Vozvrashchenie (2003)

Shit, nu ben ik 1 van die sukkels die een film niet begrepen heeft en een te laag punt gegeven heeft. Ik heb hem nog niet gewist dus ik beloof dat ik hem nog eens ga zien.

Een mooi verhaal, mooi gebracht, alleen konden bepaalde aspecten iets meer uitgediept worden. Een iets tragere film die heel realistisch naar voor gebracht wordt. Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar zag deze in de top 250 staan en dacht dit moet wel de moeite zijn. Ik vind het geen hoogvlieger maar kon me best bekoren. Mooie beelden, mooi samenspel tussen de twee broers en heel wat mysterie rond de motieven van de vader. Denkwerk achteraf kan zijn werk doen ... een 3

Wat moet er dan uitgediept worden?

De man is een vreemde. Dat het ook voor ons een vreemde is, blijft, maakt de film net zo mooi.

Nou ja je moet gewoon de rating geven die je wilt, of je de film nou begrepen hebt of niet, het is geen heiligdom als je de film helemaal gezien hebt vind ik best dat je een fair oordeel kunt geven ook al valt die laag uit.

Zo is dat. Als hij bij jou geen snaar raakt, dan mag je dat gerust in een cijfer uitdrukken. En nog liever met argumenten onderbouwen: want dan wordt deze site pas écht interessant.

Als je iets niet begrijpt, kun je er ook niet over oordelen. Ik kijk de film gewoon nog een keer, en als het geen snaar raakt dan krijgt ie gewoon een 2,5.

Vandaag voor de vierde keer gezien, maar voor het eerst in een bioscoopzaal. En zonder dat ik nou nieuwe dingen heb gezien maakt het toch wel nog maar eens duidelijk wat de film zo goed maakt.

Eigenlijk heb ik nog geen film gezien die op zo'n fantastische manier uitgebalanceerd is, ik weet letterlijk niks slechts over de film te bedenken. Van het audiovisuele dat echt perfect is en 'in dienst van', tot het prachtige script, tot de emoties en onderhuidse spanningen van veelzijdige personages die ook duidelijk veranderen, het briljante acteerwerk, het mystieke eraan en veel iconische scenes en de foto's op het eind. Zelfs de vierde keer is 'het moment' slikken en loodzwaar. Ik word maar zelden emotioneel geraakt door een film, laat staan keer op keer, maar The Return lukt het gewoon telkens weer.

Goede film

+ Acteerwerk, rauwheid, realisme

- Weinig spanning & twists, traag

3.5

Ik heb deze film (zonder te weten wat de titel was) een aantal jaar geleden gezien, niet wetende dat ik niet de enige was die deze film goed vond.

Misschien kan ik 'm nog eens zien voor ik een stem uitbreng, want ik weet niet meer precies hoe de film ging.

Was erg onder de indruk. Het is al zovaak gezegd, maar juist het minimalisme dat de film kenmerkt maakt het zo ongetwijfeld sterk.

In de basis is het verhaal erg simpel, de vader van twee jochies komt na 12 jaar opeens weer voor de deur en ze moeten mee op een reisje met hem.
Echter zorgt dit voor een heleboel onderhuidse spanning, de vader wordt echt fenomenaal vertolkt door Lavronenko. Al die mysterieusheid past perfect en de manier waarop het eindigt voor hem is tegelijkertijd ook een beetje tragisch. Ik denk namelijk echt dat hij om zijn kinderen gaf, alleen hij wist het moeilijk te uiten. Die foto achter het zonneklepje was een mooie uiting hiervan. Tegelijkertijd heerst er natuurlijk de vraag over het doosje, ik kan het zelf ook niet precies plaatsen, maar het past prima binnen het vreemde personage van de vader.

Verder worden de 2 jochies ook prima vertolkt(let vooral op de gezichtsuitdrukkingen van Ivan) en is het behoorlijk schrijnend als je erachter komt hoe Garin in het echt aan zijn einde is gekomen. Alsof hij het lot heeft getart met deze rol.

Visueel is het natuurlijk prachtig, de stukken natuur die zijn gekozen worden fenomenaal, maar ook extreem rustig in beeld gebracht. Dit geeft een kalme sfeer aan de film, heel soms ondersteund door een ijzersterke score op de achtergrond. Die nooit te nadrukkelijk aanwezig is, maar wel een rilling veroorzaakt.

Dikke 4*, met genoeg kansen op een verhoging bij herzieningen.

