The Unbearable Lightness of Being (1988)

Prachtige titel, prachtige composities en een Praagtige omgeving!

Sowieso een mooie vergelijking/uitdrukking eigenlijk: zwaar en licht leven.

Mooi gezegd weer Gimlimans! Ben het zeker met je eens.

Ik kreeg vaak ook een dromerig gevoel, terwijl ik eigenlijk niet eens precies kan aanduiden waardoor. Een dergelijke lovers story afbeelden op een decor van oorlog geeft een gevoel van realiteitsverliezing denk ik... Hoe dan ook, dat was alleen maar positief. Acteurs presteren allemaal naar behoren. Er is al genoeg gezegd over Julie en Lena, dus laat ik het dan maar eens hebben over Daniel die een zeer goede sneaky bastard speelt. Licht/zwaar, bepaal het zelf maar.

Unbearable length las ik hier ook... ehm, heb ik een andere versie gekeken ofzo? Tijd vloog man. Voorlopig maar eens 4 mooie sterren noteren, met de nadruk op mooie.

Zal 'm vanavond eens kijken. Van heb boek was ik in elk geval zeer onder de indruk, helaas valt de film dan vaak toch wat tegen.

Heb je gelijk in Yak, ik denk dat ik de film zo ook maar even ga kijken vanavond..

De kracht van de film zit hem in haar bron: het meesterwerk van Kundera.

En hoewel het een goede poging tot verfilming is, kan het wat mij betreft nooit tippen aan het boek. Toen ik het lang geleden voor het eerst las, was ik zó onder de indruk, zoveel wijsheden en eyeopeners en nuances en subtiliteiten en herkenbaarheid en indrukken. Ik las het boek een tweede maal, en een derde en onlangs een vierde keer, en het blijft imponeren en verrassen.

Die impact is met geen beelden te vangen.

binoche speelt hemels in deze film

Praag... I love it!

Ik heb me met moeite door deze film heen geworsteld....meer kan ik er niet van zeggen

Ik vind de film wel wat hebben.

Sex, kunst en schoppen tegen het systeem....yeah, baby

Aan de andere kant zitten er wat te veel stukken in die een beetje onuitgewerkt lijken, dat is in het boek vast beter gedaan (niet gelezen).

Had het gisteravond nog met iemand over deze film en die had nog een mooie symboliek aan het eind gezien die ik tot nu toe had gemist:

Tereza staat op Tomas' voeten en zo brengt Tomas haar naar hotelkamer 6. Tereza heeft de hele avond onbezorgd gefeest, Tomas kon dat niet. Tereza is dus eigenlijk lichter geworden dan Tomas.

Ik heb nog niet zo lang geleden het boek gelezen en vond het prachtig om te lezen en om over na te denken. Zeker omdat ik ook erg ben geïnteresseerd in filosofie en psychologie.

Laat ik beginnen met het danken van de regisseur omdat hij het heeft aangedurfd om deze ongelooflijke uitdaging aan te gaan. In het boek geeft Kundera nl. zelf veel achtergrond en bemerkingen bij het verhaal, en ik ben blij dat hij dat niet heeft proberen te kopieren met een makkelijke voice-over. Hij laat de personages en de gebeurtenissen zelf "spreken", niet altijd verbaal uiteraard.

Natuurlijk wordt het dan moeilijk, de dromen van Tereza die in het boek ruim worden beschreven en uitgelegd verworden tot vage luchtspiegelingen.
Waar ik persoonlijk erg in teleurgesteld was, was het personage Franz. Sabina ontmoet hem, heeft een korte romance met hem ("hij is de beste man"), dan verlaat hij zijn vrouw voor haar en Sabina vlucht nog maar eens. Tragiek? Nul noppes nougabolle. We komen niks te weten van zijn achtergrond, de vreemde reactie van zijn vrouw en van zijn persoonlijkheid. Hij is zo flat als een vijg.

Sabina zelf is dan nog net iets rounder, maar ook geen volle maan. Haar "escapisme" wordt heel vluchtig verwoordt en het bolhoedmotief, tja, als je het boek niet leest, is het niet meer dan een spitsvondigheid. Het toevalsmotief komt dan nog best geslaagd uit de verf.

