Dancer in the Dark (2000)

Waarom het kwaliteit is heb ik in mijn recensie beschreven. Sowieso brengt Von Trier nieuwe dingen, hij volgt niet de platgetreden paden. Dat vind ik al een enorm grote plus. Niet voor niets krijgt hij daarvoor ook wel erkenning in de filmwereld. Dit beschouw ik als 'absolute kwaliteit' (hoewel dat strikt gezien niet bestaat).

Niet iedereen hoeft Von Trier een goede regisseur te vinden in die zin dat zijn films, of Dancer in the Dark in dit geval, je aanspreken. Maar erken gewoon dat hij desondanks knappe dingen doet met het medium film. Dat is toch minstens 2* waard?

Dat Von Trier nieuwe dingen maakt is misschien wel waar, maar nieuwe dingen zijn toch niet automatisch goed, of wel? Als een regisseur iets totaal nieuws doet, maar het werkt voor jou gewoon niet, dan ga je hem daar toch niet voor belonen?

Een voorbeeld: ik zag op de dvd van Ed Wood dat zijn Glen or Glenda de eerste film was die respect probeerde op te roepen voor travistieten. Helemaal nieuw dus, maar is de film daar beter door geworden? Aan de reacties te zien niet.

Vind ik dus wel. Ik zou een film als Russian Ark, geschoten in 1 take, sowieso al waarderen om dat feit. Al zou ik de rest van de film vreselijk vinden, dat feit blijft staan en werkt dus door in de beoordeling.

Ik vond bijvoorbeeld de film 2046 niet veel soeps. De cinematografie en het kleurgebruik getuigen echter van een eigen stijl waarvoor ik waardering kan opbrengen. Waardering van techniek, die losstaat van het gevoel bij de film. Dat is ook onderdeel van mijn beoordeling, waardoor de film misschien wel een punt hoger uitkomt.

Wel off-topic dit.

Waarom zou je dat doen ? Ik zie niet meteen het nut van een film hoger te waarderen dan dat je gevoel je ingeeft.

Omdat een beoordeling altijd is samengesteld uit meerdere punten. Cinematografie en mise-en-scene bepalen soms niet direct het gevoel bij een film, maar kunnen wel goed of slecht zijn.

Ik ben het in zekere zin wel met de stelling eens Een film moet me vermaken. Daarbij dient vermaak heel breed getrokken te worden. Een film moet aanspreken, je moet er iets voor voelen etc. Deze film heb ik gezien, maar ik kom qua waardering er niet helemaal uit. Ik heb me in zekere zin wel vermaakt, maar als ik dieper op het verhaal induik vind ik het eigenlijk allemaal best magertjes. Ik heb altijd nog op de planning staan om deze film te herzien, om dan tot een definitief oordeel te komen.

. Bij jou misschien niet, voor mij zijn het kritieke punten. Daarbij hangt het er maar vanaf wat je wil doen. Film als ambacht beoordelen (dan kan je leuke optelsommetjes gaan maken), of film als kunst (en dan ga je dus gewoon op je gevoel af).

Ik kies duidelijk voor het tweede.

Ik ook. Wel een interessante dicussie, maar misschien meer voor een apart topic.

Dat is natuurlijk onzin. Allereerst omdat je de eerste optie al duidelijk als minderwaardig afschildert. Daarnaast omdat het een valse tegenstelling is. Analyse van de filmtechniek hoort juist thuis bij een kunstopvatting van film.

Tuurlijk dragen cinematografie en dergelijke bij aan de filmbeleving. Juist wel. Dat blijft mijns inziens ook staan als je de rest van de film gevoelsmatig minder goed vindt.

Wauw

Wat een film. De stijl van Lars vind ik zo goed.

Het is goed als eindelijk iemand met die regels breekt en ik hoop dat binnekort alle films zo gaan zijn. Wie heeft er een statief nodig of een "goede" montage. (dit is natuurlijk fantastisch gemonteerd) Ook de acteerprestaties zijn fenomenaal, ik wist niet dat Bjork kon acteren. Deze film heeft mij ook nog eens echt ontroerd en ik had echt medelijden met Bjork.

Jaja, Lars doet het weer en daarom geef ik deze film een 5 *****

Het verhaal is een beetje teleurstellend als je er dieper op ingaat. Het einde leek namelijk me wat onrealistisch. Erg vreemd dat niemand van de kennisen (waaronder een dokter) 2000 dollar kan vrijmaken om alsnog haar leven te redden. Volgens mij heeft "ons Larske" de protagonist laten doodgaan om een clichematische happy-ending te vermijden. In dit geval vond ik dit niet de meest realistische uitkomst en leek mij dus geforceerde "originaliteit".

