I Saw the Light (2015)

Na onder anderen Loretta Lynn, Patsy Cline en Johnny Cash nu ook een grootse Hollywood-biopic voor countrylegende Hank Williams. Ik kijk er erg naar uit!

Komt hoog op het verlanglijstje te staan

Eerste clip

Ziet er goed uit en klinkt vooral ook goed. Zeker gezien Hiddleston het allemaal zelf doet!

Zijn stem lijkt niet echt op die van Hank Williams, maar ik denk dat ik dat wel door de vingers kan zien.

Tom Hiddleston’s ‘I Saw The Light’ Delayed to 2016 - slashfilm.com

Oef, Rolling Stone zaagt de film doormidden..

'I Saw the Light' Movie Review | Rolling Stone - rollingstone.com

Enig pluspuntje is Hiddleston.

Mooi, lijkt alsnog uit te komen. Straks eindelijk weer de collectie compleet.

bol.com | I saw The Light (Blu-ray), Tom Hiddleston, Cherry Jones & Wrenn Schmidt

De zoveelste biopic over een Amerikaanse zanger, en niet een van de betere. Niet slecht hoor maar ik vond het een beetje doorsnee. Er wordt wel goed gespeeld, zeker door Hiddleston, maar het verhaal deed me vrij weinig. Wat we vooral te zien krijgen is zijn eerste huwelijk en z'n liefdesleven daarna terwijl ik veel liever meer van zijn carrière en zijn drank- en morfine verslaving had gezien. Verder ziet het er wel allemaal prima uit, daarom net aan een krappe voldoende.

Wellicht een van de eerste artiesten die aan sex, drugs/alcohol & rocknroll, eh country, is bezweken.

Aardige biopic over een artiest en genre waar ik eigenlijk niet mee bekend ben.

Focus ligt toch wel op het liefdesleven van Williams waarbij de muziek eigenlijk min of meer een bijrol had.

Een beetje onsamenhangend verhaal wat slecht opgang komt!

Ik was totaal niet bekend met country zanger Hank Williams maar ben zeker liefhebber van films waar

de biografie centraal staat van muzikale personages. Dit levert soms verrassende meeslepende verhalen op. Helaas gaat dat niet op voor deze "I Saw the Light".

Ondanks het sfeervolle jaren 50 sfeertje en best goed acteer werk is de verhaallijn erg oppervlakkig.

Thema overspeligheid , drugs en drank misbruik zijn wel onderwerp in de film maar geen van de gebeurtenissen worden echt goed belicht. En zo hobbelt het dikke 2 uur durende country drama maar door richting het einde. De film weet niet te ontroeren of mee te slepen. En dat is jammer.

2.5*/3*

We hebben dit soort films al vaak gezien en helaas is het daardoor ook gewoon weinig vernieuwend. Kan ook gewoon komen dat Williams verder niet echt een opvallende verschijning was. Je gaat het toch snel vergelijken met Walk The Line en die is gewoon velen malen beter. Doet verder niks af van Tom Hiddleston die erg sterk speelt en goed zingt. De muziek (wat teveel werd genegeerd in de film) redt de film dan ook behoorlijk.

3*

"Man sings a sad song, he knows the sad"

Vanaf het moment dat ik hoorde dat mijn favoriete actrice - Elizabeth Olsen - in een film over mijn favoriete genre - pure country - zou spelen, telde ik de dagen af tot de blu-ray hier eindelijk zou zijn. Het gevaar ligt dan om de hoek dat het enorm tegenvalt, maar I Saw The Light is godzijdank het schot in de roos waar ik op had gehoopt.

Dat dit, gezien de scores en commentaren, geen film voor deze fastfoodgeneratie is, is een groot compliment aan het adres van Marc Abraham. I Saw The Light is bovenal een countryflilm. Geen opsmuk, maar pure emoties zonder franje. Net als de muziek zelf. Daarmee komt hij ook veel oprechter over dan zo'n flashy Walk The Line.

Voor wie hem niet kent: Hank Williams was een van de eerste megasterren die de country voortbracht. In de 40's en een stukje van de 50's scoorde hij in slechts een aantal jaren een enorme rij aan hits, tot hij op zijn 29e op weg naar een show aan hartkwalen stierf.

