Touching the Void (2003)

Indrukwekkend

Documentaires zijn altijd een beetje lastig te beoordelen. Ze zijn visueel vaak niet bijzonder en je hoeft het maar 1 keer te zien. Meestal komen ze bij mij dan ook niet hoger dan 3.5 sterren.

Maar deze documentaire wist me goed te verassen.

Het begon allemaal redelijk, je ziet een twee mensen een berg beklimmen en onder tussen vertellen de twee "echte" bergbeklimmers hoe het ging. Maar wanneer ze in de problemen komen komt het echt op gang. Prachtige natuur opnames word afgewisseld met bloedstollende spanning.

Absolute hoogtepunt zijn de laatste 20 minuten als het camerawerk wat "experimenteler" word en de spanning toeneemt.

Minpuntje is dat je weet hoe het afloopt, maar dat kun je de makers niet kwalijk nemen.

4 sterren.

't Was inderdaad een goeie keuze om hier geen gewone langspeler van te maken. Verliest dan grotendeels z'n effect.

Maar veel meer dan een doordeweekse TVdocu vind ik dit nu ook weer niet. Een paar mooie wolkenshots over de bergen, maar verder even indrukwekkend als die tussenbeelden op Eurosport tijdens de Olympische Winterspelen. Blijft allemaal pover, en wanneer dan toch enige cinematische manipulaties gepoogd worden is het resultaat vaak om te huilen. De blurry beelden zijn slecht, dat Boney M nummertje gewoon amateuristisch.

Wat overeind blijft is een indrukkend relaas van een barre tocht, en bij momenten indrukwekkend eerlijke reacties van de drie heren. Maar bioscoopwaardig vind ik zo iets niet. 2.5*, en da's eigenlijk nog best hoog vind ik.

gelukkig heeft onderhond meer verstand van verzekering...in ieder geval niet van objectieve filmrecensies

Filmrecensies dienen dan ook subjectief te zijn...

Nu ben ik toch wel benieuwd. Verzekering

Deze film stond in mijn videotheek ergens onderaan de rekken en ik nam hem maar mee omdat ik zowat al de rest al gezien heb, maar wat een voltreffer zeg !

Nooit eerder zag ik deze manier van film maken: een documentaire en een drama gecombineerd in één vloeiend geheel.

Van de eerste minuut tot de laatste voel je de spanning, het samenspel, de pijn intens mee. De tandpijn die ik op dat moment had, versterkte dat meeleven met pijn nog

Ook knap dat de bergbeklimmers zo ongegeneerd vertellen over hun diepste gedachten in de extreem moeilijke situaties Op een bepaald moment zegt Simon zelfs: "Ergens hoopte ik dat hij gewoon naar beneden zou storten zodat het probleem opgelost was." Het morele vraagstuk krijg je er dus gratis bij in deze film: Wat zou jij doen in die situatie ?

De meeste mensen lijken Simon toch op de een of andere manier te veroordelen. Niet voor alles, maar iedereen heeft wel één ding waarvan hij of zij denkt: dat zou ik toch anders doen of dat zou ik toch nooit kunnen denken.

Wel rekening mee houden dat Simon op dat moment net zijn puberteit was ontgroeid, in extreem slechte omstandigheden verkeerde en eigenlijk steeds de enige keuze nam die ertoe leidde dat toch nog één van de twee zou overleven. Er wat blijven bij zitten was inderdaad geen oplossing. Een element dat ook meespeelt is dat Simon en Joe (zo zeggen ze zelf) nooit vrienden zijn geweest, enkel een klimduo.

Sterke film die niemand onberoerd laat

4*

Het ziet er allemaal prachtig uit en is mooi gemaakt maar echt fascinerend of indrukwekkend vond ik het eigenlijk niet; ik heb deze film halverwege afgezet om de volgende dag te herkijken; als ik op het puntje van mijn stoel zit doe ik dat niet.

De opzet om de film in flashback te vertellen is misschien noodzakelijk maar gaat na verloop van tijd ook wat vervelen.

