Touching the Void (2003)

Heb bijna de hele film met kippenvel gezeten, wat prachtig gefilmt! Mooie plaatjes, spannend verhaal! Blijft nog dagen spoken.

Indrukwekkende, bloedstollende en adembenemend docu-drama. De combinatie tussen flarden interview en nagespeelde scènes werkt perfect, en ondanks het feit dat je van te voren al weet hoe het zal aflopen, zit je de hele film op het puntje van je stoel.

Vooral het verhaal van Joe Simpson is ontzettend aangrijpend. Het is haast onegrijpelijk hoe die man zo boven zichzelf is uitgestegen, en eventjes heeft gebalanceerd op het randje van de waanzin. Maar wat wil je ook als je met een nummer van Boney M in je hoofd zit.

4 sterren.

Het duurde voor mij een tijdje om er helemaal in te komen, maar vanaf het moment dat het echt misgaat was ik steeds meer gebeoid.

Ik zat helmaal mee te leven met Joe. Zijn eenzame strijd is super indrukwekkend.

Het is een onwerkelijk waargebeurd verhaal. De gedetaileerde emotioneel geladen verslagen van de bergbeklimmers (/afdalers) worden gebracht als het over gisteren ging (10 jaar in werkelijkheid). De combinatie documentaire - drama werkt verrassend goed.

3,5 sterren

Indrukwekkend

Documentaires zijn altijd een beetje lastig te beoordelen. Ze zijn visueel vaak niet bijzonder en je hoeft het maar 1 keer te zien. Meestal komen ze bij mij dan ook niet hoger dan 3.5 sterren.

Maar deze documentaire wist me goed te verassen.

Het begon allemaal redelijk, je ziet een twee mensen een berg beklimmen en onder tussen vertellen de twee "echte" bergbeklimmers hoe het ging. Maar wanneer ze in de problemen komen komt het echt op gang. Prachtige natuur opnames word afgewisseld met bloedstollende spanning.

Absolute hoogtepunt zijn de laatste 20 minuten als het camerawerk wat "experimenteler" word en de spanning toeneemt.

Minpuntje is dat je weet hoe het afloopt, maar dat kun je de makers niet kwalijk nemen.

4 sterren.

't Was inderdaad een goeie keuze om hier geen gewone langspeler van te maken. Verliest dan grotendeels z'n effect.

Maar veel meer dan een doordeweekse TVdocu vind ik dit nu ook weer niet. Een paar mooie wolkenshots over de bergen, maar verder even indrukwekkend als die tussenbeelden op Eurosport tijdens de Olympische Winterspelen. Blijft allemaal pover, en wanneer dan toch enige cinematische manipulaties gepoogd worden is het resultaat vaak om te huilen. De blurry beelden zijn slecht, dat Boney M nummertje gewoon amateuristisch.

Wat overeind blijft is een indrukkend relaas van een barre tocht, en bij momenten indrukwekkend eerlijke reacties van de drie heren. Maar bioscoopwaardig vind ik zo iets niet. 2.5*, en da's eigenlijk nog best hoog vind ik.

Het ziet er allemaal prachtig uit en is mooi gemaakt maar echt fascinerend of indrukwekkend vond ik het eigenlijk niet; ik heb deze film halverwege afgezet om de volgende dag te herkijken; als ik op het puntje van mijn stoel zit doe ik dat niet.

De opzet om de film in flashback te vertellen is misschien noodzakelijk maar gaat na verloop van tijd ook wat vervelen.

Nee, dan kijk ik toch liever Vertical Limit. 3 sterretjes.

Meeslepende en constant boeiende film voorzien van prachtige shots. Verder een film waarin de mens wordt neergezet als een wezen dat tot het uiterste gaat om te overleven, zonder dat de film gelijk transformeert tot een heldenepos. Perfecte mix van documentaire en drama met zelfs wat luchtige situaties tussendoor.

Ik heb sowieso wel affiniteit met dit onderwerp. De hoogste berg die ik heb beklommen is de bijna 3500 meter hoge Marmolada in de Italiaanse Dolomieten. Een schijntje natuurlijk vergeleken met het ijzingwekkende machtsvertoon van de steile hellingen in deze film. Verder wel redelijk herkenbaar die heldere, paradijselijke meren die mij doen denken aan een bounty eiland achtige sferen en die gletsjers dan.... Ik heb er zelf al vaker over heengelopen en het blijft een geweldige ervaring. Vooral tijdens het afdalen ga je soms meerdere malen op je bek i.v.m. gladheid. Al is dat laatste woord waarschijnlijk een dooddoener.

