Pearl Harbor (2001)

Nu zijn films als deze wel vaker geromantiseerd, maar hier gaat Bay wel erg ver met een twist om een schone vrouwe en nog meer 'stoere vliegeniers' en giechelende zusters in de bijrollen. Omdat hier dusdanig veel aandacht aan word besteed, verliezen sommige subplotjes hun effectiviteit. Zo word er wel erg weinig aandacht besteed aan het subplot met Cuba Gooding Jr. en het stukje rascisme dat hierbij de hoek om komt kijken. Hier en daar slaagt Bay er wel redelijk in om de gruwelijkheid van de oorlog in beeld te brengen, zoals in de scenes in het ziekenhuis tijdens het begin van de aanval. Verder is dit een behoorlijk patriotistische film die gewoon net wat te lang duurt. De film heeft wel een mooie soundtrack, maar verder heeft het te weinig om echt een boeiend epos te worden. Vermakelijk, maar soms wat te lang en zoetsappig.

Waanzinnige oorlogsactie van kamikaze vliegtuigen waarbij je de dood in de ogen ziet. Ontelbare (verdronken) lijken, eenval vol explosies die het wel ruim een uur volhoudt en dan is er nog de klefheid van die twee onafscheidelijke vrienden (patriottisisch moet Amerika wel winnen). Fantastisch computerwerk en een film waarvoor je de home surround op vol volume moet zetten voor langssuizende vliegtuigen.

Ik hou van Michael Bay films. En Pearl Harbor is geen uitzondering.

Een film die zeer slechte kritieken kreeg. Aan een kant zeer terecht. Het liefdesverhaal is tenenkrommend slecht. Eigenlijk laten de drie leads zeker niet hun beste werk zien. En doen de bijrol acteurs het best goed (Bremner, Shannon, Sizemore). Verder komen er redelijk veel stupide momenten voorbij die vanwege hun knulligheid toch behoorlijk grappig kunnen zijn.

Aan de andere kant is er dan nog het oorlog gedeelte. En dat is fantastisch in beeld gebracht met enkele mooie effecten. De aanval op Pearl Harbor is natuurlijk het hoogtepunt van de film. En in de actie stelt Bay ons zoals altijd zeker niet teleur. De geschiedenis achter de aanval had net even wat uitgebreider gemogen wat mij betreft. Zeker een interessant onderwerp.

Pearl Harbor is een film die ik zo af en toe erg graag even opzet. Het heeft zeker zijn gebreken, maar ook veel goede elementen die voor mij voor een ruime voldoende zorgen.

Een van de weinige films waarin Ben Affleck niet enorm irriteert.

Ok, nog steeds wel een beetje, maar dat hoort ook wel bij de rol die hij speelt, en dat staat ook aardig in contrast met de sympathiekere Hartnett. Dat kan toch haast alleen de regie van Bay zijn - of anders op z'n minst dat hij een goeie casting director aan het werk gezet had. Knap werk. Maar daar blijft het ook nog niet bij, want er zijn meer mooie rollen - de dames Beckinsale en Garner, waarvan ik ook zo even niet weet of ik ze ooit beter heb zien spelen. Klein schoonheidsfoutje met Baldwin misschien, die had die rol niet moeten hebben. Dan bij de andere partij Mako toch van een heel ander kaliber, wat een sterke rol zet die neer.

Dan de cinematografie. Geen speld tussen te krijgen wat mij betreft, super spectaculair en de effecten en de actiescenes zien er vijftien jaar later nog steeds fris en goed uit. Kosten noch moeite gespaard, dat ligt er wel in alles bovenop. Ook dat heeft Bay perfect op orde.

Waar ik dan wat minder enthousiast over ben... alles na de aanval op Pearl Harbor komt een beetje gezocht en aan de haren bijgesleept op me over - en waar er op de film tot dat moment al genoeg kritiek was op het vlak van de historische nauwkeurigheid, daar vliegt het ook een beetje te erg uit de bocht. Het had me beter gelegen als de film na de aanval gewoon opgehouden was. Wellicht was dan ook de toch wat moordende speelduur beter in de hand gehouden. Daar verliest Bay zich dan toch weer wat in de te grootse en te overdreven aanpak. Wel een beetje zijn stijl, denk ik.

“A brilliant man would find a way not to fight a war.”