Maar gelukkig spatten de beelden van het scherm en de acteurs spelen overtuigend (Binoche soms wel iets te naïef en blozend). Het liefdesverhaal en haar decor, de Praagse Lente, zijn ontroerend.
Bij de fotografie-scène kon ik het iet helpen om mee te lachen als ze daar op de grond liggen. Geweldige scène, die ik nooit zal vergeten.

Om alles te kunnen uitbeelden hadden ze het moeten doen zoals bij la meglio gioventù, en dan nog.

Ik heb het wel voor La Binoche, zeker als ze naar je kijkt met haar onschuldige blik. Deze keer kon ze me bekoren met haar grappige accent.

De acteurs waren goed maar, het verhaal lag me niet echt, een beetje te lang, het kon soms iets beknopter.

Ik wil gerust drie uur voor een scherm zitten kijken naar Schinder's List of LORD OF the Rings, maar deze film haalt dat niveau niet.

Nochtans genoeg fylosofische stof , die tot nadenken stemt.

De film was zeker het bekijken waard ondanks de tijdsduur ...

4/5

Het niveau van het boek van Kundera haalt deze film bij lange na niet. Het mist gewoon teveel van de diepzinnigheid die het boek wel bevat. Maar dat is ook nogal wat.......Toch een leuke poging. Goede cast. Als je geen lezer bent zou ik in ieder geval de film wel bekijken......

Ik heb het boek nooit gelezen, maar in tegenstelling tot sommige andere boekverfilmingen waarbij dat ook het geval was, kon deze film uitstekend op zichzelf staan. Hooguit in de eerste helft had ik af en toe het idee dat er reliëf miste, maar dat was daarna snel over. Verder had ik de indruk dat de rol van Sabina was teruggedrongen naar een bijrol. De film focust sterk op Tomaz en Tereza, je voelt aan dat Sabina in het boek wat meer moet zijn. Keuzes, maar niet echt storende.

Om te beginnen een heerlijke cast. Tot in de bijrollen. Niet verrassend dat het ook de doorbraak was voor een aantal van hen. Het scharnierpunt van de film, de Russische inval is prachtig in beeld gebracht. Het verschil in sfeer tussen ervoor en erna is ook erg goed. Het einde is prachtig. Alles komt samen. Het feit dat je al weet wat er gaat gebeuren voor de laatste scenes geeft ze een erg apart gevoel mee.

Binnenkort maar eens naar de bieb.

4.0*

Zeer mooi mooi! Tereza speelt haar rol wel helemaal anders dan ik het voorhad in het boek. In de film vind ik ze zeer naïef, maar dat maakt het wel zeer grappig en fun to watch. Goede acteurs

Het verhaal gaat over (jonge) mensen die worstelen met hun vlinderachtige bestaan omdat ze zich niet aan de zwaartekracht van de moraal kunnen onttrekken. Niet voor niets speelt het verhaal zich niet alleen in Praag af, maar ook nog eens tijdens de Praagse lente, toen de geur van Westerse ‘vrijheid’ tussen de Oost-Europese stookolie- en bruinkooldampen begon door te dringen. Vrijheid (hier: kunnen doen waar je zin in hebt) versus het externe systeem (in dit geval het communisme), maar vooral: versus de geinternaliseerde moraal.

De moraal (en onlosmakelijk daarmee verbonden: de schuld) maakt het uiteindelijk zwaar om licht te willen leven. Tereza verlangt naar trouw en krijgt een (onterecht) schuldgevoel omdat ze naar Tomas’ trouw verlangt! Tomas is een Raskolnikov-achtig personage (maar dan oneindig veel slapper), die zichzelf tot Wet probeert te maken. Maar waar Dostojevsky zijn hoofdpersonage in Crime and Punishment volledig blijft volgen in zijn wanhopige poging om een autonoom mens te zijn, kiest Kundera voor een Deus ex Machina: hij laat Tomas en Tereza in de mist oplossen. Moraal van het verhaal?