Zelf ben ik trouwens ook wel eens in een wat aparte situatie terechtgekomen. We zouden die dag zo `n 10 uur lopen. Het weer veranderde na zo `n 3 uur vrij plots en daar liepen wij dan noodgedwongen vlak achter elkaar, ver weg van de beschaafde wereld onder de bliksemschichten door. Kon mij trouwens ook wel vinden in dat roekeloze, gedrevene optreden van Joe. Als wij met zo `n groep gingen klimmen dan trok ik toch vooral op met de wat betere klimmers aangezien ik zo snel mogelijk boven wilde zijn. Goede sier bij de meisjes maken deden we wel weer als de tenten opgezet moesten worden.

Ben trouwens benieuwd wat voor een nummer zich in mijn hoofd zou afspelen als ik in zo `n penibele positie verkeerde als Joe. Moet toch een ware hel zijn dat je dan uitgerekend een nummer hoort waar je altijd een hekel aan hebt gehad. Fraaie film dus die richting het einde inderdaad een wat bevreemdende maar bijbehorende editing bevat en lekker surrealistisch aandoende muziek. 4*

P.S. Verder begrijp ik ook niet waarom zoveel hypocriete mensen uit Engeland de actie van Simon zonodig weer moesten veroordelen. Ik krijg daarbij hetzelfde gevoel als landbestuurders die de scholen weer meer regeltjes in de maag spitsen zonder te weten hoe het allemaal werkt.

Sterk verhaal over de drang om te overleven en voltehouden.

Bergbeklimmen heeft me altijd wel geboeid maar na deze Doco

ben ik er toch effe over aan het twijfelen om het wel echt te doen.

Mischien de beste doco die ik heb gezien 4 sterren

Dit zijn echte helden.

Spannende en opzienbarende docu, die me wel wist te pakken. Het is een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar wat me vooral is bijgebleven, is dat Joe Simpson het liedje "Daddy cool" de hele tijd in zijn hoofd had .

Deze film blies me gewoon van mijn sokken (en het is winter, dus dikke wollen...).

De beeldenpracht spat van het scherm en je leeft écht mee met de verongelukte Joe die wanhopig en zwaargewond probeert terug te keren naar het basiskamp. Zijn gevoelens van doodsangst en verlatenheid snijden door merg en been.

Héél straffe kost en wat mij betreft een MUST SEE voor elke filmliefhebber.

9/10.

Een schitterend Docu-Drama dat je niet onberoerd zal laten.

Vette aanrader

Fantastisch hoe een film ZO spannend kan zijn terwijl je weet dat beide mannen het overleefd hebben. Zat de gehele fim/docu op het puntje van mn stoel, echt ongelooflijk!

Visueel imponerend deze Touching the Void; schitterende beelden, mooi camerawerk (met een paar bijzonder fraaie shots) en ook nog eens een meeslepend verhaal.

Ja, ik heb best genoten van dit avontuur. Wat kan de mens een drang hebben om te overleven zeg - mooi neergezet in deze film, waar regisseur Macdonald een prima werkende combinatie maakt tussen een documentaire en een drama-film. Klasse.

De film is boeiend van het begin tot het eind, maar wanneer het gruwelijk misgaat met Joe wordt het pas écht een meeslepend en indrukwekkend avontuur. Vooral de scénes wanneer Joe helemaal verloren lijkt wanneer het touw wordt doorgesneden en-ie in die diepe kloof terecht komt. Simon smeert 'm en dan is het maar hopen dat ze nog bij het begin (het tentje) zitten, wanneer Joe met z'n ongelofelijke onverlevingsdrang terugkrabbelt naar het beginpunt.

Een race tegen de klok, de pijn is voelbaar en als Joe dan een plas water tegenkomt voel je je als kijker ook een stuk gelukkiger. Bij vlagen adembenemend; dikke voldoende.

Geweldige documentaire over twee bergbeklimmers waarbij het noodlot toeslaat tijdens de afdaling. De vorm is vrij simpel: de twee daadwerkelijke klimmers en een vriend zijn aan het woord, afgewisseld met een reconstructie van de beklimming. Maar deze reconstructie ziet er zeer indrukwekkend en levensecht uit waardoor je er als kijker midden in zit en je je soms afvraagt hoe ze daar in hemelsnaam een camera bij kregen. Ook het verhaal op zich (man vs nature) is sterk en het is duidelijk dat het zowel een lichamelijk als psychisch zware beproeving was. Klein minpuntje is dat je van te voren al weet hoe het afloopt, aangezien beide klimmers aan het woord zijn.

Stevige helletocht...en dat komt wel over.

Mengeling van docu met erg sterk nagespeelde fragmenten...zou net echt kunnen zijn en daar wringt dan net weer de schoen, want er kan natuurlijk geen camera bij zijn.

Maar ja het verhaal met name Joe geven de beelden wel weer net een diepere laag...hij heeft het tenslotte allemaal doorgemaakt (al benijden we Simon zeker ook niet).