Ik heb deze film nog nooit echt als minimalistisch beschouwd. Ben met alles wat je zegt voor de rest eens

Erg stugge film, maar dan positief. Spannend en tragisch, en een stukje onbegrip. Erg mooie originele combinatie. 3,5*

In de basis is het natuurlijk minimalistisch(4 acteurs in de hele film zo'n beetje inclusief een op het oog simpel verhaal), alleen het wordt bijzonder sterk uitgewerkt. Dat maakt een films als the Return ook zo sterk, dat je niet eens doorhebt dat een film met weinig middelen wordt gemaakt.

Iedereen ervaart films anders

Nouja, in dit geval is het bijna een zekerheidje dat de film met weinig middelen gemaakt is hoor, of durf je dit te ontkennen?

Production

The Return was filmed on and around Lake Ladoga and the Gulf of Finland. The budget of the film remains a secret, though in an interview the director and the producer hinted that it was well below $500,000. The director also mentioned that the producers made their money back even before it was screened at Venice Film Festival.

Ja dat wist ik al, maar ik let nooit echt op bij een film of het low of high budget is.

Nou, meestal kan je dat wel zien aan de film ja en toevallig wist ik het hier vooraf ook al. En ik vind dat the Return dat goed weet te verbergen door alle sterke punten

Alles klopt aan deze parel van een film. Ik heb nooit mooiere beelden gezien. Ik heb nooit mooiere muziek gehoord. Beiden zijn adembenemend mooi. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het magistrale acteerwerk van met name de jongste zoon en de na 12 jaar teruggekeerde vader. Dat we de film door het perspectief van de twee zoons zien vergroot de spanning. Dat de jongste zoon het helemaal verkeerd ziet over de vader zorgt voor extra veel dramatische lading aan dit meesterwerk.

Die vader is daar zelf natuurlijk de schuldige van.

Een hele mooie film , met mooie scenes en een interessant verhaal.
Ik had nooit verwacht dat de film zo zou aflopen.
Helaas blijf ik achter met heel veel vragen.
2 hoofdvragen,Waar was hij, en waarom was hij zo hard voor zijn zoons?
Misschien dat de regisseur iets kon laten zien van dat doosje die in de boot verstopt wordt.
Eerder graaft de vader iets op , op het eiland maar we zien niet wat het is.

4 sterren, dik verdiend!

Vandaag (half) gekeken. Toch wel een aparte film en door zijn eenvoud echt gewelfig. Ik zeg half, omdat ik bij het belangrijkste deel (tussen 50 minuten en 1 uur 20) maar half op heb kunnen letten, omdat ik met andere dingen bezig was.

Zal hem er binnenkort nog eens instoppen.

Prachtige, rauwe en vrij deprimerende film over een vader die na 12 jaar terugkomt naar zijn gezin en weer contact probeert te zoeken met zijn twee zoons. Veel antwoorden over de vader worden bewust door de regisseur niet gegeven. Hierdoor tast je, net als de twee zoons, in het duister over zijn identiteit en is de spanning aldoor voelbaar.

Prachtig camerawerk waarbij het kleurgebruik de deprimerende toon van de film alleen maar versterkt. Ook het acteerwerk is uitmuntend, waarvan vooral de jongste van de twee broers een openbaring is.

Ik heb deze film eerder becommentarieerd als een klote film met een halve ster. Ik heb beloofd de film nogmaals bekijken om mijn commentaar toe te lichten. Waarschijnlijk heb ik twee films door elkaar gehaald, want dit was alles behalve een "klote film". Deze film heb ik dus pas voor het eerst gezien, ik zou zoveel prachtige beelden niet vergeten zijn. Goed, boeiend en spannend verhaal, schitterend gefilmd. De foto's op het laatst waren onvergetelijk.

Heel fijn dit te horen, Leo 1954!

(Waarschijnlijk was je in de war met een Amerikaanse thriller getiteld The Return...)

Het scenario stelt weinig voor, maar visueel is het werkelijk een plaatje.

Beetje ongelukkige bewoording, maar snap wel wat ie bedoelt.

Precies, net als bij de beste poëzie gebeurt 'het' juist tussen de regels door, in de momenten van zwijgen, in de ogenblikken waar niets wordt uitgelegd maar alles gesuggereerd.

Hoe meer je als kijker zelf mag / kan / moet invullen, hoe mooier het vaak is. Zie Tarkovski's Stalker als klassiek voorbeeld...