Vozvrashchenie (2003)

Het is inderdaad een zeldzaamheid: een 'kleine' dramatische film met in elk frame een krachtig mooi, desolaat beeld beklonken, dat resulteert in een kunstwerk dat onderhuids beklijft en tussen de regels door meer blijkt dan de som der delen...

Dit is misschien wel het schoolvoorbeeld van technische perfectie en daarom gek genoeg (of juist logischerwijs) dé reden voor mij om niet Zvyagintsevs tweede film te durven zien (dat moet toch immers alleen maar tot een teleurstelling leiden??)

Gelet op jouw mooie woorden over dit meesterwerk ben ik benieuwd wat er volgens jou nog aan ontbreekt voor de maximale waardering.

Goeie vraag. Misschien wel niets. Ik stem op mijn gevoel, niet altijd zo zeer vanuit de ratio. Mijn onderbuik zegt 4,5 - mocht dit ooit wijzigen, in wat dan ook, dan merk ik, en eenieder, dit vanzelf wel.

Bedankt voor je antwoord. Voor mij geldt overigens hetzelfde. Ik stem ook volledig op mijn gevoel. Om die reden ook mijn onbetwiste nummer één in mijn top 10.

Alles op zijn tijd

Ja, welke films geef ik een vijf?

Ik denk dat het hier op neer komt: een vijf is een stomp in je maag, een uppercut, helemaal groggy. Maar dan 'in a good way'. Helemaal murw door de emotie die door je lijf zindert na het zien van zo'n film.

Bij deze film was het meer van: wow, dat was toch wel een heel mooie film. (mijn initiële score was zelfs 'maar' 3,5). maar deze film werkt ook anders: hij kruipt onder je huid en een site als deze houdt ook de herinnering wel levend.

Geen uppercut dus, maar wel een voortdurend neerdalen van kleine mepjes: die vijf komt er misschien nog wel eens aan.

Mooie film, goed geacteerd, zeer naturel, je hebt het idee dat je gewoon met ze mee bent op vakantie en er zelf bij staat zonder camera's.

Maar heb ik wat gemist? Waar was die vader nou naar op zoek op dat eiland. Hij stopte iets in de stoel van dat bootje, maar wat dat nou was is een raadsel gebleven in de film...

De kracht van deze film is dat je met vele raadsels achterblijft. Het belangrijkste daarvan is het motief van de vader om na 12 jaar bij zijn gezin terug te keren.

Ligt er wat mij betreft onderhand wel erg dik bovenop dat de maker van deze film, goed in de gaten heeft gehad dat een einde met alleen maar vragen, de kijkers van deze film blijft bezig houden.

Heel intens wordt je geconfronteerd met het verhaal, met vaak prachtige beelden.

Daar is volgens mij heel veel aandacht aan besteed.

Best geboeid zit je te kijken

Ik heb deze film samen met mijn dochter gekeken

En nu na weken hebben we het er nog wel eens over, dat valt ons weer een vraag in voortkomend uit een scene van de Return.

Nou is dat niet altijd het geval bij een film waarin alles duidelijk wordt, maar toch...Iets meer opheldering had toch wel gemogen.

Prachtig! Toch wel.. post-apocalyptisch, terwijl het vandaag de dag is! Band of brothers is solid and gold, wat pa ook belooft! En dat is iets wat blijft, een geruststelling moet ik zeggen! Brothers have each other, fathers try to look for his own. Little too late, qua thema en ook qua gevoel. Moet deze nodig nog eens zien, dat is duidelijk. Maar mooi is hij!

Wat een meesterwerk! Prachtige beelden. Lange shots. Weinig tot geen muziek. Nauwelijks kleur.

Echt, wat een schitterende film! Eentje die blijft hangen!

Stemmen: 4,0*

Weinig muziek inderdaad. Maar de muziek die erin zit is zo adembenemend mooi.

Ja, debuut van componist Andrej Dergatchev. De cd is een van de pronkstukken in mijn ambientverzameling.

Dit meesterwerk is op youtube te bewonderen. Net nog even 't begin bekeken. Zo aangrijpend mooi. En, nu ook te zien: een geweldige documentaire over het maken van de film.

Return - the making of

Stem verhoogd naar een welverdiende 5*****.

Ik zou mensen niet aanraden deze film op Youtube te kijken, zag net een stukje van het begin, en de kwaliteit is voor youtube begrippen best goed, maar veel te donker. Als je het dan toch niet aandurft hem blind te kopen zou ik hem nog eerder downloaden.