Op dit en een paar licht clichematische dialogen kon de film mij toch bekoren. In tegenstelling met sommigen vind ik de schokkende camerabeelden een meerwaarde aan de film geven. Het zorgt voor realisme en het benadrukt dat de kijker de protagonisten aan het begluren is.

Ook leuk is hoe Bjork de erg schattige Selma neerzet.

/4*

Ik ga voor een groot gedeelte mee in de beredenatie van eRCee. Ik heb geen zin om in discussie te met mensen die kunst(stukjes) niet kunnen waarderen.

Ik kan deze film wel waarderen, alleen was de 'slordige' stijl voor dit verhaal wellicht niet de juiste benadering. Af en toe haalde het me een beetje uit het verhaal, hoewel het een goed script had, en een cast waarover ik niet mocht klagen.

Hoewel de dans en -zang gedeelten in de film, die zich in Selma's fantasie afspeelden eigenlijk niks nieuws waren (dat zie je ook zo vaak in de musicals waardoor Selma geïnspireerd wordt), waren ze wel goed uitgevoerd en aandoenlijk.

Af en toe vond ik de beelden qua sfeer (kleur, belichting, bewerking -of het gebrek daaraan) matig. Dat 'platte' oninteressante. Af en toe was het storend, maar vaak genoeg werd het goed gemaakt door de decors.

Björk kan ook nog 's acteren! Ik vond destijds I'ts All So Quiet (Shh, Shh!) een zwaar irritant nummer en ik beschouw het nu nog steeds niet als haar beste werk, maar haar muziek kan me over het algemeen toch wel bekoren en ze heeft een prachtige stem. Normaal heb ik er een hekel aan als van die popie-jopie artiesten denken dat ze ook kunnen acteren (denk aan Justin Timberlake, maar vooral Britney Spears, bwleh!), maar onder die categorie valt Björk ook eigenlijk niet. Lang verhaal kort; ze doet het goed !

De film hing voor een heel groot gedeelte afvan het inlevingsvermogen van de kijker, zeker daar de dialogen inderdaad vaak niet erg sterk waren. De film is mij ook iets te lang.

Ondanks een aantal kritieke punten, komt mijn cijfer nog erg hoog uit. Ik geef een vier, en ben erg benieuwd naar de rest van het werk van Von Trier.

Wat een mooie film. Niet met woorden te beschrijven. 5 sterren.

Allereerst een zeer aparte film. Ik las hier de kritiek dat de personages slecht geintroduceert worden. Er is dan wel geen echte introductie, maar je leert ze in het eerste half uur wel op een goede manier kennen. Verder beviel het goede camerawerk me en vond ik de acteerprestaties van het bovenste niveau.

Grootste kritiek is eigenlijk de depressieve toon die de film heeft. Drama volgt op drama en zeker na anderhalf uur heb je daar wel genoeg van; zeker omdat op dat moment alle grote verwikkelingen in het verhaal zijn geweest. Al met al staat er een dikke 3,5* (die dicht tegen de 4 aan zit). Bedankt Von Trier!

Afronden naar boven knisper.

Voor de pietlutten hier: een dikke 3,5* sterren die dicht tegen de 3,75 aanzit. Zo beter?

LARS VON TRIER

Het feit dat ik grotendeels met gekromde tenen naar Dancer in the Dark heb zitten kijken, had in mijn geval niet met de buitengewone filmtechniek van Von Trier te maken. Integendeel, voor mij is Von Trier een meester in zijn vak, die met deze film een fantastische tragedie heeft neergezet. De gekromde tenen waren het gevolg een voorspelbare ondergang van een vrouw die slechts, rücksichtlos, goed wil doen. Eigenlijk stond vanaf het begin al vast dat haar goede bedoelingen op ellende zouden uitlopen, net als in een originele Griekse tragedie, de vraag was alleen nog hoe het zou gaan gebeuren.

De frivoliteit van de musicalpassages was ronduit fantastisch, waar ik in het begin nog bang was dat dit het drama zou verstoren. Niets bleek minder waar, het voegde alleen maar toe. Schilderachtige tafereeltjes kwamen ermee gepaard, vooral in de scene waar ze met Jeff en anderen danst op de langsstormende trein, en ook die in de fabriek. Schitterend.