Ik heb altijd wel een zwak voor deze film gehad. De film is veel te lang, er wordt te veel tijd gestoken in een driehoeksverhouding en de dialogen zijn soms verschrikkelijk corny. Toch heeft Pearl Harbor wel zijn charme door de mooie sfeer die door Bay wordt gecreëerd (Hawaï, hallo), de humor en drama die elkaar moeiteloos afwisselen en natuurlijk de actiescènes met het bombardement op Pearl Harbor als indrukwekkende climax.

De bijpersonages vond ik eigenlijk nog leuker dan de drie hoofdpersonages. Dat ligt niet aan Affleck, Hartnett en Beckinsale (zij zijn uitstekend) maar aan hun wat eendimensionale personages. Affleck en Beckinsale hebben best chemie maar waarom de makers er daarna voor kiezen om Hartnett en Beckinsale bij elkaar te brengen, snap ik na al die jaren nog steeds niet. Na het bombardement op Pearl Harbor komt er ook nog een heel lang stuk met de tegenaanval van de Amerikanen en ook dit gedeelte is spannend en erg vermakelijk. Vooral Alec Baldwin is hier echt geniaal bezig. Ondanks de vele minpunten blijft Pearl Harbor een meer dan vermakelijk geheel.

Beetje wat erg The Bold & The Beautiful vanwege perikelen rondom a love triangle, wat denk ik leuk is voor de vrouwelijke kijkers van de film. De kerels hebben "duizend bommen en granaten" en natuurlijk... Kate Beckinsale. Britse actrices zijn sexy op een manier die Amerikaanse actrices nooit zouden kunnen.

Mindere Bay.

Duurde me toch iets te lang. Eigenlijk had de film wel mogen stoppen na de aanval op Pearl Harbor, maar uiteraard moet het bioscooppubliek z'n revange nog even hebben. Jammer genoeg heeft Bay daar dan wel nog 45 minuten film voor nodig. Hij maakt daar dan maar dankbaar gebruik om de romance nog even een angstig zetje in de goeie richting te geven, beetje laf.

Wat me verraste was dat de film de Japanse macht met enige nuance in beeld bracht. Normaal worden ze neergezet als de laffe kamikazes, Bay maakt tijd om een wat eervoller personage in beeld te laten komen. Gek in een film die verder toch vooral als Amerikaanse patriotisme.

De oorlogsscenes zijn diegene waar Bay zich duidelijk het meest kan uitleven. De romance is melig en sleept oneindig lang aan. Volgens mij heb ik ook al eens een exacte kopie in een andere film gezien, al kan ik me niet meteen meer voor de geest halen welke dat dan zou geweest zijn.

180 minuten is gewoon teveel, zeker omdat de helft van de film eigenlijk niet werkt. Veel visuele bravoure, dat wel, maar wanneer het niet gepaard gaat met de nodige actie oogt Bay niet al te scherp. Hij kan zich maar beter richten op de zaken waarin hoe goed is, iets wat hij later gelukkig wel zou beseffen.

2.0*

Alvast niet mijn favoriete WOII-film. Een duidelijk voorbeeld van een WOII-film die zich etaleert binnen het genre van Blockbuster. De film kent een lang uitgesponnen eerste gedeelte waar de focus voornamelijk ligt op het romantische luik. Clichés worden niet geschuwd en het oogt allemaal nogal melig en flets. Beetje dezelfde opbouw als Titanic en co: Romantisch gezwets met een lange aanloop naar de actierollercoaster.
De aanval zelf en de vliegtuigscènes waren visueel wel mooi uitgewerkt en een streling voor het oog. Het liefdesverhaaltje op zich stoorde me niet, maar werd net té veel onder de aandacht geplaatst. Laat staan dat men er nog eens een schepje bovenop doet door de beste vriend in het verhaal te betrekken, vader te laten worden, uiteraard bij de laatste missie te doen sneuvelen, ruzietje te hebben tussen de BFF om dan uiteindelijk diene kleine Danny te noemen. Tja, daar zakt dan mijn spreekwoordelijke broek van af... Dan vond ik de relatie van die rosse stotteraar interessanter en vooral aandoenlijker.

De voldoende quotering is geheel bepaald door de knappe visuele effecten, goede surround en actie. Beckinsale perfect gecast, enorm knappe vrouw! Ook Affleck viel mee en eveneens een erg knappe rol van Baldwin! Hartnett ligt me niet en het heroïsch gedoe van Cuba GJr. stoorde me eigenlijk ook (maar ik ga er niet te veel over uitweiden of ik devalueer de film nog meer).