Williams was een en al country. De gevoelens die hij had en de dingen die hij meemaakte, vertaalden zich één op één naar songs. Niet verpakt in mooie beeldspraak, zoals een Taylor Swift tegenwoordig onder het toeziend oog van een vijandige buitenwereld doet, maar letterlijk bezongen zoals hij het ervoer.

En precies dát nuchtere gevoel straalt van deze prachtfilm af, die daarmee veel te eerlijk en "saai" is voor deze generatie. Dat is deels een verdienste van de cast. Met Tom Hiddleston en Elizabeth Olsen in de hoofdrollen had Abraham zijn eerste succes al gescoord voordat de camera draaide. Het zal moeilijk zijn om twee acteurs te vinden die beter pure emoties kunnen vertolken dan dit duo.

Naarmate het verhaal van I Saw The Light zich ontvouwt, zie je de uitdrukking van Hiddleston beetje bij beetje kleiner worden. Niet op spectaculaire wijze, maar met heel veel gevoel en precisie. Lacht hij, dan zie je aan zijn ogen dat hij niet écht lacht. Huilt hij, dan heb je zelf ook een brok in je keel. Je ziet voor je ogen een opkomende wereldster veranderen in een vermoeide jongeman die maar geen grip op zijn leven krijgt.

Als hij een mooie vrouw aan de haak slaat met zijn gladde praatjes, dan weet hij van binnen al dat een gebroken hart het resultaat zal zijn. En zitten de fans een paar dagen later op de eerste rij om het verhaal in gezongen vorm terug te horen, zoals in het hartverscheurende 'I'm So Lonesome I Could Cry'. Ondertussen blijft Williams terugvallen in zijn alcoholverslaving en worden zijn rug- en hartproblemen steeds erger.

Terwijl zijn leven door het putje glijdt, ziet vrouw Audrey het allemaal lijdzaam aan. Ook deze rol is voortreffelijk ingevuld; Olsen balanceert perfect tussen het neerzetten van de glasharde echtgenote die genoeg smoesjes gehoord heeft en het liefhebbende vriendinnetje dat wíl geloven dat hij ditmaal écht veranderd is. Net als Hiddleston weet ze die dubbele lagen heel knap te vertolken door als het ware met een masker op te acteren. Een genot om te aanschouwen.

Kortom, verwacht zeker geen vuurwerk, slaande ruzies of vocale agressie. I Saw The Light ademt constant die gloomy, neerslachtige atmosfeer uit die countryfans uit duizenden zullen herkennen. Problemen op het gebied van vertrouwen, loyaliteit, de liefde en zijn medische conditie vertalen zich naar een depressieve mengelmoes die zijn hoogtepunt bereikt in het hartverscheurende einde waarin de mensen in de zaal te horen krijgen dat Hank Williams niet meer is en gezamenlijk een vertolking van het nummer 'I Saw The Light' brengen waarbij de liefhebber het niet droog houdt.

Schitterend.

Ik was na al de wat negatieve commentaren zowaar mijn interesse een beetje verloren maar na bovenstaande bericht kreeg ik toch ineens wel zin om deze film eens op te zetten. Als je van de man en zijn muziek houdt kan dat namelijk nogal wat invloed hebben op je kijk op de film. En omdat er misschien wel meer mensen zijn die kijken voor Tom Hiddleston dan om van de geweldige muziek van Hank Williams te genieten, hoeven de kritieken natuurlijk nog niet alles over de film te zeggen.

En de film blijkt na de relatief lage waarderingen op het net dan ook eigenlijk gewoon alleszins mee te vallen: de muziek is goed en het verhaal (hoewel bekend) blijft vrij aardig boeien. Toch kunnen Tom Hiddleston en Elizabeth Olsen het niet voortdurend interessant houden. Het voelt allemaal een beetje langdradig af en toe en het is zo nu en dan echt wachten tot er weer gezongen wordt. De film kan daarom helaas niet tippen aan de films die ik in het eerste bericht aanhaalde maar I Saw the Light is wel degelijk het kijken waard.

Wel zou ik eerder Your Cheatin' Heart (1964) aanraden.