Nee, dan kijk ik toch liever Vertical Limit. 3 sterretjes.

vertical limit is een hollywoodiaanse actie met zeepsmoel o'donnel die een jump van 20 meter doet...very meeslepend indeed.

touching the void is gewoon echt..het feit dat het allemaal echt gebeurd is maakt het meeslepend.

voor mij voelt de docu gewoon aan alsof je aan het luisteren bent naar een verhaal dat verteld wordt van wat die 2 kerels meegemaakt hebben en da's toch wel heftige shit.
de manier waarop de mannen vertellen houd je vast..de geemotioneerde manier waarop Joe over zijn helletocht vertelt is 100 keer indrukwekkender dan ontploffende bergen en monsterlawines in een spektakelfilm, omdat je gewoon kunt voelen dat die kerel tot op het bot en verder is moeten gaan om te overleven......en dat maakt het heftig.

verder vond ik de film op bepaalde punten best grappig...de lullige lafbek die mee was en die met een smile op zijn gezicht zat te vertellen dat hij niet buiten de tent durfde te komen toen hij geroep hoorde en op een cynisch niveau eigenlijk de tocht van Joe...eerst uit een gletzjer klauteren, daarna hinkelend en vallend over rotsen..modder drinkend verder kruipen om dan er van overtuigd te raken dat je aan het sterven bent met constant Boney m in je hoofd en uiteindelijk op een vertrouwde plek te belanden...in de latrine van je basiskamp...letterlijk en figuurlijk in de shit.

nee, touching the void is misschien geen technisch hoogstandje op vlak van filmmaken (wel erg knappe beelden van de natuur) en de stijl zal zeker niet door iedereen gesmaakt worden...maar voor mij voelde het wel indrukwekkend aan.

3.5***

deze docu is prachtig gemaakt.. geen woorden 3½*

De beelden van de Peruaanse Andes alleen al zijn zo mooi en dramatisch in beeld gebracht dat ik zelfs van het kijken naar de landschappen al een brok in de keel kreeg.

prachtige docu... alleen fantastisch wordt het net niet, misschien omdat het een beetje lijkt op die discovery-docu's (exteme survival oid)

begrijp me niet verkeerd, deze film is veel beter dan dat maar je gaat het toch wel een beetje zo bekijken (ik tenminste).

Dat via flashback vertellen vind ik juist wel mooi trouwens, dat ze kunnen analyseren hoe ze toen dachten.

3,5*

Zeer overtuigende en fascinerende documantaire over de barre en bizarre overlevingstocht van Joe en Simon.

Waarbij natuurlijk vooral het verhaal van Joe indruk maakte omdat die bijna de gehele afdaling heeft moeten doen met een verbrijzelde knie.

Man wat had die man een overlevingsdrang , niet normaal meer.

En ondanks dat je weet hoe het afloopt zit je bijna de gehele film in spanning.

Erg knap gedaan.

En als dit alles ook nog eens erg mooi en realistisch in beeld wordt gebracht zul je begrijpen dat ik het een topper vond.

Juist, want daarvoor valt er eigenlijk bitter weinig te beleven. Het verhaal boeit wel, maar pas in de laatste 20 minuten wordt 'Touching the Void' echt meeslepend en emotioneel. In tegenstelling tot wat Onderhond schreef vond ik het lied van Boney M een verrassend goede vondst.

Interessante documentaire met (vrij zeldzame) mooie plaatjes en een zéér geslaagd einde.

3,5*

Deze docu zou zo op Discovery uitgezonden kunnen worden, of is het daar toch weer te veel een film voor?

Hoe het ook zij ik vind dit erg indrukwekkend en vooral ook zeer aangrijpend.

Meeslepende en constant boeiende film voorzien van prachtige shots. Verder een film waarin de mens wordt neergezet als een wezen dat tot het uiterste gaat om te overleven, zonder dat de film gelijk transformeert tot een heldenepos. Perfecte mix van documentaire en drama met zelfs wat luchtige situaties tussendoor.

Ik heb sowieso wel affiniteit met dit onderwerp. De hoogste berg die ik heb beklommen is de bijna 3500 meter hoge Marmolada in de Italiaanse Dolomieten. Een schijntje natuurlijk vergeleken met het ijzingwekkende machtsvertoon van de steile hellingen in deze film. Verder wel redelijk herkenbaar die heldere, paradijselijke meren die mij doen denken aan een bounty eiland achtige sferen en die gletsjers dan.... Ik heb er zelf al vaker over heengelopen en het blijft een geweldige ervaring. Vooral tijdens het afdalen ga je soms meerdere malen op je bek i.v.m. gladheid. Al is dat laatste woord waarschijnlijk een dooddoener.