Na lang uitstellen om de speeltijd toch maar besloten om de film maar eens te gaan kijken, aangezien ik hem tegen kwam op Netflix. De film stelde absoluut niet teleur, heb mij geen minuut verveelt. De film bleef boeien tot het einde. Deze film bevat veel actie, een groot spektakel! Het verhaal was ook prima met een mooi stuk romantiek. Cast is ook erg goed, valt niks over te klagen. De film wist mij ook te raken met de emotionele scènes. Had al wel een voorgevoel dat één van de jongens het niet zal overleven in deze film. Prima vermaakt!

Ok.

Bay weet me altijd wel te vermaken. Veel actie en explosies, en daar kennen de meeste mensen hem ook van. Pearl Harbor is daar zeker geen uitzondering op. Alleen pas in het tweede deel, waar we Bay ook echt kennen waarvan we hem kennen.

Het eerste romantiek gedeelte wist me totaal niet te boeien. Het duurde echt veel te lang, ten koste van de speelduur. De cast acteert ook niet bijzonder goed, en wisten me ook eigenlijk niet echt te raken. Daarna, bij de aanval op Pearl Harbor, is de film het leukst. Het zag er zeker spectaculair uit, vooral de zinkende en kerende schepen, en de grote rookwolken in de achtergrond.

Daarna vond ik het alweer wat minder boeiend. Maar door de lekker lange aanval op Pearl Harbor vond ik de film soms zeer vermakelijk, en daarom krijgt het een voldoende van mij.

Brrr... 80 minuten melodrama, dan 40 minuten indrukwekkende catastrofe, en daarna dan nog een uitloop van 60 minuten waarvan om-en-om 30 melodrama en 30 mosterd-na-de-maaltijd-actie. Waarom dat gigantisch lange begin toch? Volgens de IMDb-trivia-pagina wilde Michael Bay daarmee "the innocence and blasé attitude" van de Amerikanen aantonen ten opzichte van de mogelijkheid dat ze in de "Europese oorlog" verzeild zouden raken. "that's exactly what things were like back then – there was very much a sense of being untouchable," zoals steeds weer werd benadrukt door de overlevenden, die vonden dat Bay de "pre-Pearl Harbor atmosphere" perfect had getroffen. Maar moest die inleiding dan ook maar meteen 1 uur en 20 minuten lang duren? Zoals Roger Ebert zegt: "Pearl Harbor is a two-hour movie squeezed into three hours, about how on Dec. 7, 1941, the Japanese staged a surprise attack on an American love triangle." Gelukkig kon ik bij herziening mijn aandacht richten op al die acteurs die mij vijftien jaar geleden nog niets zeiden maar die inmiddels bekende gezichten zijn geworden, zoals William Fichtner, Ewen Bremner, Michael Shannon en Jennifer Garner met een brilletje. Jon Voight is een geweldige FDR, de verfilming van de aanval is net zo overrompelend als de gebeurtenis zelf, en verder lijkt dit vooral op een poging om de succesformule van Titanic te kopiëren.

Vreselijk!!! Alweer zo'n "Real American Action Hero" film met daarin alle bijbehorende voorspelbare clichés, mierzoete muziek, te veel Amerikaanse vlaggen en niet historisch onderbouwde "leugens". Het is een love story die van kleffigheid van het scherm af druipt. Het enige wat goed in beeld gebracht is, is de aanval op Pearl Harbor zelf en ook de "dogfights" in deze film zijn best spectaculair te noemen. Helaas zijn deze beelden niet voldoende om er een extra ster uit te slepen bij mij. De laatste fase in de film waarin de "Doolittle raid" aan het bod komt, was voor mij het moment dat ik deze film bijna wilde afzetten. Het is zoals de Veronica recensie al zei: "De explosies acteren beter dan de acteurs..."

Voor het echte verhaal, verwijs ik je door naar de film "Tora! Tora! Tora!" (1970)

Toch anderhalve (gebleekte) ster voor de moeite...

Een film die net als Titanic een weergaloos epos had kunnen zijn over een iconische gebeurtenis, maar net als Titanic zelf verzand in randzaken. Bij deze film is het eveneens de vraag of het een oorlogsfilm betreft die volledig uit balans is, of romantische geneuzel dat zich toevallig op Pearl Harbour afspeelt. Ik kan me herinneren dat toen de film uitkwam er een artikel rond ging over veteranen van 7 december die een exclusieve voorstelling gekregen hadden, maar weinig positiefs over het nog al fantasierijke en romantisch gebeuren hadden te vertellen.