Film gezien was leuk maar ik heb er meer van verwacht. maar toch genoten van het leven van toen en zijn carriere

Even een berichtje aan Tom Hiddleston, Loki voor vrienden, en Marc Abraham... Mag je als Tom Hiddleston de rol van je leven spelen: Hank Williams (waar je ook nog bizar veel op lijkt), doe je eigenlijk ook niets verkeerd: je acteert geweldig en je zingt ook nog eens alle nummers uitstekend in. Blijk je toch onverwacht in een kutfilm te zijn beland... Fuck Marc Abraham: je hoefde alleen maar een goed tempo te vinden en de boel een beetje aan elkaar te plakken, Tom heeft 90% voor je geregeld. Dat je dit nog hebt kunnen verzieken is echt ongelooflijk, nooit meer regisseren zou ik zeggen...

Mooie film over de, korte, carrière van de singer songwriter Hank Williams.

Ik wist van de man totaal niets, een beetje logisch gezien hij al in 1953 is overleden, maar verbazingwekkend toch hoeveel liedjes van hem me heel bekend in de oren klinken.

Vele nummers zijn dan ook later door velen gecoverd, en zeker niet door de minsten.

Dat hij maar 29 is geworden wist ik ook niet, des te tragisch is het levensverhaal van de man die, en dat moet je ook wel toegeven, niet zo'n mooie levenswandel had wat betreft zijn relaties met vrouwen.

Maar net als zovele muzikanten heeft hij wel een paar prachtige nummers nagelaten, waarvan we nu nog kunnen genieten.

Hank Williams is een countrylegende. Ik verwachtte veel van deze film.

Maar hij heeft de verwachtingen niet echt kunnen inlossen. Er zit te weinig variatie in het verhaal.

De songs worden dikwijls niet helemaal uitgevoerd. Je mist teveel context.

Het is niet de schuld van Hiddleston en Olsen. Zij maakte wat ervan te maken was.

De film is wel mooi in beeld gebracht.

Hank Williams heeft een aantal onvergetelijke songs gemaakt, zoals bijv.: 'Hey Good Lookkin' '

Mooie recensie, Zwolle84!

Eergisteren heb ik deze biopic aanschouwd. Stukje historie: ik ben opgegroeid met pure country muziek. Mijn ouders sleepten me als kind naar optredens door het hele land, waarbij ik wijlen Boxcar Willie nog schitterende uitvoeringen van Williams - recht uit het hart, zoals het hoort - heb horen zingen en na afloop zelfs een handkus van de goede man kreeg (wat ik destijds uiteraard 'ieuw' vond).

Pure country beproefd inderdaad geen opsmuk: het is rauwe emotie - soms bitter, soms onderliggend, maar altijd oprecht. De echte pik je er zo uit. Die hebben geen showcase nodig; slechts een podium en een gitaar. De schoonheid zit hem juist in die eenvoud.

Hoewel ik later andere muziekgenres ontdekte en omarmd heb, merk ik dat die country roots me altijd bijblijven. Tussen de Indie nummers door schalt er regelmatig een 'good ol' country nummer uit mijn luidsprekers waarvan ik de tekst zonder nadenken mee kan zingen.

Fantastisch vertolkt door Hiddleston en Olsen. Nooit teveel, nooit te weinig, integer en zo menselijk als vlees en bloed zijn.

Persoonlijk kan ik niet begrijpen dat anderen dit als saai bestempelen. Ik heb de hele film gebiologeerd en in een adem uitgekeken, mijmerend terugdenkend aan de goede oude tijd waarin ik elke zaterdagochtend aan de keukentafel zat, geïntrigeerd luisterend naar de geëmotioneerde vertolkingen van grote doch kleine artiesten. I Saw the Light bracht me terug naar die bijzondere wereld. De film raakte me, heropende mijn roots... en dan, dan doe je iets goed.

Genoten!

“Man sings a sad song, he knows the sad.”

Redelijke film die vooral door Tom Hiddleston en ‘Lizzy’ Olsen de moeite waard blijft. Het verhaal over de teloorgang en het trieste einde van Hank Williams is best indrukwekkend, maar zoals zo vaak levert dat niet per definitie een sterke film op. Vooral het script laat steken vallen, en het is soms behoorlijk saai. Het samenspel tussen Hiddleston en Olsen levert wel vuurwerk op, maar jammer genoeg wordt Olsen’s rol naarmate de film vordert steeds kleiner. Beide acteurs en de muziek zorgen er wel voor dat I Saw the Light vermakelijk blijft om naar te kijken.