Zelf ben ik trouwens ook wel eens in een wat aparte situatie terechtgekomen. We zouden die dag zo `n 10 uur lopen. Het weer veranderde na zo `n 3 uur vrij plots en daar liepen wij dan noodgedwongen vlak achter elkaar, ver weg van de beschaafde wereld onder de bliksemschichten door. Kon mij trouwens ook wel vinden in dat roekeloze, gedrevene optreden van Joe. Als wij met zo `n groep gingen klimmen dan trok ik toch vooral op met de wat betere klimmers aangezien ik zo snel mogelijk boven wilde zijn. Goede sier bij de meisjes maken deden we wel weer als de tenten opgezet moesten worden.

Ben trouwens benieuwd wat voor een nummer zich in mijn hoofd zou afspelen als ik in zo `n penibele positie verkeerde als Joe. Moet toch een ware hel zijn dat je dan uitgerekend een nummer hoort waar je altijd een hekel aan hebt gehad. Fraaie film dus die richting het einde inderdaad een wat bevreemdende maar bijbehorende editing bevat en lekker surrealistisch aandoende muziek. 4*

P.S. Verder begrijp ik ook niet waarom zoveel hypocriete mensen uit Engeland de actie van Simon zonodig weer moesten veroordelen. Ik krijg daarbij hetzelfde gevoel als landbestuurders die de scholen weer meer regeltjes in de maag spitsen zonder te weten hoe het allemaal werkt.

Ja dat was zo. Hij had tijdens een klote moment opeens dat nummer in zijn hoofd. Had dus een bedoeling, maar onderhond zal er vast de film niet beter door vinden

Oke, ik dacht al zoiets.

Maar dat lijkt me weinig te maken te hebben met amateuristisch.

ik had bij sommige stukjes tog het idee dat het gedramatiseerd was.

Zoals Onderhond boven al zegt, niet veel meer dan de doordeweekse TVdocu.

2,5*

Sterk verhaal over de drang om te overleven en voltehouden.

Bergbeklimmen heeft me altijd wel geboeid maar na deze Doco

ben ik er toch effe over aan het twijfelen om het wel echt te doen.

Mischien de beste doco die ik heb gezien 4 sterren

Dit zijn echte helden.

Ik vond het een mooie film die bleef boeien, maar in principe zie je dit soort verhalen ook in "I shouldnt be alive" op Discovery channel.. Touching the void is alleen met iets meer budget gemaakt en heeft een wat langere speelduur..

2,5*

Mee eens. Ik vind het meer iets voor discovery channel. De opnames zijn indrukwekkend en prachtig. Ik kan overigens zelf maar moeilijk begrijpen waarom mensen dergelijke hachelijke uiterst gevaarlijke ondernemingen uit liefhebberij doen. Blijkbaar een grote drang om je te bewijzen of zo.

Voor de mensen die achterblijven zoals ouders, partners en eventueel kinderen moet het eveneens een dramatische en traumatische ervaring zijn. Eigenlijk moet je ook op een bepaalde manier ook wel heel egoisitisch zijn om dit te doen. Waarschijnlijk hebben de betreffende bergbeklimmers geen partner en kinderen wat anders kun je het eigenlijk niet maken, vind ik.

Maar indrukwekkend is het zeker.

Spannende en opzienbarende docu, die me wel wist te pakken. Het is een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar wat me vooral is bijgebleven, is dat Joe Simpson het liedje "Daddy cool" de hele tijd in zijn hoofd had .

Mooie docu.. je komt er steeds en steeds meer in.. stervende terwijl het laatste wat je hoort Boney M is, dat zou mijn alltime nachtmerrie ook zijn, evident het teken dat je hersenactiviteit tot het minimum is beperkt..

Het kan nog erger, het was Brown Girl In The Ring.

Je zou zeggen dat ze na dit avontuur meer zouden voelen voor een hobby als larpen of knutselen, maar nee hoor...

Om helemaal volledig te zijn: Brown girl in the RAIN.

Het zou mijn einde betekend hebben.

ik denk dat Onderhond nog niet zo oud is, anders had hij deze toespeling wel gesnopen..