3,5

Het is natuurlijk onvermijdelijk om een vergelijking met het boek te maken. Dat doe ik dan nu maar, dan ben ik daar in ieder geval van af. Wat allereerst opvalt is dat de film toch veel minder inhoud heeft. Lichtheid en zwaarte, iedereen hier schrijft erover maar zonder kennis van het boek haal je het er volgens mij niet uit. Daarbij is de film behoorlijk lang en ook wel langzaam, terwijl de roman van Kundera veel luchtiger doordartelt en -danst.

Zowel boek als film bevatten vrijwel geen verhaal. In plaats van dat je steeds meer wordt ingekapseld is het gevolg dat de films slechts gezapig voortkabbelt. Teveel erotische scenes en te weinig karakteruitdieping dragen daar nog eens aan bij. Er is geen opbouw en geen climax, er is slechts prachtige cinematografie.

De geweldig mooie beelden van Sven Nykvist zijn het sterke punt van de film. De Praagse lente is prachtig weergegeven, grof en geweldadig, in sterk contrast met de poetische schoonheid die in veel andere delen domineert. Bijvoorbeeld de scene op de spiegel in het atelier, maar ook de volmaakte compositie van een glazenwassende Tomas.

De muziek is fraai en draagt mede bij aan enkele topmomenten. Helaas blijft het bij momenten en alleen de cinematografie kan de film ook niet dat laatste zetje geven. 3,5*

hele speciale film mooi hoor... 4*

Gisteren heb ik deze film gekeken. Het was een lange zit voor een doordeweekse dag! (start: 21.15 einde 00.05) maar het was meer dan de moeite waard. Ik heb genoten. Goed acteerwerk! Ook grappig dat Derek de Lindt meespeelt in deze mooie buitenlandse film.

****-sterren

Prachtige film, prima geacteerd, helemaal niets op aan te merken. En die drie uur dat de film duurt vond ik geen probleem. Hadden er voor mijn part gerust vier mogen zijn.

Enfin, rekening gehouden met het feit dat een boek gewoonlijk nog een heel stuk beter is dan een verfilming, moet ik dat eens dringend lezen.

Bij vlagen erg mooie film, die het eigenlijk tegen mijn verwachtingen in presteert de volle speeltijd te boeien. Al moet ik wel zeggen dat, hoewel de film constant mijn aandacht vasthield, hij nergens echt meeslepend of aangrijpend voor mij werd.

Het acteerwerk was over het algemeen zeer goed. Met name Day-Lewis en Lena Olin waren erg sterk. Alleen had ik soms moeite met de naïeviteit van Binoche in combinatie met haar intelligentie omtrent wereldlijke zaken. Het kwam niet helemaal goed over.

Het grootste minpunt voor mij was toch wel dat ik niet helemaal wist wat deze film mij nou wilde vertellen. Ik voelde een soort van boodschap aankomen, maar ondanks dat er regelmatig situaties voorkomen waarin de Sovjet als grote boosdoener wordt neergezet bleef dit toch uit. Het laatste half uur op de boerderij voelde eigenlijk totaal overbodig aan. We zien de hond sterven, een boer met zijn arm uit de kom en een dansfeestje. Het is allemaal goed uitgevoerd, maar wat moeten we ermee? Het wordt vooral zinloos als je weet wat erna komt. Ik kreeg het gevoel dat de schrijver niet meer wist hoe hij zijn verhaal goed moest eindigen en daarom maar besloot zijn hoofdfiguren dood te laten gaan, op een geheel willekeurig moment. Juist dit laat alles op de boerderij onnodig overkomen. Vanaf de boerderij gaat het verhaal gewoon geen kant meer in en eindigt het abrupt. En nee, ik heb het boek niet gelezen.

Maar al met al genoeg mooie momenten om een 3,5* te verantwoorden. Had meer kunnen zijn, maar het goede gevoel overheerst.

Dit is een kalme, maar toch ietwat frappante film.

De titel is perfect voor deze film die eigenlijk op elk onderwerp en tijdperk opplakbaar is.

De boodschap, dat hoe gelukkig je ook bent, dat er altijd een keerzijde van de medaille is, is zo puur en onbeschroomd getoond en overgedragen, je zou ervan willen wenen.