Beetje dubbel gevoel dus voor het kiezen van een mengeling van docu en drama, maar de film ziet er geweldig uit en behoorlijk afmattend (lees inleefbaar) is het ook.

Barre berg.

Nog nooit maakte Boney M. zoveel indruk als tijdens deze met prachtige beelden doorspekte documentaire. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarbij je af en toe net zo moedeloos wordt als de door het noodlot getroffen bergklimmers, die tijdens hun barre tocht de dood menigmaal in de ogen staren. En dat is een knappe prestatie. Spannend en meeslepend, alsof je er zelf bij bent.

Zeer goed.

Het boek eerst gelezen en een tijdje terug al eens gezien en nu dus weer.

Boek en film gaven dezelfde spanning en dat zie je toch niet vaak.

De beslissing van Yates is hem niet in dank afgenomen, velen uit het elitaire klimwereldje vielen over hem heen en daar snapt niemand nog steeds wat van zichzelf: klimmers zijn egotrippers en op die hoogten is maar één wet: ieder voor zich!!!!

Wat een verpletterende reconstructie (van een waargebeurd verhaal)!

Zo - en niet anders - moeten docu-drama's gemaakt worden, zo vertel je een verhaal. En zo wordt je als kijker meegesleept. Verlatenheid is verlatenheid, pijn is pijn, en kou is kou. (Dit zeg ik zo, met in mijn achterhoofd nog steeds de film - nota bene acht jaar later - van Oerlemans; Nova Zembla...; waar niets was wat het moeten zijn... maar wel had kunnen zijn...). Regisseur Kevin Macdonald zal allicht een grootheid zijn.

Het hallucinerende zien, en een hysterische liedje van Boni M, dingen die je toch liever niet wil meemaken op cruciale momenten in 't leven, en al helemaal niet op het moment van sterven... want dan weet je 't zeker; dit overleef je niet!), zijn geweldig gebracht.

Inderdaad een Must See!

Een dik verdiende 4 *

Hoe hou je een verhaal spannend, als de kijkers bij voorbaat al weten hoe het afloopt. En je ze dat zelf ook nog eens vertelt aan het begin.

Nou zo dus. Geniaal goed gedaan, en bloedstollend - ook als je de film al een keer of vijf gezien hebt, en het boek gelezen hebt.

Joe Simpson en Simon Yates (en ook Richard Hawking) brengen hun verhaal op een enthousiaste en indringende manier. In de scene waarop Siula Grande herkenbaar in beeld is zijn ze ook zelf wat aan het klimmen, de rest is dan wel door anderen ingevuld - en op een andere plek gefilmd, maar dat wordt kunstig weggewerkt en waar het al opvalt stoort het niet.

Schoolvoorbeeld van een perfecte documentaire, eigenlijk. En het blijft een heel indrukwekkend verhaal.

Boney M

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond het een prima film/documentaire. Visueel zag de film er erg goed uit en verveelde de film ook niet. 'k vond het wel een meeslepende film, ondanks dat je al wist hoe het ging eindigen.

De moeite om gezien te hebben.

Niet verkeerd. Het gaat even mis wanneer Joe gaat ijlen, maar verder ziet het er best imponerend uit, al heeft dat misschien meer te maken met het gevoel van ontzag voor dit soort oorden dan iets anders. Of het onheil waarin beide heren verzeild raken. Hoe dan ook, Macdonald vindt een keurige balans tussen die beelden en talking heads die A eerlijk overkomen en B de boel niet kapot lullen. Vond het netjes op elkaar afgestemd en het hachelijke om niet te zeggen helse avontuur gaat vanzelf eens aanslaan. Ik had het al niet meer toen hij simpelweg vertelde over dat been, laat staan de rest.

Prachtige beelden en overtuigend neergezet allemaal. De zeer menselijke en soms ontnuchterende commentaren van de betrokkenen voegden dit keer echt iets toe vond ik.

En al zouden sommigen hier onder die omstandigheden blijkbaar toch "de stemming erin houden": ik zou het niet kunnen denk ik

Deze docu laat beide klimmers zelf in de studio stap voor stap hun ervaringen vertellen, en het zijn twee alpinisten die in nagespeelde scènes laten zien wat er precies gebeurde. De aanwezigheid van de twee echte hoofdrolspelers geeft Touching the Void een hoge mate van authenticiteit. Toch weet dit aangrijpend verslag van twee alpinisten in nood mij niet helemaal te bekoren. Mooie beelden, maar spanning ontbreekt omdat je van in het begin weet hoe het afloopt. Ook de duur van de film mocht wel wat ingekort worden.