En toch had ik wat meer antwoorden willen zien. De film is erg sterk, knap geacteerd en beklijft zeker, maar wat minder losse eindjes hadden mij beter gestemd.

Ben ik echt niet met je eens hoor.

Het feit dat die vader zo'n groot raadsel is, laat ons toch net toe helemaal mee te leven met die twee gasten. Hun beider verschillende reacties is een soort spectrum waartussen je als kijker heen en weer geslingerd wordt.

Met alle verrassingen van dien.

We kijken al n uur en we vinden het oersaai. Wel mooie beelden

Boe!!!

Inderdaad: boe!! ja.

terug maar weer naar Mission: Impossible II, beste thysum?

Vozvrashchenie (The Return) | Facebook

Vozvrashchenie (The Return) | Facebook ..

Zeer indrukwekkende film. Allereerst audiovisueel erg prachtig. Veel oog voor details, interessante camerabewegingen en op de momenten dat de aandacht wat meer verschuift naar het narratieve, zorgt het blauwfiltertje ervoor dat het er nog steeds betoverend eruit ziet. Overigens één van de weinige films waarin het kijken door een verrekijker realistisch uitgebeeld wordt. Dat wil zeggen: door middel van een handcamera, terwijl alle andere shots vanaf statief geschoten zijn. Dit in vergelijking met de meeste films waarin we ineens twee rondjes naast elkaar te zien krijgen. Muziek blijft niet achter bij de beelden, want de ambient soundtrack was zeer sfeervol.

Maar ook het plot blijkt tot m'n verrassing veel te bieden hebben. Het portret dat van vader en zoons geschetst wordt vond ik erg interessant, er worden echte personages van vlees en bloed neergezet, waarbij de drijfveren van elk persoon worden niet onbelicht gelaten, de film maakt het wantrouwen tussen zoons en vader begrijpelijk zonder partij te kiezen voor die zoons. Ik moet overigens zeggen dat ik vooral de jongste zoon erg knap gespeeld vond wat gelaatsuitdrukkingen betreft, maar die vader mocht er ook zeker zijn. Oudste zoon zit er een beetje tussenin, maar het personage is dan ook niet het meest uitgesproken. De omwenteling zag ik overigens niet aankomen, en de ik schrok van de abruptheid waarmee het gebeurde. Zo krachtig als hij overkomt, zo breekbaar is het leven en zo plotseling kan het voorbij zijn. Erg sterk uitgewerkt, net als het wegzinken van vader, wat een ander dramatisch hoogtepunt wist te bieden.

Audiovisueel lijkt de film misschien net wat tekort te schieten voor een echte 5*, want het niveau wordt niet constant volgehouden en kent pieken en dalen. De interessante personages tillen het toch nog naar het maximum. Altijd leuk om weer eens 5* uit te mogen delen!

De verwachtingen waren eigenlijk niet zeer hoog. De film sprak me niet aan, en ik heb deze enkel gekeken omdat er niets anders van minder dan 2u op mijn harde schijf stond.


En dan wordt je aangenaam verrast.

Deze film moet het vooral hebben van de sfeer, die gemaakt wordt door de manier waarop het grauwe Rusland in beeld is gebracht (Russen zijn zo goed in zelfbeklag). Zeer mooi gefilmd. Dikke pluim

Een ander belangrijk punt is de overtuigingskracht van de kinderen. In dit soort films kunnen irritant acterende kinderen enkel de film behoorlijk verneuken. Maar ze spelen weergaloos. Zelf de gelaatsuitdrukkingen zijn imponerend.


Enige minpunt zijn de onopgelost zaken. Van waar kwam de vader? Waarom is hij zo streng? Waarom voert hij de kinderen naar dat eiland? Wat zat er in godsnaam in dat kistje? Waarom telefoneerde hij de hele tijd?
Belangrijke vragen waar ik doorheen de hele film met spanning naar uit keek, en die dan bleken niet opgelost te worden op het einde

Verder nog een paar kleine knulligheden (het regent een hele nacht, en het zand op het strand is droog? ). Maar die doen geen afbraak aan het geheel.


4,0*

Heeft niets met hapklare brokken te maken.

Je kan een film maken die niet hapklaar is, maar waarbij de puzzelstukjes in zekere zin toch in mekaar kunnen vallen (mits eigen interpretatie).

Hier wordt echt niets van aanzet of hints gegeven over die vragen, die toch een groot deel van de spanning van de film maken.

Het is een beetje alsof de film vroegtijdig stop gezet wordt.