Touching the Void (2003)

Is eerder een Nederlands fenomeen en OH is Belgisch, vandaar.

Ik ben nog steeds benieuwd trouwens.

Het is een uitdrukking uit een reeks bekende reclames van begin jaren '90? Zoiets.

Dit is er eentje van: YouTube - RVS reclame uit de jaren 90 (Nederlands)

Was je daar nu echt al ruim 2 jaar benieuwd naar, Onderhond .

Ik check toch minstens tweemaaldaags dit topic moet ik toegeven. Maar nu weet ik dat ook weer.

Mercikes (om mijn Belgenschap even te benadrukken).

Het is toch echt Brown Girl in the RING. Beter bekend als 1 champignonnetje tralalalala, 2 champignonnetjes traaaaaalalalalala, 3 champignonnetjes....

Deze film blies me gewoon van mijn sokken (en het is winter, dus dikke wollen...).

De beeldenpracht spat van het scherm en je leeft écht mee met de verongelukte Joe die wanhopig en zwaargewond probeert terug te keren naar het basiskamp. Zijn gevoelens van doodsangst en verlatenheid snijden door merg en been.

Héél straffe kost en wat mij betreft een MUST SEE voor elke filmliefhebber.

9/10.

Een schitterend Docu-Drama dat je niet onberoerd zal laten.

Vette aanrader

Klopt als een bus.

Fantastisch hoe een film ZO spannend kan zijn terwijl je weet dat beide mannen het overleefd hebben. Zat de gehele fim/docu op het puntje van mn stoel, echt ongelooflijk!

Visueel imponerend deze Touching the Void; schitterende beelden, mooi camerawerk (met een paar bijzonder fraaie shots) en ook nog eens een meeslepend verhaal.

Ja, ik heb best genoten van dit avontuur. Wat kan de mens een drang hebben om te overleven zeg - mooi neergezet in deze film, waar regisseur Macdonald een prima werkende combinatie maakt tussen een documentaire en een drama-film. Klasse.

De film is boeiend van het begin tot het eind, maar wanneer het gruwelijk misgaat met Joe wordt het pas écht een meeslepend en indrukwekkend avontuur. Vooral de scénes wanneer Joe helemaal verloren lijkt wanneer het touw wordt doorgesneden en-ie in die diepe kloof terecht komt. Simon smeert 'm en dan is het maar hopen dat ze nog bij het begin (het tentje) zitten, wanneer Joe met z'n ongelofelijke onverlevingsdrang terugkrabbelt naar het beginpunt.

Een race tegen de klok, de pijn is voelbaar en als Joe dan een plas water tegenkomt voel je je als kijker ook een stuk gelukkiger. Bij vlagen adembenemend; dikke voldoende.

Sterk verhaal

zoiets verzin je toch niet? Wat een onvoorstelbaar verhaal, een normaal men had dit nooit overleefd.

Ver-schrik-ke-lijk... Wat een langdradig ding over twee losers die bergklimmen stoer vinden en wanneer het dan mis gaat als een stel moederskindjes zielig anderhalf uur voor de camera gaan zitten janken.

1,5 punt voor de mooie beelden die helaas door die twee huilebalken continue worden onderbroken

Geweldige documentaire over twee bergbeklimmers waarbij het noodlot toeslaat tijdens de afdaling. De vorm is vrij simpel: de twee daadwerkelijke klimmers en een vriend zijn aan het woord, afgewisseld met een reconstructie van de beklimming. Maar deze reconstructie ziet er zeer indrukwekkend en levensecht uit waardoor je er als kijker midden in zit en je je soms afvraagt hoe ze daar in hemelsnaam een camera bij kregen. Ook het verhaal op zich (man vs nature) is sterk en het is duidelijk dat het zowel een lichamelijk als psychisch zware beproeving was. Klein minpuntje is dat je van te voren al weet hoe het afloopt, aangezien beide klimmers aan het woord zijn.

Jaren geleden het boek Over de Rand gelezen, één van het meest spannendste boek ooit over bergsport geschreven. Twee enthousiaste jongens die op een simpele wijze, het alpine klimmen, een moeilijke onbeklommen berg gaan beklimmen. Het boek was ook bijna amateuristisch geschreven, dat was één van de charmes. Het werd een wereldwijde hit.

Nu zie ik pas de gedramatiseerde documentaire en die haalt het natuurlijk niet bij het boek. Het verhaal is me natuurlijk bekend, maar een film haalt vrijwel nooit de ervaring van het lezen van een boek. Hoe schitterend de documentaire ook is gefilmd. En je vraagt je dan af hoe iemand dit drama ziet als hij het verhaal nog niet kent. Zo'n boek eist een verfilming, het is alleen moeilijk voor mij er een oordeel over te vellen.

Losers? Moederskindjes? Huilebalken?

Wat een complete onzin is dat zeg, dit waren twee heel dappere bergbeklimmers, die op zich zelf in een afgelegen gebied een nooit beklommen wand beklommen. Niet in expeditie stijl, met vaak tientallen leden en helpers, nee op zich zelf. Maakten de meest gruwelijke ervaringen mee, hielpen elkaar met gevaar voor eigen leven, moesten de zwaarste beslissingen nemen. Beslissingen die in een normaal leven niet eens aan de orde komen.