6/10

Ik zit een beetje in m'n bergbeklimperiode, lijkt het. Puur qua films hoor, mij niet gezien in het echt - maar nu in een week of twee Everest, The Summit en nu deze Touching the Void gezien. Net als The Summit is dit een documentaire; hier gaat het om twee Britse klimmers die een afgelegen berg in de Andes gaan beklimmen. Gezien het format is het al direct duidelijk hoe het af gaat lopen, aangezien beide klimmers en hun base camp reisgenoot allemaal uitgebreid aan het woord komen. Ook hier een avontuur met vele ontberingen, maar ook hier werken de reconstructies niet altijd even lekker, en de spanning en het drama is toch wat minder aanwezig aangezien al gelijk duidelijk is dat ze het allemaal sowieso gaan overleven. Dat het een riskante onderneming is, is duidelijk, maar voor deze leek voelde het toch ook wel allemaal heel erg onvoorbereid aan. Alsnog een aardig avontuur, maar ook te veel pratende hoofden en matige reconstructies; het raakte me niet zo als The Summit dat deed. Al was het momentje met Boney M toch wel een mooi stukje humor.

Titel op het spoor gekomen na wat doorgelezen commentaren rond Everest uit 2015 eerder dit jaar. En soms wordt je op je wenken bediend bij de kringloop.

Heel soepeltjes gaat het niet van start met de opmerkelijk jonge Simon en Joe. Dat je dan al de fysieke power en mentale stabiliteit hebt voor dergelijke ondernemingen. Laten we voor op stellen dat de opnames van de natuur en omgeving adembenemend zijn en eigenlijk lijkt de klim van de twee voortvarend te gaan, en hoewel er door het naschrift gemeld wordt dat de klim niet voltooid is hebben ze toch op de beoogde top gestaan, of heb ik dat verkeerd begrepen? Tijdens de afdaling slaat het noodlot toe, Simon is niet van plan zijn maat zomaar achter te laten, om bijvoorbeeld hulp te halen, en doet pogingen Joe naar beneden te krijgen. Tot daar is Touching The Void een redelijke film over de klimsport maar snap ik niet helemaal waarom deze film zo goed beoordeeld wordt. Maar dan slaat het noodlot nogmaals toe.

Pech, fysieke maleur, ontbering, keuzes en uitzichtloze situaties...de mannen maken in die zin heel wat mee en met Joe gevangen in een spelonk lijkt het einde bezegeld tot die ene beslissing die ook door mijn hoofd speelde. Namelijk verder de spelonk in, opzoek naar iets, naar een sprankje hoop, want hoewel er waarschijnlijk niemand komt wordt Joe eerder gevonden als hij blijft waar hij op dat moment ligt en bezegeld hij zijn eigen lot met iedere meter die hij verder afdaalt in dat ijskoude, duister spookpaleis. En wat moet dat eng zijn geweest, donker, koud, alleen...een spookhuis in de vorm van een ijsklomp. Touching The Void met recht wat dat betreft, het wordt een mentale kwestie tegenover de angst verder te gaan, en wat moet je dan een veerkracht hebben omdat te doen met maar één been. De wetenschap van deze afdaling brengt wat dat betreft een spookachtige prikkel met zich mee die de film meteen een behoorlijke zet omhoog geeft qua inhoud.

Touching The Void slaagt erin om twee hele verschillende verhalen in het geval van Joe en Simon te brengen. De ene pure angst en overlevingsdrang, en worstelend met de gedachte om achter gelaten te zijn, de andere daarentegen piekerend over de beslissing die hij moest maken. Simon kon wellicht niet anders in de situatie, toch kan het niet anders dat je daar altijd een schuld gevoel aan overhoudt. Zoals gezegd de ene lamgeslagen door een schuldgevoel en verlies, de andere worstelend voor zijn leven. De ene psychologisch beschadigd de andere fysiek. We zien daarna de mens toch wel op zijn kleinst, geestelijk naakt in die zin, voorbij de wanhoop berustend op sterven en in staat van delerium. En wat kan ik me de woorden van Richard goed voorstellen dat hij niet dacht dat het iets menselijks was dat daar buiten riep. Een spook, een geest, getormenteerd en roepend om vergelding of verlossing. Het onderstreept voor mij eens te meer wat voor psychologische keuze en straf er rondom Simon en zijn daad hangt. Gelukkig bleek Simon iets pragmatischer.

Touching The Void maakt halverwege de sprong van aardig klimdrama naar een opmerkelijk en sterke ode aan de overlevingsdrang en onverzettelijkheid van de mens. Hoewel geen fan van reconstructies ogen deze toch prima gedurende de film en mag zeker Brendan Mackey genoemd worden die in het tweede deel een sterke indruk maakt. Uiteraard moet de adembenemende natuur nog even benoemd worden en slaagt de film toch in de tweede fase ontzettend goed met zijn beeld rond de mens in een dergelijke uitzichtloze situatie. Ondanks het niet zo bijzonder begin levert Touching The Void wel degelijk en is een uitstekende film te noemen.