden.

Patton” was een enorme hit en volgens Oliver Stone is er zelfs geen enkele film die meer directe invloed heeft gehad op de Amerikaanse geschiedenis. Volgens Stone was Richard Nixon een groot liefhebber van de film en leidde Nixons bewondering voor “Patton” er toe dat hij besloot tot het meedogenloos bombarderen van Hanoi en Cambodja. Bij deze bewering mag je gerust enige vraagtekens zetten, maar het toont wel aan hoeveel impact de film had. “Patton” is een film die ook nu nog kijkers verdeelt: is het een patriottische film die de heroïek van oorlogvoering verheerlijkt of is het een authentieke biografie van een man die opbloeide in het heetst van de strijd en daarom zo hield van oorlog? Het is de moeite waard om hier je eigen oordeel over te vellen.

In 1942 is Patton gestationeerd in Marokko waar hij snakt naar deelname aan de strijd. Na een vernederende nederlaag tegen de Duitsers onder leiding van Rommel, is generaal Omar Bradley [Karl Malden] ervan overtuigd dat er maar één iemand is die nog iets kan maken van wat er resteert van het Amerikaanse woestijnleger: zijn oude vriend George Patton [George C Scott]. Patton laat er geen gras over groeien en regeert vanaf het begin met ijzeren hand. In zijn ogen hoeven zijn soldaten hem niet aardig te vinden, maar ze moeten wel bereid zijn om tot hun laatste snik te vechten voor hun kameraden en hun vaderlandstrots. Mede vanwege zijn enorme kennis van militaire geschiedenis, behaalt Patton grote successen maar zijn ambitie en zijn opvliegendheid maken hem ook een last voor de Amerikaanse legertop.

Patton raakt verwikkelt in een prestigestrijd met de Britse Veldmaarschalk Montgomery en ergert zich groen en geel aan het feit dat politici beslissingen maken over invasies, omdat het vanuit politiek-strategisch oogpunt belangrijk is welk leger de eer krijgt voor de bevrijding. Daarnaast steekt Patton zijn wantrouwen jegens de Russen niet onder stoelen of banken en weigert hij ze te beschouwen als bondgenoot. Zijn minachting voor lafheid leidt er bovendien toe dat hij in een veldhospitaal een jonge soldaat slaat omdat hij klaagt over ‘oorlogsmoeheid’.

“Patton” toont de generaal zoals hij was: enerzijds een man die hield van de oorlog en de glorie die het kon brengen en bereid was te sterven voor zijn land, anderzijds een man die zijn persoonlijke ambities en denkbeelden niet opzij kon zetten voor een groter belang. Generaal Patton is uiteindelijk niets meer en niets minder dan een mens met even grote kwaliteiten als tekortkomingen. In dat opzicht is zijn vriendschap met Omar Bradley cruciaal: de twee zijn tegenpolen, maar Bradley kent zijn eigen beperkingen en bewondert Patton om diens kwaliteiten. Bradley is uiteindelijk ook de enige die tot Patton weet door te dringen en hem redt van een militaire afgang. Pattons menselijke kant komt het sterkst naar voren tijdens dat bezoek aan een veldhospitaal. Wanneer Patton het lichaam ziet van een soldaat die net onder zijn zware verwondingen is bezweken, knielt hij bij de man neer, kust hem op zijn voorhoofd en prevelt iets in zijn oor om vervolgens zwaar geëmotioneerd door te lopen. Patton is hier als een vader die met een mengeling van trots en verdriet afscheid neemt. Het verklaart zijn reactie wanneer hij even later de snotterende soldaat die last heeft van oorlogsmoeheid tegen komt: de gestorven soldaat is de zoon die hij had willen hebben, deze levende soldaat is alles wat hij veracht.

“Patton” werd gefilmd op 72 (!) verschillende locaties en de scènes op het slagveld zijn fantastisch in beeld gebracht. De Oscars voor montage en geluid en de nominatie voor Fred Koenekamps camerawerk zijn dan ook volkomen terecht. Er is dus ook meer dan voldoende spektakel, maar George C Scott torent boven alles uit in deze geniale karakterstudie die iedere (aanstaande) militair zou moeten zien.

De laatste week heb ik 3 oude oorlogsfilm gezien op Caz; mijn scores:

Patton: 4

A bridge too far: 2

The longest day: 2

Patton heeft als voordeel dat het ook een verhaal vertelt over enkele personen en daarbij ook het verloop van een deel van WOII. Patton vond ik een zeer goede film.