Een heel gek scenario is het op zich niet. Een beetje cachet doormiddel van een liefdesgeschiedenis en de vrij komische gebrachte keuring en opleiding is best wel prima, maar het slaat allemaal wel heel erg door naar het melodramatische en zoetsappig met de dood gewaande Rafe, de affaire met Danny, de terugkeer van Rafe en de daarop volgende problemen, en net als bij Titanic leidt het toch allemaal wel wat af van de iconische wereldomvattend gebeurtenis die op dat moment stond te gebeuren. Gelukkig komt dan toch weer een beetje de focus op de aanval te liggen en bijvoorbeeld ook even op de onzekerheid en twijfel van een zekere aanval, maar waar? Twijfel en een beeld overigens die de discussie weer aanwakkert of men het wél wist en het liét gebeuren om de publieke opinie achter de president te krijgen voor een oorlogsverklaring. De zelfde manier hoe het de Eerste wereldoorlog verging na de torpedering van de Lusitania.

Afijn terug naar de aanval die toch wel erg mooi in beeld wordt gebracht en gemaakt is met CGI. Van de ontploffing van de Arizona tot de bombardementen op Wheeler vliegveld, van de Oklahoma die op haar rug rolt, waar tot eind december nog klopsignalen uitgehoord werden, tot de vlucht B-17's die in het gedrang raken. Het is allemaal wonder mooi en overtuigend gebracht hoewel Bay er hier ook niet voor schuwt om de dingen met erg veel drama te brengen. Soms wel eens wat teveel zoals bij het hospitaal, waar eigenlijk ook weer een beetje de moraal zoek raakt en het verdriet ingevuld/opgedrongen wordt, want de dood van nurse Betty, het liefje van de stotterende Red, lijkt dramatischer dan al die kapotgescheurde, verbrandde en krijsende matrozen en militairen die voorbij komen.

De film verliest zichzelf daarna volledig qua lijn, verhaal en geloofwaardigheid als Rafe en Danny beide voor de zogenaamde Doolittle Raid geselecteerd worden. Iets waar overigens de aanval zelf andermaal onderbelicht blijft aan de sluimerende spanning en driehoeksverhouding van de twee met Beckingsale. Hoewel bepaalde aspecten wel leuk gebracht zijn zoals het 'afvallen' van de toestellen, de ontdekking en de aanval is het al met al, met Rafe's activiteiten in Engeland en de aanval op Pearl, een behoorlijk fantasierijk en niet heel reëel gebeuren. Maar goed.

Net als Titanic helaas een gevalletje van iets dat heel wat had kunnen zijn, maar zich erg verliest in randzaken en onnodig klef en zoetsappig is, en daarmee een behoorlijk gevalletjes gemiste kans is.

Na recent Midway in de bioscoop te hebben gezien, waar de aanval op Pearl Harbor ook in voor kwam, heb ik maar eens de bijna 20 jaar oude film Pearl Harbor uit de kast gehaald. Midway had de focus maar een kwartiertje op de aanval om Pearl Harbor liggen, aangezien het daar om de Slag bij Midway ging. Het wekte ieder geval mijn verlangen om nog eens een uitgebreide versie van het bombardement op Pearl Harbor te zien. Het is een de belangrijkste momenten uit WO II, aangezien Amerika na deze slag ook betrokken raakte in de oorlog en zij waren erg gewenst om als bondgenoot erbij te hebben.

Eind jaren 90 kwam de kaskraker Titanic uit, een rampenfilm met een historisch waargebeurd verhaal als kapstok en met een groots opgezette love story. Pearl Harbor kwam 4 jaar later uit en heeft wel overduidelijk leentjebuur gespeeld. Ook hier duurt het 3 uur lang, krijg je eerst anderhalf uur een verhaal om de personages te leren kennen en de romantiek te voelen, waarna de hel los barst. Dit werkte voor mij bij Titanic geweldig, daar vliegen bij elke kijkbeurt de uren om, maar dat kan ik niet van Pearl Harbor zeggen. De eerste anderhalf uur zijn nauwelijks door te komen, zo langdradig, clichématig en saai is het allemaal. Affleck en Hartnett doen het helemaal niet slecht, maar het boeide me eigenlijk voor geen meter. Gelukkig wordt er wel een hoop goedgemaakt als de Japanners eenmaal op komen dagen met hun luchtmacht. Dan volgt toch een uurtje grootse en behoorlijk toffe actie. Michael Bay kan vrij weinig als regisseur, maar iets verwoesten en dat fraai in beeld brengen gaat hem goed af. Het is bombastisch, alles explodeert en uiteraard zit er heroïsme in, maar nog niet eens zo enorm dat het me echt irriteerde zoals in zijn latere films. Voor een film die richting de 20 jaar oud gaat ziet het er ook nog echt verdomd goed uit, met mooi camerawerk en diverse gave standpunten. Wel een beetje lafjes dat je 0,0 aan bloed en ledematen ziet, wat natuurlijk wel bij zo'n gruwelijke aanval hoorde. Ik begrijp dat het bij de filmrating zal horen, maar het voelt wel wat lame aan. Saving Private Ryan liet al 3 jaar voor deze film zien hoe je de gruwel van oorlog echt in beeld hoort te brengen. Maar niettemin was het wel een cool uurtje.