Inhoudelijk is het natuurlijk een waanzinnig interessante film. Von Trier weet aan het spreekwoord 'wie goed doet, goed ontmoet' een op zijn zachtst uitgedrukt vrij negatieve dimensie te geven. De goedheid van Bill en Linda is slechts uiterlijk, met cadeaus en geld. Zij begrijpen er als het ware niets van. Elk van de personages faalt in het begrijpen van Selma's goedheid, ook Kathy, hoewel die natuurlijk op zich een goed punt heeft als ze zegt dat Gene beter een moeder dan zijn ogen kan gebruiken. Jeff is degene die het eigenlijk niet eens probeert, en daarin toch tot op zekere hoogte Selma begrijpt.

Typerend voor Von Trier is dat hij het verhaal in een geografische context plaatst. Selma, verhuisd vanuit het communistische Tsjechië, probeert in de VS een goed bestaan op te bouwen, met name om Gene een goede toekomst te bieden. Maar het enige dat ze tegenkomt is onbegrip en eigenlijke slechtheid. De rechtbankscene is een typische parodie op allerlei misdaaddrama's in de VS, waar door briljante advocaten altijd aan de waarheid recht wordt gedaan... de Stars en Stripes die in beeld komen door een uitzoomende camera, vlak na Selma's moord op Bill, spreken boekdelen. Wellicht is deze film nog de meest anti-Amerikanistische die Von Trier heeft gemaakt, op misschien nog Manderlay na.

Maar... er is nog hoop, want dit is de 'next to last song'...

Erg goed. Het is weer leuk hoe von Trier iets oer-amerikaans als de musical pakt en daarmee eens goed gaat preken. En wat zijn die eindscènes toch gruwelijk. Huu.

Dit is wel een heftige filmervaring. De film is in de grote lijnen eigenlijk vrij voorspelbaar. Dat het niet echt leuk zou aflopen wist ik al wel, en toen ik tijdens de film bepaalde uitspraken etc hoorde wist ik dat die later wel op een dramatische manier terug zouden komen. En dan bedoel ik voornamelijk die uitspraak over je weggaan voor het laatste liedje in een musical, zodat deze in feite 'eeuwig doorgaat'.
Ik ben normaal niet echt van de musicals, al vind ik Moulin Rouge dan wel weer prachtig, maar bij deze film heb ik zeker wel vermaakt. Nouja, vermaakt is misschien niet helemaal het goede woord. Het drama voert de boventoon natuurlijk, en het einde is wat dat betreft een heftige climax. Een van de meest dramatische eindscenes die ik ooit heb gezien. Als Björk zingt en midden in het zingen dat luik opengaat en je haar nek gewoon kunt horen breken. En het deel wat daar aan voorafgaat is eigenlijk niet minder heftig.
Soms vond ik de acteurs persoonlijk wel wat houterig spelen, maar de meesten deden het gewoon goed, vooral Björk heeft me aangenaam verrast.
De zing- en dansscenes vond ik vaak best origineel. Niet echt spetterend, maar het was wel aardig om te zien.
Het verhaal is natuurlijk wat vergezocht en sterk gedramatiseerd, maar een film hoeft ook niet altijd realistisch te zijn, en op veel andere vlakken is de film juist weer wel zeer realistisch en niet zo aangezoet en gepolijst zoals in Hollywood-drama's vaak het geval is.
Al met al hou ik het bij 3.5*. Vier sterren vind ik wat teveel van het goede. De film wist vooral aan het begin soms wat minder mijn aandacht vast te houden.

Ik gaf deze film geen kans, maar was ziek en ging toch maar kijken.

nog nooit zo onder de indruk geweest van een film. Hoogtepunt: "You just did what you had to do.."

Wat een vreemde kijkervaring...

Wat is nou het doel van deze film? Amuseren niet, een echte maatschappij betrokkene boodschap lijkt mij toch ook niet. In het geval van dat laatste zou de film totaal mislukt zijn, maar waarschijnlijk is het enige doel van deze film: experiment, iets waarin hij dan weer wel redelijk geslaagd is.

Je hebt van die films die je helemaal koud laten, maar die wel ontzettend goed gemaakt zijn. Deze film ligt er dus een beetje tussenin. Hij is namelijk wel zo gemaakt dat het me raakt, maar op een manier dat het gewoon pijn doet en daardoor erg onprettig is. Dat hij zo hard aankomt is dan weer omdat het zo realistisch word gefilmd wat er dan weer helemaal niet uitziet eigelijk. Behalve de musicalnummers, dan word er weer getoond dat het best mogelijk is om qua beelden wat interesanter en inventiever uit de hoek te komen. De muziek is erg maf, maar wel doeltreffend en passend in de film (dat er musicalnummers inzitten is trouwens helemaal niet zo vreemd als wel eens word beweert aangezien dit gewoon de wegdroommomenten van de hoofdpersoon zijn). Daarnaast word er de gehele film ontzettend sterk geacteerd.

