I Saw the Light (2015)

Wellicht een van de eerste artiesten die aan sex, drugs/alcohol & rocknroll, eh country, is bezweken.

Aardige biopic over een artiest en genre waar ik eigenlijk niet mee bekend ben.

Focus ligt toch wel op het liefdesleven van Williams waarbij de muziek eigenlijk min of meer een bijrol had.

Ik was na al de wat negatieve commentaren zowaar mijn interesse een beetje verloren maar na bovenstaande bericht kreeg ik toch ineens wel zin om deze film eens op te zetten. Als je van de man en zijn muziek houdt kan dat namelijk nogal wat invloed hebben op je kijk op de film. En omdat er misschien wel meer mensen zijn die kijken voor Tom Hiddleston dan om van de geweldige muziek van Hank Williams te genieten, hoeven de kritieken natuurlijk nog niet alles over de film te zeggen.

En de film blijkt na de relatief lage waarderingen op het net dan ook eigenlijk gewoon alleszins mee te vallen: de muziek is goed en het verhaal (hoewel bekend) blijft vrij aardig boeien. Toch kunnen Tom Hiddleston en Elizabeth Olsen het niet voortdurend interessant houden. Het voelt allemaal een beetje langdradig af en toe en het is zo nu en dan echt wachten tot er weer gezongen wordt. De film kan daarom helaas niet tippen aan de films die ik in het eerste bericht aanhaalde maar I Saw the Light is wel degelijk het kijken waard.

Wel zou ik eerder Your Cheatin' Heart (1964) aanraden.

Mooie recensie, Zwolle84!

Eergisteren heb ik deze biopic aanschouwd. Stukje historie: ik ben opgegroeid met pure country muziek. Mijn ouders sleepten me als kind naar optredens door het hele land, waarbij ik wijlen Boxcar Willie nog schitterende uitvoeringen van Williams - recht uit het hart, zoals het hoort - heb horen zingen en na afloop zelfs een handkus van de goede man kreeg (wat ik destijds uiteraard 'ieuw' vond).

Pure country beproefd inderdaad geen opsmuk: het is rauwe emotie - soms bitter, soms onderliggend, maar altijd oprecht. De echte pik je er zo uit. Die hebben geen showcase nodig; slechts een podium en een gitaar. De schoonheid zit hem juist in die eenvoud.

Hoewel ik later andere muziekgenres ontdekte en omarmd heb, merk ik dat die country roots me altijd bijblijven. Tussen de Indie nummers door schalt er regelmatig een 'good ol' country nummer uit mijn luidsprekers waarvan ik de tekst zonder nadenken mee kan zingen.

Fantastisch vertolkt door Hiddleston en Olsen. Nooit teveel, nooit te weinig, integer en zo menselijk als vlees en bloed zijn.

Persoonlijk kan ik niet begrijpen dat anderen dit als saai bestempelen. Ik heb de hele film gebiologeerd en in een adem uitgekeken, mijmerend terugdenkend aan de goede oude tijd waarin ik elke zaterdagochtend aan de keukentafel zat, geïntrigeerd luisterend naar de geëmotioneerde vertolkingen van grote doch kleine artiesten. I Saw the Light bracht me terug naar die bijzondere wereld. De film raakte me, heropende mijn roots... en dan, dan doe je iets goed.

Genoten!

“Man sings a sad song, he knows the sad.”

Redelijke film die vooral door Tom Hiddleston en ‘Lizzy’ Olsen de moeite waard blijft. Het verhaal over de teloorgang en het trieste einde van Hank Williams is best indrukwekkend, maar zoals zo vaak levert dat niet per definitie een sterke film op. Vooral het script laat steken vallen, en het is soms behoorlijk saai. Het samenspel tussen Hiddleston en Olsen levert wel vuurwerk op, maar jammer genoeg wordt Olsen’s rol naarmate de film vordert steeds kleiner. Beide acteurs en de muziek zorgen er wel voor dat I Saw the Light vermakelijk blijft om naar te kijken.

De film kabbelt voort, valt veel in herhaling en kan niet tippen aan "Walk the Line" of "A Star is Born". Tom Hiddleston acteert wel erg goed, draagt de film en zingt ook nog een aardige noot.

Goed spel, mooi tijdsbeeld en fraaie fotografie, en het verhaal volgt ook redelijk nauwkeurig de gelijknamige biografie van Colin Escott waarop de film gebaseerd is, maar een echt goede film kan ik dit toch niet noemen, want na afloop (en trouwens ook al tijdens het kijken) heb ik toch niet het idee dat ik als het ware een kijkje in Williams' ziel heb gekregen. De reden daarvan is zeker niet Tom Hiddleston, want die is een zeer overtuigende Hank Williams (ondanks het feit dat zijn zangstem niet de ongepolijste ruwheid van de echte Hank Williams heeft), maar wel de muziek, of liever gezegd de gedeeltelijke afwezigheid ervan.
        Ik krijg te weinig te horen van de enorme hoeveelheid geweldige nummers die Williams tijdens zijn korte leven opnam en die soms directe verwijzingen naar zijn eigen leven en zijn huwelijksproblemen zouden kunnen bevatten (Why should we try anymore, Cold cold heart, You win again, I'll never get out of this world alive), en zo krijg ik ook geen idee van waar die nummers vandaan komen en waar Williams' specifieke brille uit bestaat. Bovendien zie ik hem te weinig drinken (ja, er zitten diverse scènes in waarin hij drinkt of dronken is, maar in het boek van Escott loopt de alcohol bijna van de pagina's af), de zwart-wit-scènes waarin Bradley Whitfords Fred Rose achteraf commentaar geeft schuren soms met de rest van de film, en de afwezigheid van een sterfscène (op welke manier dan ook gefilmd) voelt voor mij als een zwart gat in de structuur van de film, alsof de hoofdpersoon stiekem van het podium is afgelopen terwijl de voorstelling nog bezig is.
        Ik geloof dat het op MovieMeter was dat ik voor het eerst de formulering "ik blijf een beetje op mijn honger zitten" las, als omschrijving van niet ingeloste verwachtingen of een gevoel van teleurstelling achteraf. Laat ik bij deze film zeggen dat ik een beetje op mijn dórst blijf zitten.

Deze heb ik herzien op blu ray met alle extra’s erbij. Toch wel een zeer goede verfilming van het leven van Hank Williams. Tom Hiddlestone doet het prachtig als Hank, niet alleen in de vertolking als persoon maar ook doet hij alle zang en gitaar bij de performances. Indrukwekkend.

Het verhaal zelf is wat het is en dat is een weergave van een aantal sleutelgebeurtenissen uit het leven van Hank met aandacht voor zijn artistieke genie enerzijds, en de perikelen in zijn privé-leven anderzijds (maar wel brandstof voor zijn creativiteit). Het scenario bevat voldoende tempo en temporiseert ook als het nodig is. Enige scène die ik wat gemist heb is het moment waarop Hank zijn songwriterschap moet bewijzen op de kantoren van de publisher in Nashville. Dat had er voor mij in gemoeten. Verder geen klachten en blij deze in collectie te hebben. Ik vermoed dat het de film wel geen deugd heeft gedaan naar receptie op de Amerikaanse markt toe dat Hank vertolkt werd door een Britse acteur. Daar heb ik zelf echter geen last van. Zijn accent klinkt toch wel vet zuiders in mijn oren.