Tom Hiddleston doet het prima, maar het script laat het afweten. De inhoud suddert op een zacht vuurtje, en zorgt voor weinig of geen hoogtepunten. De muziek mocht meer tot uiting komen, want Hank Williams was verdomd een ferme countryzanger.

De film kabbelt voort, valt veel in herhaling en kan niet tippen aan "Walk the Line" of "A Star is Born". Tom Hiddleston acteert wel erg goed, draagt de film en zingt ook nog een aardige noot.

Goed spel, mooi tijdsbeeld en fraaie fotografie, en het verhaal volgt ook redelijk nauwkeurig de gelijknamige biografie van Colin Escott waarop de film gebaseerd is, maar een echt goede film kan ik dit toch niet noemen, want na afloop (en trouwens ook al tijdens het kijken) heb ik toch niet het idee dat ik als het ware een kijkje in Williams' ziel heb gekregen. De reden daarvan is zeker niet Tom Hiddleston, want die is een zeer overtuigende Hank Williams (ondanks het feit dat zijn zangstem niet de ongepolijste ruwheid van de echte Hank Williams heeft), maar wel de muziek, of liever gezegd de gedeeltelijke afwezigheid ervan.
        Ik krijg te weinig te horen van de enorme hoeveelheid geweldige nummers die Williams tijdens zijn korte leven opnam en die soms directe verwijzingen naar zijn eigen leven en zijn huwelijksproblemen zouden kunnen bevatten (Why should we try anymore, Cold cold heart, You win again, I'll never get out of this world alive), en zo krijg ik ook geen idee van waar die nummers vandaan komen en waar Williams' specifieke brille uit bestaat. Bovendien zie ik hem te weinig drinken (ja, er zitten diverse scènes in waarin hij drinkt of dronken is, maar in het boek van Escott loopt de alcohol bijna van de pagina's af), de zwart-wit-scènes waarin Bradley Whitfords Fred Rose achteraf commentaar geeft schuren soms met de rest van de film, en de afwezigheid van een sterfscène (op welke manier dan ook gefilmd) voelt voor mij als een zwart gat in de structuur van de film, alsof de hoofdpersoon stiekem van het podium is afgelopen terwijl de voorstelling nog bezig is.
        Ik geloof dat het op MovieMeter was dat ik voor het eerst de formulering "ik blijf een beetje op mijn honger zitten" las, als omschrijving van niet ingeloste verwachtingen of een gevoel van teleurstelling achteraf. Laat ik bij deze film zeggen dat ik een beetje op mijn dórst blijf zitten.

Ik ben geen Hank Williams kenner maar deze film is me goed bevallen. Biopics zijn meestal niet simpel op vlak van selectie gebeurtenissen. Maar deze vindt een goed evenwicht tussen de muzikale successen aan de ene kant tegenover de worstelingen met relaties en alcohol aan de andere kant. Een verhaal met vele facetten en daardoor erg interessant. Prima jaren ‘40 en ‘50 settings die een hele tijdsgeest goed lijken neer te zetten. Heel goeie performances bovendien.

Deze heb ik herzien op blu ray met alle extra’s erbij. Toch wel een zeer goede verfilming van het leven van Hank Williams. Tom Hiddlestone doet het prachtig als Hank, niet alleen in de vertolking als persoon maar ook doet hij alle zang en gitaar bij de performances. Indrukwekkend.

Het verhaal zelf is wat het is en dat is een weergave van een aantal sleutelgebeurtenissen uit het leven van Hank met aandacht voor zijn artistieke genie enerzijds, en de perikelen in zijn privé-leven anderzijds (maar wel brandstof voor zijn creativiteit). Het scenario bevat voldoende tempo en temporiseert ook als het nodig is. Enige scène die ik wat gemist heb is het moment waarop Hank zijn songwriterschap moet bewijzen op de kantoren van de publisher in Nashville. Dat had er voor mij in gemoeten. Verder geen klachten en blij deze in collectie te hebben. Ik vermoed dat het de film wel geen deugd heeft gedaan naar receptie op de Amerikaanse markt toe dat Hank vertolkt werd door een Britse acteur. Daar heb ik zelf echter geen last van. Zijn accent klinkt toch wel vet zuiders in mijn oren.