Het waren grote winners, kerels die op zichzelf en elkaar werden terug geworpen in de meest onvoorstelbare omstandigheden en die durfden te huilen.

Stevige helletocht...en dat komt wel over.

Mengeling van docu met erg sterk nagespeelde fragmenten...zou net echt kunnen zijn en daar wringt dan net weer de schoen, want er kan natuurlijk geen camera bij zijn.

Maar ja het verhaal met name Joe geven de beelden wel weer net een diepere laag...hij heeft het tenslotte allemaal doorgemaakt (al benijden we Simon zeker ook niet).

Beetje dubbel gevoel dus voor het kiezen van een mengeling van docu en drama, maar de film ziet er geweldig uit en behoorlijk afmattend (lees inleefbaar) is het ook.

Aardige documentaire, al doet hij niet onder voor de gemiddelde bergklimmers ramp die ze op Discovery Channel regelmatig uitzenden.

Geweldig inspirerende film/documentaire.

Een prachtig aangrijpend verhaal, jaren geleden het boek gelezen en het staat me nog bij als de dag van gisteren. De film kan niet tippen aan het boek dat veel aangrijpender wordt verteld maar al met al blijft het een meesterwerk.

Goede weergave (documentaire form) van een bijzonder spannende reis. Voor avonturiers die een moment stil willen staan bij wat het leven waard is, een bijster indrukwekkend verhaal.

Voldoende aangrijpend voor een docu, maar niet te vergelijken met een Holywood film.

4 sterren voor deze docu.

Aangrijpende documentaire met erg realistische beelden die nagespeeld zijn. Bij de interviews wordt erg ingezoomd op de gezichten van de klimmers. Soms komen hun emoties een beetje vreemd over.

Barre berg.

Nog nooit maakte Boney M. zoveel indruk als tijdens deze met prachtige beelden doorspekte documentaire. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarbij je af en toe net zo moedeloos wordt als de door het noodlot getroffen bergklimmers, die tijdens hun barre tocht de dood menigmaal in de ogen staren. En dat is een knappe prestatie. Spannend en meeslepend, alsof je er zelf bij bent.

Zeer goed.

Het boek eerst gelezen en een tijdje terug al eens gezien en nu dus weer.

Boek en film gaven dezelfde spanning en dat zie je toch niet vaak.

De beslissing van Yates is hem niet in dank afgenomen, velen uit het elitaire klimwereldje vielen over hem heen en daar snapt niemand nog steeds wat van zichzelf: klimmers zijn egotrippers en op die hoogten is maar één wet: ieder voor zich!!!!

Interessant drama dat de spanning eigenlijk meteen wegneemt omdat vanaf het begin duidelijk is hoe dit avontuur eindigt. Toch zeker de moeite waard om mee te leven met de erbarmelijke omstandigheden waarin deze klimmers zichzelf hebben gebracht (...)

Wat een verpletterende reconstructie (van een waargebeurd verhaal)!

Zo - en niet anders - moeten docu-drama's gemaakt worden, zo vertel je een verhaal. En zo wordt je als kijker meegesleept. Verlatenheid is verlatenheid, pijn is pijn, en kou is kou. (Dit zeg ik zo, met in mijn achterhoofd nog steeds de film - nota bene acht jaar later - van Oerlemans; Nova Zembla...; waar niets was wat het moeten zijn... maar wel had kunnen zijn...). Regisseur Kevin Macdonald zal allicht een grootheid zijn.

Het hallucinerende zien, en een hysterische liedje van Boni M, dingen die je toch liever niet wil meemaken op cruciale momenten in 't leven, en al helemaal niet op het moment van sterven... want dan weet je 't zeker; dit overleef je niet!), zijn geweldig gebracht.

Inderdaad een Must See!

Een dik verdiende 4 *

Hoe hou je een verhaal spannend, als de kijkers bij voorbaat al weten hoe het afloopt. En je ze dat zelf ook nog eens vertelt aan het begin.

Nou zo dus. Geniaal goed gedaan, en bloedstollend - ook als je de film al een keer of vijf gezien hebt, en het boek gelezen hebt.

Joe Simpson en Simon Yates (en ook Richard Hawking) brengen hun verhaal op een enthousiaste en indringende manier. In de scene waarop Siula Grande herkenbaar in beeld is zijn ze ook zelf wat aan het klimmen, de rest is dan wel door anderen ingevuld - en op een andere plek gefilmd, maar dat wordt kunstig weggewerkt en waar het al opvalt stoort het niet.

Schoolvoorbeeld van een perfecte documentaire, eigenlijk. En het blijft een heel indrukwekkend verhaal.

Geweldig en boeiend. spannend ook.

Leuk om 'het verhaaltje' een keer gevolgd te hebben, maar verder is dit toch verre van grootste cinema. Morris deed dit soort reconstructie docu's al in de jaren 80. Kreeg er ook zo'n Rescue 911 -gevoeltje bij.

Boney M

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond het een prima film/documentaire. Visueel zag de film er erg goed uit en verveelde de film ook niet. 'k vond het wel een meeslepende film, ondanks dat je al wist hoe het ging eindigen.

De moeite om gezien te hebben.