Maar over wat je te zien krijgt, het gevoel dat ik bij de film krijgt, is dan weer niet zo geweldig. Het is namelijk erg gemeen, zielscheurend gemeen. Een arme zielige vrouw die het alleen maar het beste voor heeft voor haar omgeving word genadeloos belazerd en klemgezet waardoor ze haar eigen doodvonnis moet tekenen als ze haar eigen plan voor een goed doel voort wil zetten. Ontroerend misschien, maar erg simpel. Het hoofdpersoon word nergens gespaard, er worden juist allemaal wegen genomen die het net weer iets zieliger maken om zo de kijker best wel bij de strot te grijpen. Het is zelfs te zien aan kleine dingetjes zoals dat ze inzakt bij de galg en ze op een bord word vastgeklemd omdat ze niet zelf blijft staan. En dan natuurlijk het einde waar ze aan de galg hangt en begint te zingen waarna ze plots naar beneden zakt zonder dat ze klaar is. Weer een extra smack in je gezicht, wat ik echter wel had zien aankomen.

Eigelijk valt het al aan de openingstitels te zien, waar je naar een soort veranderende vlekken zit te kijken. Erg experimenteel gedaan en redelijk interessant, maar erg prettig kijkt het niet. Vraag me nu vooral af wat von Trier nou met deze film had willen zeggen. Misschien dat hij er juist een mooie boodschap mee zal hebben, maar ik zie eerder een gemeen lachend mannetje voor me dat geniet van de afgunst van zijn publiek.

Ik geef de film alsnog 3*, wat best vreemd is aangezien ik niet zo heel erg positief terug kijk op deze film. Ja na afloop maak je er in je hoofd een soort snelle montage van wat je gezien hebt en komt het wel mooi over, maar het was juist een erg slome pijnlijke film. Nee wat voor mij vooral dit cijfer vormd is mijn interesse want de film boeit me nog steeds en hield me de avond van het kijken ook niet meer los. Tel daarbij de erg degelijke muzikale stukken en een geweldig acterende Björk op en je hebt mijn cijfer.

een geweldige film met muziek 5,0

Hele rare kijkervaring was dat deze namiddag... ik weet niet goed wat ik hiermee moet, ik heb geboeid zitten kijken, maar ik kan dit echt geen goede film noemen, het valt zowat overal tussen. Dit is geen echte musical, en ik kan niet echt geloven in wat ik zie. Mooie beelden en een bevreemdende Björk, Cathérine Deneuve loopt daar ook iets onbestemds in rond te doen... ik weet het niet, dit is absoluut niet de stijl van films die ik graag zie, dit is me echt een beetje te wereldvreemd, dit vreemd soort films...

3 voorlopig dan maar.

***

Geweldige film!
Hoewel ietwat melodramatisch is dit verhaal erg meeslepend.
De beste zangeres ter wereld vertolkt haar hoofdrol als geen ander zou kunnen.
Haar scheidslijn tussen het reële en fictieve is flinterdun, wat tevens haar naïviteit verklaart.
Wat mooi meegenomen is, is dat deze film mijnes inziens een stevige aanklacht tegen de doodstraf is.
Lars Von Trier behoort niet tot mijn favorieten, maar heeft met deze film echter een meesterwerkje neergezet. De film blinkt uit in originaliteit en drama, waar ik deze dan ook met 4,5 ster mee beloon.

Ik hou van Lars Von Trier, noch van Björk of musicals, maar wat een meesterwerk. Deze hoort beslist thuis in het rijtje "films die ik eigenlijk niet wou zien, maar die ongelofelijk meevielen."

Heel aangrijpend verhaal dat overstroomt van onvoorwaardelijke liefde.

Bij "Braking the waves" klikt het niet, maar hier…wow 5*

Voordat ik deze film keek, was ik absoluut geen fan van Lars Von Trier, eigelijk vanwege Dogville, wat ik een veel te overschatte film vond, maar hij heeft me met deze film wel weten te overtuigen! Wat een meesterwerk vind ik dit... met als sterkste punt toch wel Björk. Vind de overschakeling tussen de liedjes en daarna weer terug naar de realiteit heel mooi gedaan, als ineens alle kleuren weer grauwer worden... En dat einde he...

Ronduit rare film. Zit ik de hele film af te kijken in afwachting van 'de' ontknoping, gebeurt er niks.

Heb me alleen maar zitten irriteren. Doodzonde van mn tijd.

Bah..

[foutegrap-mode] en ook een opknoping... [/foutegrap-mode]