De twee andere films zijn meer echte oorlogsfilms met het specifieke nadeel voor mij dat er zoveel personen belicht worden dat het niet goed te volgen is.

Een alleraardigste oorlogsfilm die een vrij reëel en degelijk beeld van George S. Patton, een ronduit onstuimig figuur die het niet alleen zijn vijanden onmogelijk maakte maar ook dikwijls zichzelf, laat zien. Scott zet zonder twijfel de rol van zijn leven neer om later nog terug te keren in een zieltogende vervolg op deze film.

Een prima beeld wordt in die zin van 'Old blood & guts' geschetst. Een van ijzeren discipline, iemand die zich regelmatig onder de mannen begaf, met gewaagde en soms vernieuwende plannen kwam en natuurlijk het onbegrip en de botsingen met conservatieve denkers en de gevestigde orde. De meeste dingen kloppen wel aardig op de bewering na dat hij geen aanstelling kreeg in Italië na het incident met de soldaten die hij sloeg in het hospitaal. Die aanstelling was er namelijk wel en Patton maakte actief deel aan de strijd in Italie.

Prima oorlogsfilm verder met iedereen die de taal spreekt die hij behoort te spreken, hilarisch hoe de Britten als overwinnaars Messina denken binnen te marcheren terwijl Patton ze staat op de te wachten, en leuke gedaan met de echte beelden er door heen gemonteerd. Wel erg jammer dat, ondanks het natuurlijk een groot opgezette productie is, men niet het wapentuig bij elkaar kon scharrelen dat bij de tijd hoort. De M-24 Chaffee die wel licht zag in de Tweede wereldoorlog kwam pas begin '45 naar Europa. De tank die veel al door de Duitsers ingezet wordt is de M-60 (hoe ironisch) 'Patton'. Helaas geen PZKW 3 die ze in die tijd inzette en later natuurlijk de Tiger en de Panther. Zo rijden de Duitsers op een gegeven moment in Amerikaanse halftracks met een Duits herkenningsteken erop. Beetje jammer eigenlijk maar goed.

Prima oorlogfilm in de lijn van andere klassiekers, als Een brug te ver en De langste dag om maar eens twee te noemen, zelfs zonder het correcte materiaal.

Net zoals Patton niet had gewonnen zonder goede soldaten is deze film ook prima vanwege Schafner die in deze tijd toch wel een van de betere regisseurs was voor dit soort enorme projecten. Ook Coppola's script helpt. Vooral omdat hij een beperkte periode kiest en die vol details uitwerkt. Maar zo'n film als deze staat met de hoofdrolspeler.. Ik wist al dat Scott goed was, maar dit is niet veel minder dan de rol van zijn leven. Prachtig gedaan. Al deze dingen zorgen ervoor dat ik met gemak een film van die uur zie die me eigenlijk niet meteen ligt.

Biopics (en zeker dergelijke lange exemplaren) hebben vaak de neiging om bij momenten wat saai te worden en deze Patton ontsnapt daar ook niet aan. Hoewel het erg vakkundig gemaakt is, voelt het bij momenten wat te langdradig aan.

George C. Scott is zonder meer de grote ster van deze film, die op zijn eentje de film weet te dragen. Fantastische acteur met een geweldige karakterkop die in Dr. Strangelove al indruk op mij wist te maken, maar dit is van een nog hoger niveau. Ik ga ervan uit dat zijn vertolking een dichte benadering is van de persoon die Patton geweest is, wat van hem toch een indrukwekkende persoon maakt. Een harde koppigaard met een grote mond die niet zoveel geeft om politiek, maar wel om wat er gebeurt op het slagveld. De slag die hij de soldaat had gegeven in het veldhospitaal, heeft toch opvallend een grote invloed gehad op zijn verdere carrière. De openingsscène met de speech van Patton met de Amerikaanse vlag op de achtergrond is anders wel een prachtige scène.

3*

Klassieke cinema met een aantal innemende, directe oorlogsbeelden die veel indruk achterlaten. Daartussen een uitstekend spelende George C. Scott om dat aan te vullen, maar helaas ook een uitgesponnen speelduur van 172 minuten met genoeg dode momenten. In Patton slaat veel dramatiek door de fragmentarische, snelle vertelling niet erg aan. Scott blijft veelal een opvliegende, weinig sympathieke man die niet bepaald een fijne indruk achterlaat om zo lang tegenaan te kijken. Er is ook niet genoeg dreiging en urgentie te merken, waardoor je je als kijker niet altijd even makkelijk in het verhaal kan mengen. Niettemin een terechte klassieker door de camera een aantal keren sterk in het midden te planten van de chaos en bombarie.