Cinematografisch is het een meesterwerkje, goed geregisseerd en de historische context is heel mooi in het verhaal gewerkt.

Daniel-Day Lewis is goed, ook al vreesde ik in het begin voor zijn apathie. Julliette Binoche en al de rest zijn zonder meer goed. Soms had ik wel het gevoel dat er een excuus werd voor naaktheid en lesbische porno, maar dat draaide nog redelijk goed uit op een suggestieve manier.

Maar toch is er dat gevoel in mij dat het niet gedaan kan krijgen om meer punten te geven. Daar was de film soms te vaag en te lang voor. Je kan dit soort verhaal niet op een snellere manier weergeven, maar toch...

3*

Deze film heeft volgens mij een overduidelijke boodschap: "morality has changed since Oedipus".

Het is alweer een kleine week geleden dat ik de film zag, maar om hier een review neer te pennen blijft lastig.

The Unbearable Lightness of Being is een geweldig mooie, sfeervolle film die voor geen moment verveeld. Integendeel, de film heeft me de (bijna) volle drie uur geïntrigeerd. De manier waarop een tijdsbeeld wordt geschetst, en vooral de geromantiseerde toon, is prachtig. Dat heb ik nog niet veel vaker gezien in films. Als ik dan toch een vergelijking zou moeten trekken kom ik snel uit bij The Dreamers. Daar zien we een losbandig stel dat al filmkijkend, lezend, seksend de dagen doorkomt.

Dat is in deze film wel anders, maar toch, de sfeer en het leven heeft veel met elkaar van doen.

De schuchterheid van Tereza wordt prachtig vertolkt door Juliette Binoche, die echt een prachtrol neerzet. De manier waarop ze met de losbandige Tomas kennismaakt en zich na de eerste blik volkomen overgeeft aan hem. Tomas die in het rond sext met haast elke vrouw die zijn pad kruist. De leegheid die Tereza hierop voelt, hem willen loslaten, maar het niet kunnen. En dan toch, ze blijven voor elkaar kiezen. Tomas moet zichzelf inbinden en Tereza komt langzaam los. Nu ik erover nadenk vind ik haar ergens wel te vergelijken met het personage Bess uit Breaking The Waves. Tot aan het einde de bijna perfecte harmonie tussen beiden wordt gevonden. En dat op de achtergrond van eind jaren ’60, nog zonder tv (hoe is het mogelijk), in mooie oude panden.

Het politieke gedeelte van de film vond ik dan weer iets minder interessant. Wel had het veel nut binnen het verhaal, en zie ik het als goede basis voor de film.

Ook visueel vond ik het zeker geen briljante film, veel fletse shots. Maar dat is dan ook niet gelijk waarvoor ik zo een film kijk. Het draait hier om het geheel plaatje, en die is bijna perfect.

Een film die een erg mooi inzicht geeft in het leven, en gewoonweg erg fijn aanvoelt. De film had van mij nog langer mogen duren, iets wat ik niet heel vaak voel bij films. 4,5*

Magistrale film die nog eens toont wat een opwindend medium film wel niet is. Eén woord was me de ganse tijd op lippen gebrand: rijk. 'The Unbearable Lightness' is een buitengewoon rijke film, met een mooie dosering karakterisering, symboliek en filmisch genie. Alsof achter elk shot een verhaal schuilgaat, net zoals achter het leven van de personages. Een zeldzame kijk in het hart van mensen gevend, leveren Kaufmann en Saentz een heus meesterwerk af. Hoed af. 4.5*

Ja, die rijkheid voel ik ook. Met als dramatisch dieptepunt het werkelijk weergaloze verslag van het binnenvallen van die tanks. 4.5*

Eens. Dat deel is echt van een intense triestheid. Prachtig gedaan.

Heb helemaal niet het gevoel zoals zovelen dat het politieke aspect er maar "bijgesleurd" is ofzo. Elke scène lijkt iets functioneels te bevatten of te zeggen of eenvoudigweg iets te weerspiegelen dat diep vanbinnen onze hoofdrolspelers zit.

Ben ik het mee eens, het heeft perfect zijn functie binnen de film. Het verbindt de hoofdrolspelers en is daarom volkomen nuttig.