En dan eindigen we weer redelijk suf, zoals we zijn begonnen. De epiloog met wat strijd tussen onze vrienden en de Japanners vond ik ook niet al te interessant meer. Het leverde nog een paar Rambo-momentjes op die een beetje misplaatst waren bij een film als deze. Van mij had de film na de slag om Pearl Harbor en het terugvechten van Amerika mogen eindigen. Sowieso duurt deze film met 3 uur een uur te lang om echt te kunnen boeien. In het begin hadden ze 3 kwartier mogen skippen en op het einde ook minstens nog een kwartiertje. Dan had ik absoluut de film een hoger cijfer gegeven. Pearl Harbor is veel te langdradig en geforceerd aangedikt om nog eens af en toe op te willen zetten, wat ik met Titanic dus wel heb. De al genoemde film Midway had met de perspectieven vanuit de militaire kant van beide kampen een veel boeiender uitgangspunt. Het is net een voldoende waard, maar meer ook echt niet.

3* blijven staan.

Onthou vooral - en eigenlijk alleen maar dat - de spectaculaire aanval van de Jappen op Pearl Harbor, magistraal met speciale effecten in beeld gebracht.

Daarnaast valt het script eigenlijk wel tegen en eigenlijk is er niemand in de cast die er bovenuit steekt.

Eigenlijk met zo'n historisch feit, mocht er daarnaast toch wat meer inhoud insteken.

Ik kreeg naarmate de film vorderde hetzelfde gevoel als bij de film Titanic een tragische gebeurtenis die met een veels te gul romantiek sausje is overgoten waardoor het werkelijke epos op de achtergrond komt te liggen.

Zelfs de special effects wisten voor mijn gevoel de film niet te redden.

Deze film heb ik lang links laten liggen vanwege de niet al te positieve beoordelingen, in combinatie met de lange speelduur en de omstandigheid dat ik doorgaans niet zo gecharmeerd ben van het werk van regisseur Michael Bay. Uiteindelijk viel het nog enigszins mee. De film duurt wel veel te lang, de toonzetting is overdreven patriottistisch en de romantische verhaallijn is niet interessant en veel te melodramatisch. De actiescènes zijn dan weer wel de moeite waard en de verhaallijnen die daadwerkelijk over de aanval op Pearl Harbor gaan zijn ook niet verkeerd. Ook wel aardig om wat acteurs aan het werk te zien die nu gevestigde namen zijn, maar toen nog aan het begin van hun loopbaan stonden. Al met al een matige film, die ik niet nog eens zal bekijken, maar ik had het nog wat erger verwacht.

Gemiddeld.

Michael Bay als actieregisseur is naar mijn mening z'n geld wel waard. Ook Pearl Harbor staat eigenlijk door de Japanse aanval. Da's echt gewoon bombastisch Hollywoodspektakel zoals het zou moeten zijn. Alleen duurt de film 3 uur. Na de aanval krijg je nog een behoorlijk lange finale, die veelal als vijgen na Pasen voelt. En ook het liefdesdrama rondom de driehoeksrelatie kan me niet echt bekoren. Daar zijn de acteurs niet goed genoeg voor, en het scriptmateriaal dat ze ter beschikking hebben evenmin.

Dus uiteindelijk een onevenwichtige film. Alles voor de aanval en alles na de aanval duurt te lang en is te slap en te zeikerig. De aanval zelf is typisch Bay en daardoor uitstekend te behappen. Goed voor 'n keertje, maar absoluut niet het beste wat Bay ooit gemaakt heeft.

2,5

Heerlijke film. Kan er na al die jaren nog steeds van genieten.