Touching the Void (2003)

Niet verkeerd. Het gaat even mis wanneer Joe gaat ijlen, maar verder ziet het er best imponerend uit, al heeft dat misschien meer te maken met het gevoel van ontzag voor dit soort oorden dan iets anders. Of het onheil waarin beide heren verzeild raken. Hoe dan ook, Macdonald vindt een keurige balans tussen die beelden en talking heads die A eerlijk overkomen en B de boel niet kapot lullen. Vond het netjes op elkaar afgestemd en het hachelijke om niet te zeggen helse avontuur gaat vanzelf eens aanslaan. Ik had het al niet meer toen hij simpelweg vertelde over dat been, laat staan de rest.

Haha , en zo is het

Prachtige beelden en overtuigend neergezet allemaal. De zeer menselijke en soms ontnuchterende commentaren van de betrokkenen voegden dit keer echt iets toe vond ik.

En al zouden sommigen hier onder die omstandigheden blijkbaar toch "de stemming erin houden": ik zou het niet kunnen denk ik

Deze docu laat beide klimmers zelf in de studio stap voor stap hun ervaringen vertellen, en het zijn twee alpinisten die in nagespeelde scènes laten zien wat er precies gebeurde. De aanwezigheid van de twee echte hoofdrolspelers geeft Touching the Void een hoge mate van authenticiteit. Toch weet dit aangrijpend verslag van twee alpinisten in nood mij niet helemaal te bekoren. Mooie beelden, maar spanning ontbreekt omdat je van in het begin weet hoe het afloopt. Ook de duur van de film mocht wel wat ingekort worden.

6/10

Ik zit een beetje in m'n bergbeklimperiode, lijkt het. Puur qua films hoor, mij niet gezien in het echt - maar nu in een week of twee Everest, The Summit en nu deze Touching the Void gezien. Net als The Summit is dit een documentaire; hier gaat het om twee Britse klimmers die een afgelegen berg in de Andes gaan beklimmen. Gezien het format is het al direct duidelijk hoe het af gaat lopen, aangezien beide klimmers en hun base camp reisgenoot allemaal uitgebreid aan het woord komen. Ook hier een avontuur met vele ontberingen, maar ook hier werken de reconstructies niet altijd even lekker, en de spanning en het drama is toch wat minder aanwezig aangezien al gelijk duidelijk is dat ze het allemaal sowieso gaan overleven. Dat het een riskante onderneming is, is duidelijk, maar voor deze leek voelde het toch ook wel allemaal heel erg onvoorbereid aan. Alsnog een aardig avontuur, maar ook te veel pratende hoofden en matige reconstructies; het raakte me niet zo als The Summit dat deed. Al was het momentje met Boney M toch wel een mooi stukje humor.

Titel op het spoor gekomen na wat doorgelezen commentaren rond Everest uit 2015 eerder dit jaar. En soms wordt je op je wenken bediend bij de kringloop.

Heel soepeltjes gaat het niet van start met de opmerkelijk jonge Simon en Joe. Dat je dan al de fysieke power en mentale stabiliteit hebt voor dergelijke ondernemingen. Laten we voor op stellen dat de opnames van de natuur en omgeving adembenemend zijn en eigenlijk lijkt de klim van de twee voortvarend te gaan, en hoewel er door het naschrift gemeld wordt dat de klim niet voltooid is hebben ze toch op de beoogde top gestaan, of heb ik dat verkeerd begrepen? Tijdens de afdaling slaat het noodlot toe, Simon is niet van plan zijn maat zomaar achter te laten, om bijvoorbeeld hulp te halen, en doet pogingen Joe naar beneden te krijgen. Tot daar is Touching The Void een redelijke film over de klimsport maar snap ik niet helemaal waarom deze film zo goed beoordeeld wordt. Maar dan slaat het noodlot nogmaals toe.

Pech, fysieke maleur, ontbering, keuzes en uitzichtloze situaties...de mannen maken in die zin heel wat mee en met Joe gevangen in een spelonk lijkt het einde bezegeld tot die ene beslissing die ook door mijn hoofd speelde. Namelijk verder de spelonk in, opzoek naar iets, naar een sprankje hoop, want hoewel er waarschijnlijk niemand komt wordt Joe eerder gevonden als hij blijft waar hij op dat moment ligt en bezegeld hij zijn eigen lot met iedere meter die hij verder afdaalt in dat ijskoude, duister spookpaleis. En wat moet dat eng zijn geweest, donker, koud, alleen...een spookhuis in de vorm van een ijsklomp. Touching The Void met recht wat dat betreft, het wordt een mentale kwestie tegenover de angst verder te gaan, en wat moet je dan een veerkracht hebben omdat te doen met maar één been. De wetenschap van deze afdaling brengt wat dat betreft een spookachtige prikkel met zich mee die de film meteen een behoorlijke zet omhoog geeft qua inhoud.

Touching The Void slaagt erin om twee hele verschillende verhalen in het geval van Joe en Simon te brengen. De ene pure angst en overlevingsdrang, en worstelend met de gedachte om achter gelaten te zijn, de andere daarentegen piekerend over de beslissing die hij moest maken. Simon kon wellicht niet anders in de situatie, toch kan het niet anders dat je daar altijd een schuld gevoel aan overhoudt. Zoals gezegd de ene lamgeslagen door een schuldgevoel en verlies, de andere worstelend voor zijn leven. De ene psychologisch beschadigd de andere fysiek. We zien daarna de mens toch wel op zijn kleinst, geestelijk naakt in die zin, voorbij de wanhoop berustend op sterven en in staat van delerium. En wat kan ik me de woorden van Richard goed voorstellen dat hij niet dacht dat het iets menselijks was dat daar buiten riep. Een spook, een geest, getormenteerd en roepend om vergelding of verlossing. Het onderstreept voor mij eens te meer wat voor psychologische keuze en straf er rondom Simon en zijn daad hangt. Gelukkig bleek Simon iets pragmatischer.

Touching The Void maakt halverwege de sprong van aardig klimdrama naar een opmerkelijk en sterke ode aan de overlevingsdrang en onverzettelijkheid van de mens. Hoewel geen fan van reconstructies ogen deze toch prima gedurende de film en mag zeker Brendan Mackey genoemd worden die in het tweede deel een sterke indruk maakt. Uiteraard moet de adembenemende natuur nog even benoemd worden en slaagt de film toch in de tweede fase ontzettend goed met zijn beeld rond de mens in een dergelijke uitzichtloze situatie. Ondanks het niet zo bijzonder begin levert Touching The Void wel degelijk en is een uitstekende film te noemen.

Ik bleef toch echt verbijsterd achter na het zien van Touching The Void. Hoewel je weet hoe het eindigt weet de film zeker in het tweede stuk de strijd tussen complete wanhoop en rationeel denken tot in de puntjes te tonen. Lichamelijk is dit al een onmogelijke strijd, het psychologische aspect is natuurlijk net zo belangrijk. De interviews tussendoor zijn soms wat overbodig, maar de documentairemakers zijn er erg goed in geslaagd de onmenselijke ontberingen tastbaar te maken. Wat hebben deze gasten afgezien, niet normaal.